Ταινίες

Κριτικές

Box Office

Τελευταία HOT Νέα, Ταινίες, Box Office, Συνεντεύξεις

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2007

ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ 4.0 [5,5/10]

Live Free or Die Hard (DIE HARD 4.0)
του Λεν Γουάιζμαν


Υπόθεση: Ο Τζον Μακλέιν επιστρέφει για ακόμα μία φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στο απόλυτο blockbuster του φετινού καλοκαιριού και, φυσικά, είναι "Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει".
Ο θρυλικός αστυνομικός από τη Νέα Υόρκη που ενσαρκώνει ο Μπρους Γουίλις στη σειρά ταινιών "Die Hard", επιδίδεται εδώ σε μία τέταρτη, την πιο επικίνδυνή του αποστολή και τα βάζει με την ψηφιακή τεχνολογία:

Είναι η 4η Ιουλίου και ενώ οι Η.Π.Α γιορτάζουν την Ημέρα της Ανεξαρτησίας, το εύθραυστο ηλεκτρονικό σύστημα πληροφοριών της χώρας απειλείται με ολική καταστροφή. Ώρα για τον Τζον Μακλέιν να δράσει!

Κριτική:

"Σοκ και δέος" από το blockbuster του καλοκαιριού. Εντυπωσιακό και καλοφτιαγμένο από "έξω", άριστη κατασκευή, αξιόπιστα οπτικά εφφέ , γενικά το χρήμα "βγάζει μάτι" σε όλο του το μεγαλείο... Γυαλιστερό καλούπι... Και η προσπάθεια για ρεαλιστικοποίηση των χαρακτήρων και των ανθρώπινων αδυναμιών κάνει αισθητή την παρουσία της. Τώρα από "μέσα" (περιεχόμενο) έχουμε και λέμε: η υπόθεση έχει αναφορές και παραπομπές στην "υπερβολή" και την "τρομουστερία" της μετά την 11/9 και high tech new age προσπαθώντας να κάνει την υπέρβασή της έως και με χιούμορ. Η τρομοκρατία εξελίσσεται σύμφωνα με το DIE HARD ηλεκτρονικά και προέρχεται μέσα από το εσωτερικό των Η.Π.Α. Ο άνθρωπος που σχεδίασε το πρόγραμμα για τα συστήματα ασφαλείας των μυστικών υπηρεσιών, εκδικείται και καταρρέει μαζί με αυτά σχεδόν όλη η οικονομία (χαρακτηριστικές οι σκηνές στο χρηματιστήριο Νέας Υόρκης). Δεν μπορείς να φέρεσαι "αναλογικά" σε μια digital εποχή, ακούγεται κάπου μια φωνή απευθυνόμενη στον Μπρους Γουίλις. Με λίγα λόγια ο εχθρός, ο κακός, εκμεταλεύεται κάποιους hackers, τους σκοτώνει μετά και ετοιμάζεται να υλοποιήσει το πρόγραμμμά του και να καρπωθεί όλο τον πλούτο. Αιτία είπαμε η εκδίκηση. Η απόρριψη από το ίδιο το Σύστημα που δεν αξιολόγησε σωστά τις παρατηρήσεις του για βελτίωση και έγινε εμπόδιο στην εξέλιξή του.

Το σενάριο περιλαμβάνει τα γνωστά κλισέ της σειράς και τον προσανατολισμό στην μονομαχία καλού και κακού, οι διάλογοι είναι έξυπνοι, αλλά το μαγικό χαρτί αυτής της υπερπαραγωγής είναι ένα: η δράση. Ανελέητη. Κυνηγητά , ελικόπτερα, στρατός, καραμπόλες, όλα τα γνωστά αλλά και πολλά ακόμα "πρωτότυπα", όσο και υπερβολικά, για να μην ξεχνιόμαστε ότι βλέπουμε σινεμά!

Αξίζει να τη δει κάποιος που του αρέσει η δράση και η περιπέτεια, όχι μόνο δε θα απογοητευτεί, αλλά θα ενθουσιαστεί για την απουσία των αισθηματικών κλισέ, θετικά εκ πρώτης όψεως. Το δια ταύτα, σε τελική ανάλυση είναι υπέρ το δέον προπαγανδιστικό για την επικράτηση της δικαιοσύνης και το κυνήγι των "μαγισσών" με κάθε τίμημα από το FBI και τις Υπηρεσίες Μυστικών Υπηρεσιών NSA κλπ.

Η αξία του DIE HARD 4.0 είναι στις συνεχόμενες σκηνές δράσης που μετά τη μέση κουράζουν ενώ κάνει και μία κοιλιά με τις φλυαρίες περί hacking και ασφάλειας δικτύων.

Συνολικά άνιση, πετυχαίνει να εντυπωσιάσει, ο πρώτος στόχος, προσφέρει απλόχερα αυτό που λέει το όνομά της, αυθεντικά και σε μεγάλες δόσεις αδρεναλίνης, περιμένεις να δεις κάτι που θα σου μείνει και τελικά κάπου το βρίσκεις. Θα θυμόμαστε την υπέρβαση του νατουραλισμού και σκηνές όπως:
τον Μπρους να κοιτάει πάνω στο καπό του αυτοκινήτου μετά από γερό τρακάρισμα στην διασταύρωση με τους 3 δρόμους της Ουάσινγκτον πηγμένους στα αυτοκίνητα (λόγω της ηλεκτρονικής συμφόρησης των φαναριών), την ανατίναξη του ελικόπτερου, το κυνηγητό στους δρόμους με όλα τα αυτοκίνητα σε αντίθετη κατεύθυνση στο τούνελ, το γκρέμισμα των οδικών αρτηριών και γεφύρων, το Καπιτώλιο να ανατινάζεται κ.α. αλλά σίγουρα δε θυμόμαστε την γενεσιουργό αιτία όλων αυτών...



Σημείωση: Κυκλοφορία: 28/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2007

Η ΜΑΝΑ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΙΟ [1/10]

BECAUSE I SAID SO
του Μάικλ Λεμάν


Υπόθεση: Η Νταφν Γουάιλντερ (Νταϊάν Κίτον, Something’s Gotta Give, The Family Stone, The Godfather trilogy) είναι μία μητέρα της οποίας η αγάπη για τα παιδιά της δεν έχει όρια. Έχει μεγαλώσει μόνη της τρεις κόρες, την αξιαγάπητη Μίλι (Μάντι Μουρ, A Walk to Remember, Saved!, License to Wed), την ψυχολόγο Μάγκι (Λόρεν Γκράχαμ, Gilmore Girls, Evan Almighty) και την σέξι και ασυγκράτητη Με (Πάιπερ Περάμπο, The Prestige, Coyote Ugly), ώστε να γίνουν οι κόρες που θα ονειρευόταν κάθε μητέρα.
Το μόνο πρόβλημα είναι ότι εκείνες είναι σχεδόν έτοιμες να την…πνίξουν!


Κριτική:

Ηθικοπλαστική ανάλαφρη κομεντί με αρχή μέση και τέλος ενός Άρλεκιν, μέσα από ένα σενάριο που απευθύνεται κυρίως σε άτομα που παρακολουθούν, αρκετά, τηλεόραση, χωρίς ενοχές, (κυρίως πρωί και μεσημέρι - και ως επί το πλείστον τις ασχολούμενες με την κοπτική - ραπτική , την μαγειρική, τα οικοκυρικά κ.ο.κ) και περνώντας τα μηνύματα ενός συντηρητισμού που βρίσκεται σε "κλιμακτήριο". Η σχέση μητέρας και κόρης και το προξενιό της πρώτης προς τη δεύτερη αντιμετωπίζεται με φθηνούς αστεϊσμούς, τάσεις "υπερβολής" και ταυτόχρονα εντελώς επιδερμικά . Η ταινία θα ήθελε να γίνει επιτυχία τύπου "Ο διάβολος φοράει PRADA" αλλά φεύ... Δυστυχώς για τη Νταϊάν Κίτον δεν είναι Μέριλ Στριπ. Ο δε σκηνοθέτης φαίνεται να εκτέλεσε το project που του ανέθεσαν επί παραγγελία απλά διεκπεραιωτικά χωρίς καμμία έμπνευση και διάθεση να αναδείξει κάτι περισσότερο από μιάμιση ώρα αβάσταχτης ελαφρότητας....


Σημείωση: Κυκλοφορία: 28/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΜΙΜΖΥ [2/10]

THE LAST MIMZY
του Μπομπ Σάϊε

Υπόθεση: Βασισμένη στο φημισμένο διήγημα επιστημονικής φαντασίας του Λούις Πάτζετ, η ταινία ΜΙΜΖΥ αναφέρεται στην ιστορία δύο παιδιών που ανακαλύπτουν ένα μυστηριώδες κουτί το οποίο περιέχει ορισμένα πολύ παράξενα αντικείμενα, που αρχικά νομίζουν ότι είναι παιχνίδια. Όσο τα παιδιά παίζουν με αυτά τα περίεργα παιχνίδια, ο δείκτης νοημοσύνης τους διαρκώς ανεβαίνει. Ο δάσκαλός τους, αναφέρει στους γονείς τους ότι ο δείκτης ευφυΐας τους ξεπερνά κατά πολύ τα φυσιολογικά όρια και ότι προσεγγίζει αυτά μία διάνοιας. Και οι γονείς τους, από τη μεριά τους συνειδητοποιούν ότι κάτι περίεργο συμβαίνει.

Η Έμα, η μικρότερη από τα δύο παιδιά, εκμυστηρεύεται στην πραγματικά μπερδεμένη μητέρα της ότι το όνομα ενός παιχνιδιού, ενός χνουδωτού κούνελου, είναι Μίμζυ και ότι «της μαθαίνει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα.»
Η μητέρα της Έμα ανησυχεί ακόμα περισσότερο, όταν ένα ξαφνικό μπλακ άουτ βυθίζει την πόλη στο σκοτάδι. Η κυβέρνηση εντοπίζει ότι η πηγή του κακού βρίσκεται στο σπίτι της Έμα και η κατάσταση δεν αργεί να βγει εκτός ελέγχου. Τα παράξενα παιχνίδια τραβούν το ενδιαφέρον των παιδιών και τους αναθέτουν μία πολύ σημαντική αποστολή που πρέπει να φέρουν σε πέρας. Η Έμα αποκαλύπτει ότι η Μίμζυ φέρνει ένα πολύ σημαντικό μήνυμα από το μέλλον, ενώ λίγο αργότερα οι έρευνες φανερώνουν ότι τα παιχνίδια είναι βασισμένα σε μία ιδιαίτερα προηγμένη τεχνολογία, καθώς και ότι είναι εν μέρει οργανικά! Όλοι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι κάτι πολύ περίεργο συμβαίνει...αλλά τί ακριβώς;


Κριτική:

Εντελώς σχεδόν αποκλειστικά "παιδική", με γραμμική αφήγηση σε μορφή "παραμυθιού" από την αρχή μέχρι το τέλος, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η φαντασία πάντα ήταν το ατού των μικρών ηλικιών όταν η σύγχρονη βιομηχανία πραγματοποίησης ονείρων άρχισε να δημιουργείται με τα αναγκαία εμπορικά κριτήρια αυτού του μοναδικού "όπλου".

Το θέμα είναι τι θα αφομοιώσει ο τελικός καταναλωτής. Αυτό που θα ειπράξει είναι παρόμοιο με την ανάγνωση ενός παραμυθιού λίγο πριν κοιμηθεί.


