Ταινίες

Κριτικές

Box Office

Τελευταία HOT Νέα, Ταινίες, Box Office, Συνεντεύξεις

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2006

Ο ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗΣ [6/10]

Ο ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗΣ
THE DEPARTED
(2006)

Σκηνοθεσία: ΜΑΡΤΙΝ ΣΚΟΡΤΣΕΖΕ
Σενάριο: ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΜΟΝΑΧΑΝ
Ηθοποιοί: ΜΑΤ ΝΤΕΙΜΟΝ , ΑΛΕΚ ΜΠΑΛΝΤΓΟΥΙΝ , ΜΑΡΚ ΓΟΥΟΛΜΠΕΡΓΚ , ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΙ ΚΑΠΡΙΟ , ΑΝΤΟΝΙ ΑΝΤΕΡΣΟΝ , ΤΖΑΚ ΝΙΚΟΛΣΟΝ , ΜΑΡΤΙΝ ΣΙΝ , ΒΕΡΑ ΦΑΡΜΙΓΚΑ
Διάρκεια: 152' (ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ)
Χώρα παραγωγής: ΗΠΑ

Η Υπόθεση: Ένας ισχυρός Ιρλανδός μαφιόζος τοποθετεί έμπιστούς του στο αστυνομικό τμήμα της Μασαχουσέτης. Στόχος του να μαθαίνει τις κινήσεις της αστυνομίας από την πηγή. Ένας από τους νεαρούς γκάνγκστερ σταδιακά ελίσσεται προς την κορυφή του τμήματος, χωρίς να αποκαλυφθεί η πραγματική του ταυτότητα. Προσπαθεί, έτσι, να ανακαλύψει τον πληροφοριοδότη που έχει εισχωρήσει στην οργάνωση του αφεντικού του. Ο πληροφοριοδότης είναι ένας μυστικός πράκτορας της αστυνομίας, ο οποίος είναι στα ίχνη του γκάνγκστερ. Κάποια στιγμή κινδυνεύουν και οι δυο τους να αποκαλυφθούν και η σύγκρουση είναι μοιραία. Η καινούργια δημιουργία του σκηνοθέτη Μάρτιν Σκορτσέζε έχει καταιγιστική δράση και αποτελεί remake του ασιατικού hit με τίτλο "Infernal Affairs".

Η ιστορία του ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗ βασίζεται στο θρίλερ «Infernal Affairs», παραγωγής Χονγκ Κονγκ, το οποίο βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες το 2002 και το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην Ασία, πριν κυκλοφορήσει στην Αμερική το 2004. Η Αμερικανική του έκδοση άρχισε να μπαίνει στα σκαριά, με τον Γουίλιαμ Μοναχαν να γράφει το σενάριο.

Η άποψή μας: Η ταινία είναι remake του απόλυτου Ασιατικού blockbuster, του INFERNAL AFFAIRS της τριλογίας του Άντριου Λάου (του οποίου προσεχώς θα δούμε το DAISY, το νέο του φιλμ που συνιστάται και για τους Σκορτσεζικούς…).

Οπότε είναι λογικό όσο καλό και να είναι ένα remake , να παραμένει τέτοιο, και αν το INFERNAL AFFAIRS ήταν καθαρό πεντάστερο το DEPARTED δεν μπορεί εκ φύσεως να σταθεί στο ύψος του Original , όσους σταρς και να έχει στο cast, πάντα θα υπολείπεται σε «αστεράκια» ακόμα και με ένα καθαρό Σκορτσεζικό Copy - Paste .

Άρα , πρώτα, πηγαίνετε σε οποιοδήποτε VIDEO CLUB και ενοικιάστε το INFERNAL AFFAIRS και μετά δείτε το DEPARTED στις αίθουσες και συγκρίνετε... για να καταλάβετε τι εννοώ.

Για όσους δεν έχουν δει το ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ θα τους πέσει μάλλον «αριστούργημα»…

Δυστυχώς η μοίρα του remake από τον σεναριογράφο του ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗ ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΜΟΝΑΧΑΝ δεν δημιουργεί τα αισθήματα και την ψυχολογική καταγραφή των χαρακτήρων που προκάλεσε το INFERNAL AFFAIRS και μόνο στους πρωτάρηδες θεατές της υπόθεσης θα φαντάζει ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ.

Τέλος η έκφραση «Scorcese από τα παλιά»,θα ίσχυε αν επρόκειτο για αυθεντική version, οπότε και επειδή το Hollywood αρέσκεται σε remakes και αντιγραφές ασιατικών και μη επιτυχιών, είναι σίγουρο πως κάποια αγαλματίδια θα καπαρώσει τον χειμώνα του 2007 από την Ακαδημία Κιν/φου της Μέκκας !

Ειδικότερα:

1. Η ταινία είναι ΚΑΛΗ αλλά δεν είναι η καλίτερη του Σκορτσέζε αλλα καλλίτερη από την εποχή των GOODFELLAS (δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με ΤΑΞΙΤΖΗ , ΚΑΚΟΦΗΜΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ και ΟΡΓΙΣΜΕΝΟ ΕΙΔΩΛΟ φυσικά) και σκηνοθετικά όχι καλίτερο από το CASINO ROYALE του Μάρτιν Κάμπελ, που προβάλλεται ταυτόχρονα.

