Ταινίες

Κριτικές

Box Office

Τελευταία HOT Νέα, Ταινίες, Box Office, Συνεντεύξεις

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2007

Αφιέρωμα στον Μπέλα Ταρ από 25 Οκτωβρίου

Αναδρομικό αφιέρωμα στο έργο του κορυφαίου σύγχρονου δημιουργού

8 ταινίες μεγάλου μήκους και 4 μικρού μήκους

Επίσημη Πρεμιέρα της νέας ταινίας του
«Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ»
Επίσκεψη του Μπέλα Ταρ στην Αθήνα για την παρουσίαση του έργου του
25 – 31 Οκτωβρίου 2007
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ "ΤΡΙΑΝΟΝ FILMCENTER"
Τετάρτη 24-10-07 ώρα 12:00 Συνέντευξη του Bela Tarr
στο IANOS βιβλιοπωλείο/cafe/πολυχώρος Σταδίου 24
Πέμπτη 25-10-07 ώρα 20:30 Εγκαίνια του Αφιερώματος
παρουσία του σκηνοθέτη
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ "ΤΡΙΑΝΟΝ FILMCENTER"


Η New Star, σε συνεργασία με το ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, παρουσιάζει από την 25η ως την 31η Οκτωβρίου αφιέρωμα στον κορυφαίο σύγχρονο δημιουργό Bela Tarr, με προβολή του συνόλου του έργου του (8 ταινίες μεγάλου μήκους, 4 μικρού μήκους) και την επίσημη πρεμιέρα της τελευταίας του δημιουργίας «Ο άνθρωπος από το Λονδίνο», παρουσία του Ούγγρου κινηματογραφιστή.

Από το 1977 και την πρώτη του δημιουργία («Οικογενειακή Φωλιά», τότε που κατά δήλωση του ίδιου «Δεν χτυπήσαμε την πόρτα να μας ανοίξουν αλλά την ρίξαμε με μια κλωτσιά») ο Bela Tarr ακολουθεί έναν δρόμο που ο ίδιος άνοιξε, μια συνεχή πορεία εκ νέου ανακάλυψης του εαυτού του και του σινεμά, μια διαδρομή με αναπάντεχους όσο και γοητευτικούς σταθμούς. Δεν πρόκειται για μια άσκοπη περιπλάνηση αλλά για μια εξελικτική διαδικασία προς την διαμόρφωση μιας νέας κινηματογραφικής γλώσσας, έτσι ώστε το κινηματογραφικό προϊόν να αναχθεί σε αυθεντικό έργο τέχνης, αποκαλυπτικό και ανήσυχο, θαυμαστό και απειλητικό, μια τροχιά αναζήτησης εκείνης της πρώτης μοναδικής όσο και τρομερής στιγμής που βίωσαν οι θεατές της «Εισόδου του τραίνου στον σταθμό» των αδελφών Lumiere.

Ο άφατος πυρήνας της «ανθρώπινης κατάστασης» είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής στο Ταρικό σύμπαν. Κάθε έργο του ξεχωριστά, μια προσπάθεια καλλιτεχνικής προσέγγισης της ανθρώπινης πραγματικότητας, στην γυμνή χαοτική μορφή της, απαλλαγμένη από χαρακτηρολογικά φτιασίδια, δραματουργικά τεχνάσματα, κάθε είδους αφηγηματικές – τεχνικές συμβάσεις. Πολύ γρήγορα ο Tarr αντιλαμβάνεται το αναπόδραστο της ανθρώπινης φύσης, το δράμα της ανθρώπινης ύπαρξης ανεξάρτητα από το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον. Ο φακός του θα στραφεί ακόμα πιο βαθιά στο χάος του ανθρώπινου ψυχισμού, θα βουτήξει για τα καλά στην κόλαση εντός μας. Κάθε ταινία του ένα νέο στρίψιμο της βίδας, μια στροφή που απαλλάσσεται από τις συμβάσεις που κρύβουν την αλήθεια. Το χρώμα, την συμβατική αφήγηση, την καθιερωμένη «ανάπτυξη των χαρακτήρων», τη διάρκεια των πλάνων, το «κινηματογραφικό δίωρο», την χρήση της μουσικής και της ηχητικής μπάντας, ακόμα - ακόμα την στάνταρ διαδικασία προπαραγωγής και εκτέλεσης ενός φιλμ. Τα ρίσκα του πολλά, η κόντρα του πρώτα με ένα ηλίθιο γραφειοκρατικό σύστημα κι ύστερα με τους κανόνες της «ελεύθερης αγοράς», κοινώς, σε κάθε φάση με την κυρίαρχη ιδεολογία, σε συνδυασμό με την αμετάκλητη απόφασή του να κάνει τις ταινίες του όπως θέλει ή να μην τις κάνει καθόλου, καθυστερούν απελπιστικά τη χρηματοδότηση κάθε έργου.

