Ταινίες

Κριτικές

Box Office

Τελευταία HOT Νέα, Ταινίες, Box Office, Συνεντεύξεις

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2007

Ο ΑΡΤΟΣ ΗΜΩΝ Ο ΕΠΙΟΥΣΙΟΣ του Νίκολαους Γκεϊράλτερ [7/10]

Ο ΑΡΤΟΣ ΗΜΩΝ Ο ΕΠΙΟΥΣΙΟΣ
OUR DAILY BREAD / UNSER TAGLICH BROT
του Νίκολαους Γκεϊράλτερ

Υπόθεση: "Ο ΑΡΤΟΣ ΗΜΩΝ Ο ΕΠΙΟΥΣΙΟΣ" ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ ΑΨΟΓΗ, ΑΝΕΥ ΣΧΟΛΙΩΝ, ΑΚΡΩΣ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ.

"Μία μοναδική κινηματογραφική εμπειρία!"

Καλώς ήρθατε στον κόσμο της εκβιομηχανοποιημένης παραγωγής τροφίμων και της hi-tech καλλιέργειας. Στο ρυθμό της μεταφορικής ταινίας και τον παλμό των μηχανημάτων, το φιλμ " Ο ΑΡΤΟΣ ΗΜΩΝ Ο ΕΠΙΟΥΣΙΟΣ " παρουσιάζει τους χώρους που παράγονται τα τρόφιμα στην Ευρώπη: αχανείς εγκαταστάσεις, σουρεαλιστικά τόπια, παράξενοι ήχοι. Ένα ψυχρό, πλήρως αυτοματοποιημένο περιβάλλον, που αφήνει ελάχιστο χώρους στην ανθρωπινή παρέμβαση. Αν και μοιάζει εικόνα επιστημονικής φαντασίας είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Από τα αχανή θερμοκήπια που ψεκάζονται με ρομπότ, μέχρι τις ταινίες που οδηγούν μικρά κοτοπουλάκια σε σκοτεινούς προορισμούς, και από τις ελιές που τινάζονται με βίαιους μηχανικούς τρόπους έως τις αλυσίδες παραγωγής κρέατος στην Ευρώπη, η ταινίας είναι ένα αμείλικτο, πανέμορφο και συγκλονιστικό ντοκουμέντο του ότι τα πράγματα οδηγούνται σε πολύ λάθος κατεύθυνση, όσον αφόρα την παραγωγή τροφίμων, της οποίας η αυτοματοποίηση ξαφνιάζει και τον πιο ενημερωμένο θεατή.
" Ο ΑΡΤΟΣ ΗΜΩΝ Ο ΕΠΙΟΥΣΙΟΣ " είναι ένα φαντασμαγορικό σινεμασκόπ ταμπλό ζωντανών εικόνων. Μια πραγματική κινηματογραφική εμπειρία, που επιτρέπει στους θεατές να διαμορφώσουν την δική τους άποψη.

Κριτική:
Βεβαίως όπως κάθε ντοκυμανταίρ που δοκιμάζει την τύχη του στην μεγάλη οθόνη υπάρχει η απορία για την εισπρακτική τύχη του αλλά και η βεβαιότητα ότι η καριέρα του στην TV / DVD θα είναι σχεδόν εκ προοιμίου περισσότερο πετυχημένη.

Λόγω των σημερινών συνθηκών που ζει ο άνθρωπος, των κλιματικών αλλαγών και γενικά της περιβαλλοντικής πολιτικής που ασκούνται από τις πολυεθνικές επιχειρήσεις και τα κράτη, έχουμε ευαισθητοποιηθεί για το μέλλον μας στον πλανήτη, την μόλυνση και την ρύπανση της ατμόσφαιρας που αυξάνεται καθημερινά.

Όμως η φύση κάποια στιγμή θα εκδικηθεί τον άνθρωπο που ασυνείδητα και ενσυνείδητα καταστρέφει πανίδα και χλωρίδα. Θα εκδικηθεί άραγε και την αυτοματοποίηση στην αλυσίδα παραγωγής;

Ο αυστριακός Γκεϊράλτερ περιγράφει τα στάδια της διατροφικής παραγωγής της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας και αφήνει τα συμπεράσματα στον θεατή. Δεν κάνει καταγγελία, δεν αποδίδει ευθύνες, δεν κριτικάρει, τίποτα από όλα αυτά, αφήνει τους θεατές μάρτυρες της κατάστασης , προβάλλει μέσα από την κινηματογραφική εικόνα την σύνηθη αυτοματοποιημένη αλυσίδα.
Η υπερκατανάλωση, οι διογκούμενες καθημερινά ανάγκες σίτισης σε συνάρτηση με την αύξηση του πληθυσμού, δημιούργησαν τις υποδομές για αχανείς εκτάσεις θερμοκηπίων και σφαγείων ζώων. Το σύγχρονο Metropolis του Φριτς Λανγκ σε υποβάλλει και σου δίνει το έναυσμα να σκεφτείς πως προέρχεται η τροφή στο καθημερινό πιάτο σου. Τίποτα δεν είναι υπερβολή, όλα όσα βλέπουμε συμβαίνουν σήμερα σχεδόν σε όλες τις "πολιτισμένες" δυτικές κοινωνίες πανομοιότυπα και με όλους τους κανόνες υγιεινής και ασφαλείας, η μαζική παραγωγή και κατανάλωση είναι παντού ίδια.

Έτσι η δύναμη των εικόνων μιλάει από μόνη της . Το κρεματόριο των ζώων μπορεί να ερμηνευτεί με πολλές έννοιες. Η τεχνική αναπαραγωγής τους, είναι σε αντίθεση με την φύση αλλά σύμφωνη με τον γρήγορο τρόπο ζωής και ανάπτυξης του πλανήτη μας. Όλα μεγαλώνουν για να καταλήξουν στο τραπέζι μας. Ακόμα και τα φρούτα μέσα στα θερμοκήπια αναπτύσσονται με την βοήθεια των χημικών σε χρόνο ρεκόρ, το ίδιο και με τα ζώα που μεγαλώνουν σε χρόνο ρεκόρ με τεχνητά μέσα και τροφές. Το ξεκαθάρισμα γίνεται επαγγελματικά, με σύγχρονους κανόνες υγιεινής, όλα λειτουργούν όπως η Metropolis του Φριτς Λανγκ. Όλα με το ρολόι, απέναντι στον χρόνο που βάζει τα όρια της παραγωγής και διάθεσης των κατεργασμένων διατροφικών μας συνηθειών.

Όλα υπακούουν σε μια οπτική "συμφωνία". Θα έλεγε κανείς πως τα διαλέίματα των εργατών , είναι τα ιντερλούδια. Πράγματι οι εικόνες και οι ήχοι συνθέτουν ένα πλήρες έργο συμφωνικής μουσικής, με παύσεις, κρεσσέντο κ.ο.κ.

Είναι από τα ντοκυμανταίρ που θα θυμάται κάποιος για πολύ καιρό, χαράσσει στη μνήμη τις εικόνες που δεν βλέπει ο θεατής από καθόλου έως σχεδόν σπάνια.