2. Είναι αντιγραφή REMAKE από τον Μόναχαν τον σεναριογράφο DEPARTED του απόλυτου ασιατικού blockbuster INFERNAL AFFAIRS του κορυφαίου αστυνομικού θρίλερ όλων των εποχών για ορισμένους. Άρα η πρωτοτυπία ΕΚΛΕΙΠΕΙ και απλά αλλάζει τοποθεσίες και ονόματα κλπ. "μικρότερης σημασίας" για να μην είναι ΑΚΡΙΒΕΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ του ORIGINAL...

3. Η ταινία είναι πολύ καλίτερη για όσους δεν έχουν δει το INFERNAL AFFAIRS αλλά για εκείνους που έχουν δει την τριλογία , θα τους φανεί μέτρια μάλλον.
Δεν γίνεται να μην τα συγκρίνεις... του ΑΝΤΡΙΟΥ ΛΑΟΥ το πρώτο ήταν το ΑΠΟΛΥΤΟ hit...και οι ερμηνείες των Άντυ Λάου και Τόνι Λένγκ αξεπέραστες.

4. Η ταινία βασίζεται στην ΠΛΟΚΗ όχι στην ΔΡΑΣΗ, στο ΣΕΝΑΡΙΟ (έστω από COPY - PASTE) και όχι στη ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ του Σκορτσέζε.
Γι αυτό βλέπεται μέχρι τέλους με ενδιαφέρον και δεν "βαριέσαι" βλέποντας συνηθισμένες τηλεοπτικού τύπου σκηνές καταδίωξης, πυροβολισμών κλπ. όχι ότι στερείται από αυτές τις σκηνές αλλά είναι ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ στα 152'.

5. Πράγματι πολύ καλή επιλογή της μουσικής της δεκαετίας '80 και της έκδοσης του WALL των Pink Floyd.

6. Εκείνο που άρεσε δεν ήταν τελικά το σενάριο , αφού το έχουμε ξαναδεί πολύ καλίτερα αποτυπωμένο στα καρέ, αλλά οι ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ των Ντι Κάπριο και του Ματ Ντέιμον. Ποτέ δεν συμπαθούσα τους "μπούληδες" του Hollywood , εδώ όμως υποκλίνοομαι στους "πιτσιρίκους" και αξίζουν συγχαρητήρια και στους δύο, ο Τζακ Νίκολσον αναμενόμενος,, έκανε τα δικά του "τρελλά" του απέναντι στον φακό, είναι ΣΤΑΡ ούτως ή άλλως, αλλά μας άρεσαν περισσότερο τα "παιδιά" του καθώς και η τριάδα των: Μάρτιν Σην, Μαρκ Γουόλμπεργ και Άλεκ Μπόλντγουιν

7. RESUME : Ενοικιάστε το INFERNAL AFFAIRS από video club.

8 ΔΕΙΤΕ ΤΟ DEPARTED για να έχετε μία "ιδέα" που θα πάνε κάποια Όσκαρ του χρόνου...



από 23 Νοεμβρίου 2006




(τελικά τα πήρε τα OSCAR όπως είχα προβλέψει !)


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2006

CASINO ROYALE [7/10]

CASINO ROYALE

Πενήντα χρόνια μετά από το πρώτο βιβλίο του Ίαν Φλέμινγκ και σαράντα χρόνια μετά την πρώτη ταινία, ήρθε η ώρα να μάθουμε τα πρώτα βήματα του ανδρός που έμελλε να γίνει ο διασημότερος πράκτορας όλων των εποχών! Η παρθενική του αποστολή έχει ως εξής: χάρη στη φήμη του ως ο καλύτερος... τζογαδόρος στην Υπηρεσία της Αγγλικής Αντικατασκοπίας που έχει δημιουργήσει, ο 007 επιλέγεται για να διασταυρώσει τα... χαρτιά του με έναν Ρώσο πράκτορα της KGB, στα τραπέζια του πιο γνωστού καζίνο, στο Μαυροβούνιο. Καλωσήλθες Τζέιμς Μποντ. Καλωσόρισες Ντάνιελ Κρεγκ. Τον 'ήρωα' κάθε άνδρα και 'επιθυμία' κάθε γυναίκας στην 21η εμφάνισή του στη μεγάλη οθόνη, υποδύεται ο βρετανός Ντάνιελ Κρεγκ - 6ος κατά σειρά Τζέιμς Μποντ. Δράση πολλών οκτανίων, εντυπωσιακά κυνηγητά, θεαματικά stunts, γυναίκες-δολώματα, αδρεναλίνη του τζόγου, κατεστραμμένες Άστον Μάρτιν... από τον σκηνοθέτη της ταινίας 'Επιχείρηση Χρυσά Μάτια' καθώς και των Zoρρό: 'Η Μάσκα του Ζορρό' και 'Ο Θρύλος του Ζορρό', Μάρτιν Κάμπελ. O θρυλικός πράκτορας μας ξανασυστήνεται...

Η άποψή μας:
Ο καλίτερος Μποντ είναι ΕΔΩ ο πλέον ΑΛΗΘΙΝΟΣ, αφού τώρα ξεκινάει την καριέρα του ο «νέος» πράκτορας και «κινηματογραφικά» (κατά την ταπεινή μας γνώμη) και σεναριακά και άρα η σύγκριση με τους προηγούμενους είναι λογικά ανυπόστατη. Στο CASINO ROYALE μας παρουσιάζεται για «πρώτη φορά» ο Τζέιμς Μποντ και τον παρακολουθούμε να παίρνει το βάπτισμα του «πράκτορα» με άδεια να σκοτώνει ως «00» μετά από δύο απόλυτα επιτυχημένες επαγγελματικές εκτελέσεις.