Έπρεπε να περάσουν κάπου 20 χρόνια από το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, να έρθει το συντριπτικό όσο και μυθικό «Satantango», το αποσβολωτικό «Κολαστήριο» και το αβάσταχτο αίνιγμα των «Αρμονιών του Wekrmeister», μέχρι το ευρύτερο κινηματογραφικό κύκλωμα να πάρει χαμπάρι αυτό που συνέβαινε. Τα αφιερώματα, από το ΜΟΜΑ της Νέας Υόρκης ως το Τορόντο και τη Θεσσαλονίκη έπεσαν βροχή. Προσωπικότητες του διαμετρήματος της Susan Sontag αναγνώρισαν επιτέλους μια αυθεντική, καλλιτεχνική, ανανεωτική φωνή μέσα στον πολτό της σύγχρονης κινηματογραφικής βιομηχανίας. Ο Γκας βαν Σαντ, βιώνοντας μια εμπειρία ανάλογη αυτής του Παύλου στον δρόμο για τη Δαμασκό υιοθέτησε μέχρι αντιγραφής το «στυλ Ταρ» και κέρδισε κι έναν Χρυσό Φοίνικα με τον «Ελέφαντα». Κι όμως, χρειάστηκαν έξι βασανιστικά χρόνια, ένας θάνατος, κάμποσα δικαστήρια και ένα ανελέητο, μοναχικό κυνήγι χρηματοδότησης για την ολοκλήρωση της τελευταίας ταινίας του Bela Tarr, τον «Άνθρωπο από το Λονδίνο». Άλλο ένα αναπάντεχο στρίψιμο της βίδας, κι ένα βήμα πιο κοντά στην «ανθρώπινη κατάσταση», ένα ακόμα σταθμός σε μια διαδικασία προς μια καθαρή καλλιτεχνική κινηματογραφική γλώσσα, τον τρόμο και το θαύμα, χωρίς καν τα δεκανίκια αυτή την φορά της πλοκής, της ίντριγκας του στόρι, της δράσης.

Ο κόσμος του Tarr, οι εσωτερικοί πνευματικοί λαβύρινθοι κάποιων λίγο πολύ περιθωριακών της ζωής σε κρίσιμες φάσεις, συνδιαλέγεται επί ίσοις όροις με τον θεατή. Όπως αναφέρει και ο ίδιος ο δημιουργός «ξέρω όσα κι εσείς, τα πάντα είναι στο πανί». Εδώ δεν υπάρχει εξαπάτηση, δεν υπάρχει δήθεν συναισθηματική ταύτιση με τον «ήρωα», κάποιο μυστικό που μένει να αποκαλυφθεί, πόζες και συμπεριφορές προς υιοθέτηση, νοσταλγικές αναπλάσεις του παρελθόντος, εφετζίδικα τεχνάσματα. Υπάρχει το κάδρο, οι ρυθμοί, οι κινήσεις της μηχανής, τα ανθρώπινα σώματα, η μουσική των οργάνων και των πλάνων, η ανθρώπινη φωνή, η ατμόσφαιρα. Τα βασικά συστατικά του σινεμά από την πρώτη ώρα της γέννησής του δηλαδή.