Κυκλοφορία: 29/03/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

HALF NELSON του Ράιαν Φλεκ [5,5/10]

HALF NELSON
του Ράιαν Φλεκ

Υπόθεση: Ο Νταν είναι καθηγητής σε ένα σχολείο ισπανόφωνων μειονοτήτων και προσπαθεί να μεταδώσει τις γνώσεις του στους νεαρούς μαθητές του με ιδιαίτερο ζήλο. Παρόλα αυτά τη ζωή του στοιχειώνει το χρόνιο πρόβλημα που έχει με τα ναρκωτικά. Όταν η 13χρονη μαθήτριά του Ντρέι ανακαλύπτει το μυστικό του βρίσκοντάς τον στις τουαλέτες να κάνει χρήση κρακ, μεταξύ τους δημιουργείται μια ισχυρή φιλία που θα ξεδιπλώσει πτυχές της ζωής τους καλά κρυμμένες μέχρι τότε. Η ταινία προβλήθηκε σε πρεμιέρα στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» και ο πρωταγωνιστής Ράιαν Γκόσλινγκ είχε προταθεί για Όσκαρ Α’ αντρικού ρόλου για την καταπληκτική του ερμηνεία.

Ο Νταν (Ryan Gosling), ένας ιδεολόγος καθηγητής ενός μικροαστικού γυμνασίου, εμπνέει τους 13χρονους και 14χρονους μαθητές του να εξετάσουν τα πάντα σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, από την εποχή του εμφυλίου πολέμου μέχρι σήμερα. Οι μαθητές του ανακαλύπτουν με ενθουσιασμό μια νέα μέθοδο διδασκαλίας. Ο Νταν απορρίπτει το τυποποιημένο πρόγραμμα σπουδών, για χάρη μιας πιο ακραίας προσέγγισης και διδάσκει τους μαθητές του πώς λειτουργεί η αλλαγή - τόσο σε ιστορική όσο και σε προσωπική κλίμακα. Αλλά αυτό που ο Δάσκαλος καταφέρνει μέσα στην τάξη, αποτυγχάνει να το εφαρμόσει στην πραγματική του ζωή. Θύμα ο ίδιος, του πάθους του για τα σκληρά ναρκωτικά. Ακροβατεί ανάμεσα στα πάθη του και στην εργασία του, προσπαθώντας να κρατήσει μυστική την προσωπική του ζωή. Μέχρι τη στιγμή που μία από τους πιο προβληματικούς μαθητές του, η Ντρέι (Shareeka Epps), τον πιάνει στα πράσα μετά το σχολείο. Αυτό το ατυχές γεγονός, θα είναι η αφορμή για να αναπτυχθεί μια απροσδόκητη φιλία, ανάμεσα σε δάσκαλο και μαθήτρια. Μια φιλία που θα μπορεί να καταστρέψει και τους δυο, αλλά μπορεί και να τους βοηθήσει να πάρουν σημαντικές αποφάσεις... Και οι δύο τώρα έχουν κάθε ευκαιρία να αλλάξουν την ζωή τους...


Κυκλοφορία: 29/03/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2007

ΖΩΗ ΣΑΝ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ [8/10]

LA VIE EN ROSE / LA MOME
του Ολιβιέ Νταχάν

Υπόθεση: H συναρπαστική βιογραφία μιας από τις μεγαλύτερες φωνές του αιώνα μας, της Εντίθ Πιαφ: από τις φτωχογειτονιές του Παρισιού, όπου μεγάλωσε και ξεκίνησε την πορεία της στο τραγούδι έως την απόλυτη αναγνώριση και την τραγική της μοίρα πολλές δεκαετίες μετά. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο η συγκλονιστική Μαριόν Κοτιγιάρ.
Τα πρώτα χρόνια της φτώχειας, η διαδρομή από την Μπελβίλ στη Νέα Υόρκη, η άνοδος και η δόξα, οι παθιασμένες ερωτικές σχέσεις της, όπως αυτή με τον Ζαν Κοκτό, οι μακρόχρονες και έντονες φιλίες της, όπως αυτή με την Μάρλεν Ντίτριχ, χρωματίζουν το πορτρέτο μιας μεγάλης καλλιτέχνιδας, της Εντίθ Πιαφ που το όνομά της είναι συνώνυμο του πάθους.

Κριτική:
Το λιγότερο που μπορώ να περιγράψω για το La Môme , όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος είναι ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ!

Η ταινία είναι "Οσκαρική", σε πολλά επίπεδα, και κατά τη γνώμη μου προβάλλει σα φαβορί να μπει στις υποψηφιότητες ξενόγλωσσης του χρόνου και για το υποκριτικό ταλέντο της Μαριόν Κοτιγιάρ ως Έντιθ Πιάφ, που είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ, είναι " ερμηνεία που σε στοιχειώνει" μάλλον δικαιούται πιθανώς το μεγάλο Βραβείο στην επόμενη Απονομή της Ακαδημίας, όπως η Έλεν Μίρεν φέτος. Η ταύτιση με τον ρόλο είναι ανατριχιαστικά τρομακτική, είναι από τα στοιχεία που στη θεατρική σκηνή της ΝΥ επιδιώκουν σα «ναρκωτικό» , η αγαπημένη σχολή των actors studios , με αυτό σα δεδομένο θα πάρει αρκετούς ψήφους η υποψηφιότητά της! Δεν έκανε κάποιου είδους μίμηση, αλλά μπήκε κυριολεκτικά στον άλλον της εαυτό υποδυόμενη την μεγάλη καλλιτέχνιδα που άφησε εποχή. Ρόλος προκλητικός και αβανταδόρικος φυσικά, δύσκολος και εύκολος, ένα στοίχημα που νομίζω κερδήθηκε. Το κοινό θα έχει την τύχη να το ζήσει στην μεγάλη οθόνη

Μη ξεχνάμε ότι πρόκειται για ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ! Και ποιοι πήραν πέρσι Oscars; Ρόλοι βιογραφικοί! Η ζωή της μεγάλης ντίβας , της γυναίκας που έκανε το όνομα του Παρισιού να ακούγεται σε όλη την Ευρώπη , και όχι μόνο, ακόμα και στη «δύσκολη» Αμερική είχε τέτοια εξέλιξη και ανατροπές που αν δεν ήταν βιογραφική θα νόμιζε κανείς ότι ήταν σενάριο σαπουνόπερας !

Το παθιασμένο σπουργιτάκι , το μικρό αλητάκι, που δεν το χωρούσαν οι κανόνες, ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του. Τράβηξε σαν μαγνήτης τα βλέμματα όλων και όπως όλα τα ακατέργαστα διαμάντια χρειάστηκε υπομονή και συνεχή εκπαίδευση από τους δασκάλους της στην Τέχνη και κατά προέκταση στην ίδια της τη ζωή.

Αυτή η ζωή που ενώ είναι έτοιμη να σου προσφέρει απλόχερα σύμφωνα με τις δυνατότητες σου και την αξία σου την ευτυχία που προσμένεις, διαπιστώνεις με θλίψη για την ματαιότητα και την μοναξιά που νιώθει κάποιος όταν χάνει από τη ζωή του το λόγο για τον οποίο θα άξιζε να ζει. Και ο λόγος αυτός είναι τα αγαπημένα πρόσωπα τα οποία σε στηρίζουν , σε εμπνέουν και σου δίνουν το κουράγιο να προχωράς μπροστά. Η περηφάνεια μαζί με την αλά μποέμ συμπεριφορά συγκρότησαν πηγαία την δυναμική μιας γυναίκας που ξεχώρισε από το πλήθος για τον αυθεντικό χαρακτήρα της και έζησε για να ερμηνεύει την αγάπη με την μοναδική φωνή που έβγαινε βαθιά μέσα από την καρδιά της. Η σκηνή ήταν η ζωή της μέχρι το τέλος.