Η καλίτερη πιστεύω από όσες έχουμε δει της σειράς και σίγουρα η ΠΛΕΟΝ αναμενόμενη συνέχεια στον κόσμο με τον Ιδανικότερο Μποντ από ποτέ. Η ταινία με τον έξοχο Ντάνιελ Κρεγκ (γεννηθείς το 1968) στον ρόλο του πράκτορα 007, κέρδισε κριτικούς και κοινό, και το συμβόλαιο αναφέρει τον ίδιο και την «Μ» Τζούντι Ντεντς για το «BOND 22» το 2008.

Το σίγουρο είναι ότι κέρδισε και θα κερδίζει κοινό πέραν του καθιερωμένου που τον ανέδειξε και επιτέλους ξέφυγε από τις περιπέτειες του συρμού και των visual effects αλλά και κυρίως κέρδισε και απέκτησε ένα ΝΕΟ , ΑΦΘΑΡΤΟ και ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ πρόσωπο που δεν είχε καμία ταινία από τις 20 στο παρελθόν. Σχηματικά οι Μποντ χωρίζονται σε δύο κατηγορίες:

Α .κατηγορία τύπου Σων Κόννερι και Ντάνιελ Κρεγκ
Β. κατηγορία τύπου Ρότζερ Μουρ και Πιρς Μπρόσναν
(δεν αναφέρω τους λιγότερο πετυχημένους)

Η πρώτη κατηγορία αποτελεί τη «λαϊκή» εκδοχή του μύθου , η δεύτερη την «αριστοκρατική» του.

Έτσι παρατηρούμε τις εξής αλλαγές στο CASINO ROYALE :

προβάλλεται η ανθρώπινη φύση του Μποντ και απομυθοποιείται η υπερφυσική του διάσταση,
έτσι γίνεται ένας κοινός θνητός, με πάθη και αδυναμίες,
κάνει λάθη,
ένα «ψάρι» που τσιμπάει,
είναι άπειρος (ως «νέος» πράκτορας) σε επαγγελματικές καταστάσεις,
αλλά κυρίως «αυτονομείται» και δεν διστάζει να πάρει πρωτοβουλίες μόνος του και να απορρίψει «διαταγές» των ανωτέρων του, με κάθε τίμημα.

Βάζει το προσωπικό στοιχείο και την σφραγίδα του ερωτικού πάθους και γοητείας σε προτεραιότητα πάνω από την «επιχειρηματική» δραστηριότητα,
θυσιάζεται και “συγχωράει” το άλλο φύλο,
δένεται συναισθηματικά είναι «γλυκύτερος» αλλά χωρίς να χάνει την δυναμική του «σκληράδα» και την διάθεση να σκοτώνει «χωρίς έλεος» τους κακούς, γιατί αν είχε τύψεις δεν θα έκανε και σωστά την δουλειά του!, όπως λέει.

Είναι «λαϊκότερος» χωρίς να χάνει την class του, κινείται περισσότερο με το σώμα παρά με τα μέσα που υποστηρίζουν την μηχανοκίνητη κίνηση (φοβερές οι σκηνές «τρεξίματος» σε στυλ C. Lewis).
Επίσης είναι «ξανθός», άρα η επανάσταση στο πρότυπο έχει ήδη από την αρχή προκηρυχθεί σε όλα τα μέτωπα!

Highlights:

Κυνηγητό στην Μαδαγασκάρη
Πόκερ στο Μαυροβούνιο
Η παλιά και η νέα Aston Martin
Βασανιστήρια από τον Λεσιφρ
«Βύθιση» στη Βενετία

Εντυπωσίασαν ερμηνευτικά:
• Οι Δανοί του φιλμ (Jesper Christensen ως Mr. White και Mads Mikkelsen ως Le Chiffre)
• Οι θηλυκές υπάρξεις: η Γαλλίδα Eva Green ως Vesper Lynd, η Ιταλίδα Caterina Murino ως Solange, η Βόσνια Ivana Milicevic ως Valenka και φυσικά η «άπαιχτη» Αγγλίδα Judi Dench ως “M”
• Ο Ιταλός Giancarlo Giannini ως Mathis («διπλός…; πράκτορας») και ο έγχρωμος Jeffrey Wright ως Felix Leiter της CIA


Γιατί μας άρεσε ο «νέος» Μποντ; ...επειδή είχε:

1. Περισσότερη Πλοκή ίσως «προσχηματική», λιγότερη Δράση
2. Δράση όμως με καταιγιστικό ρυθμό και σεναριακή Πρωτοτυπία και πιο «αληθινή» από ποτέ
3. τον Ρεαλισμό, είναι ευάλωτος, έχει πάθη και αδυναμίες
4. το Ερωτικό στοιχείο είναι εντονότερο
5. Νέο Πρόσωπο, αρρενωπότερο και γλυκύτερο μαζί
6. Δυναμική σκηνοθεσία από τον Μάρτιν Κάμπελ
7. Τα απολύτως minimum gadgets
8. την Ανθρώπινη υπόσταση που του έλειπε
9. το «Αλήτικο» ύφος και η «ασυδοσία» του
10. Όχι πάντα το «καλό» να είναι και «μυθικά ακριβό» (Rolex vs Omega)
11. Νέο look στην ενδυμασία
12. Το «τρέξιμο» με τα πόδια παρά με την Aston martin
13. την Επινοητικότητα στην αντιμετώπιση κινδύνων

Η ηρωική αντίληψη, ο πόλεμος απέναντι στην τρομοκρατία και οι ιδεολογικές - κοινωνικές προεκτάσεις του επιβάλλουν να δείτε την ταινία και να την κρίνετε με το μάτι των «σεναριογράφων» του Πολ Χάγκις (μεταξύ άλλων CRASH και Flags of Our Fathers) , Νηλ Πέρβις και Ρόμπερτ Γουέιντ της νουβέλας του Ίαν Φλέμινγκ.