Σημείωση: Κυκλοφορία: 28/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ [5/10]

Ne le dis à personne (engl.title: TELL NO ONE)
του Γκιγιόμ Κανέ

Υπόθεση:
H γυναίκα του Άλεξ Μπεκ, Μαργκό, δολοφονήθηκε άγρια από έναν κατά συρροή δολοφόνο κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες... Τελείως συντετριμμένος από τότε, ο Άλεξ προσπαθεί να ρίξει φως στην υπόθεση και να εξιχνιάσει το μυστήριο που καλύπτει τη σκοτεινή απώλεια της γυναίκας του.
Οχτώ χρόνια έχουν περάσει. Ο Άλεξ λαμβάνει ένα ανώνυμο e-mail. Το ανοίγει: μία εικόνα -το πρόσωπο μιας γυναίκας στη μέση του πλήθους, κινηματογραφημένο σε πραγματικό χρόνο. Εκείνο της Μαργκό.
Ένα έγκλημα που ξέρει να κρύβεται. Μια αλήθεια που παλεύει να βγει... Τι κάνεις όταν το παρελθόν επιστρέφει, πιο ζωντανό από ποτέ;

Τη θεωρούσε νεκρή.
Μέχρι που ξαναείδε το πρόσωπό της.
Mια ταινία για την αναζήτηση του "μετά" στο "πριν".


Κριτική:

Πολυβραβευμένη στην Γαλλία, πατάει σε ένα ενδιαφέρον από αστυνομικής απόψεως σενάριο από το μυθιστόρημα του Αρλάν Κομπέν. Το ενδιαφέρον εστιάζεται αποκλειστικά στην ίντριγκα που είναι αρκετή , με κίνδυνο να κουράσει κοινό που έχει απαιτήσεις τύπου Αγκάθα Κρίστι ή Τζον λε Καρέ. Και αφού είναι πασίγνωστος ο μύθος ότι οι απιθανότητες συμβαίνουν πάντα επί της οθόνης , γι΄αυτό προετοιμαστείτε κατάλληλα για την πλοκή και την εξέλιξη που θα κάνει το παν για να σας καταπλήξει την πιο καίρια στιγμή. Αυτή η χιτσκοκικού τύπου φιλοδοξία του σκηνοθέτη ανατρέπεται από την ποσότητα εις βάρος της ποιότητας. Θα προτιμήσουμε το βιβλίο, έστω και αν δεν είναι του είδους της αρεσκείας μας παρά τέτοιου είδους σύμπτυξη μέσα σε 120' . Τα "κενά" και οι παύσεις συντονίζουν τον ρυθμό, είναι απαραίτητα, έχω την εντύπωση πως από τα μέσα και μετά λειτουργούσε χωρίς "πιλότο" και ξέφυγε της πορείας...

Θα έπρεπε να γίνει καλύτερη διαχείριση στο μοντάζ και να κοπούν περιττές , φλύαρες σκηνές που ταυτόχρονα δεν προσφέρουν και τίποτα στην παράταση της αγωνίας για την πλοκή. Τέτοια περιγραφικότητα να έλειπε και θα ήταν πιο συμπαγές δομημένο.

Οι ερμηνείες στα υψηλά επίιπεδα της γαλλικής σχολής, μία παραγωγή σε γενικές γραμμές "πλούσια" (σε προυπολογισμό - δείτε χαρακτηριστικά σκηνή κυνηγητού σε εξωτερικούς χώρους, στους δρόμους της Γαλλίας και στα προάστια των έγχρωμων "πρόσφατων ταραξιών") που απέδωσε και εισπρακτικά αλλά, μάλλον υπερεκτιμήθηκε


Σημείωση: Κυκλοφορία: 28/06/ 2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

BOBBY [5/10]

BOBBY
του Εμίλιο Εστεβέζ


Υπόθεση: 22 διαφορετικοί άνθρωποι καταλύουν στο ξενοδοχείο Ambassador στο Λος Άντζελες. Μοναδικό κοινό τους σημείο, στη στιγμή και στον τόπο που τους γνωρίζουμε, η δολοφονία του γερουσιαστή Ρόμπερτ Φ. Κένεντι. Με μια ματιά, έχουμε τη γεύση μιας στιγμής στο χρόνο, που άλλαξε τη ροή της αμερικανικής ιστορίας.

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται...

Πέμπτη σκηνοθετική απόπειρα για τον ηθοποιό Εμίλιο Εστεβέζ, το Bobby είναι ένα ψηφιδωτό ανθρώπων, στην παράδοση του Ρόμπερτ Όλτμαν και του Πολ Τόμας Άντερσον. Δεν πρόκειται για πολιτικό φιλμ, ούτε για βιογραφία του Κένεντι, αν και αναφέρεται σε αυτά. Έχουμε να κάνουμε μάλλον με την ιστορία του καθενός από μας. Με μια ιστορική στιγμή που φιλτράρεται μέσα από τον αμφιβληστροειδή 22 διαφορετικών ανθρώπων.

Μέρος των γυρισμάτων έγινε στο ξενοδοχείο Ambassador στο Λος Άντζελες, την πραγματική τοποθεσία όπου δολοφονήθηκε ο Κένεντι, κατά την περίοδο κατεδάφισής του. Η πτέρυγα του ξενοδοχείου που χρησιμοποιήθηκε στην ταινία δεν είχε πειραχτεί ακόμα, ώστε να διατηρηθούν και να φυλαχτούν κάποια αντικείμενα από το χώρο όπου πυροβολήθηκε ο Κένεντι.


Κριτική:

Ούτε βιογραφία, ούτε πολιτικό φιλμ έκανε ο Εστεβέζ. Ένα παζλ που όσο περνάει η ώρα εξελίσσεται χωρίς εκπλήξεις. Βεβαίως συνέβη ένα ιστορικό γεγονός τη στιγμή που η ταινία αναλώνεται και αποκαλύπτει τις ιδιωτικές στιγμές της ζωής 22 διαφορετικών ανθρώπων σε ένα ξενοδοχείο του Λος Άντζελες. Οι συμπτώσεις παίζουν το ρόλο τους περισσότερο για να δικαιολογήσουν την ανάπτυξη της πλοκής. Το "δέσιμο" των σχέσεων αυτών των ανθρώπων έρχεται την κατάλληλη και πιό τραγική στιγμή: με τη δολοφονία του Μπόμπι Κένεντι, υποψήφιου Προέδρου της Αμερικής, που είχε στήσει το εκλογικό του κέντρο σε αυτό ξενοδοχείο και επρόκειτο να κάνει την ομιλία του. Ήταν το βράδυ των εκλογών του 1968, 6 Ιουνίου. Η δύναμη της ταινίας πάντως είναι τα αυθεντικά αποσπάσματα αρχείου από το πολιτικό μανιφέστο του φιλελεύθερου και φιλειρηνιστή Κένεντι και τις δηλώσεις του στο κλίμα της εποχής (ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε παρόμοιο τέλος λίγο νωρίτερα, μάρτυρας κι αυτός της "επανάστασης των 60'ς")

Στα χαϊλάιτς ο ρόλος της Σάρον Στόουν ως κομμώτριας του ξενοδοχείου και μάλιστα σε μιά ολόκληρη σκηνή την παρακολουθούμε να χτενίζει την Ντέμι Μουρ - κυριολεκτικά και μεταφορικά - που "σπάει" και της εξομολογείται το αδιέξοδό της εδώ και τώρα που ο κόσμος χάνεται αλλά αυτή ...χτενίζεται (πάντως όχι άδικα). Και τέλος οι ρόλοι των "συνταξιούχων" Χόπκινς και Μπελαφόντε να παίζουν σκάκι ξέροντας ποιός θα νικήσει στο τέλος πριν ακόμα ξεκινήσουν να παίζουν. Σημαντική παρουσία των Κρίστιαν Σλέιτερ ως F & B Manager του Ambassador, της Λίντσεϊ Λόχαν, του Γουίλιαμ Μέισι και του ζεύγους Μάρτιν Σην - Έλεν Χαντ.

Σίγουρα το καστ είναι ο κράχτης της ταινίας και ουσιαστικά έχουν αποδώσει όλοι εξίσου καλά γι' αυτό και το BOBBY βραβεύθηκε για την επίδοσή της αυτή από το Φεστιβάλ του Hollywood το 2006. Σε αυτό μερίδιο μεγάλο κατέχει ο σκηνοθέτης που είναι περισσότερο γνωστός ως ηθοποιός αφού γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον την εκμαίευση και καθοδήγηση της υποκριτικής τέχνης από τους ηθοποιούς του.

Συνολικά είναι άνιση γιατί το δεύτερο μέρος είναι πολύ δυνατότερο με τις εικόνες και τα βίντεο από το ιστορικό αρχείο, επιτυγχάνοντας μια δραματοποίηση των γεγονότων και μια συγκινησιακή φόρτιση, που δεν πετυχαίνουν όλες μαζί οι ιστορίες των 22 ανθρώπων που προηγούνται του ιστορικού γεγονότος. Άνιση επίσης γιατί ο σκηνοθέτης θα μπορούσε να πατήσει άνετα στο στίβο του πολιτικού θρίλερ, προτίμησε όμως να επικεντρωθεί σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή που έμελλε να αλλάξει το μέλλον του κόσμου μέσα από τα μάτια των "μαρτύρων". Με λίγα λόγια δέχεται ότι είχε ξεκαθαρίσει από την αρχή ότι δεν πρόκειται για πολιτικό φιλμ ή βιογραφία, όμως το τέλος του είναι άκρως πολιτικό και θα έλεγα και προπαγανδιστικό για το διπολικό σύστημα εξουσίας των ΗΠΑ, ακολουθώντας την τακτική του "πράσινου" δημοκρατικού Γκορ.


Σημείωση: Κυκλοφορία: 28/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ [2/10]

NEW YORK WAITING
του Χοακίμ Χέντεν


Υπόθεση: Ένα χρόνο μετά τον χωρισμό τους, ο Σίντνεϊ σκέφτεται ακόμα την Κορίν… Αποφασισμένος να ρισκάρει τα πάντα συναισθηματικά, της στέλνει ένα εισιτήριο για τη Νέα Υόρκη, μαζί με την πρόσκληση να τον συναντήσει στην κορυφή του Empire State Building, συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Πετάει το κινητό του τηλέφωνο στον ωκεανό για να μην δεχτεί τηλεφώνημα της. Θα πρέπει να έρθει αυτοπροσώπως ή και πάλι όχι…
Καταφτάνοντας δύο μέρες νωρίτερα στη Νέα Υόρκη, ο Σίντνεϊ μπορεί μόνο να περιμένει. Το ίδιο όμως και η Έιμι, που μόλις έχει χωρίσει με τον άπιστο φίλο της και δεν έχει που να πάει, μέχρι να φύγει το αεροπλάνο της. Οι δυο τους θα γνωριστούν σε ένα καφέ… Αυτή ίσως είναι η αρχή ενός νέου έρωτα... Ή και πάλι όχι...


Σημείωση: Κυκλοφορία: 28/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2007

28 Weeks Later -> New York Reviews

New York Times


MOVIE REVIEW | '28 WEEKS LATER'

MORE ON '28 Weeks Later'

The Satire Is Biting, and So Are the Zombies



Emily
Beecham in "28 Weeks Later," directed by Juan Carlos Fresnadillo.


By A. O. SCOTT


Published: May 11, 2007

Nothing satisfies the appetite for allegory quite like a movie about flesh-eating zombies. Somehow the genre, at least as practiced by its masters, has the capacity to illuminate some brute facts about the human condition and its contemporary dysfunctions. There are not many recent movies that match, for example, the social criticism undertaken by George Romero in his “Living Dead” cycle.