Το δράμα της ζωής της βγαίνει εκπληκτικά στην κινηματογράφησή της, οι σκοτεινές ημέρες της παιδικής ηλικίας αποτυπώνονται καρέ καρέ με την ευαισθησία και αθωότητα για να διασταυρωθούν στον ψυχισμό ενός μικρού «Όλιβερ Τουίστ». Η επανάστασή της μόλις συνειδητοποιήσει την δύναμή της δεν θα αργήσει να την καταλάβει εξολοκλήρου, καθώς η έντονη προσωπικότητα της θα την οδηγήσει μέσα από επικίνδυνους δρόμους στο μονοπάτι της αυτογνωσίας, στη δόξα και τη λάμψη με την επίδειξη της αυθεντικής καταγωγής της και χωρίς κανένα ταμπού γι’ αυτήν και τους τρόπους της. Κανείς δεν θα μπορούσε να την ποδοπατήσει. Η προσφυγή στην τεχνητή «ευφορία» γίνεται όταν χάνει το ένα αγαπημένο πρόσωπο μετά το άλλο, τα πάθη γίνονται αδυναμίες και η ψυχή νοσεί με την βοήθεια της σωματικής κατάρρευσης. Οι δυσκολίες διογκώνονται , η αντοχή έχει όρια, η μάχη με την επάρατο είναι σκληρή, αδυσώπητη αλλά προδιαγεραμμένη οριοθετώντας το επερχόμενο τέλος.

Τα συναισθήματα που βγάζει στους θεατές είναι πραγματικά βαθιά ανθρώπινα, προκαλείται συγκίνηση χωρίς να εκβιάζεται από το μέσο του σκηνοθέτη ή με διάφορα εφφέ, είναι η ΤΕΛΕΙΑ πραγματική ιστορία που μπορεί να τσακίσει και να σπάσει καρδιές. Ο ρεαλισμός του δράματος και η φυσική κορύφωσή του με την επιλογή της ηρωίδας να ζήσει χωρίς να έχει μετανιώσει για τίποτα όπως λέει και το τραγούδι της παραπέμπουν σε Ηλέκτρα.

Δεν ξέρω αν συγκινείστε από ταινίες στον κινηματογράφο, αν όμως θέλετε να ζήσετε σε αυτό ταξίδι στο χρόνο η ευκαιρία να συμπάσχετε με την Μαριόν Κοτιγιάρ είναι μοναδική ευκαιρία. Θα σας ταξιδέψει και θα σας κάνει να βουρκώσετε αν έστω και λίγο ταυτιστείτε με το δράμα της. Αν συμμεριστείτε τον πόνο της στην οθόνη , η ταινία θα έχει πετύχει τον στόχο της ως μέσο κάθαρσης των ψυχών. Η Τέχνη είναι μεγάλη και εξαιρετική όταν σου μεταδίδει αυτό που η λογική σου και το συναίσθημα αδυνατούν να κατανοήσουν , όταν σε απορροφάει ως το μεδούλι και σου αποκαλύπτει τον αληθινό σου εαυτό. Ότι ζήσεις κατά τη διάρκεια της ταινίας μπορεί να γίνει η απόλυτη μέθεξη και έκσταση.

Πραγματικά μεγάλη ταινία… Δε ξέρω τι καινούργιο θα δούμε μέσα στο 2007 που να αξίζει, αλλά αυτό που είδα εγώ μου δίνει το δικαίωμα να το επαναλάβω… πολύ μεγάλη ταινία … σε όλα τα επίπεδα.

[Ταινία Έναρξης στο 57ο Φεστιβάλ Βερολίνου.]


Κυκλοφορία: 22/03/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Η ΑΓΝΩΣΤΗ του Τζιουζέπε Τορνατόρε [6/10]

Η ΑΓΝΩΣΤΗ
La Sconosciuta
του Τζιουζέπε Τορνατόρε

Υπόθεση: Έχει σκοτεινιάσει στη μικρή ήσυχη μικρή πόλη του ιταλικού βορρά. Η άγνωστη μετακομίζει βιαστικά στο καινούριο της διαμέρισμα. Είναι αποφασισμένη να κλείσει τους λογαριασμούς της με το εφιαλτικό και βίαιο παρελθόν. Η μόνη ανάμνηση που αρνείται να ακυρώσει είναι αυτή του τρυφερού και ανεξιχνίαστα χαμένου έρωτά της.
Με την αφοπλιστική της απλότητα, η διακριτικά όμορφη νέα γυναίκα από τη Μολδαβία, καταφέρνει να κερδίσει τη συμπάθεια και την εκτίμηση των νέων της γειτόνων στην αριστοκρατική συνοικία. Η Ιρένα (Ξένια Ράπαπορτ) έχει την ικανότητα να διαβάζει τα βλέμματα των ανθρώπων, να ανακαλύπτει τις σκέψεις που κρύβουν πίσω από τα λόγια τους και να αποκρύπτει την ταυτότητά της.

Με τη βοήθεια του θυρωρού, πιάνει δουλειά ως καθαρίστρια στο κτίριο ακριβώς απέναντι από το διαμέρισμά της. Στόχος της είναι να πλησιάσει την οικογένεια των χρυσοχόων Άνταχερ που ζουν στο κτίριο. Μπαίνει στη ζωή τους πιάνοντας φιλία με την οικιακή τους βοηθό, την Τζίνα (Πιέρα Ντέλι Εσπόστι). Όταν πια έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη τους και το ενδιαφέρον της μικρούλας Τέα (Κλάρα Ντοσένα) , της κόρης του ζεύγους Άνταχερ, βγάζει αδίστακτα τη Τζίνα από τη μέση, σκηνοθετώντας ένα ατύχημα που καθιστά την άτυχη γυναίκα ανίατα ανάπηρη. Και ενώ η Ιρένα, πρόθυμη κι ακούραστη οικονόμος της πλούσιας οικογένειας, και το κοριτσάκι αναπτύσσουν μια άρρηκτη σχέση αγάπης, το στοιχειωμένο παρελθόν της ξυπνά και ανατρέπει τα πάντα.
Το μισητό "αφεντικό" της, ο Μούφα (Μικέλε Πλάσιντο), τον οποίο νόμιζε ότι είχε δολοφονήσει δραπετεύοντας από την Καλαβρία, την εντοπίζει, την εκβιάζει και την επαναφέρει βίαια στην αποκρουστική της πραγματικότητα. Συγχρόνως, αρχίζει να διαφαίνεται η ανάγκη που την ώθησε να δεθεί τόσο στενά μ αυτήν την οικογένεια. Μόλις η κυρία Άνταχερ αρχίζει να υποπτέυεται την Ιρένα και να την παρακολουθεί, σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Η αστυνομία συλλαμβάνει την Ιρένα ως ύποπτη για φόνο. Μια-μια, οι σκοτεινές πλευρές φωτίζονται ανελέητα ξεσκεπάζοντας τις καλοκρυμμένες αλήθειες. Το τρομακτικό ντόμινο εξελίσσεται ραγδαία και σαρωτικά ως την αποκάλυψη της γοητευτικής κι αινιγματικής «άγνωστης».