Ο οίκος του έργου και του κόσμου του Bela Tarr είναι η κινηματογραφική αίθουσα. Αυτός είναι ο μοναδικός φυσικός χώρος για την κατανόηση και την επικοινωνία με την γλώσσα του, με τα συναισθήματα και τις ιδέες. Όπως με όλα τα μεγάλα έργα Τέχνης, η απευθείας επαφή μαζί τους, είναι η μόνη που μπορεί να οδηγήσει τον θεατή στην υπέρβαση. Το σινεμά του Tarr έχει χαρακτηρισθεί από πολλούς υπερβατικό. Υπερβαίνει το ίδιο το μέσο, σχεδόν ακυρώνοντας τις φόρμες που το ίδιο δημιουργεί όταν αυτές παγιωθούν. Κι είναι ένα έργο απαιτητικό. Δεν είναι μοδάτο, δεν θα μας προσφέρει ένα ξένοιαστο δίωρο, το ξέρουμε καλά. Ίσως όμως και να μην είναι και τόσο απαιτητικό τελικά. Το μόνο που χρειάζεται είναι να δούμε και να ακούσουμε. Ίσως έτσι να αισθανθούμε. Ίσως έτσι να αλλάξουμε, να προχωρήσουμε, έστω και λίγο παραπέρα... ή προς τα μέσα μας...

BELA TARR
Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

"Η NEW STAR σύστησε τον Bela Tarr στο ευρύτερο ελληνικό κοινό, μέσω της εμπορικής αίθουσας, με την κινηματογραφική διανομή του Οι Αρμονίες του Werckmeister. Η αναχώρηση του Ούγγρου δημιουργού απ’ την Αθήνα μετά την παρουσίαση της ταινίας, συνοδεύτηκε από μια υπόσχεση, στον ίδιο και στους εαυτούς μας, πως, σύντομα, ολόκληρο το έργο του θα παρουσιαστεί στους Έλληνες θεατές. Όταν συναντηθήκαμε ξανά με τον Bela, κατά τη διάρκεια της εβδομάδας Ουγγρικού κινηματογράφου στη Βουδαπέστη αλλά και στο πρόσφατο φεστιβάλ Καννών, πληροφορηθήκαμε με ευτυχία, πως η ψηφιακή επεξεργασία των αρνητικών όλων των ταινιών του, μικρού και μεγάλου μήκους βρίσκεται στο στάδιο της ολοκλήρωσης και πως, από το φθινόπωρο είναι δυνατή η κυκλοφορία ολόκληρου του έργου του.
Έτσι λοιπόν, από τον Οκτώβριο το ελληνικό κοινό, θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει όλους τους σταθμούς μιας επίπονης, μελαγχολικής, πεισματικής, ασυμβίβαστης αλλά και τόσο ακαταμάχητα γοητευτικής διαδρομής, έργα που τόσο πολύ συζητιούνται, όντας πια ένας θρύλος για τους μυημένους, χωρίς καν να έχουν προβληθεί δημόσια στην Ελλάδα.
Από τον πρώιμο στυλιζαρισμένο πεσιμισμό της Οικογενειακής φωλιάς ως το μυθικό επτάωρο Satantango, από τον μυστηριώδη ατμοσφαιρικό Μάκβεθ ως το άλυτο αίνιγμα των Αρμονιών του Werkmeister, ο Tarr, κινηματογραφιστής και στοχαστής, καλλιτέχνης και ιδεολόγος, στρέφει τη ματιά και το φακό του στην πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης και συμπεριφοράς, στις ταπεινές ζωές που βιώνουν λάθρα, οι αλαφροΐσκιωτοι και οι περιθωριακοί των συστημάτων και των εξουσιών.
Για πολλούς (όπως συνέβη και σ’ εμάς) ο τρόπος που βλέπουμε τον κινηματογράφο αλλά και τα πράγματα γύρω μας, που αντιλαμβανόμαστε το χρόνο και τις καταστάσεις, έχει επηρεαστεί ριζικά από τις ιστορίες, τις εικόνες και τα λόγια του αποφασισμένου, αταλάντευτου δαιμονικού δημιουργού. Την τελευταία βραδιά στις Κάννες, ο Tarr ρωτήθηκε από την Ουγγρική τηλεόραση, για τη γνώμη του περί των Φεστιβάλ και του σινεμά γενικότερα:
«Υπάρχουν δύο ειδών φιλμ. Αυτά από το Χόλιγουντ που είναι για τα κόκκινα χαλιά κι αυτά που κάνουμε εμείς» ήταν η χωρίς φόβο και πάθος απάντηση.
Προσυπογράφουμε, γνωρίζοντας πως οι δρόμοι μας θα ξανασυναντηθούν."