Skip to next paragraph




A group of Londoners run through a tunnel as London is being firebombed in "28 Weeks Later."

Danny Boyle’s “28 Days Later” and its new sequel, “28 Weeks Later,” directed by Juan Carlos Fresnadillo, may not quite be in Mr. Romero’s league, but at their best they come close to his signature blend of grisly horror, emotional impact and biting satire. There is, of course, plenty of literal biting as well, since the virus-crazed creatures known as infecteds crave the flesh and blood of their erstwhile fellow citizens.


And also their metaphorical flesh and blood. The first movie, set in the early days of a pandemic that nearly wiped out the population of Britain, followed a small band of strangers who came together to form a makeshift tribe. This time, after the first wave of the virus seems to have run its course, the focus is on families and comrades split apart and set against one another by paranoia, moral confusion and the endless conflict between the survival instinct and the call of duty. If “28 Days Later” was, in part, about the emergence of solidarity in the midst of crisis, “28 Weeks Later” is about the breakdown that occurs in what seems to be the aftermath.

The DVD of Mr. Boyle’s film has two alternate endings, one slightly more comforting than the other. The hopeful conclusion (the one originally released in American theaters) turns out to be a slender thread leading to Mr. Fresnadillo’s more hectic and somewhat grimmer sequel.

The story (written by Rowan Joffe, Mr. Fresnadillo, E. L. Lavigne and Jesus Olmo, with Mr. Boyle and his frequent collaborator, Alex Garland, on hand as executive producers) begins with a terrible failure of nerve. Fleeing a zombie attack, Don (a gaunt, appropriately anxious Robert Carlyle) abandons his wife, Alice (Catherine McCormack), to a gruesome and apparently inevitable fate.



A few months later, he is safe in the Green Zone, an island of security in London overseen by occupying American troops led by General Stone (Idris Elba). There, he is reunited with his children, Andy (Mackintosh Muggleton) and Tammy (Imogen Poots), who had been on a school trip to Spain during the initial outbreak. He lies to them about their mother’s fate, and his dishonesty is punished in due course.

That bit about American soldiers patrolling the Green Zone — see what I mean about allegory? — may make “28 Weeks Later” sound heavy-handedly topical. But as in any good science fiction fable, the analogies it offers to contemporary reality are speculative rather than obvious. The initial benevolence of the occupation is clear enough: a shattered country needs to be put back together, its remaining population protected and reassured.

It is only when things spin out of control that the inherent brutality of the situation becomes clear, but here again the movie poses intractable conundrums rather than scoring easy points. To the soldiers and the survivors alike, there are only bad choices, and doing what seems like the right thing — firebombing an open city or rescuing children from the bombs — can turn out to have horrendous consequences.

Mr. Fresnadillo’s first movie, the Spanish-language thriller “Intacto,” showed him to be a filmmaker with technical agility and a decidedly philosophical bent. Here the thinking is done on the run, as the collapse of order unfolds through scenes of panic and chaos. These are often too frenetically edited and murkily lighted to be truly scary, and the higher dose of gore — infecteds chopped up by helicopter blades; bodies exploding in blood as bullets fly into them — is not enough to increase the horror.


The real terror comes at quieter moments, when aerial shots survey the echoing emptiness of London, or when Tammy and Andy sneak out of the Green Zone into the surrounding desolation.

London’s mine,” Andy exclaims, and the claustrophobic suspense of the film is occasionally leavened by a sense of adventure. The threat of death brings out noble impulses as well as selfish ones. Don’s cowardice stands in contrast to the selflessness of some of the American soldiers: Scarlet (Rose Byrne), a medical officer; Doyle (Jeremy Renner), a sniper whose conscience gets the better of him; and, more reluctantly, Flynn (Harold Perrineau), a chopper pilot with pictures of his kids taped above the windshield.

“28 Weeks Later” is not for the faint of heart or the weak of stomach. It is brutal and almost exhaustingly terrifying, as any respectable zombie movie should be. It is also bracingly smart, both in its ideas and in its techniques. The last shot brought a burst of laughter at the screening I attended, a reaction that seemed to me both an acknowledgment of Mr. Fresnadillo’s wit and a defense against his merciless rigor.

Anyway, I was glad the person next to me was laughing, rather than chewing through my neck. That level of horror will have to wait for the next sequel.

“28 Weeks Later” is rated R (Under 17 requires accompanying parent or adult guardian). Rabid zombies feast on living flesh, which causes their potential victims to utter an occasional obscenity.

28 WEEKS LATER

Opens today nationwide.

New York Post


Friday, May 11, 2007

LONDON CRAWLING

REANIMATE ZOMBIE GENRE? MISSION ACCOMPLISHED



RED STATES: Politics of the undead:
"28 Weeks Later" (2007)
U.S. military guards a "safe zone" in central London from insurgent zombies.




Rating:


May 11, 2007



-- THE zombies are back in the controversial "28 Weeks Later," but
they're not necessarily the biggest peril.


Arguably even more dangerous are the U.S. troops who slaughter innocent civilians - who have begun repopulating a devastated London - after a new outbreak of the "rage" virus.

This far more elaborate sequel to the surprise hit "28 Days Later" is directed by Juan Carlos Fresnadillo, the gifted Spaniard who took over the helm from Danny Boyle (who remains as executive producer).

It begins with a pulse-pounding prologue centering on Don (Robert Carlyle of Boyle's "Trainspotting") escaping a band of marauding zombies at his farmhouse.

Months later, Don has been installed as a caretaker for the gun-toting U.S. troops who occupy deserted London after most of the British population has been killed off or evacuated - and the zombies have died of starvation.

Don is reunited with his young son Andy (Mackintosh Muggleton) and daughter Tammy (Imogen Poots), who were vacationing overseas and are among the first group of repatriated Brits.

Mission accomplished. Or is it?

The problems begin when the kids don't believe dad when he tells them that their mom has died.

They slip past the soldiers and leave the quarantine zone for their old home in the countryside. There they discover mom (Catherine McCormack) has miraculously survived despite being exposed to the rage virus through a zombie bite.

While the military debates what to do with mom, a mere kiss exchanged between her and Don unfortunately turns poor old dad into a murderous zombie.

Don, of course, infects others, when he isn't stalking his kids.

And that quickly has the soldiers herding the civilians into locked rooms and hunting down and slaughtering them to contain the infection.

Meanwhile, his kids (who may have inherited an immunity to the virus from their mother) flee with the help of a sympathetic doctor (Rose Bryne) and a Marine sniper (Jeremy Renner).

"28 Weeks Later" has a far different tone than its more humorous predecessor starring Cillian Murphy, who declined to appear in the sequel.

It's an exciting, well-

directed thriller that, while providing more than enough action and gore to satisfy genre fans, also offers the political commentary that has characterized zombie movies going back at least as far as "Night of the Living Dead."

The film is not only an unambiguous critique of the U.S. presence in Iraq, but there also are references to Vietnam (a napalm shower), the Tiananmen Square massacre, the Holocaust and the World War II London Blitz.

Whether you agree with its politics or not, "28 Weeks Later" is proof that summer movies don't have to be like an army of mindless zombies.

lou.lumenick@nypost.com


NY DAILY NEWS

Movie Review

Thrills and ills epidemic as sequel proves infectious Article Rating


"28 Weeks Later"

Horror film about a breakout of a lethal virus in London. With Robert Carlyle, Rose Byrne, Jeremy Renner. Director: Juan Carlos Fresnadillo (1:40). R: Gory violence, language, sexuality/nudity. At area theaters.

At the conclusion of Danny Boyle's surprise 2002 horror hit "28 Days Later," you would not have thought a sequel was in order. That movie opens in the midst of an epidemic of viral madness in England and ends with containment of the disease.

Now that a sequel has arrived, with the cleverly descriptive title "28 Weeks Later," we can say that though it may not be necessary, it is an even happier surprise than the original.

"28 Weeks Later" has a stronger story line, equally fine performances, greater tension, enough gore to satisfy the most hard-core zombie fan, and a narrative pace that flings us from the opening scenes to the very last image.

That image, a virtual teaser for a second sequel, is a letdown, but until then, the film is a dandy fright fest.

Directed by Spain's Juan Carlos Fresnadillo ("Intacto"), "28 Weeks" focuses on a family of survivors from the "28 Days" outbreak who are reunited in London's District 1, a safe haven for repatriated Brits. It is sealed off from the abandoned, rotting sections of London and guarded by U.S.-led NATO forces.

The reunion is short-lived. Alice (Catherine McCormack), who was abandoned by her cowardly husband, Don (Robert Carlyle), during an attack of "infecteds" 28 weeks earlier, is carrying a dormant form of the virus when she's brought to the District 1 medical center.

There, Don begs for her forgiveness, then - upon kissing her - goes into mad convulsions. Soon, he has spread the disease and panic throughout the hospital and into the streets, eventually forcing the NATO commander to order the extermination of all humans in the district.

The rest of the movie follows the family's teenage daughter Tammy (Imogen Poots) and 12-year-old son Andy (Mackintosh Muggleton) as they join with a small band that includes a rebellious U.S. sniper (Jeremy Renner) and a surgeon major (Rose Byrne) who believes the kids may have inherited the immunity gene that saved their mother.

Their flight takes them through a hail of bullets, napalm and chemical/biological clouds, and on a perilous, terrifying race through the darkened subways.

Fresnadillo and his co-writers took a cue from Hitchcock's "Psycho" in killing off people you don't expect to go so soon. These jolts undermine the audience's trained ability to look ahead, and though there is an inevitability about any apocalypse-themed film, you won't see it coming here.



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΓΑΜΟΣ [6.5/10]

LE BEAU MARIAGE
του Ερίκ Ρομέρ


Υπόθεση: «Ποιός δεν χτίζει πύργους στην άμμο;» Λέει η παροιμία και η επιθυμία του ανικανοποίητου κάνει την εμφάνισή της σ’ αυτό το δεύτερο μέρος της εξαλογίας, του ανθρωπολόγου σκηνοθέτη Eric Rohmer.
Η Σαμπίν σπουδάζει ιστορία Τέχνης στο Παρίσι. Μένει μαζί με την μητέρα της στην επαρχία, όπου εργάζεται σε παλαιοπωλείο. Όταν μια νύχτα ο ζωγράφος φίλος της, Σιμόν δέχεται τηλεφώνημα από την γυναίκα του, η Σαμπίν τον εγκαταλείπει αμέσως. Αργότερα σ’ ένα γάμο φιλικού της προσώπου, γνωρίζει έναν ανύπαντρο παριζιάνο δικηγόρο, τον Εντμόν. Αμέσως η Σαμπίν αναπτύσσει μια παράξενη μανία με τον ταξιδιώτη. Όταν αυτός φεύγει, τον σκέφτεται συνέχεια. Τον καλεί στα γενέθλια της, αλλά ο Εντμόν φτάνει καθυστερημένα και αποχωρεί γρήγορα. Η Σαμπίν παίρνει το πρώτο τρένο για Παρίσι και εκβιάζει ένα ραντεβού. Ο Εντμόν συνεχίζει να την απορρίπτει και η Σαμπίν έξαλλη γυρίζει στην επαρχία ισχυριζόμενη ότι δεν τον αγάπησε ποτέ. Γυρνώντας στο Παρίσι συνταξιδεύει μ’ έναν νεαρό που την κοιτάζει επίμονα. Το ενδιαφέρον φαίνεται αμοιβαίο...