Τι «νέο» έδωσαν; Το «σκοτεινό» και «ιδρωμένο» πρόσωπο του Πράκτορα 007, την σωματική δράση απέναντι στον βοηθητικό μηχανικό εξοπλισμό που είχε πάντα στην διάθεσή του, την απόδρασή του από το καλογυαλισμένο «λούστρο» που τον είχαμε συνηθίσει, και το «μανιακό» στοιχείο που τον ακολουθεί στις καταδιώξεις… αλλά και τον πρωτοφανή «ζαμανφουτισμό» του (θα αφοριστούν ως «ιερόσυλοι» του μύθου Μποντ από τους δογματικούς)

Ακόμα και με την class του σμόκιν στο CASINO έχει το αλήτικο ύφος και την ψευδοαναρχική φιλοσοφία του και δεν θα δίσταζε να αποκόψει ακόμα και την δεσποτική του «συγγένεια» με την Προϊστάμενη Αρχή του, την «Μ» για να παραμείνει άφθαρτος αλλά και ακατάβλητος, σκληρός , αδυσώπητος αλλά και ευάλωτος. Τα πρώτα βήματα του Μποντ είναι και τα καλύτερα ακόμα και χωρίς Μαρτίνι!

από 16 Νοεμβρίου 2006


Πρωταγωνιστούν ΝΤΑΝΙΕΛ ΚΡΕΓΚ, ΤΖΟΥΝΤΙ ΝΤΕΝΤΣ, ΤΖΟΝ ΚΛΙΖ, ΤΖΙΑΝΚΑΡΛΟ ΤΖΙΑΝΙΝΙ, ΕΥΑ ΓΚΡΙΝ, ΜΑΝΤΣ ΜΙΚΕΛΣΕΝ, ΤΖΕΦΡΙ ΡΑΪΤ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥΡΙΝΟ, ΣΙΜΟΝ ΑΜΠΚΑΡΙΑΝ, ΓΕΣΠΕΡ ΚΡΙΣΤΕΝΣΕΝ , ΙΒΑΝΑ ΜΙΛΙΣΕΒΙΤΣ
Εταιρία Παραγωγής Sony Pictures Entertainment
Σκηνοθεσία ΜΑΡΤΙΝ ΚΑΜΠΕΛ
Σενάριο: ΝΗΛ ΠΕΡΒΙΣ, ΡΟΜΠΕΡΤ ΓΟΥΕΪΝΤ, ΠΩΛ ΧΑΓΚΙΣ
Δ/νση Φωτογραφίας: ΦΙΛ ΜΕΧΕ
Σκηνικά: ΠΙΤΕΡ ΛΕΪΜΟΝΤ
Κουστούμια : ΛΙΝΤΙ ΧΕΜΙΝΓΚ
Μοντάζ: ΣΤΙΟΥΑΡΤ ΜΠΕΡΝΤ
Μουσική: ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΑΡΝΟΛΝΤ
Διάρκεια: 147΄
Κυκλοφορία:16-11-2006
Επίσημο website http://www.casinoroyale.gr