Βελισσάριος Κοσυβάκης

ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ

Οικογενειακή Φωλιά, 1977, 100', ασπρόμαυρο
" Το πρώτο βήμα αυτού του νεαρού δημιουργού είναι ένα αυθεντικό καλλιτεχνικό αριστούργημα"
Istvan Zugan - Uj Tukor
Ξενοδοχείο Μάγκνεζιτ, 1978, 10', ασπρόμαυρο
Η πρώτη ταινία μικρού μήκους του Tarr, από μια συλλογή ταινιών του Στούντιο Tarasulas
O Αουτσάιντερ. 1979, 122', έγχρωμο
" Όπως λέει και ο Tarr, δεν υπάρχει τίποτα αστείο εδώ πέρα. Οι άνθρωποι υποφέρουν, από τους ίδιους τους τους εαυτούς κι από το φοβερό περιβάλλον." Zsolt Papp - Filmkultura
Προκατασκευασμένες σχέσεις, 1982, 82', ασπρόμαυρο
" Βρισκόμαστε στην κόλαση. Εκεί όπου οι άνθρωποι, παρά τις επιθυμίες τους ή τις προσπάθειές τους, το μόνο που καταφέρνουν είναι να πληγώνουν τους συνανθρώπους τους". Elemer Hankiss
Μάκβεθ, 1982, 72', έγχρωμο
Ένα από τα πιο δυσεύρετα έργα του Tarr, τηλεοπτική μεταφορά του Σεξπηρικού δράματος. Δύο και μοναδικά μονοπλάνα, σηματοδοτούν τη στυλιστική στροφή του μεγάλου δημιουργού.
Φθινοπωρινό Αλμανάκ, 1983, 120', έγχρωμο
" Εξελίσσοντας την δραματική ένταση των έργων του Στρίνμπεργκ και την αμεσότητα των έργων δωματίου του Μπέργκμαν, ο Tarr, δημιουργεί μια φορτισμένη ατμόσφαιρα, ένα ανήσυχο περιβάλλον." Jonathan Rosenbaum - Chicago Reader
Κολαστήριο, 1987, 122', ασπρόμαυρο
" Το "Κολαστήριο" αποπνέει μια υπνωτική, αλλόκοτη ποιότητα. Μας προσφέρει μια υπερβατική αποκάλυψη που παραπέμει στον Ταρκόφσκι." Peter Brandshaw, Guardian
Το τελευταίο καράβι, 1990, 31', έγχρωμο
Μια νέα κοινωνία ανατέλλει, τα λείψανα του κομουνισμού ενταφιάζονται κι οι πρώτοι πειρασμοί του καπιταλισμού έχουν αρχίσει την πολιορκία
Satantango, 1994, 435', ασπρόμαυρο (τριπλό dvd)
" Συντριπτικό, κάθε λεπτό του συναρπαστικό. Θα μπορούσα να το βλέπω συνεχώς για την υπόλοιπη ζωή μου", Susan Sontag
Ταξίδι στην μεγάλη Ουγγρική πεδιάδα, 1995, 31', έγχρωμο
" Ξεφύλισσα την ιστορία κι έφτασα στην τελευταία σελίδα της". Ένας φόρος τιμής στον μεγάλο Ούγγρο ποιητή Σάντορ Πέτροφι.
Οι Αρμονίες του Werckmeister, 2000, 145', ασπρόμαυρο
" Μια ταινία για την Αποκάλυψη, την Δημιουργία, τον Λεβιάθαν, την αρμονία και τη δυσαρμονία, ένας εμπνευσμένος συνδυασμός Λιντς, Χέρτσοκ, Κάφκα και Μέλβιλ.", Nigel Andrews, Financial Times
Πρόλογος, 2004, 4', ασπρόμαυρο
200 άνεργοι περιμένουν στη σειρά στην πιο φτωχή συνοικία της παγωμένης Βουδαπέστης. Ο τελεσίδικος πρόλογος ενός "οράματος για την Ευρώπη".