Κριτική:
Ένας καλός Ρομέρ είναι πάντα ένας αξιόλογος Ρομέρ ακόμα και όχι στα καλύτερά του, δεν παύει να αξιολογείται σύμφωνα με την ανθρωποκεντρική σκέψη στην γραφή και την δοκιμιολογική σύνθεση των ταινιών και των βιβλίων του. Ο πνευματικός ηγέτης της γαλλικής νουβέλ βαγκ δεν χρειάζεται συστάσεις ούτε προσωπική διαφήμιση για τον ρόλο του στην εξέλιξη της Τέχνης του Κινηματογράφου. Απλά υπενθυμίζουμε στους νεώτερους ότι οι αρχές και ηθικές αξίες αυτού του πνεύματος βασίζονται στην διαλεκτική και την σύνθεση των χαρακτήρων που πρωταγωνιστούν. Η αντίδραση των σχέσεων καθορίζεται όχι από τον εαυτό μας αλλά από τους άλλους με τους οποίους συναναστρεφόμαστε.

Ένα μάθημα απλής καθημερινής ζωής χωρίς εξάρσεις και ακραίες καταστάσεις σε μορφή κινηματογραφικής ταινίας με ένα καταιγιστικό "φιλολογικό" ρυθμό που σήμερα απουσιάζει μεγαλοπρεπώς.
Η ταινία ανήκει στην ενότητα "Κωμωδίες και Παροιμίες" (με κορυφαία το ΠΩΛΙΝ ΣΤΗΝ ΠΛΑΖ) που τοποθετούν τη δράση τους σε έναν συγκεκριμένο τόπο, κατά τη διάρκεια μιας εποχής του χρόνου και έχουν σαν ήρωες και ηρωίδες νεαρά άτομα που ξεδιπλώνουν τις σεξουαλικές αναζητήσεις και τα συναισθηματικά τους αδιέξοδα.

Σημείωση: Κυκλοφορία: 21/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΕΝΟΧΗΣ /5/10]

FRACTURE
του Γκρέγκορι Χόμπλιτ


Υπόθεση: Όταν ο Τεντ Κρόφορντ (Άντονι Χόπκινς) ανακαλύπτει ότι η γοητευτική και νεότερη σε ηλικία γυναίκα του, η Τζένιφερ (Έμπεθ Ντάβιτζ) διατηρεί εξωσυζυγικό δεσμό, σχεδιάζει τη δολοφονία της...την τέλεια δολοφονία. Μεταξύ των αστυνομικών που φτάνουν στο σημείο του εγκλήματος είναι και ο διαπραγματευτής ομήρων, ντέντεκτιβ Ρομπ Νουνάλι (Μπίλι Μπέρκ), ο μοναδικός αστυνομικός, στον οποίο επιτρέπεται να μπει στο σπίτι. Παρόλο που κανείς δεν το περιμένει, ο Κρόφορντ παραδέχεται αμέσως ότι εκείνος πυροβόλησε τη γυναίκα του, όμως ο Νουνάλι δεν του δίνει μεγάλη προσοχή, καθώς κοιτάζοντας προσεκτικά βλέπει ότι το θύμα, μέσα σε μία λίμνη αίματος, είναι η ερωμένη του, της οποίας την πραγματική ταυτότητα δεν γνώριζε ποτέ.


Κριτική:
Ενδιαφέρουσα τροπή παίρνει το σενάριο από την ακαδημαϊκή και επίπεδη σκηνοθετική καθοδήγηση του Χόμπλιτ - ο οποίος σημειωτέον δημιουργεί κυρίως τηλεοπτικά προϊόντα όπως το πολύ πετυχημένο NYPD, στην αμερικάνικη TV.

Ενώ σου ανοίγει τα χαρτιά πολύ νωρίς , και προβλέψιμα, η συνέχεια είναι πολύ ενδιαφέρουσα από την πλοκή και τις σχέσεις ανάμεσα στο θύμα και τον μάρτυρα του θύματος. Εκπληκτική και η ερμηνεία του Χόπκινς που εδώ βρίσκει την ευκαιρία να ταυτοποιηθεί πλήρως με τον ρόλο του, τόσο πολύ που να θυμίζει σε κάποιες σκηνές την ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ. Πάντως σαν αστυνομικό θρίλερ "στέκεται" και συνιστάται απερίφραστα στους φίλους του είδους. Κρίμα να μην ήταν τόσο "παγερή" και η σκηνοθεσία πάνω σε ένα θέμα και θέαμα που το hollywood αρέσκεται τακτικά να δημιουργεί καλλιτεχνικά και κερδίζει εισπρακτικά.
Τέλος στα θετικά, η ατμόσφαιρα από τα σκηνικά, σε εξπρεσιονιστικό ρυθμό φιλτραρισμένα από φιλμ νουάρ.



Σημείωση: Κυκλοφορία: 21/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΚΑΝΟΝΕΣ [4,5/10]

GEORGIA RULE
του Γκάρι Μάρσαλ

Υπόθεση: Μετά τα "Pretty Woman", "Η Νύφη το' σκασε", "Βeaches" ο Γκάρι Μάρσαλ σκηνοθετεί ακόμα μία τρυφερή κομεντί με δυνατό γυναικείο καστ.

Μια προβληματισμένη μαμά συνειδητοποιεί ότι η μοναδική πιθανότητα να συνετιστεί η ατίθαση έφηβη κόρη της μετά από ένα απαράδεκτο τρακάρισμα είναι να τη στείλει να περάσει το καλοκαίρι με τη γιαγιά της στη φάρμα τους στο Άινταχο. Εκεί η νεαρή θα πρέπει να αντιμετωπίσει όχι μόνο μία ήσυχη αγροτική ζωή, αλλά - το βασικότερο - μία γιαγιά η οποία μόνο χαρακτηριστική γιαγιά δεν είναι: Γιατί η δυναμική Τζόρτζια ζει τη ζωή της σύμφωνα με μία σειρά από θεμελιώδεις κανόνες - και αυτό ακριβώς απαιτεί να κάνουν και όσοι υπάρχουν γύρω της!


Κριτική:

Ταινία του μέσου όρου, βλέπεται κυρίως για το καστ και λιγότερο για τις καταστάσεις που δημιουργούνται από κωμικοτραγικές παρεξηγήσεις αθέλητα ή σκόπιμα. Το σίγουρο είναι πως υπερτερεί από άλλες του ίδιου διαμετρήματος εξαιτίας της ουσιαστικής (έμπειρης) και λιτής ματιάς (στα καλλιτεχνικά μέσα της παραγωγής) του σκηνοθέτη στην διαμόρφωση των χαρακτήρων και των προσώπων που πρωταγωνιστούν.

Για μια αξιοπρεπή κινηματογραφική έξοδο, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις, υπόσχεται γνήσια "ελαφρά" και ψυχαγωγική ανάταση στη διάθεσή σας με πολύ "κοντινή ημερομηνία λήξης" και άλλο τόσο "γρήγορη" στο πέρασμά της από τη μνήμη σας!

Αυτό που θα θυμόμαστε σίγουρα είναι ο ρόλος της Τζέιν Φόντα ως ... γιαγιάς.



Σημείωση: Κυκλοφορία: 21/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΚΟΡΙΤΣΙ ΓΙΑ ΣΠΙΤΙ [2/10]

HORS DE PRIX
του Πιερ Σαλβαντορί


Υπόθεση: Η Ιρέν (Οντρέι Τοτού) θα γνωρίσει τον Ζαν (Γκαντ Ελμαλέ) ένα βράδυ στο μπαρ ενός πολυτελούς ξενοδοχείου. Θα περάσουν μια αξέχαστη νύχτα μαζί και ο Ζαν θα ερωτευτεί την σαγηνευτική γυναίκα η οποία όμως δεν είναι μια κοπέλα σαν όλες τις άλλες. Η Ιρέν είναι συνοδός πλούσιων κυρίων. Όταν θα ανακαλύψει ότι ο Ζαν είναι ένα απλό γκαρσόνι του ξενοδοχείου, θα τον απορρίψει αμέσως. Ο Ζαν όμως δεν είναι διατεθειμένος να αφήσει το κορίτσι που ερωτεύτηκε και θα την διεκδικήσει ολοκληρωτικά. Θα τη συναντήσει σε ένα πολυτελέστατο ξενοδοχείο της Κυανής Ακτής, συνοδεύομενη από τον καινούριο ευκατάστατο της εραστή της. Τελικά, ο Ζαν θα γίνει και ο ίδιος ζιγκολό και σιγά, σιγά θα προσεγγίσει την γυναίκα των ονείρων του. Τελικά, είναι η Ιρέν "Κορίτσι για Σπίτι";


Κριτική:
Για τους αμετανόητους που πιστεύουν πως το κινηματογραφικό καλοκαίρι σημαίνει κωμωδία από όπου νά' ναι κι όπως νά ' ναι. Το γέλιο αλά comme ci - comme ca, θα προσπαθήσει να δροσίσει και απαλύνει την κινηματογραφική θερμοπληξία των ημερών, χωρίς τύψεις και ενοχές παρά το γεγονός ότι το ταλέντο του Γκαντ Ελμαλέ χαραμίζεται ενώ της Τοτού βρίσκει το ιδανικό περιβάλλον για την αναξιοποίησή της, την εποχή μετά ΑΜΕΛΙ, πως λέμε , μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004;
Αυτή η κατ' όνομα ρομαντική κομεντί δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από τους χιλιάδες τίτλους παρόμοιων ταινιών από το βίντεο κλάμπ της γειτονιάς, αλλά είπαμε ... έρχεται καύσωνας που απαιτεί στόμα ανοιχτό από τον γέλωτα και μπόλικο νερό για να μην προκύψει σεναριακή αφυδάτωση και σκηνοθετική ξηρασία.


Σημείωση: Κυκλοφορία: 21/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΣΑΠΟΥΝΟΠΕΡΑ [2/10]

SOAP (EN SOAP)
της Περνίλ Φίντσερ Κρίστενσεν

Υπόθεση: Η 32 χρονη Σαρλότ έχει τα πάντα, αλλά δεν θέλει τίποτα απο αυτά. Αποφασίζει να χωρίσει και μετακομίζει σ’ένα νέο διαμέρισμα. Εκεί γνωρίζεται με τη γειτόνισα της, τη Βερονίκα, μια ντροπαλή τραβεστί, που περνά τα βράδυα της βλεποντας την αγαπημένη της σαπουνόπερα στην τηλέοραση, ενώ η Σαρλότ εξερευνά τις χαρές του τυχαίου έρωτα.

Ένας καυγάς, ένα καινούργιο κρεββάτι και ένα ζευγάρι, καινούργιες άσπρες κουρτίνες τις φέρνουν κόντα, και καταλήγουν να γίνουν οι ίδιες, οι πρωταγωνίστριες στη δική τους πολυτάραχη ιστορία αγάπης.

Στο αντισυμβατικό σύμπαν της Pernille Fischer Christensen, η ρομαντική αντίλληψη της αγάπης αμφισβητείται από το συναισθηματικό χάος της πραγματικής ζωής.