Κριτική:

Απλά νομίζω πως έχουμε δει τέτοια ατμοσφαιρικά θρίλλερ ισάξια και από την άλλη όψη του Ατλαντικού, δεν μου φάνηκε για "ευρωπαϊκή" ταινία στο σύνολό της παρά την σκηνοθεσία και συγγραφή του σεναρίου από τον Τορνατόρε.

Η ιδανική τοποθεσία και οι έξυπνοι διάλογοι βοηθούν το σκηνοθετικό εγχείρημα γοητεύοντας τους θεατές έως την αποκάλυψη του ντόμινο. Η διαδρομή έως την αποκάλυψη της αινιγματικής "άγνωστης" είναι συναρπαστική αλλά όχι πρωτότυπη.

Βρήκα πολλές χιτσκοκικές αναφορές και στο χτίσιμο της μυθοπλασίας και στην εξέλιξη δραματουργικά, αν και εξαντλείται γρήγορα η αγωνία και η επιτηδευμένη αναμονή.

Στα πολύ θετικά η μουσική του "θρύλου" Ένιο Μορικόνε και οι ερμηνείες των ηθοποιών Ξένια Ράπαπορτ και Μικέλε Πλάσιντο.

Πάντως είναι ενδιαφέρουσα ως come back αυτού του μεγάλου δημιουργού που είχε σιγήσει για μιά εξαετία, αλλά και πολύ μακριά από τα δικά του αριστουργήματα όπως ΜΑΛΕΝΑ και ΣΙΝΕΜΑ , Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ...


Κυκλοφορία: 22/03/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2007

Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ [7,5/10]

THE FOUNTAIN
του Ντάρεν Αρονόφσκι

Υπόθεση: Mία φιλόδοξη παραγωγή από τον σκηνοθέτη του "Ρέκβιεμ για Ένα Όνειρο", ένα δράμα φαντασίας για τη δύναμη της αγάπης και τη σημασία της ύπαρξής μας με πρωταγωνιστές την βραβευμένη με Όσκαρ Ρέιτσελ Βάις και τον Χιου Τζάκμαν.

Η οδύσσεια ενός άνδρα να σώσει τη γυναίκα που αγαπά απλώνεται σε χρονική περίοδο χιλίων χρόνων. Στην Ισπανία του 16ου αιώνα, ο κατακτητής Τόμας ξεκινά την αναζήτησή του για την πηγή της νιότης, το θρυλικό ελιξίριο που φέρνει αιώνια ζωή. Στην βόρεια Αμερική του σήμερα, ο επιστήμονας Τόμι Κρεό προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει τη θεραπεία κατά του καρκίνου που σταδιακά σκοτώνει τη γυναίκα του, Ίζαμπελ. Στο σύμπαν του 26ου αιώνα, ένας αστροναύτης προσπαθεί να κατανοήσει το μυστήριο της ζωής. Καθώς οι τρεις ήρωες πασχίζουν να υπερβούν το εύθραυστο της ανθρώπινης ύπαρξης, οι ιστορίες τους γίνονται μία αλήθεια για τη ζωή, τον έρωτα και το θάνατο.

Κριτική:
Το FOUNTAIN είναι το αντίδοτο στην μιζέρια και το χάλι που επικρατεί στα κινηματογραφικά πράγματα, όταν κάτι μοιάζει με "Άνθος" , έχεις υποχρέωση να το "προστατέψεις" και να σταθείς δίπλα του μαζί με τις κρυφές και ανομολόγητες επιθυμίες σου και μακριά από κάθε κινηματογραφικό "κόμπλεξ"

Το εξαιρετικότατο μουσικό ταξίδι του Κλιντ Μάνσελ (μακράν το κορυφαίο της χρονιάς), σε παρασύρει τόσο μακριά που κινδυνεύεις να υποτιμήσεις και σχεδόν αφορίσεις ανόητα και πρόχειρα την σκηνοθετική και σεναριακή υποδομή αυτού του συγκλονιστικού έργου Τέχνης.

Όταν το ποίημά του δείχνει αρχικά "χαοτικό" και καταπιάνεται αναμασώντας το αρχαιότατο ερώτημα της Ζωής - Θανάτου και της μεταφυσικής Αθανασίας με το οποιοδήποτε τίμημα που μοιάζει με "παιχνίδι" και ακόμη, αν και βρίσκω το "φανταστικό" πάνω από το 50% σε οτιδήποτε έχει σχέση με την Τέχνη, εντελώς "παρα-μυθένιο" εν τούτοις στο FOUNTAIN αντανακλώνται τα νοήματα που ψάχνει κάποιος μέσα από την ίδια του τη ζωή, βρίσκει κομμάτια του εαυτού του, βρίσκει λέξεις που απηχούν τις σκέψεις αλλά κυρίως βρίσκει την καρδιά του να έχει ξεκάθαρα και με κάθε επιστημονικό τρόπο αποδεδειγμένο το επιχείρημα της Αθανασίας και της φθαρτότητας της ύλης και του σώματος, με καταβολές ψυχικού σθένους και συναισθηματικά σε ανώτερο επίπεδο από οποιαδήποτε λογική επιχειρεί να φυλακίσει το πνεύμα με τα δεσμά του σωματικού "πόνου", τα δεσμά της "ασθένειας", της ανίατης ασθένειας, του Θανάτου.

Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που σκέφτηκε να εμπλέξει τις τρεις ιστορίες σε διαφορετικά χρονικά σημεία και τόπους και που έχουν κοινό στόχο την "Πηγή" και την προσπάθεια να βρεθεί μέσω αυτής το αντίδοτο σε κάθε "σωματική παρέκκλιση" από το φυσιολογικό. Είναι εντυπωσιακό να βλέπουμε πάλι την Ισπανία του 16ου αι. - που πέρσι και φέτος έχει την τιμητική της - να δηλώνει την παρουσία της μέσα από ένα μοναρχικό καθεστώς που πολεμά την βαρβαρότητα, τον θρησκευτικό παροξυσμό και το κυνήγι μαγισσών της Ιεράς Εξέτασης, με τη βοήθεια ενός Κονκισταδόρ που θυσιάζει τη ζωή του για τη λύτρωσή με τα "κλειδιά" του Παραδείσου.

Το πόνημα του Αρονόφσκι , θα μείνει στην ιστορία, ως ένα απόλυτα ποιητικό έργο Τέχνης που "άνθισε" όπως το Δέντρο της Ζωής, με πλούσια βλάστηση πολιτιστικών, βιβλικών, μυθικών και πνευματικών ριζών !

Μπορεί να φανεί καταθλιπτικό επιφανειακά, στο βάθος είναι τρομερά αισιόδοξο και αναγεννησιακό!

Κυριολεκτικά εξυψώνει τα αισθήματά σου, και επιχειρεί να φέρει την κάθαρση μέσα σου, περνώντας μέσα από την τραγικότητα που βιώνουμε στην καθημερινή υλιστική εποχή μας, μέσα από τις καταστάσεις που μας οδηγούν να φοβόμαστε το Θάνατο, όταν ο τελευταίος είναι το μόνο σίγουρο πράγμα που θα μας συμβεί κάποτε, όταν είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορούμε να αποφύγουμε σύμφωνα με τις Γραφές και τη Γένεση, που υποστηρίζει το φιλμ και όταν θα πρέπει να συμβιβαστούμε με τον ερχομό του - φυσιολογικό ή μή - πιστεύοντας στο βουδιστικό "μετά" καθώς βιώνουμε μοναδικά την "τελευταία" στιγμή που τα άτομα είναι εντελώς μόνα τους και ίσα μεταξύ τους!