BELA TARR
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ο Bela Tarr γεννήθηκε το 1955 στο Πεκ της Ουγγαρίας. Από τα 16 του αρχίζει να γυρίζει ερασιτεχνικά super 8. Αργότερα εργάστηκε στο Εθνικό Οίκο Κουλτούρας και Ανάπλασης. Τα ερασιτεχνικά φιλμάκια του τράβηξαν την προσοχή των ανθρώπων του στούντιο Bela Balazs, που τον βοηθούν να γυρίσει την πρώτη του ταινία . Μετά από μια σειρά έργων που συνδυάζουν τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό με τον ανθρωποκεντρισμό του Κασσαβέτη, συνεργάζεται μόνιμα με τον συγγραφέα Laszlo Krasznahorkai αλλά και με τη σύζυγό του και μοντέζ των έργων του Agnes Hranitzky σε μια σειρά ταινιών με εντελώς προσωπική αφηγηματική, εικαστική αλλά και φιλοσοφική άποψη.
Το σύνολο του έργου του έχει προβληθεί στα μεγαλύτερα φεστιβάλ (Τορόντο, Μόντρεαλ, Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Θεσσαλονίκη), ενώ οι επιφανέστεροι κριτικοί (Susan Sontag, Jonathan Rosenbaum, Roger Ebert)αλλά και πολλοί σημαντικοί σκηνοθέτες (Jim Jarmush, Gas Van Sant), τον κατατάσσουν ανάμεσα στους κορυφαίους δημιουργούς όλων των εποχών.

BELA TARR
ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

1977: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΦΩΛΙΑ
1978: ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ MAGNEZIT (μικρού μήκους)
1981: Ο ΑΟΥΤΣΑΙΝΤΕΡ
1982: ΠΡΟΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
1982: ΜΑΚΒΕΘ
1985: ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΑΛΜΑΝΑΚ
1988: ΚΟΛΑΣΤΉΡΙΟ
1990: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΡΑΒΙ
1994: SATANTANGO
1995: ΤΑΞΊΔΙ ΣΤΗΝ ΟΥΓΓΡΙΚΗ ΠΕΔΙΑΔΑ (μικρού μήκους)
2000: ΟΙ ΑΡΜΟΝΙΕΣ ΤΟΥ WERCKMEISTER
2004: ΠΡΟΛΟΓΟΣ (VISIONS OF EUROPE)
2007: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠ' ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

BELA TARR
ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ

Ο Tarr δε μας δίνει το ασυνήθιστο, υπερβάλλει με το συνηθισμένο.
Susan Sontag, δοκιμιογράφος, κριτικός κινηματογράφου

Βλέποντας τις ταινίες του στη σειρά, γίνεται φανερό πως ο Tarr δεν επινοεί ένα σύστημα, αλλά δημιουργεί ένα δρόμο.
Η μαγευτική πορεία του Tarr κατευθύνεται στο πιο καίριο, στο πιο βαθύ σημείο της δυστυχίας της ύπαρξης. Πραγματικά αξίζει να ταξιδέψουμε μαζί του. Η ανταμοιβή βρίσκεται σε κάθε στάδιο του δρόμου.
Stephane Bouquet, Cahiers Du Cinema

Ο Tarr μας θυμίζει, την παράδοξη και όμορφη δυναμική του αφηγηματικού κινηματογράφου που κρύβεται συχνά πίσω από τις προβλέψιμες συμβάσεις κάι φόρμουλες.
Μια ασυνήθιστη εμπειρία. Ένα ασυνήθιστο ονειρικό κινηματογραφικό γεγονός.
Έχει στοιχείωσει την ύπαρξή μου.
Jim Jarmusch, Σκηνοθέτης

Ένας εντελώς νέος κινηματογράφος που ξεκινάει πάλι απ' την αρχή, ένα χαμένο Rosebud, μια από τις πολλές κατευθύνσεις που μπορούσε να πάρει το σινεμά πριν μας πάρει η κάτω βόλτα.
Ένας δρόμος που θα μπορούσε να έχει ακολουθήσει το σινεμά πριν μας πάρει η κάτω μπάλα. Ο Tarr είναι ένας από τους ελάχιστους γνήσιους οραματιστές του κινηματογράφου.
Gus Van Sant, Σκηνοθέτης