FUN FACTS
  • Στην ταινία ο Τζέιμς Μποντ αποκαλύπτει και τη συνταγή για το αγαπημένο του μαρτίνι ‘The Vesper’ για το οποίο χρειάζονται 3 μεζούρες Gordon’s, μία μεζούρα βότκα, μισή μεζούρα Kina Lillet, καλό κούνημα μαζί με πάγο και σερβίρισμα στο ποτήρι μαζί με μία λεπτή φέτα από φλοιό λεμονιού.
  • Στην ταινία φιγουράρει και η καινούρια Aston Martin DBS (με ειδικό φινίρισμα ‘Casino Ice’, που θα διατίθεται προς πώληση από το 2007), όπως επίσης και η αγαπημένη του Μποντ Aston Martin DB5.
  • Το ‘Καζίνο Ρουαγιάλ’ έχει γυριστεί σε πολλά συναρπαστικά μέρη σε όλο τον κόσμο όπως στις Μπαχάμες, τη Δημοκρατία της Τσεχίας, την Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
  • Στη Βενετία μάλιστα χορηγήθηκε ειδική άδεια προκειμένου το γιοτ του Τζέιμς Μποντ Spirit 54 να μπορέσει να καταπλεύσει κατά μήκος του Μεγάλου Καναλιού μεταξύ της Accademia και των ξακουστών γεφυρών του Ριάλτο και είναι το πρώτο γιοτ που εδώ και πολλά πολλά χρόνια μπαίνει στο Μεγάλο Κανάλι.
  • Το εσωτερικό σκηνικό του βυθιζόμενου σπιτιού στη Βενετία είχε διαστάσεις 45Χ45Χ40 πόδια και δημιουργήθηκε μέσα σε υπάρχουσα κλειστή δεξαμενή στα Στούντιο όπου μπορούσε να κατακλυστεί από νερό.
  • Αν και, βάσει του ρόλου της, δεν εμπλέκεται σε πολλές από τις εντυπωσιακές σκηνές δράσεις της ταινίας, η Γκριν κατόρθωσε να μάθει θαλάσσια κατάδυση για την σκηνή του φινάλε, όπου παγιδεύεται κάτω από τη θάλασσα μέσα στο χαλασμένο θάλαμο ανσασέρ ενός βενετσιάνικου παλατιού. «Έπρεπε να μάθω να ελέγχω την αναπνοή μου μέσα στο νερό» περιγράφει η Γκριν που δεν κρύβει ότι «στην αρχή και μόνο η ιδέα για κάτι τέτοιο μου προκαλούσε τρόμο, αν και βέβαια ήξερα ότι ήταν κάτι απόλυτα ασφαλές και είχα τόσο ανθρώπους γύρω μου να με φροντίζουν. Επιπλέον, μια ακόμα δυσκολία που έπρεπε να ξεπεράσω» παραδέχεται η Γκριν «ήταν ότι μέσα στο νερό ήταν σχεδόν αδύνατο να δω τι συνέβαινε γιατί πέρα από την βραχεία όρασή μου, που δεν μου επιτρέπει να βλέπω πολύ μακριά καθαρά, έπρεπε να μπορώ να διακρίνω μέσα σε ένα σκούρο- λόγω των ειδικών εφέ- υδάτινο περιβάλλον. Οι πρόβες ήταν βέβαια σε κρυστάλλινο, διαυγές νερό, αλλά το νερό στα γυρίσματα ήταν σαν τον Κίτρινο Ποταμό. Πιστεύω ότι χρησιμοποίησαν broccoli για να πετύχουν το σωστό χρώμα!”.
  • Η πολλές φορές προταθείσα για Όσκαρ Τζούντι Ντεντς δηλώνει ευχαριστημένη από το γεγονός ότι στη νέα ταινία του Τζέιμς Μποντ δεν χρειάστηκε να ανακατευτεί με τα λογής- λογής προηγμένα τεχνολογικά γκάτζετ κατασκοπείας που συνοδεύουν τον Μποντ στις περιπέτειές του καθώς η ίδια δηλώνει γλαφυρά ότι «ακόμα και μια σιδερώστρα είναι για αυτή κάτι το εξαιρετικά πολύπλοκο»
  • Αν και το πρώτο μυθιστόρημα του Ίαν Φλέμινγκ εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1953, όλα τα σκηνικά της ταινίας είναι πολύ πιο σύγχρονα. Στην ταινία υπάρχουν σαφείς αναφορές από την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου καθώς επίσης και ακόμα πιο σύγχρονες αναφορές όπως οι συνειρμοί από τη διεθνή δράση διάφορων τρομοκρατικών οργανώσεων.
  • Στο μυθιστόρημα του Φλέμινγκ, το περίφημο παιχνίδι με χαρτιά μεταξύ του Μποντ και του μισητού του αντιπάλου είναι το ‘Chemin de Fer’. Στην ταινία οι ιθύνοντες της παραγωγής το άλλαξαν στο γνωστό στους φίλους της τράπουλας αλλά και στο ευρύτερο κοινό ως πόκερ ‘Texas Hold ‘em’ εξηγεί ο Γουίλσον. «Μολονότι ο Μποντ παραδοσιακά διαγωνίζεται στο ‘Chemin de Fer’, το συγκεκριμένο παιχνίδι δεν είναι πλέον δημοφιλές και είναι λιγοστοί αυτοί που καταλαβαίνουν τους κανόνες του, εν αντιθέσει με το πόκερ που είναι γνωστό σε ολόκληρο τον κόσμο, με τουρνουά πόκερ να διεξάγονται με τηλεοπτική κάλυψη ή και ακόμα και στο διαδίκτυο. Επιπλέον το πόκερ απαιτεί μπλόφα και στρατηγική, γεγονός το οποίο εκτοξεύει τις δραματικές δυνατότητες για μια ταινία.
  • «Το σκηνικό για το Καζίνο Ρουαγιάλ στο μυθιστόρημα είναι το ‘Royale Les Eaux’ στη Γαλλία, όμως η παραγωγή αντί για αυτό διάλεξε μία ανώνυμη πόλη στο Μαυροβούνιο. Χρειαζόμασταν ένα μέρος που να είναι μακριά από την επιτήρηση των διεθνών τραπεζικών αρχών, προκειμένου ο Λε Σιφρ να μπορεί απερίσπαστος να κυκλοφορεί ελεύθερα δημόσια και να μην πρέπει να κρύβεται. Όλες αυτές τις σκηνές τις γυρίσαμε στο Κάρλοβι Βάρι, την πιο γνωστή λουτρόπολη της Τσεχίας που πληρούσε όλες τις προδιαγραφές μας.”
  • «Το πιο δύσκολο σκηνικό», υποστηρίζει ο Λέιμοντ «ήταν το εσωτερικό του Βενετσιάνικου σπιτιού, όπου ο Μποντ ακολουθεί τη Βέσπερ και κυριολεκτικά γίνονται όλα άνω κάτω προκειμένου να τη σώσει». Η δυσκολία έγκειται στο γεγονός ότι ενώ το εσωτερικό του σπιτιού και η πλατεία που οδηγεί σε αυτό κατασκευάστηκαν στα Στούντιο Pinewood, το εξωτερικό του σπιτιού γυρίστηκε στην Βενετία, πάνω στο Μεγάλο Κανάλι, απέναντι από την Αγορά του Ριάλτο. Οι αρχές της πόλης έδωσαν προς μεγάλη ικανοποίηση όλων την έγκρισή τους να τοποθετηθούν μέσα στο κανάλι σωλήνες συμπίεσης του νερού που δημιουργούν το εφέ κυμάτων καθώς το σπίτι θα βυθιζόταν στα νερά, παρότι για την τοποθέτησή τους θα έπρεπε να σταματήσει σε τακτά διαστήματα η κυκλοφορία. Βέβαια η παραγωγή δεν τόλμησε να ζητήσει από τις αρχές την καταστροφή ενός από τα παλάτια του που προβλέπει το σενάριο. Το συγκεκριμένο παλάτι που έπρεπε να καταστραφεί κατασκευάστηκε σε μοντέλο στη δεξαμενή Paddock στα Στούντιο Pinewood.