Κριτική:
Η σκανδιναβική σχολή κινηματογράφου έχει τις ιδιομορφίες που έχει στο σύνολό της ο ευρωπαϊκός εξίσου όμως και διαφορετικά κριτήρια αξιολόγησης της ποιότητας ζωής σε σχέση με το ευδόκιμο "κλίμα" των ανθρώπινων σχέσεων...
Με λίγα λόγια η άναρχη απελευθέρωση των ηθών, του έρωτα, των συγκρούσεων και κοινωνικών διεκδικήσεων στις χώρες που η ευημερία τείνει να γίνει μανιοκαταθλιπτικά αυτοσκοπός και ρουτίνα, δε λύνει, αντιθέτως ξεπροβάλλει, νέα προβλήματα που έχουν σχέση με την κοινωνικοποίηση του ατόμου, τις αυτοχειρίες (σε υψηλό επίπεδο στις βόρειες χώρες), την αλλαγή φύλου, τις ψυχολογικές διαταραχές και ψυχοσωματικές διεγέρσεις. Τα ψηλά ποσοστά ομοφυλόφιλων σε αυτές τις χώρες με το υποτιθέμενο υψηλότατο βιοτικό επίπεδο - συχνά πυκνά επαινείται ως παράδειγμα ο τρόπος ζωής αλλά και του συστήματος που παράγει και πολλαπλασιάζει την ποιότητα με άγνωστες "παρενέργειες" - γιατί δεν μπορείς να επιζητάς την ευεξία με τεχνητά μέσα και πλάγιους δρόμους.
Ένα από αυτά τα προβλήματα που έχουν ενσκήψει είναι και οι παρενέργειες των απρόσωπων κοινωνικών και ερωτικών σχέσεων. Μέσα σε αυτό το μοτίβο και γενικότερο σχεδιασμό η πρωτοεμφανιζόμενη σκηνοθέτις τοποθετεί την ιστορία που ξετυλίγει με ενδιαφέρουσα ροή για πολύ λίγο χρόνο. Η δομή και η αφήγηση από τρίτο πρόσωπο παραπέμπουν στο Δανικό κοινό του Τρίερ, όμως εκτός από την φόρμα και το "θέατρο" δωματίου" υπάρχει μεγάλο κενό και ανισότητα στήριξης των προβληματικών χαρακτήρων. Το καυστικό σχόλιο για την κοινωνία της "τεχνητής ευεξίας" και του ανέραστου συστήματος, παίρνει τις κωμικές του διαστάσεις, περίπου με τον ίδιο κρύο τρόπο που Σουηδοί, Δανοί και Ισλανδοί μπερδεύουν την αρχαία τραγωδία με την σάτιρα.

Δεν αρκεί ο προβληματισμός , ούτε και η λύση είναι απαραίτητο να δοθεί από ένα έργο Τέχνης, το ζητούμενο είναι να την "παλέψεις" στην διαδρομή του και να αφουγκρασθείς τις ανησυχίες του καλλιτέχνη - δημιουργού. Δυστυχώς εδώ η ταυτοποίηση του κοινού δεν μπορεί να γίνει με την αρνητικότητα των ηρώων χαρακτήρων ούτε και με την άποψη της δημιουργού που βλέπει τα πράγματα από ένα πρίσμα σύνθεσης αισθημάτων, χιούμορ - πόνου, κωμωδίας - τραγωδίας.

Ο χρόνος της ταινίας - η πρώτη μεγάλου μήκους που γύρισε - κυλά άσκοπα, θα μπορούσε άνετα η δημιουργία της αυτή να ήταν μικρού μήκους.
Ίσως λίγος Ντράγιερ ακόμη δεν θα την έβλαπτε.



Σημείωση: Κυκλοφορία: 21/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2007

ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ 2007

Τι θα δούμε το καλοκαίρι 2007;

Οι καλύτερες ταινίες:
28WEEKS LATER [8,5/10] του Χουάν Κάρλος Φρεσναντίγιο
ΧΑΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ (NUOVOMONDO) [8,5/10] του Εμανουέλε Κριαλέζε

Η πλέον αναμενόμενη Δράσης - Περιπέτειας:
ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ 4.0 του Λεν Γουάιζμαν

Η μεγαλύτερη απογοήτευση:
DEATH PROOF [5/10] του Κουέντιν Ταραντίνο

Οι χειρότερες ταινίες:
HOSTEL 2 [1/10] του Έλι Ροθ
Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΩΝ 13 [1/10] του Στίβεν Σόντερμπεργκ

Ταινία zombie:
PLANET TERROR [4/10] του Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ

Ταινίες hannibal:
ROHTENBURG [3/10] του Μάρτιν Βάις
HANNIBAL RISING [2/10] του Πήτερ Γουέμπερ

Ταινία Εκδίκησης:
ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ [7/10]

Κόμικ - Φαντασίας:
FANTASTIC FOUR: Rise of the Silver Surfer [3/10] του Τιμ Στόρι

Μυστηρίου - Κατασκοπίας:
Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ - BREACH [5/10] του Μπίλι Ρέι

Αστυνομικής Περιπέτειας:
ZODIAC [7/10] του Ντέιβιντ Φίντσερ

Ανδρικής Ερμηνείας (Άντονι Χόπκινς):
ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΕΝΟΧΗΣ - FRACTURE [4/10] του Γκρέγκορι Χόμπλιτ

Γυναικείας Ερμηνείας (Σάντρα Μπούλοκ):
ΕΜΜΟΝΗ - PREMONITION [2/10] του Μέναν Γιάπο

Παραμυθιού:
Ο ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ του Ντέιβιντ Γέιτς

Οικογενειακής:
MIMZY του Μπομπ Σάιε

Μεγαλύτερη εισπρακτική αποτυχία:
BOBBY του Εμίλιο Εστεβέζ

Κινουμένων Σχεδίων:
Ο ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ (SHARK BAIT) του Χάουαρντ Μπέικερ

Καλύτερο soundtrack:
28 WEEKS LATER

Καλύτερο soundtrack αποκλειστικά για τις διακοπές ή στο αυτοκίνητο:
GRINDHOUSE: DEATH PROOF by Q. T.


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

BORDERTOWN [6/10]

BORDERTOWN
του Γκρέγκορι Νάβα


Υπόθεση: Η αληθινή ιστορία μιας σειράς ανεξιχνίαστων φόνων με θύματα νεαρές γυναίκες στη συνοριακή πόλη Juarez του Μεξικού, αναβιώνει στη μεγάλη οθόνη. Η ταινία αφηγείται την ιστορία της φιλόδοξης δημοσιογράφου Lauren Fredericks, που εργάζεται στην εφημερίδα «Chicago Sentimental» και ονειρεύεται να βρεθεί κάποτε ως πολεμική ανταποκρίτρια στο Ιράκ. Ο εργοδότης όμως και μέντοράς της τη στέλνει τελικά στο Μεξικό, όπου θα ανακαλύψει μια πόλη που έχει παραλύσει από τον φόβο, καθώς εκατοντάδες γυναίκες που εργάζονται στα λεγόμενα maquillas- εργοστάσια επεξεργασίας φθηνών ηλεκτρονικών προϊόντων- έχουν βρεθεί βάναυσα δολοφονημένες. Μετά τη μαρτυρία του τελευταίου θύματος που κατάφερε να βγει ζωντανή από την επίθεση, η Lauren και ο συνεργάτης και πρώην αγαπημένος της Alfonso Diaz αποφασίζουν να δώσουν ένα τέλος σε αυτόν τον εφιάλτη.

Η Διεθνής Αμνηστία ισχυρίζεται ότι από το 1993 έχουν αναφερθεί περισσότερες από 400 δολοφονίες που εξακολουθούν να μένουν άλυτες. Η Jennifer Lopez δήλωσε χαρακτηριστικά για την κατάσταση ότι «πρόκειται για τα πιο σοκαριστικά και αδιανόητα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας». Τα νέα της σύλληψης ενός από τους βασικούς υπόπτους για τις δολοφονίες στο Juarez βρήκαν την όμορφη πρωταγωνίστρια πάνω στο κόκκινο χαλί και όπως είπε στους δημοσιογράφους «το θέμα της ταινίας παρέμεινε στο σκοτάδι για πολύ καιρό. Αυτή η ιστορία συνέβαινε για πολλά χρόνια και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που θέλησα να κάνω αυτήν την ταινία.»

Ο υποψήφιος για Όσκαρ σκηνοθέτης του «Εl Notre» (1980) και δημιουργός της ταινίας «Selene» (1997), συναντιέται ξανά με τη Λατίνα καλλονή Τζένιφερ Λόπεζ σε έναν ρόλο για τον οποίο τιμήθηκε με το βραβείο των Ηθοποιών για την Αμνηστία στο φετινό Φεστιβάλ του Βερολίνου για την προσφορά της στην υπόθεση των δολοφονιών στο Μεξικό.

Η ταινία που συμμετείχε το 2007 στο επίσημο Διαγωνιστικό πρόγραμμα του Διεθνούς Φεστιβάλ του Βερολίνου και ήταν υποψήφια για την Χρυσή Άρκτο, φαίνεται πως προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της στο Μεξικό. Ο Gregory Nava δήλωσε μάλιστα σε συνέντευξη τύπου στο Βερολίνο, πως δέχτηκε ακόμα και απειλές για τη ζωή του καθώς κάποιοι στο Juarez δεν ήθελαν να γυριστεί αυτή η ταινία. Αυτός ήταν και ο λόγος που ο σκηνοθέτης αναγκάστηκε να γυρίσει τις περισσότερες σκηνές σε άλλες συνοριακές πόλεις του Μεξικού. Εκτός από τη Jennifer Lopez και τον Antonio Banderas, την ταινία πλαισιώνει ένα λαμπρό κάστ ηθοποιών ανάμεσα στους οποίους ο βραβευμένος με Χρυσή Σφαίρα Martin Sheen, για την τηλεοπτική σειρά «Δυτική Πτέρυγα».


Κριτική:
"Σινεμά καταγγελίας" από το Νάβα και με μία Λόπεζ που εκτός από πρωταγωνίστρια συμμετέχει και στην συμπαραγωγή, όντας ευαισθητοποιημένη σε τέτοιου είδους θέματα που αφορούν την κακομεταχείριση την εκμετάλλευση και οποιαδήποτε αδικία εις βάρος γυναικών κλπ. Αυτή είναι μία δυναμική του κινηματογράφου που εκφράζεται με φιλανθρωπικό μανδύα και λειτουργεί ως μέσο δημοσιοποιήσεως των κακώς κειμένων, όταν αυτά μπορούν να αποδειχθούν, και να παρουσιαστούν μπροστά στο κοινό. Τέτοιο εύρος στη σήψη και διαφθορά των δημόσιων λειτουργών είναι γνωστό ότι υπάρχει στη Κεντρική και Νότια Λατινική Αμερική ή έστω υποψιασμένοι οι περισσότεροι που ζούν στις ΗΠΑ και βρίσκονται κοντά στα σύνορα.

Θίγει σε βάθος τις εγκληματικές ενέργειες, αλλά φυσικά με έναν "ελαφρύ και κομψό τρόπο" (βλέπε τραγούδι Juanez), ώστε να περάσει η "προπαγάνδα" πιό εύκολα και να μη κινδυνέψει με π.χ λογοκρισία, κόψιμο σκηνών και άλλα γνωστά ως director's cut.

Μακάρι η ταινία να τύχαινε μεγαλύτερης αποδοχής από το κοινό, ...όντως all star cast. Βέβαια με τέτοιο θέμα στο σενάριο η ταινία δεν διεκδικούσε προοπτικές blockbuster και αυτό ήταν γνωστό εξ' αρχής.

Αξίζει να προσεχθεί πάντως και να δοθεί η ευκαιρία και σε άλλους δημιουργούς να αγγίξουν με τόλμη και γενναιότητα ανάλογα συμβάντα με ντοκουμέντα και αποδείξεις, ώστε η κοινή γνώμη να γνωρίζει την αλήθεια ή να πλησιάζει στην αποκάλυψή της...