Το έργο του Tarr είναι ό,τι πιο καινούργιο και συναρπαστικό έχει κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια
Μιχάλης Δημόπουλος, Διευθυντής Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Όταν ζεις μια ταινία του Tarr, είτε επιβιώνεις είτε όχι. Τόσο απλά, δεν έχεις επιλογή.
Αθηνά Τσαγγάρη, Σκηνοθέτις, επιμελητής της έκδοσης του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Οι ταινίες του Tarr ιχνηλατούν την πνευματική αλλά και την υλική κατάρρευση των ονείρων
της Ευρώπης αλλά και της Αμερικής με μια δημιουργικότητα που δεν απαντάται πλέον στο σύγχρονο κινηματογράφο.
Η εξέλιξη της φόρμας στο έργο του εκφράζει ένα ευρύτερο ενδιαφέρον για την δυνατότητα, πως ο μοντέρνος κινηματογράφος δεν θα ασχολείται μόνο με τον ερωτισμό
αλλά και με την ηθική"
Rob Tregenza, Anthology Film Archives


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

4 ΜΗΝΕΣ, 3 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ, 2 ΗΜΕΡΕΣ [9/10]

4 ΜΗΝΕΣ, 3 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ, 2 ΗΜΕΡΕΣ
4 MONTHS, 3 WEEKS, 2 DAYS
/ 4 LUNI, 3 SAPTAMANI SI 2 ZILE
του Κριστιάν Μουνγκίου

Υπόθεση: Με μια απλή, αλλά συναρπαστική ιστορία και εκπληκτικές ερμηνείες από τις πρωταγωνίστριες, το "4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 ημέρες", είναι ένα επίτευγμα, που σε αφήνει άφωνο. Σκηνοθετημένο με καθαρότητα και εντιμότητα, με μία απίστευτη φυσικότητα στους διαλόγους, κατορθώνει όχι μόνο ν' αφηγηθεί μια ιστορία παράνομης έκτρωσης με τις πιο απρόβλεπτες λεπτομέρειες, αλλά και να συνθέσει όλη την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του καταρρέοντος καθεστώτος του Τσαουσέσκου.

Ο Κριστιάν Μουνγκίου αποδεικνύεται το μεγαλύτερο ταλέντο του νέου ανερχόμενου ρουμάνικου σινεμά και το "4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 ημέρες", θέτει κιόλας σοβαρή υποψηφιότητα για την καλύτερη Ευρωπαϊκή ταινία της χρονιάς.

* Χρυσός Φοίνικας Φεστιβάλ Κανών 2007
* Βραβείο Καλύτερης Ταινίας από τη Διεθνή Ένωση Κριτικών

Επίσημο Site :

http://www.4months3weeksand2days.com/


Κριτική:

Η καλύτερη ταινία, μάλλον και κορυφαία της χρονιάς είναι το 4 ΜΗΝΕΣ, 3 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ, 2 ΗΜΕΡΕΣ του 39χρονου Κριστιάν Μουνγκίου, που κουβαλά ήδη στην πλάτη της ένα Χρυσό Φοίνικα. Αν πάρει και το Βραβείο Καλύτερης Ευρωπαϊκής ταινίας θα μας επιβεβαιώσει, το αξίζει όσο καμία άλλη φέτος. Το φιλμ καταγράφει με "ανατριχιαστικό" ρεαλισμό και εντελώς "πέρα για πέρα" φυσικό τρόπο - σχεδόν λεπτό προς λεπτό - την "οδύσσεια " μιας κοπέλας που υποβάλλεται σε "παράνομη έκτρωση".

Το κουμμουνιστικό καθεστώς Τσαουσέσκου είναι παρών σε όλες τις μικρολεπτομέρειες (μαύρη αγορά, οι συντηρητικοί "καθεστωτικοί" γονείς κλπ.), που η αναλυτική περιγραφή τους σοκάρει. Οι δικτατορίες του "υπαρκτού - ανύπαρκτου σοσιαλισμού" θα εμπνέουν για πολλά χρόνια τους ανθρώπους της Τέχνης με παρόμοια περιστατικά, μεγάλη η δεξαμενή ... Επίσης η ταινία γυρίστηκε σχεδόν βιαστικά (αλλά καθόλου πρόχειρα!) και με ελάχιστη προετοιμασία κατά τα λεγόμενα του σκηνοθέτη (μάλιστα παραλίγο να μην παιχτεί στο Φεστιβάλ) όμως αυτό που κατάφερε με την καθοδήγηση στους ηθοποιούς , δεν το έχουμε ξαναδεί σε φιλμ ακόμα και πολλών εκατομμυρίων...