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2006

BABEL [8,5/10]

ΒΑΒΕΛ (BABEL)
του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου

Υπόθεση: Μετά το "21 Γραμμάρια" και έχοντας αποσπάσει το βραβείο σκηνοθεσίας στο τελευταίο Φεστιβάλ Καννών, ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου επιστρατεύει ένα θαυμάσιο καστ, με τους Μπραντ Πιτ, Κέιτ Μπλάνσετ και Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ στους βασικούς ρόλους για μία επική παραγωγή γυρισμένη σε τρεις ηπείρους.

Στα βάθη της μαροκινής ερήμου, ένα όπλο εκπυρσοκροτεί - πυροδοτώντας μία αλυσίδα γεγονότων που θα συνδέσουν τη μοίρα ενός ζευγαριού αμερικανών τουριστών και τον αγώνα τους να επιβιώσουν, δύο αγοριών στο Μαρόκο που μπλέκονται στο μοιραίο έγκλημα, μιας γκουβερνάντας που προσπαθεί παράνομα να περάσει τα σύνορα στο Μεξικό κουβαλώντας δύο παιδιά και μιας γιαπωνέζας έφηβης της οποίας ο πατέρας καταζητείται στο Τόκιο. Οι διαφορετικές κουλτούρες και οι γεωγραφικές αποστάσεις δείχνουν ότι οι τέσσερις αυτές ομάδες ανθρώπων μοιράζονται λίγα, όμως τα παιχνίδια της μοίρας, ο φόβος της απομόνωσης και ο πόνος θα κάνει τις ιστορίες τους παράλληλες και θα τους φέρει κοντά.

Η άποψή μας
: Μαρόκο, Μεξικό, Ιαπωνία , ένα οδοιπορικό στο σήμερα με αφετηρία τρεις παράλληλες ιστορίες που σχετίζονται μεταξύ τους με τρόπο διαφορετικό απ΄ότι συνήθως βλέπουμε στον κιν/φο.

Το όπλο και η προέλευσή του, συνδέουν τα δύο άκρα και στο ενδιάμεσο παίζονται δύο (2) τραγωδίες : το θύμα του "όπλου" και τα παιδιά του συζύγου του θύματος.

Η εικονογράφηση είναι εξαιρετική σε όλα τα πεδία, και ακόμα περισσότερο αξίζει να σταθούμε και στον βραβευμένο με Οσκαρ συνθέτη για το "Brokeback Mountain" (μας έφερε κάποιες "μνήμες" από εκεί) τον Γκουστάβο Σανταολάγια και εμείς το εκτιμήσαμε ανάλογα, είτε στο Μαρόκο, είτε στο Μεξικό είτε στην Ιαπωνία, συνειρμικά "ταξιδέψαμε" μαζί.

Η διαφορά από την μαζική παραγωγή αλλά και από τις απομονωμένες στον εστετίστικο αστερισμό, ελιτίστικες συμπεριφορές της βιομηχανίας του σινεμά, είναι κυρίως στο ότι ο σκηνοθέτης μας καθοδηγεί να ανακαλύψουμε μόνοι μας ως θεατές τους συνδετικούς κρίκους αλλά και να χρησιμοποιήσουμε λίγο περισσότερο φαιά ουσία για να τοποθετήσουμε σε χρονική ισορροπία τις ιστορίες που ενώ κινηματογραφικά ακολουθούν μία "Ινιαρίτου" σειρά, χρονολογικά δε, είναι αντιστρόφως ανάλογες της κινημ/κής αφήγησης . Ακόμα και η "απογραφή" διαφορετικών πολιτισμών και ιδεολογιών - ιδεοληψιών, καταγράφεται με έναν ρυθμό και παλμό που συναντούμε στα "γουέστερν" π.χ του Πέκινπα, και στα "ήστερν" του Χου Χσιάο Χσεν.

Οι Κάννες φέτος αποδέχτηκαν πλήρως τη μεγάλη του κλάση και την εξαιρετική του συγκρότηση ώστε να του υποκλιθεί όχι μόνο η κριτική επιτροπή, αλλά και οι κριτικοί παρέα με χιλιάδες σινεφίλ - έκλεψε το βραβείο σκηνοθεσίας απολύτως δίκαια και χωρίς καμία ενοχή για τους ψευτοκαλλιτέχνες του δήθεν διανοουμενισμού - τύπου Πέντρο ... και στο Λονδίνο δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στις 2/11 η ταινία που έκλεισε το Times BFI 50TH London Film Festival 2006 (Closing Night Gala) ήταν το BABEL.