Η θρησκεία είναι μία εφεύρεση που έχουμε ανάγκη, όταν ο εαυτός μας είναι αδύναμος και πληγωμένος από ένα σωρό καταστάσεις ή σωματικές ασθένειες, όπως της Ίζι. Είναι η θρησκεία, η μορφίνη που απαλαίνει τον πόνο ή κυριαρχεί στην χαρά των αισθημάτων μας; Μήπως το Δέντρο της Γνώσης και το Δέντρο της Ζωής είναι το ελιξήριο της απληστίας και η "μεταφυσική ύπαρξή" τους, η διακαιολογία στις ανομίες μας; Μήπως αυτά τα δύο είναι το ίδιο και το αυτό η εμείς και τα μη επιστημονικά μυαλά μας αδυνατούνε να τα διαχωρίσουμε φορώντας βιβλικούς φακούς ; Υπήρχαν και θα υπάρχουν πνεύματα και άτομα σε όλες τις εποχές και σε όλους τους τόπους που επεδίωκαν στο βάθος την αντιμετώπιση του φόβου των δοξασιών και των προλήψεων με "μαγικούς τρόπους".

Η απάντηση για όλα αυτά δεν δίνεται και δεν μπορεί να δοθεί ούτε βάση οποιασδήποτες θρησκευτικής πίστης και αλλά ούτε και μέσω της επιστήμης, όμως το "Ποίημα" του Αρονόφσκι σε κάνει να το αναρωτηθείς μόνος σου και να δώσεις ΕΣΥ την απάντηση...
Γιατί μπορεί κάθε ανεξήγητο πράγμα σήμερα να μοιάζει μαγικό και θεϊκό στα μάτια μας, αλλά μετά από μερικούς αιώνες να φαντάζει εντελώς λογικό, κοινό και απόλυτα κατανοητό...


Κυκλοφορία: 15/03/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2007

300 [7/10]

300

Σκηνοθεσία, Σενάριο: Ζακ Σνάιντερ

Υπόθεση: Το 480 π.Χ. ο Πέρσης Βασιλιάς Ξέρξης στέλνει τον πολυπληθή στρατό του να κατακτήσει την Ελλάδα. Η Σπάρτη διαθέτει μερικούς από τους καλύτερους και γενναιότερους πολεμιστές όλης της Ελλάδας. Τριακόσιοι από αυτούς επιλέγονται για να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στα στενά των Θερμοπυλών, ώστε εκεί να μπορέσουν να «εγκλωβίσουν» τον εχθρό και να τον εμποδίσουν από το να εκμεταλλευτεί την αριθμητική υπεροχή του. Η μάχη είναι από την αρχή καταδικασμένη. Όμως, μερικές φορές η ίδια η απόφαση να πολεμήσεις, ακόμα και όταν όλες οι πιθανότητες είναι εναντίον σου, κάνει τη βασική διαφορά. Πόσο μάλλον, όταν μία τέτοια απόφαση έχει τη δύναμη να ενώσει ένα ολόκληρο έθνος. Κι αυτό γιατί όσο οι Σπαρτιάτες θα πολεμούν τους Πέρσες στις Θερμοπύλες, οι υπόλοιπες ελληνικές πόλεις - κράτη θα έχουν το χρόνο να ενώσουν τις δυνάμεις τους, να ξεπεράσουν όλα αυτά που τις χωρίζουν και να αντιμετωπίσουν την απειλή των Περσών. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο εικονογραφημένο κόμικς του Φρανκ Μίλερ, ενός από τους πολυβραβευμένους και αναγνωρισμένους σεναριογράφους κόμικς των τελευταίων χρόνων.

Κριτική:
Οι 300 κατά Φρανκ Μίλλερ είναι ο σωστότερος τίτλος (όπως στις ΗΠΑ)
Η αρχαία ελληνική ιστορία για άλλη μιά φορά εμπνέει την σύγχρονη κοινωνία και τις διάφορες μορφές Τέχνης, όπως ίσως την "μαζικότερη" ...

Καλύτερη διαφήμιση για την Ελλάδα από την ταινία 300 δεν μπορεί να υπάρξει, όσο χρήματα και να διέθετε ο ΕΟΤ, σε διαφημιστικά βιντεοκλιπς. Γιατί η Μάχη των Θερμοπυλών του 480 π.Χ. δείχνει πως ναι μεν μια μικρή δύναμη νικήθηκε μετά από σκληρή μάχη από μύριους αλλά κυρίως το γεγονός πως είχε σημαντικά αποτελέσματα στο ηθικό των μαχόμενων δυνάμεων - αρνητικά για τους στρατιώτες των Περσών και θετικά για τους Έλληνες, στη συνέχεια!
Πράγματι η ταινία εξυψώνει τους Έλληνες, περισσότερο δε τους Σπαρτιάτες και τον τρόπο ζωής τους (κάποιοι μιλάνε γι΄αυτούς υποτιμητικά παρομοιάζοντάς τους ως «πολεμικές μηχανές», λες και δεν ήσαν άνθρωποι, παρ' ότι από τα παιδικά χρόνια μάθαιναν να ζούν σε συνθήκες "πολέμου")

Η ταινία 300 είναι 100% κινηματογραφική, με σκοπό την ψυχαγωγία πρώτιστα και όχι ιστορική ή μυθοπλαστικό ντοκιματέρ. Και η Παραγωγή και ο ίδιος ο Φρανκ Μίλλερ είπε ότι εμπνεύσθηκε από ένα πραγματικό ιστορικό γεγονός (που όμοιό του δεν έχει υπάρξει ποτέ) μεν για να δημιουργήσει ένα έργο τέχνης που συνδυάζει την ιστορία και την φαντασία σε σωστές δόσεις δηλ. με τελικό αποτέλεσμα την διασκέδαση και όχι ως εναλλακτική εκπαιδευτική τηλεόραση!

Η στυλιζαρισμένη βία, τα ζουμαρίσματα στα σπαθιά τα δόρατα τις λόγχες και τις κηλίδες αίματος , αργά αργά, σταγόνα σταγόνα, έχουν αισθητική αξία, η αργή κίνηση των μαχών, σώμα με σώμα, η οπλίτικη φάλαγγα, όλα αυτά περιγράφησαν και αποδόθησαν με ιστορική ακρίβεια και ήσαν ομολογουμένως πολύ θεαματικά ακόμη και ως εξεζητημένα ή και εκκεντρικά κατ' άλλους !