Σημείωση: Κυκλοφορία: 14/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΣΚΟΥΡΟ ΜΠΛΕ ΣΧΕΔΟΝ ΜΑΥΡΟ [5/10]

DARKBLUEALMOSTBLACK [ AZULOSCUROCASINEGRO ]

του Ντανιέλ Σάντσεθ Αρέβαλο

Υπόθεση:
Ο Χόρχε, μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη ο πατέρας του, αναγκάζεται να τον αντικαταστήσει σα θυρωρός στην πολυκατοικία που μένουν. Ο καιρός του περνά δουλεύοντας πολλές ώρες, φροντίζοντας τον άρρωστο πατέρα του και μελετώντας για να πάρει το πτυχίο του κολεγίου. Τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο του, τον αφιερώνει στον παιδικό του φίλο Ίσραελ, ενώ αραιά και κάπου συναντά την πρώην φίλη του Νατάλια. Κατά βάθος τίποτα από αυτά δεν μπορεί να τον κάνει ευτυχισμένο και να τον ικανοποιήσει. Αυτό που θέλει, είναι να κάνει ένα νέο ξεκίνημα και να διεκδικήσει αυτά που ονειρεύεται στη ζωή του.

Οι καταστάσεις περιπλέκονται περισσότερο όταν ο αδερφός του Αντόνιο αποφυλακίζεται και του εξομολογείται ότι στη φυλακή ερωτεύτηκε την Πάουλα, μια κρατούμενη η οποία επιθυμεί να μείνει έγκυος για να γλιτώσει από τις απειλές που δέχεται. Επειδή ο Αντόνιο έχει κάποιο πρόβλημα, προτείνει στον Χόρχε να γίνει ο πατέρας του παιδιού του! Ο Χόρχε δέχεται αλλά ερωτεύεται και αυτός την Πάουλα και τα πράγματα έρχονται τα πάνω κάτω...
Το Σκούρο Μπλέ Σχεδόν Μαύρο είναι μια δραματική κωμωδία, στην οποία παρακολουθούμε μία ομάδα νέων ανθρώπων να προσπαθεί να βάλει σε τάξη τις επιθυμίες της και τις σχέσεις της, τόσο τις οικογενειακές όσο και τις συναισθηματικές.


Κριτική:

Ενδιαφέρουσα σαν ιδέα η ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Αρέβαλο, (με 3 σημαντικά βραβεία "Γκόγια" και διάκριση στο Φεστιβάλ Βενετίας 2006) πατάει κυρίως στο σενάριο (η φόρμα όχι ότι δεν τον ενδιαφέρει αλλά γίνεται ακαδημαϊκή για να υποστηρίξει το "τρομερό" σενάριο !) και εξελίσσει την πλοκή με ενδιαφέροντες ρυθμούς και πρωτοτυπία. Όμως όπως τα έχουμε δει και στο παρελθόν από άλλους δημιουργούς (οι σκηνές του άρρωστου πατέρα παραπέμπουν στα Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ του Αμεναμπάρ και στο ΜΙΛΑ ΤΗΣ του Αλμοδόβαρ), επαναλαμβάνονται επιφανειακά, μεταφέροντας οποιονδήποτε προβληματισμό από την κεντρική ιδέα και το δημιουργικό μοτίβο στα ρηχά, παρότι έχει σπουδαίο κοινωνικό χαρακτήρα. Ο δημιουργός προσπαθεί να συγκεράσει τα αδιέξοδα και το τέλμα στις οικογενειακές σχέσεις, την αποκοινωνικοποίηση, την λανθάνουσα ομοφυλοφιλία, την προδοσία, την αγάπη από συμφέρον, τον στείρο αδελφό, τον "κολλητό" που κάνει μασσάζ στον ... μασσέρ του μπαμπά, το sex και την εγκυμοσύνη στη φυλακή, τον Κάιν και τον Άβελ, συνοπτικά, όλα μαζί, λίγο απ' όλα θυμίζουν δε, τον πύργο της ΒΑΒΕΛ, μα, περισσότερο σύγχρονη ισπανική τηλεοπτική ... σαπουνόπερα !

Πολλά απ' όσα γίνονται στην ταινία, τα βλέπουμε στην πραγματικότητα και στη καθημερινή ζωή, αλλά ΟΛΑ μαζί , να τύχουν σε μία οικογένεια , βρε παιδί μου, αγγίζει τα όρια της εύκολης δραματουργικής λύσης και αλλαζονικής υπερβολής. Βεβαίως η ταινία έχει και κωμικά στοιχεία και δεν το αρνείται, το εξεζητημένο έχει πέραση, αλλά αυτά τα συναντούμε στην TV, είπαμε, τα μεσημέρια, περισσότερο ...

Σημείωση: Κυκλοφορία: 14/06 2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΤΟ ΦΙΔΙ [3/10]

LE SERPENT
του Ερίκ Μπαρμπιέ


Υπόθεση: Ένας εκβιασμός, μία απαγωγή, ένας φόνος... Η ζωή του Βενσάν μοιάζει με κόλαση. Μόνη του ελπίδα να πολεμήσει τον εχθρό του με τους δικούς του κανόνες και να τον νικήσει στο θανάσιμο παιχνίδι που του έχει στήσει...


Κριτική:
Άρτια γαλλική παραγωγή , με ρυθμό και ένταση στις σκηνές καταδίωξης, μία περιπέτεια "γεμάτη" απ΄όλα τα ορθόδοξα και ανορθόδοξα του αμερικάνικου εμπορικού συστήματος. Είναι "τραβηγμένη" σεναριακά όσο χρειάζεται για να μπει ο θεατής μέσα στο παιχνίδι με μία διαφορά, (μεγάλη διαφορά) : υπάρχουν εκατοντάδες παρόμοιες ταινίες, original και made in hollywood, που προσφέρουν την ίδια και ίσως καλύτερη διασκέδαση.
Υποπτεύομαι ότι οι Γάλλοι ξεπατικώνουν το hollywood τελευταία και το οικειοποιούνται εισπρακτικά στην γηραιά ήπειρο (το προϊόν τους είναι εξαγώγιμο και εμπορικά πετυχημένο με τους όρους της βιομηχανίας και του marketing σήμεαρ), όπως συμβαίνει και με την euro-disney.




Σημείωση: Κυκλοφορία: 14/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ [7/10]

DEAD MAN'S SHOES
του Σέιν Μίντοους


Υπόθεση: Κάπου στην ενδοχώρα της Αγγλίας, ένας άντρας επιστρέφει στο μικρό χωριό, όπου ζούσε κάποτε. Στο μυαλό του υπάρχει μόνο ένα πράγμα: η εκδίκηση. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα φύγει αν δεν πάρει αυτό που θέλει...
Ένα σκοτεινό και βίαιο φιλμ από τον ανεξάρτητο κινηματογράφο της Μ. Βρετανίας με πρωταγωνιστή τον Πάντι Κόνσιντιν, γνωστό από ταινίες, όπως In America, Το Καλοκαίρι του Έρωτα Μου κ.α. Ένα βασανιστικό χρονικό εκδίκησης και απελπισίας, όπου το ξημέρωμα θα τους βρει όλους με αίμα στα χέρια...
" Ο Θεός μπορεί να τους συγχωρήσει, εκείνος όμως όχι..."

Βραβεία:

Χρυσός Χίτσκοκ για τον σκηνοθέτη της ταινίας στα Βρετανικά βραβεία Dinard

Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Directors Guild της Μ. Βρετανίας

Βραβείο Ερμηνείας για τον Πάντι Κόνσιντιν στα Empire Awards

Βραβείο Ερμηνείας για τον Πάντι Κόνσιντιν στα Evening Standard British Film Awards.


Κριτική:
Η ταινία δεν είναι καινούργια, είναι του 2004 , έτος σημαδιακό . Έχει γίνει όμως σημείο αναφοράς ήδη και κουβαλά κάμποσα βραβεία και υποψηφιότητες ανεξάρτητου κινηματογράφου, σκηνοθεσίας, σεναρίου, α' ρόλου κλπ. από την χώρα προέλευσής του, την Βρεττανία...

Μιλάμε για ευρωπαϊκό σινεμά σε στυλ Old Boy . Αγγλική περίπτωση, "κλασική" πλέον, ταινίας εκδίκησης, όπως οι ταινίες της τριλογίας του Κορεάτη Τσαν Γουκ Παρκ και με τον ήρωα να βγαίνει όχι από τη φυλακή κρατώντας σφυρί..., αλλά από τον στρατό κρατώντας τσεκούρι (και ...τυφέκια).

Απλή μεν η ιστορία, που σε "φτιάχνει" σκηνοθετικά. καθώς όσο περισσότερο καταπίεση στο άτομο με ειδικές ανάγκες και αδελφό του ήρωα βλέπουμε πριν την πράξη αυτοχειρίας του (σε φλας μπακ), άλλο τόσο τα αισθήματα για απονομή δικαιοσύνης γίνονται εντονότερα με την κάθαρση από την ταυτοποίηση του ήρωα με τον θεατή της ταινίας.

Σαν από αρχαία τραγωδία ζούμε το τέλος της λύτρωσης ενώ εμφανείς είναι οι παραβολές της χριστιανικής θρησκείας και της "σταύρωσης" στον μικρό "καθυστερημένο" αδελφό του ήρωα. Τα πάθη του σκηνοθετικά παρομοιάζονται με του Χριστού προ του θανάτου του. Η Ανάστασή του είναι μέσα στο μυαλό του αντι-ήρωά μας. Νομίζουμε ότι "ζει", έτσι νομίζει το "τέρας"...

Επίσης πολύ προσεγμένη, ακριβής και λιτή είναι η αφηγηματική κλιμάκωση, σωστά τοποθετημένη σε χώρο και χρόνο, που με τις κατάλληλες αναγωγές σε στιγμιότυπα του παρελθόντος κατανοούμε πλήρως τις δυνάμεις ενός υγιούς και εκδικητικού serial killer κακοποιών αλλά όχι δολοφόνων. Παρακολουθούμε με κάθε λεπτομέρεια, τον εξευτελσμό που υπόκειται ο μικρός αδερφός του ήρωα, σε τέτοια κλίμακα που αδυνατείς να σκεφτείς κάτι άλλο από μία φονική εκδίκηση! Η αυτοχειρία του πνευματικά καθυστερημένου έγινε υπό πίεση και βρασμό ψυχής των "βασανιστών" του όταν αντιλήφθηκε το μέγεθος της προσωπικής ταπείνωσης και του ψυχικού συνδρόμου κατωτερότητας, που του δημιουργούσαν οι "φίλοι εκτελεστές" του.

Ενώ είναι προβλέψιμο θα λέγαμε σεναριακά, ακολουθεί μία πρωτότυπη γραφή στην προετοιμασία της μυσταγωγίας των εκτελέσων από τον ήρωα - τέρας , συνοδευόμενη από την ανάλογη πολύ καλή μουσική επένδυση. Έρχονται όλα φυσιολογικά αλλά ... πολύ τρομακτικά!