Εντυπωσιακά σε συνεπαίρνει και σε κάνει να απορείς το πως κατάφερε να βγάλει τέτοιες ερμηνείες από συνήθως "κρύους" σταρ πρωταγωνιστές... είναι το γνωστό που λέμε πως όσο καλός ηθοποιός και να είσαι, αν δεν έχεις καλή ταινία και καλό σκηνοθέτη να σε "ταξιδέψει" δεν πρόκειται ποτέ να φτάσεις στα όριά σου αλλά και να εξερευνήσεις πτυχές που κρύβονται μέσα σου, δεν πρόκειται ένας ηθοποιός να βελτιώνει την Τέχνη του αν δεν έχει στήριξη από έναν "Ινιαρίτου".

Το είχαμε αντιληφθεί από το "21 γραμμάρια" για το ταλέντο του , όμως τώρα αρχίζει και αποκτά σεβασμό και εκτίμηση ακόμα και στη "Μέκκα του Κιν/φου" ...!

Τι κινηματογραφική ευτυχία να απολαμβάνουμε Κουαρόν και Ινιαρίτου μέσα σε δύο εβδομάδες μόνο !

Λίγα Λόγια από το Σκηνοθέτη
"Η δημιουργία του Βαβέλ ήταν πράγματι μια... Βαβέλ για μένα. Η παραγωγή ήταν εντελώς διαφορετική από την έως σήμερα εμπειρία μου. Στην πραγματικότητα γυρίσαμε τέσσερις ταινίες και προσπαθήσαμε να συγχωνεύσουμε τις διαφορετικές κουλτούρες, δίχως να φαίνεται το μάτι του outsider. Ηταν για μένα μια πρόκληση, αλλά και κάτι εξαιρετικά δύσκολο πνευματικά και συναισθηματικά. Η "Βαβέλ" έγινε όχι μόνο στόχος ενός ταξιδιού για όλους όσους δουλέψαμε στην ταινία, αλλά και στόχος ενός εσωτερικού ταξιδιού για τον καθένα ξεχωριστά. Ολοι μεταμορφωθήκαμε και εγώ στην πορεία αναγκάστηκα να ξαναγράψω το σενάριο και να προσαρμοστώ στις νέες συνθήκες και κουλτούρες. Για μένα, τελικά, η ταινία δεν έδωσε την απάντηση στο "από πού είμαι;" αλλά στο "πού πηγαίνω;"."

"Στα γυρίσματα είχαμε προβλήματα παρόμοια με αυτά του σεναρίου. Η επικοινωνία δεν ήταν εύκολη, επειδή είχαμε να κάνουμε με τόσο διαφορετικούς ανθρώπους από τόσο διαφορετικούς πολιτισμούς. Στο Μαρόκο, για παράδειγμα, οι άνθρωποι μιλούσαν αραβικά, ισπανικά, αγγλικά, γαλλικά και ακόμη και ηθοποιοί από την ίδια χώρα δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα."

"Η ταινία γεννήθηκε από την ανάγκη μου να μιλήσω για αυτά που γεμίζουν το μυαλό και την καρδιά μου: είναι τα απίστευτα οδυνηρά παράδοξα του κόσμου μας που αλληλεπιδρώνται και έχουν αμοιβαίους αντίκτυπους και που τελικά εκδηλώνονται στη ζωή μας ως προσωπικές τραγωδίες."