Ως γνωστό Φάλαγγα νοείται η παράταξη στρατού προς μάχη ή το κύριο σώμα στρατού παρατεταγμένου προς μάχη. Επίσης με τον ίδιο όρο ονομάστηκε στην αρχαία Ελλάδα και ειδικός στρατιωτικός σχηματισμός με ιδιαίτερη οργάνωση από λογχοφόρους που πολεμούσαν σε πυκνή παράταξη με τα δόρατά τους προτεταμένα, δημιουργώντας ένα τείχος με το οποίο μπορούσαν να πλήττουν τους εχθρούς από σχετικά ασφαλή απόσταση. Στην ταινία ο όρος αποκτά το αληθινό του νόημα. Η βαριά ασπίδα προφυλάσσει , είναι η άμυνα και το δόρυ η επίθεση. Χωρίς αυτά τον εξαιρετικό οπλισμό οι Πέρσες σκλάβοι κυρίως, θα ήσαν εύκολα θύματα, ας μην μιλήσουμε και για την υπέρτατη αρετή και δεινότητα πολεμικής τέχνης που διδάσκονταν από μικρά παιδιά οι Σπαρτιάτες, σαφώς λοιπόν η αναλογία ακόμη και 30:1 θα ήταν λογική για έναν ελληνικό θρίαμβο. Από τη στιγμή που η στρατηγική του Λεωνίδα να οδηγήσει τον Περσικό στρατό μέσα από τα στενά (12 μ.) των Θερμοπυλών (διδάσκεται στις στρατιωτικές ακαδημίες όλου του κόσμου, φυσικά) ήταν η ιδανικότερη για να αντιμετωπίσει τις μυριάδες σαν ίσος προς ίσον. Όταν σε ευνοεί η γεωγραφική σου θέση θεωρητικά μπορείς να πετύχεις το ακατόρθωτο.

Πάντως το δίδαγμα έρχεται με την προδοσία του Εφιάλτη. Κάθε ήττα έχει μέσα της και από μία προδοσία !

Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά.
Η ήττα πηγάζει από εγγενείς αδυναμίες στο εσωτερικό, λάθος εκτίμηση και υπεροψία. Η νίκη ακόμα και σήμερα χωρίς την αντικατασκοπία και τον τον χαφιεδισμό δεν μπορεί να επιτευχθεί, τα μαθήματα της Ιστορίας είναι επαναλαμβανόμενα παθήματα.

Κάποιοι την ερμήνευσαν ως ένα θέαμα που θέλει σε εντελώς πρώτο πλάνο γυαλιστερούς κοιλιακούς και εξαγνισμένους δικεφάλους, μεταλλαγμένους γίγαντες και ρινόκερους -θωρηκτά ποτάμια αίματος και επαναλαμβανόμενα πολεμικά ουρλιαχτά -, εν ολίγοις ένα υπερστιλιζαρισμένο όργιο βίας που εκφράζεται πρωτίστως - αν όχι μόνο - μέσα από τον ίδιο τον σαδομαζοχισμό του, αλλά...

Είναι έτσι;
Μήπως έτσι ρεαλιστικά δεν απεικονίζεται ο Πόλεμος , η Φάλαγγα, και η μάχη σώμα με σώμα; Πως θα πολεμήσεις με ασπίδα , δόρυ και σπαθί, ΑΝΑΙΜΑΚΤΑ; Γίνεται, να μη χυθούν ποτάμια αίματος; Γίνεται να μην ανοίξει μύτη, όταν ο στρατός των Περσών (70-250.000 περίπου) θα αντιμετωπίσει περίπου 3.000 μόνο έλληνες, όταν οι Πέρσες χάνουν 20.000 στρατιώτες, δεν θα χυθεί το αίμα σαν ποτάμι; Γιατί να είναι υπερβολή η οπτική παρουσίαση και πανδαισία των αιματηρών συγκρούσεων , ακρωτηριασμών και αποκεφαλισμών σε ένα μοναδικό λουτρό σπλάτερ και ανεπανάληπτου CGI;
Το μόνο που με ενόχλησε και εκνεύρισε λίγο θα έλεγα ήσαν οι ιαχές των Σπαρτιατών, αυτό το: α-ου, α-ου
Αλλά προς Θεού, μιλιταρισμός, πολεμοχαρής, φασισμός και Χίτλερ δεν έχουν καμία σχέση με την κινηματογραφική ψυχαγωγία και το ΜΟΝΑΔΙΚΟ ιστορικό έπος των Αρχαίων Σπαρτιατών και των λοιπών Ελλήνων απέναντι στις βαρβαρικές ορδές των Περσών. Η μάχη που έγινε σύμβολο κουράγιου και αυτοθυσίας, ένα θρυλικό γεγονός που προκαλεί έμπνευση για πολλούς μέχρι σήμερα
Κάποιοι την ερμήνευσαν ως πολιτική αλληγορία, βαθιά αντιδραστική, με αναφορές στην κόντρα Ρεπουμπλικάνων (οι «πολεμοχαρείς» Σπαρτιάτες) και Δημοκρατικών (οι «Φιλελεύθεροι Αθηναίοι») και σε ευρύτερο πλαίσιο, «πολιτισμένης» Δύσης εναντίον «βάρβαρης» Ανατολής. Ο καθένας έχει την άποψή του.
Άλλοι την είδαν ως μια διασκευή κόμικ, με ευλαβική πιστότητα στο πρωτότυπο.
Κι άλλοι σαν μια ακόμη ταινία δράσης.

Οι Έλληνες έχουν αποδείξει ότι δεν φοβούνται τίποτα παρά μόνο την διχόνοια, τον εμφύλιο και την προδοσία.
Όταν βάλουμε κάποιον στόχο, όλοι μαζί, ενωμένοι βγαίνουμε νικητές, και τα παραδείγματα από την Ιστορία πολλά.

Αξιοσημείωτα από την ταινία:
1 . Η προφορά των Ελλήνων Σπαρτιατών από ηθοποιούς με Βρεττανική προφορά (πάντα σε ρόλους ηγετών και ταινιών ελληνικής ιστορίας και μυθολογίας και αντίστοιχα ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επιλεγόντουσαν ηθοποιοί με καταγωγή από το Ην. Βασίλειο αφόσον η γλώσσα με την παραδοσιακή βρεττανική προφορά δίνει κύρος και σοφιστικέ.) και ο Μπάτλερ με Σκοτσέζικη βαριά προφορά σαν Λεωνίδας δείχνει το στίγμα της ανδρείας και χαρισματικής ηγεσίας του.
Οι Πέρσες δια στόματος Ξέρξη και αγγελιοφόρων μιλούν με Αμερικάνικη προφορά!

2. Οι λεπτομέρειες που παραποιήθηκαν στην ταινία μέσω του κόμικ του Μίλλερ από τη φαντασία και την αντίληψη των συντελεστών, ήταν ελάχιστες και άνευ ουσίας και χωρίς να παραποιηθεί στο ελάχιστο η μάχη που κράτησε τον στρατό του Ξέρξη καθηλωμένο επί τρεις μέρες στα στενά των Θερμοπυλών, δίνοντας τον απαραίτητο χρόνο στις υπόλοιπες ελληνικές δυνάμεις να ανασυνταχθούν.

3. Το γκρίζο, μόνιμα συννεφιασμένο τοπίο , εξαιρετικά επεξεργασμένο ψηφιακά και όχι οι ηλιόλουστοι λόφοι πάνω από το γαλάζιο Aιγαίο που ξέρουμε.


4. O Eφιάλτης, ο Σπαρτιάτης που τελικά πρόδωσε τους 300 υποδεικνύοντας στους Πέρσες το κρυφό πέρασμα για αιφνιδιασμό, είναι παραμορφωμένος εκτός από την ψυχή και στο σώμα, μια φριχτή στην όψη φυσιογνωμία ανάμεσα στον Kουασιμόδο της «Παναγίας των Παρισίων» και τα πιο αιμοβόρα τέρατα του σινεμά του φανταστικού.