Ο καλύτερος αντιήρωας έχει γίνει πλέον καλτ, και ο Ρίτσαρντ (Πάντυ Κονσιντάιν) στέκεται επάξια περίπου δίπλα από τον Τράβις Μπικλ (Ρόμπερτ Ντε Νίρο) στο Taxi Driver και τον Ντάε Σου (Τσόι Μιν- Σικ) στο Oldboy με συγκλονιστική την αντίληψη περί Θεϊκής Συγχωρέσεως που δίνεται σε όλους τους αμαρτωλούς πριν πεθάνουν για να μπουν στον Παράδεισο, μία μεταφυσική πραγματικότητα αφόρητη για τον αντι-ηρωά μας που πρέπει να δράσει άμεσα παίρνοντας το Νόμο των ανθρώπων και του "θεού" στα χέρια διαπομπεύοντας έτσι την Χριστιανική ηθική της μεταμέλειας.

Εκτός από την εξαιρετική σύλληψη της ιστορίας από τον πρωταγωνιστή Πάντυ Κονσιντάιν (που έγραψε και το σενάριο) και μετουσία αυτής σε κινηματογραφικό σημείο αναφοράς αυτού του είδους ταινιών σημασία έχει κάνοντάς την "κλασική", η τελική λύτρωση του θεατή όπως στην αρχαία ελληνική τραγωδία.



Σημείωση: Κυκλοφορία: 14/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΑΘΩΕΣ ΚΑΙ ΕΝΟΧΕΣ [4/10]

MEURTRIERES
του Πατρίκ Γκανπερέ

Υπόθεση:
Δύο συνηθισμένα κορίτσια. Η Νίνα και η Λίζι. Ετών 19. Απ' όταν πέθανε ο πολυαγαπημένος της πατέρας, η Νίνα νοιώθει μόνη και ένοχη για το θάνατό του. Η Λίζι, μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία, μετά από δύο αποτυχημένες απόπειρες αυτοκτονίας. Θα συναντηθούν και θα γίνουν φίλες, στην ψυχιατρική κλινική που θα νοσηλευτούν. Η μία θα βρει στην άλλη αυτό που ψάχνει, ένα στήριγμα, μια φίλη, κάποιον να την ακούει και να την καταλαβαίνει. Μαζί, θα αισθανθούν δυνατές, σχεδόν ευτυχισμένες. Θα το σκάσουν από την ψυχιατρική κλινική και θα περιπλανηθούν στην πόλη Ροσέλ χωρίς όμως καμία τύχη. Χωρίς χρήματα και φίλους. Το μόνο που έχουν είναι τα όνειρά τους. Αλλά, ώρα με την ώρα η τύχη θα τις εγκαταλείψει. Και από αθώες θα γίνουν...ένοχες.


Κριτική:
Μέτρια ταινία τύπου road movie με μοναδικό προσόν την γυναικεία αντίληψη για την ανδρική κακομεταχείριση, την αντίδραση με σωματική και λεκτική βία και τελικά την εκδίκηση. Ένα φεμινιστικό οδοιπορικό προς την κάθαρση και τον εξαγνισμό της ψυχής από τις αμαρτίες δύο αθώων κοριτσιών. Πάλι βλέπουμε ακραία φαινόμενα, εγκληματικές καταστάσεις και περιθωριακή ζωή χωρίς ιδανικά και ηθική.
Στα θετικά ακόμα η μουσική της ταινίας - συνολικά - αν και η σκηνή της συναυλίας ήταν πολύ "φτωχή" εικαστικά...
Οι Γάλλοι τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο "αντιγράφουν" τα πάντα από το hollywood στο χρήμα θα κολλήσουμε; Άλλωστε το ευρώ είναι ισχυρότερο έναντι του δολαρίου, ας μην κοροιδευόμαστε και η Γαλλία η "μέκκα" του κινηματογράφου πανευρωπαϊκά!

Σημείωση: Κυκλοφορία: 14/06/ 2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΣΙΑΜΑΙΕΣ [1/10]

SISTERS
του Ντάγκλας Μπακ


Υπόθεση: Ριμέικ της συγκολινιστικής ταινίας του Μπράιν Ντε Πάλμα, ταινία σταθμό στην ιστορία των ψυχολογικών θρίλερ! Από τον παραγωγό των "Αmerican Psycho" & " ΤΟ KΟΡΑΚΙ" Η Αντζέλικα ζει μια υπερπροστατευμένη και περιορισμένη ζωή από τον ψυχίατρό της τον Δρ.Λακάν. Ενα βράδυ γνωρίζει τον Ντίλαν και του εκμυστηρεύεται για την σιαμαία αδελφή της, την Αναμπελ. Εκείνο όμως, το βράδυ θα είνα μοιραίο για τον Ντίλαν. Την επόμενη μέρα θα βρεθεί νεκρός στο διαμερισμά των αδελφών. Ο μόνος μάρτυρας είναι η δημοσιγράφος Γκρέις, που παρακολουθεί εδώ και καιρό τον Δρ.Λακάν και θα προσπαθήσει να εξιχνιάσει το μυστήριο.


Κριτική:
Καμμία σχέση με το πρωτότυπο του Μπράιαν Ντε Πάλμα, αν και σεναριακά έγιναν πολλές αλλαγές. Η μόνη αλλαγή που επιβεβαιώνει τον κανόνα είναι ότι προστέθηκε περισσότερο "αίμα" ώστε να προσελκύσει τους φίλους του είδους ταινιών Τρόμου.

Σε γενικές γραμμές αυτό το remake είναι αποτυχημένο εν τη γενέσει του: η εκδοχή που είδαμε από τον Ντάγκλας Μπακ είναι φτωχότερη σαν ταινία (θα στεκόταν χλωμά και σαν τηλεταινία) εφόσον δεν αναδύει το μυστήριο και την ατμόσφαιρα, ούτε επιταχύνει τον ρυθμό και την εξέλιξη ώστε να προκαλέσει την αγωνία για την εξέλιξη της υπόθεσης. 'Ολα κυλάνε μετά το πρώτο μισάωρο συμβατικά και σχεδόν προκαθορισμένα έως αδιάφορα για να απομακρυνθεί σταδιακά από το ψυχολογικό θρίλλερ προς όφελος του σπλάττερ...



Σημείωση: Κυκλοφορία: 14/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

FANTASTIC FOUR: Rise of the Silver Surfer [3/10]

FANTASTIC FOUR: Rise of the Silver Surfer
του Τιμ Στόρι


Υπόθεση: Η πρώτη ομάδα υπερηρώων στην ιστορία των κόμιξ, οι "Fantastic Four", η μεγαλύτερη σε διάρκεια σειρά της φημισμένης εταιρείας Μάρβελ, επιστρέφουν και πάλι στη μεγάλη οθόνη, δύο χρόνια μετά την θρυλική πρώτη κινηματογραφική τους εμφάνιση.

Ο Μίστερ Φαντάστικ, η Αόρατη Γυναίκα, ο Πυρσός και το Πράγμα καλούνται αυτή τη φορά να αντιμετωπίσουν την αινιγματική φιγούρα του Silver Surfer o οποίος κατεβαίνει στη Γη για να την καταστρέψει. Οι τέσσερις υπερήρωες θα πρέπει να ξετυλίξουν το μυστήριο του απειλητικού Silver Surfer αλλά και να τα βάλουν με τον αιώνια εχθρό τους, τον Δρ. Ντουμ. Γνωρίστε τους και πάλι σε μία φανταστική περιπέτεια με ανεπανάληπτα ειδικά εφέ!


Κριτική:
Δεν έχουν αφήσει κόμικ για κόμικ οι παραγωγοί και σεναριογράφοι των μεγάλων studios στις ΗΠΑ. Χωρίς να είναι κακή η ταινία - ίσως μάλιστα καλύτερη από το προηγούμενο του 2005 - κινείται στα όρια της επιστημονικής φαντασίας με κωμική άποψη και στυλ που πατά στα γνωστά κλισέ. Καμμία σοβαροφάνεια δεν επιδεικνύεται από τους σούπερ ήρωες της MARVEL , μοιάζει δε, να διασκεδάζουν με τον κίνδυνο παρά να τον συνειδητοποιούν και υπάρχει χάπι εντ αφού ο εχθρός τους γίνεται σύμμαχος (δανείζει την ιστοσανίδα του).
Δεν ξεφεύγει όμως από την συγκεκριμένη κατηγορία ηλικίας που αναφέρεται το είδος αυτό και κρατώντας τον οικογενειακό της χαρακτήρα ως ταινία χωρίς extreme βία.

Σημείωση: Κυκλοφορία: 14/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2007

Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΩΝ 13 στην κορυφή του box office σε ΗΠΑ και Καναδά

" Η Συμμορία των 13" κατέκτησε την κορυφή του αμερικανικού box office το σαββατοκύριακο που μας πέρασε.

Η τρίτη συνέχεια της συμμορίας του Οσιεν από την Παρασκευή έως και χθες έκοψε εισιτήρια αξίας 36,1 εκατομμυρίων δολαρίων, στις ΗΠΑ και Καναδά, και την χωρίζουν πολλά εκατομμύρια δολάρια από το δεύτερη ταινία, ανακοίνωσαν τα στούντιο παραγωγής.

Η πλειάδα των διάσημων πρωταγωνιστών με επικεφαλής τους Τζορτζ Κλούνι, Μπρατ Πιτ και Αλ Πατσίνο απέσπασε το ενδιαφέρον του κοινού και απέδειξε ότι οι σινεφιλ συνεχίζουν να ενδιαφέρονται για τον τρόπο σκέψης και δράσης μιας ομάδας χαρισματικών, ιδιοφυιών αλλά και πλουσίων παρανόμων.


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2007

ΧΑΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ [8,5/10]

NUOVOMONDO
του Εμανουέλε Κριαλέζε (αγγλ. τίτλος: GOLDEN DOOR)

Η ταινία της εβδομάδας...

Υπόθεση: Σικελία. Αρχές του 20ου αιώνα. Ο Σαλβατόρε και η οικογένειά του εγκαταλείπουν την πατρίδα, την γη και την μικρή περιουσία τους για να μεταναστέψουν στην Αμερική, σε έναν καινούργιο κόσμο όπου υπάρχει εργασία και ψωμί γιά όλους. Ξεκινούν ένα δύσκολο υπερατλαντικό ταξίδι, με πολλούς συμπατριώτες τους, όλοι οπλισμένοι με όνειρα και ελπίδες. Κάποιους από αυτούς θα τους νικήσει το ταξίδι. Αυτοί που θα καταφέρουν να φτάσουν έχουν να περάσουν από το δύσκολο στάδο της καραντίνας και των εξετάσεων. Εκείνοι που τελικά θα βρούν τη δύναμη να ξεπεράσουν όλα τα εμπόδια θα ανακλύψουν ότι ίσως τελικά το ταξίδι προς το όνειρο δεν ήταν παρά μια αυταπάτη.

ΑΡΓΥΡΟΣ ΛΕΩΝ στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ 2006

Ο ρόλος του Βίνσεντ Σκιαβέλι (Don Luigi) αρχικά θα ήταν πρωταγωνιστικός, δυστυχώς όμως "ο άνθρωπος με τα λυπημένα μάτια" έφυγε από τη ζωήή, κατά την διάρκεια των γυρισμάτων και ο ρόλος του αναγκαστικά περιορίστηκε.