Σκηνοθεσία
Ο σκηνοθέτης Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου γεννήθηκε στο Μεξικό το 1963. Αρχικά εργάστηκε ως dj σε μεγάλο ραδιοφωνικό σταθμό του Μεξικό, άρχισε να γράφει μουσική για ταινίες και να ασχολείται με τηλεοπτικές παραγωγές και διαφημιστικά σποτς που τον έκαναν γνωστό.
H πρώτη ταινία του "Xαμένες Αγάπες" ("Amores Perros") έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών 2000. Εκεί βραβεύτηκε με το Μεγάλο Βραβείο στην Εβδομάδα των Κριτικών, ενώ λίγο αργότερα απέσπασε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας. Για το σκηνοθετικό του αυτό ντεμπούτο ο Ινιαρίτου έχει επίσης βραβευτεί με BAFTA στην κατηγορία της Kαλύτερης Ξένης Ταινίας, ενώ ήταν υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα στην ίδια κατηγορία. Βραβεύτηκε από την Ένωση Κριτικών του Λονδίνου ως καλύτερος σκηνοθέτης, ενώ έλαβε βραβεία από Διεθνή Φεστιβάλ στην Μπογκότα, το Σικάγο, την Κούβα, το Εδιμβούργο, τη Φλαμανδία, τη Μόσχα, το Σαν Σεμπάστιαν, το Σάο Πάολο, το Τορόντο και το Τόκιο. Τέλος, η ταινία σάρωσε τα εγχώρια Βραβεία Κινηματογράφου στο Μεξικό.
Το 2001 έκανε την παραγωγή και σκηνοθέτησε το "Power Keg", ένα φιλμ μικρού μήκους για την BMW - άλλοι σκηνοθέτες που έφτιαξαν τέτοιου είδους φιλμάκια ήταν οι Γουονγκ Καρ Γουάι, Ανγκ Λι, Γκάι Ρίτσι. To 2002 o Iναρίτου σκηνοθέτησε μία μικρού μήκους ταινία ως μέρος του 11?09??01 - ταινία όπου διάφοροι σκηνοθέτες προσφέρουν την προσωπική τους ματιά στα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβριου 2001 και που κέρδισε υποψηφιότητα για Σεζάρ. Άλλοι σκηνοθέτες που έλαβαν μέρος στο project ήταν οι Σον Πεν, Αμός Γκιτάι, Κεν Λόουτς, Κλοντ Λελούς, Σοχέι Ιμαμούρα, Σαμίρα Μαχμαλμπάφ, Μίρα Ναΐρ και Ντάνις Τανόβιτς. Mε τα "21 Γραμμάρια" απέκτησε παγκόσμια φήμη και η ταινία τιμήθηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας με βραβεία ερμηνειών για τους τρεις πρωταγωνιστές της (Σον Πεν, Ναόμι Ουότς, Μπενίσιο Ντελ Τόρο), και απέσπασε δύο υποψηφιότητες για Οσκαρ. Μπραντ Πιτ: Γεννήθηκε το 1963 στην Οκλαχόμα και μεγάλωσε στην πόλη Σπρίνγκφιλντ, στο Μισούρι. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μισούρι στην Κολούμπια, όπου τελειώσε τη δημοσιογραφία με ειδίκευση στη διαφήμιση. Αμέσως μετά την αποφοίτησή του, μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να συνεχίσει τις σπουδές του στη διαφήμιση και τις γραφικές τέχνες, αλλά τελικά άρχισε να ασχολείται με την υποκριτική. Πολύ σύντομα εξασφάλισε τη συμμετοχή σε τηλεοπτικές σειρές, όπως οι "Glory Days", "The Image" και το αναγνωρισμένο από τους κριτικούς "Too Young To Die". Κέρδισε την προσοχή του διεθνούς κοινού για πρώτη φορά το 1991, όταν εμφανίστηκε στην ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ "Θέλμα και Λουίζ". Στη συνέχεια υποδύθηκε τον ψυχοπαθή μανιακό δολοφόνο στο θρίλερ "Kalifornia", τον χαρισματικό αλλά καταδικασμένο Πολ ΜακΛίν στο "Ποτάμι Κυλά Ανάμεσά Μας" του Ρόμπερτ Ρέντφορντ και τον αιμοδιψή Λουί στη "Συνέντευξη Με Ένα Βρικόλακα" του Νιλ Τζόρνταν. Ήταν δύο φορές υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία του ως αδάμαστος Τριστάν στην ταινία "Θρύλοι του Πάθους", αλλά και για τον εκκεντρικό του ρόλο στους "Δώδεκα Πιθήκους" του Τέρι Γκίλιαμ, για τον οποίο και κέρδισε το βραβείο. Πρωταγωνίστησε επίσης στις ταινίες "Παιχνίδια Κατασκόπων", "Ο Μεξικανός", "Η Αρπαχτή", "Full Frontal", ενώ εμφανίστηκε και στις "Εξομολογήσεις Ενός Επικίνδυνου Μυαλού".

Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ: Γεννήθηκε to 1978 στο Μεξικό από γονείς ηθοποιούς κι έτσι ήρθε σ' επαφή με τον κόσμο της υποκριτικής από μικρή ηλικία. Ξεκίνησε την καριέρα του στην τηλεόραση με την σειρά "Τερέζα" και από τότε έχει συμμετάσχει σε παραγωγές πολλών χωρών στο Μεξικό, την Ισπανία, την Αγγλία. Σπούδασε στην Κεντρική Σχολή Λόγου και Δραματικής Τέχνης στο Λονδίνο. Οι πιο σημαντικές ταινίες του περιλαμβάνουν τα "Αmores Perros" (Aλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου), "No News from God" (Aγκουστίν Ντίαζ Γιάνες), "Θέλω και τη Μαμά σου" (Αλφόνσο Κουαρόν), "Vidas Privadas" (Φίτο Πάεζ) και "Τhe Crime of Padre Amaro" (Kάρλος Καρέρα) "Κακή Εκπαίδευση", "Μοtorcycle Diaries", ?The King?. Το 2001 κέρδισε το βραβείο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στον Φεστιβάλ της Βενετίας.


Μουσική
Ο βραβευμένος με Οσκαρ συνθέτης για το "Brokeback Mountain", Γκουστάβο Σανταολάγια που εργάστηκε για τρίτη φορά με τον Ινιαρίτου για αυτή την τρίτη του ταινία λέει ότι από τότε που ξεκίνησε να εργάζεται μαζί του, έχει αναπτύξει ένα μουσικό λεξικό για να υπογραμμίσει τον ουμανισμό και το συναίσθημα που βγαίνει από τις ταινίες του.
" Η πρόκληση με το Βαβέλ ήταν ότι έπρεπε να βρω ένα μουσικό θέμα που θα συνέδεε τόσους διαφορετικούς χαρακτήρες και τόσους τόπους κρατώντας πάντα την ιδιαίτερη ταυτότητα του καθενός ξεχωριστά."

Υποψήφια για 7 OSCAR 2007


Κυκλοφορία: 02/11/2006


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Λίστα ιστολογίων