5. O Ξέρξης δεν φέρει μούσι, ούτε παρακολουθεί απλώς τα τεκταινόμενα από έναν μακρινό φορητό θρόνο: Eιναι ψηλός - κοντά τρία μέτρα - φαλακρός, μια ερμαφρόδιτη φιγούρα, διάτρητη από πολλών ειδών κοσμήματα , σκουλαρίκια, βραχιόλια κλπ. και συμμετέχει στη μάχη, συχνά επιτόπου.


6. Στρατός από ρινόκερους; Oι Πέρσες κουβαλούν μαζί τους έναν έξτρα στρατό από εξωτικά ζώα είτε για ρινόκερους και ελέφαντες (τα οποία βεβαίως υπήρχαν στην Ασία εκείνη την εποχή) μιλάμε είτε για πολεμιστές με περιβολή ζωντανών - νεκρών (οι ΑΘΑΝΑΤΟΙ) με τον αρχηγό των οποίων μάλιστα, (το τερατόμορφο ανθρωποειδές δεμένο με αλυσίδες), ο Λεωνίδας θα επιδοθεί σε μια αιματηρή μονομαχία.


Aυτά δεν μας τα είχε πει ο Hρόδοτος, εξιστορώντας τη θρυλική μάχη των Θερμοπυλών, την ηρωική αντίσταση του Λεωνίδα και των 300 Σπαρτιατών του ενάντια σε 300.000 Πέρσες που θα κατέληγε τελικά στην πτώση των ολίγων, όχι όμως πριν εμπνεύσει ολόκληρη την υπόλοιπη τότε Eλλάδα για μεταγενέστερους θριάμβους σε Σαλαμίνα και Πλαταιές. Mας τα λέει ο Zακ Σνάιντερ στη δική του κινηματογραφική εκδοχή των δοκιμασιών των «300», έτσι όπως τα συνέλαβε ο Φρανκ Mίλερ στο διάσημο εικονογραφημένο του κόμικ.

Εικαστικά η ταινία ήταν αριστούργημα, έργο Τέχνης , σαν ζωγραφιά του Ρέμπραντ. Η αποθέωση της τεχνολογίας στην υπηρεσία της Τέχνης!

Η μουσική επένδυση εξαιρετική, το μοναδικό μειονέκτημα που της αφαιρεί τα αστεράκια μου: δεν ήταν original ελληνική παραγωγή, όπως θα έπρεπε για ένα τέτοιο ιστορικό θέμα ! Σαν κινηματογραφική μεταφορά κόμικ όμως ήταν άψογη! Ας είναι όμως γιατί ως Έλληνας στο εξωτερικό μου έδωσε τέτοια περηφάνια, που ποτέ άλλοτε δεν έχω νοιώσει παρόμοια. Γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς όλοι κρίνουν την συγκεκριμένη ταινία βάση του ιστορικού θέματος της "Μάχης των Θερμοπυλών" και όχι την καλλιτεχνική της αξία , που θα μείνει ως ΣΗΜΕΙΟ αναφοράς μελλοντικά.


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2007

Ο ΙΤΑΛΟΣ [7,5/10]

Ο ΙΤΑΛΟΣ
ITALIANETZ / THE ITALIAN
του Αντρέι Κραβτσούκ

Υπόθεση:
Ένα εξάχρονο παιδί μπορεί να κάνει ελάχιστα πράγματα και καταλαβαίνει εξίσου λίγα. Αλλά νιώθει πολλά.
Ο μικρός Βάνια, που ζει στο ορφανοτροφείο, πρόκειται να υιοθετηθεί σύντομα από μια νέα οικογένεια στην ηλιόλουστη Ιταλία. Κάτω από έναν καθαρό ουρανό, μια νέα ζωή θα αρχίσει. Ο Βάνια αισθάνεται όμως, ότι κάποιος δεν μπορεί να αρχίσει μια νέα ζωή όταν δεν ξέρει ακόμη την παλιά. Αποφασίζει να βρει τη μητέρα του, αλλά για να κλέψει τα στοιχεία της από τα αρχεία πρέπει πρώτα να μάθει να διαβάζει.
Μελετώντας, μαθαίνει άλλους μηχανισμούς που κυβερνούν τον κόσμο των ενηλίκων: τη διαφθορά της αστυνομίας, την απληστία των γραφειοκρατών για τους οποίους οι ξένες υιοθετήσεις είναι πηγή μεγάλου εισοδήματος και τη γενική αδιαφορία τους για τη μοίρα του παιδιού.

Αντίθετα από τους ενήλικους, ο Βάνια αναλαμβάνει την ευθύνη για τον εαυτό του και για τις αποφάσεις του.

Ένα σκοτεινό παραμύθι από τη Ρωσία, με πρωταγωνιστή ένα 6χρονο ορφανό, που ασφυκτιά στο ίδρυμα όπου ζει και αποφασίζει να βρει τη βιολογική του μητέρα, προτού υιοθετηθεί από μία οικογένεια. Ο πρωτοεμφανιζόμενος Αντρέι Κραβτσούκ μας δίνει μία ανθρώπινη, ρεαλιστική ταινία, η οποία έχει προσκληθεί σε περισσότερα από 40 κινηματογραφικά φεστιβάλ, έχει κερδίσει 8 μεγάλα βραβεία και 28 διακρίσεις και εκπροσώπησε τη Ρωσία στα OSCAR του 2006.


Η αξιολόγησή μας:
Πολύ καλή ταινία που σε κάνει να αναρωτιέσαι ότι πέρασαν μόλις 15 χρόνια από την φιλελευθεροποίηση της Μεγάλης Ρωσίας και τα δείγματα παρακμής , σήψης και διαφθοράς κυριαρχούν, καθώς κυβερνά ένα είδος ελεύθερου καπιταλισμού χωρίς όρια, με ασυδοσία και μαφιόζικους όρους χωρίς κανένα σεβασμό στον άνθρωπο παρά μόνο στην ύλη.

Πως κατάφερε και έφτασε στο σημείο η Ρωσία να πουλάει τα παιδιά της;

Εκπληκτικό λοιπόν σενάριο, εντυπωσιακές ερμηνείες και από τους μικρούς, τα χαμίνια, τα εγκαταλελειμένα και τις διαλυμένες σχέσεις της οικογένειας με αυτά (όπως διαλύθηκε και η πρώην ΕΣΣΔ με πολλά τιμήματα). Ξεκινάει σαν Όλιβερ Τουίστ για να θίξει αυτό το μέγιστο θέμα που είναι χαρακτηριστικό κοινό "έγκλημα" των πρώην Ανατολικών χωρών που εξάγεται εύκολα παντού και τελικά μαζί με τις απαγωγές μικρών παιδιών όπως στο παρόμοιας θεματικής ΑΔΕΛΦΕΣ του αδικοχαμένου νεαρού Ρώσου Σ. Μποντρόφ Τζούνιορ που είδαμε πρόσφατα μας κάνουν να πιστεύουμε ότι υπάρχει ελπίδα για το μέλλον αν κάποιοι σαν τον Αντρέι Κραβτσούκ μπορούν με τόλμη και χωρίς φόβο - από την Ρωσική Μαφία - να δείξουν τι συμβαίνει και να ευαισθητοποιηθούμε όλοι μας ενεργά.