Κριτική:

Η τέταρτη και καλύτερη δουλειά του σκηνοθέτη Εμανουέλε Κριαλέζε.
Η ωριμότερη σε ύφος, με άφθονους συμβολισμούς και σκηνές με αναφορές σε σκηνοθέτες που άφησαν εποχή, κυρίως στην Ιταλία. Με μια πρώτη ματιά μοιάζει με τις ΝΥΦΕΣ του Παντελή Βούλγαρη, τουλάχιστον θεματικά. Από κει και πέρα υπάρχουν σκηνές αναγνωρίσιμες στην γραφή και τη κινηματογραφική φόρμα των: Παζολίνι (π.χ. πριμιτίφ σκηνές στο χωριό, ονειρώξεις κτηνοβασίας, ο "κωφάλαλος"), Σέρτζιο Λεόνε (με το "σπαγγέτι" γουέστερν που εισήγαγε ως είδος κινηματογράφου, εδώ υπάρχει η αναφορά σε μία σκηνή επάνω στο καράβι με τη έντονη συνοδεία της μουσικής του Αντόνιο Καστριτζάνο που φορτίζει τα βλέμματα και επικεντρώνεται στα κοντινά των προσώπων) και άλλων ακόμα όπως και του δικού μας Νίκου Κούνδουρου (Μικρές Αφροδίτες), των Ταβιάνι (Padre Padrone), του Φελλίνι (Σατυρικόν), του Ελία Καζάν (America America) κ.α.

Παρά τις κινηματογραφικές επιρροές ως απότιση φόρου τιμής η σισιλιάνικη διάλεκτος επανήλθε θριαμβευτικά, όχι για να βαφτεί με "αίμα" η τιμή και η προδοσία της "Οικογένειας" ή να γίνει οποιαδήποτε αναφορά στη Μαφία και Κόζα Νόστρα αλλά για να δηλώσει παρούσα σήμερα έστω κι αν έχει ξεχαστεί από τις νεότερες γενιές των Ιταλών και Σικελών μεταναστών στην Αμερική.

Στα high lights:

  • Η παραμυθένια και ονειρική σκηνή κολύμβησης μέσα στο γάλα της "αφθονίας" της "Γης της Επαγγελίας", το βάπτισμα στη ευημερία ίσως παραμείνει όνειρο για τους περισσότερους, ταυτόχρονα όμως φαίνεται να το ζουν στον ίδιο χώρο όλοι...

  • Πολλοί Ιταλοί απορούν που δεν μιλάνε όλοι την ίδια διάλεκτο μέσα στο καράβι , και μάλιστα αναρωτιούνται αν είναι γνήσιοι Ιταλοί , οι συνταξιδιώτες τους. Αυτό αποδεικνύει την βασικότατη έλλειψη Παιδείας και την "καθυστέρησή" της, την περιφρόνηση της Περιφέρειας από την κεντρική εξουσία αλλά και την συντήρηση της παραδοσιακής ηθικής και των αξιών που πρεσβεύουν όλες οι τοπικού χαρακτήρα κοινωνίες.

  • Οι σκηνές του αναλφαβητισμού (οι "εξετάσεις ευφυίας" στην Αμερική) όσο κωμικές και αν μας φαίνονται σήμερα, ήταν γενικό και σύνηθες φαινόμενο την εποχή εκείνη. Και πάλι πολλοί δε γνώριζαν ακόμα και γεωγραφικά τα όρια της χώρας τους με αποτέλεσμα η Σικελία να φαντάζει ως "ξένη χώρα" και οι κάτοικοί της αλλοδαποί για τους ίδιους τους Ιταλούς (οι διάλογοι πάνω στο καράβι το αποδεικνύουν κυνικά).

  • Επίσης η σκηνή της φωτογράφισης της οικογένειας πίσω από το "πανί" μεταμορφώσεως...

Το κλίμα και η ατμόσφαιρα μας ταξίδεψαν πειστικά , μας έδωσαν ένα ναίφ καμβά όπου πάνω οι πινελιές του Κριαλέζε φόρτισαν τις αισθήσεις μας σε ένα μαγικό παιχνίδι όπου μας παρέσυρε στη δίνη του "ωκεανού" , απόδραση απο το παλιό παραδοσιακό και κατεστημένο , προσφυγή στο νέο και άγνωστο, υποστήριξη του δικαιώματος να κυνηγάς ριψοκίνδυνα την ...ευδαιμονία. Η αυταπάτη είναι να τα ονειρεύεσαι μόνο και ποτέ να μην πραγματοποιούνται. Οι ήρωές μας ζουν το όνειρο, που έχουν την αποδοχή και του κοινού, γιατί είναι καθημερινοί άνθρωποι που πιστεύουν πως η ζωή τους μπορεί να αλλάξει από τη μία μέρα στην άλλη. Προσπαθούν για το ακατόρθωτο , ρισκάρουν ακόμα και τη ζωή τους, είναι αποφασισμένοι να κρατήσουν τις τύχες στα χέρια τους, αλλά δεν γνωρίζουν πως θα την διαχειριστούν εφόσον η Παιδεία απουσιάζει. Θα δεχτούν να θυσιάσουν αξίες, παραδόσεις και ηθική μπροστά στην ατομική και οικονομική ελευθερία που τους έχουν υποσχεθεί;

Οι αντιδράσεις του απλού χωρικού είναι το "ζουμί", χοντροκομμένες και κωμικές, συντηρητικές και δραματικές. Ακόμα περισσότερο διαβάζονται από την κινησιολογία και την διαλεκτική των συνθέσεων οι ερωτικές αναζητήσεις της Λούσι (Σαρλότ Γκαίνσμπουργκ) , του κωφάλαλου, του Σαλβατόρε αλλά και των υπολοίπων όταν φθάσουν στον προορισμό τους για να βρούν γαμπρούς και νύφες. Ρεαλισμός, ζωντάνια, σκωπτική διάθεση και πιστότητα στο κλίμα της εποχής. Επίσης θα λέγαμε ότι στην "νόστιμη" συνταγή που μας προσέφερε ο Κριαλέζε βρήκαμε γενναίες και θρασείς δόσεις αυθεντικής ματιάς πάνω στις ρίζες και την παράδοση των μικρών τοπικών κοινωνιών, που ενώ ήσαν απομονωμένες για γενιές, είδαν σαν "μάννα" εξ' ουρανού την μετανάστευση στο Νέο Κόσμο. Έτσι βλέπουμε την αντίθεση με την σύγχρονη εποχή της παγκοσμιοποίησης και αποξένωσης και σχεδόν την ρήξη με το παρελθόν και την ουτοπική πραγματικότητα της δεκαετίας του immigration. Μία κριτική ματιά είναι, σχεδόν πάντα, η ...κωμική άλλωστε, στο βάθος!

Το δια ταύτα των δημιουργών της ιταλικής παραγωγής συνηγορούν στην αξία του φιλμ ως μία εμπειρία που χαίρει λυρισμού, κάποιες στάλες νοσταλγίας "θεματικά" ενώ σημειώνεται θετικά η απουσία: κλισέ - στυλιστικών εξεζετημένων και παράλληλα κινείται σε χαμηλούς τόνους, χωρίς μελό και δραματοποιημένες εξάρσεις. Όλα αυτά με διάθεση και ψυχή του θερμόαιμου γείτονά μας στις καλές του στιγμές, θα βρει στο κατώφλι το κοινό που θα εκτιμήσει ανάλογα την "Χρυσή Πύλη".




Σημείωση: Κυκλοφορία: 07/06/ 2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΩΝ ΔΕΚΑΤΡΙΩΝ [1/10]

OCEAN'S THIRTEEN
του Στήβεν Σόντερμπεργκ

Υπόθεση: Την πρώτη φορά, ο Ντάνι Όσεαν (Τζορτζ Κλούνι) και η παρέα του λήστεψαν το μεγαλύτερο καζίνο του Λας Βέγκας. Στο πλευρό του είχε, τότε, την Τζούλια Ρόμπερτς και αντίπαλός του ήταν ο Άντι Γκαρσία. Τη δεύτερη φορά, η παρέα ξεκίνησε ληστείες στην Ευρώπη και επέκτεινε τη δράση της στη Ρώμη, το Παρίσι και το Άμστερνταμ. Και εκείνη τη φορά, την παράσταση έκλεψαν τόσο οι βασικοί πρωταγωνιστές, όσο και οι "λαμπεροί" δεύτεροι ρόλοι, τους οποίους υποδύθηκαν οι Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς, Βενσάν Κασέλ και Μπρους Γουίλις. Ο Στίβεν Σόντερμπεργκ, μαζί με τον Τζορτζ Κλούνι και τον Τζέρι Γουέιντραουμπ, αποφάσισαν να δώσουν και μια τρίτη ευκαιρία στη συμμορία του Όσεαν να αποδείξει το ταλέντο της σε σχεδόν ακατόρθωτες ληστείες. Μόνο για ένα λόγο θα αποφάσιζαν ο Ντάνι Όσεαν (Τζορτζ Κλούνι) και η συμμορία να οργανώσουν ξανά μία ριψοκίνδυνη ληστεία καζίνο: να υπερασπιστούν έναν από την ομάδα τους. Όταν ο αδίστακτος ιδιοκτήτης καζίνο Γουίλι Μπάνκ (Αλ Πατσίνο) εξαπατάει τον Ρούμπεν Τίσκοφ (Έλιοτ Γκουλντ), μέλος της αρχικής συμμορίας των 11, ο Ντάνι και η υπόλοιπη συμμορία συνεργάζονται για άλλη μία φορά προκειμένου να «τινάξουν τη μπάνκα στον αέρα!»


Κριτική:
Η ταινία έχει εξαντλήσει όλους τους φυσικούς της πόρους στα δύο πρώτα επεισόδια....

Μοντάζ, κινηματογράφηση, μουσική είναι μία "κόπια", ο μόνος λόγος ύπαρξής της θεωρούμε ότι είναι "βιοποριστικός" για όλο το καστ και την παραγωγή και συνηγορούν στον εμπορικό της στόχο: ένα καλό νούμερο στο box office. Καμμία πρωτοτυπία, επαναλαμβανόμενα κλισέ από τα προηγούμενα, καμμία δράση, αδιάφορη και εντελώς "κενή" φλυαρία ενός σεναρίου που κατά τη γνώμη μας θα έπρεπε να γίνει μικρού μήκους !

Για το χαβαλέ, τα χατήρια του παραγωγού, του σκηνοθέτη και της καλής παρέας του all stars cast, ίσως να είναι πολύ διασκεδαστική η παρακολούθησή της, όμως για ένα κοινό με "κάποιες" ελάχιστες απαιτήσεις τσαλακώνει τα νεύρα και δοκιμάζει τις αντοχές του.



Σημείωση: Κυκλοφορία: 07/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Η ΓΕΦΥΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΡΑΜΠΙΘΙΑ [3/10]

BRIDGE TO TERABITHIA
του Γκαμπόρ Κσούπο

Υπόθεση:
Βασισμένη σε ένα από τα πιο αγαπημένα παιδικά βιβλία φαντασίας όλων των εποχών, από τη συγγραφέα Κάθριν Πάτερσον και με γυρίσματα στη Νέα Ζηλανδία, η ταινία αφηγείται την ιστορία του Τζες, ενός αγοριού που θα δει τη ζωή του ν' αλλάζει όταν πιάνει φιλίες με τη Λέσλι, το πιο περίεργο κορίτσι στην τάξη. Μαζί, οι δύο φίλοι θα δημιουργήσουν έναν μαγικό κόσμο που λέγεται Τεραμπίθια, ένα μυθικό βασίλειο όπου κατοικούν δράκοι, μάγισσες και άλλα φανταστικά όντα. 'Οταν οι δύο φίλοι εισβάλλουν στο βασίλειο της Τεραμπίθια, θα αποκτήσουν απεριόριστη δύναμη, θα γίνουν βασιλιάς και βασίλισσα και η ζωή τους θα αλλάξει για πάντα.


Σημείωση: Κυκλοφορία: 07/06/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Λίστα ιστολογίων