Ο Κραβτσούκ δείχνει "φως" στο τούνελ και στο αδιέξοδο της χώρας, "δεν είναι όλοι το ίδιο" ψιθυρίζει και ο μικρός Βάνια (Κόλια Σπιριντόνοφ) καταφέρνοντας να πραγματοποιήσει το όνειρό του, να μάθει για την μητέρα του - τις ρίζες του και το τι γ΄ραφει ο δικός "φάκελλος", περνώντας από τόσες πολλές περιπέτειες εκ των οποίων μία από αυτές: να μάθει "γράμματα" - ώστε να διαβάσει τον "φάκελλό" του ! Δύσκολο ένας μεγάλος να κατανοήσει πως ένα εξάχρονο παιδί μπορεί να έχει τέτοιο πείσμα και θέληση να ψάξει και να βρεί τους φυσικούς γονείς του, το τέλος μας αποζημιώνει με τη σημασία του να μεγαλώνεις κάποιος χωρίς γονείς.

Όλα έχουν τον χρόνο μέσα στην ταινία που τους ταιριάζει, η κατάρρευση του νέου οικοδομήματος που έχτισε η Νέα Ρωσία θρυμματίζει την παιδική ψυχή και τα ξεπουλά για λίγες χιλιάδες ευρώ, ενώ τα απούλητα θα καταλήξουν στις γνωστές συμμορίες της σωματεμπορίας και της πρέζας, σαν εξαγώγιμο προϊόν σε ολόκληρη την παλαί ποτέ Δύση.

Μια ταινία που πρέπει να ειδωθεί κυρίως από ενήλικες ακόμα και αν δεν γνωρίζει κανείς τίποτα για το Ρωσικό κινηματογράφο.

Κυκλοφορία: 1/3/2007



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2007

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ [6/10]

DIREKTOREN FOR DET HELE / THE BOSS OF IT ALL
του Λαρς Φον Τρίερ

Υπόθεση:
Ο ιδιοκτήτης μίας διεθνούς φίρμας θέλει να την πουλήσει. Το πρόβλημα είναι ότι όταν ξεκίνησε, εφηύρε ένα ψεύτικο "αφεντικό" που όντας αόρατο έπαιρνε όλες τις δυσάρεστες και αντι-δημοφιλείς αποφάσεις χωρίς καμία αντίδραση. Τώρα όμως οι αγοραστές θέλουν να γνωρίσουν τον ανύπαρκτο αυτόν άνθρωπο. Ετσι ένας ξεπεσμένος ηθοποιός αναλαμβάνει να παίξει τον ρόλο του "Προέδρου" για να μην χαλάσει η συμφωνία.

Ο πολυβραβευμένος Λαρς Φον Τριερ σκηνοθέτης των "Δαμάζοντας τα Κύματα", "Χορεύοντας στο Σκοτάδι" και "Dogville", μετά και το σπουδαίο "Manderlay" επιστρέφει με μια χαμηλού προυπολογισμού μαύρη κωμωδία καταστάσεων, σε σενάριο επίσης δικό του. Ενα καυστικό, σατιρικό και φυσικά απολαυστικό σχόλιο του Δανού σκηνοθέτη για τα αόρατα νήματα εξουσίας που κινούν πρόσωπα και πράγματα στην καθημερινή πραγματικότητα κάθε απρόσωπης κολοσσιαίας πολυεθνικής.

Κριτική:

Αδικημένη από την πλειοψηφία των κριτικών είναι χαρακτηριστική ταινία ΔΟΓΜΑΤΟΣ και του γνωστού και μη εξαιρετέου ΜΙΝΙΜΑΛΙΣΜΟΥ,
ο Λαρς Φον Τρίερ, πέρα από την φορμαλιστική αλλαγή μετά από Dogville και Manderlay θα έλεγε κανείς πως συνεχίζει το σκεπτικό μετά την καταγγελία της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο (Καρλ Μαρξ - Dogville) , τις φυλετικές διακρίσεις και την αναγκαιότητα της εξουσίας (Τόμας Τζέφερσον - Manderlay), στο ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ... Το "διάλειμμα" πριν το τέλος της τριλογίας WASHINGTON - που ίσως να και μην πραγματοποιηθεί ποτέ - έχει βαρύ και θετικό προβληματισμό παρά τις όποιες αντίθετες προσδοκίες.

Κωμωδία; για ποιούς;
για τον δημιουργό και για το κοινό;
από τον δημιουργό για το κοινό;
για τον δημιουργό από το κοινό;
από τον δημιουργό και από το κοινό του;
με τι κίνητρο;
με τάση αυτοκριτικής, ειρωνεύεται , χλευάζει το οικονομικό σύστημα πάνω στο οποίο δομείται η σύγχρονη δυτική κοινωνία. Η κυνικότητά του παίρνει κωμικές διαστάσεις με δόσεις μαύρου καυστικού χιούμορ απέναντι σε καθετί μη Δανέζικο, στα πρόθυρα μιας εθνικιστική έκρηξης... Δείτε πως αντιμετωπίζει τους Ισλανδούς, με το πρόσχημα της ΚΩΜΩΔΙΑΣ και πως καταφέρνει να ξεκοκαλίσει και να παραδώσει το πνεύμα του Adam Smith στην ολιγάριθμη , δημιουργική οικογένεια της επιχείρησης.

Οι συμβολισμοί για το Αφεντικό και το Μεγάλο Αφεντικό, που πάντα "λείπει" ή απουσιάζει ή εμφανίζεται ινγκόγνιτο και τη σχέση που αναπτύσσει με το προσωπικό , εκ του ασφαλούς , και πίσω από τις πλάτες τρίτων είναι εξαιρετικοί και καθόλου ΑΝΑΛΑΦΡΟΙ με σεξπηρικό χιούμορ, κάτι που οι περισσότεροι κριτικοί αγνόησαν παντελώς ή και επιδεικτικά !

Όποιος νομίζει πως θα δει μια κωμωδία "δυτικού" τύπου, ή σλάπστικ ή έστω λόγω ακατάσχετης φλυαρίας κάτι ανάλογο με Γ. Άλλεν, αυταπατάται και καλύτερα να μην την δει γιατί θα απογοητευτεί πλήρως. Οι φαν του Λαρς δεν θα απογοητευτούν , τα παιχνίδια του ΔΟΓΜΑΤΟΣ συνεχίζονται, εξελίσσονται, διογκώνονται, επαναστατούν και ξεφεύγουν από τις ανθρώπινες συμπεριφορές όταν η αδικία και το ψέμμα , η εκμετάλευση και η υπεραξία της απασχόλησης, οι αμοιβές και οι εργατοώρες μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι θεάτρου πρόζας!

Ένα ανάλαφρο έργο ήθελε και ούτε αυτό μπόρεσε ο Μέγας Λαρς, γιατί τα μεγάλα πνεύματα ακόμα και στα ανάλαφρα είναι πνευματικότεροι και πιό εγκεφαλικοί από κάθε "σοβαρό" και "βαρύ" περιεχόμενο που τυχόν θα δημιουργούσαν.

Τίποτα πιο ελαφρύ από το χώμα που σκεπάζει τον μακαρίζοντα την τύχη του, τον άνθρωπο που πιστεύει πως η ζωή βρίσκεται στον άκρατο υλισμό και ο παράδεισος στην μεταθανάτια ελαφρότητα !

Ο σύγχρονος Ταρτούφος σε ελεύθερη διασκευή από ΛΑΡΣ ΦΟΝ ΤΡΙΕΡ. Ασύλληπτο σε ευρηματικότητα και σκηνική παρουσία.



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Λίστα ιστολογίων