Το σενάριο έχει τέτοια δομή ως προς την κλιμάκωση που σου δημιουργεί μια απερίγραπτη και "ατέλειωτη" αγωνία. Μία εσωτερική ένταση μοναδική στο είδος της. Το ενδιαφέρον της ιστορίας δεν "στεγνώνει" ποτέ, αντιθέτως σε υποβάλλει και σε συγκινεί χωρίς υστερίες και εντυπωσιασμούς, διακριτικά. Σπαρτιάτικη λιτότητα στα μέσα, ταινία σεναρίου και διαλόγων για σεμινάριο, παράλληλα με τον πλούτο συναισθημάτων που ξεπηδούν από τον ορθολογισμό του παράλογου, μας κάνουν να υποκλιθούμε στο αναμφισβήτητο ταλέντο του Ρουμάνου...


Κυκλοφορία: 25/10/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Ρουμανία και Τάλλας ... υπεράνω όλων ...από 25/10 : Εκτός Εαυτού η Νταντά Υψηλής Κοινωνίας, ρίχνει Αστερόσκονη στις Επικίνδυνες Υποσχέσεις, ενώ ...

Για την κινηματογραφική εβδομάδα 25-31 Οκτωβρίου υπάρχει ποικιλία ταινιών σε είδη, ύφος και άποψη, ένα "σούπερ μάρκετ" προϊόντων με διαφορές που εντοπίζονται στο χρώμα και στα labels, στην προέλευση και τα συστατικά, και σπανιότερα στο μέγεθος ή το βάρος του! Καμιά φορά ο πελάτης ψωνίζει ληγμένο προϊόν ή μπαγιάτικο και τις περισσότερες φορές φταίει ο ντελάλης (μηδενός εξαιρουμένου)... Το προϊόν μπορεί να είναι "πνευματικής υπόστασης" όμως έγκειται στους νόμους της φιλελεύθερης αγοράς και του εμπορικού μάρκετινγκ στην πιό αγοραία έκφρασή του... Εγώ οφείλω να προειδοποιήσω τους καταναλωτές (και να βοηθήσω στην επιλογή) κυρίως για προϊόντα που μπορούν να αποδειχθούν επικίνδυνα στη δημόσια ψυχική υγεία... κυρίως τα φρέσκα μια και τα κατεψυγμένα είναι τις περισσότερες φορές ασφαλέστερα !

Αυτά θα λέγαμε αν ο κινηματογράφος δεν ήταν Τέχνη αλλά ένα απλό εμπορικό προϊόν προς κατανάλωση. Όμως και η Τέχνη του εμπορεύεσθαι είναι Τέχνη και το σινεμά χωρίς τη βιομηχανία που το στηρίζει και το κεφάλαιο που το πραγματώνει θα έπαυε να είναι Τέχνη. Το χρήμα φέρνει Τέχνη στις μάζες, δεν έχει σημασία πόσο, από τη στιγμή που η διαδικασία έχει οικειοποηθεί την εμπορική ορολογία και έχει ενστερνιστεί τους κανόνες του δικαίου της μιλάμε για μία ομολογουμένως "εμπορευματοποιήσιμη Τέχνη".
Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά:
Με αυτά και με τούτα, η καλύτερη ταινία by far και κορυφαία της χρονιάς (κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες φέτος): 4 ΜΗΝΕΣ, 3 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ, 2 ΗΜΕΡΕΣ του 39 χρονου Κριστιάν Μουνγκίου. Αν πάρει και το Βραβείο Καλύτερης Ευρωπαϊκής ταινίας θα μας επιβεβαιώσει, το αξίζει όσο καμία άλλη φέτος. Το φιλμ καταγράφει με "ανατριχιαστικό" ρεαλισμό και εντελώς "πέρα για πέρα" φυσικό τρόπο - σχεδόν λεπτό προς λεπτό - την "οδύσσεια " μιας κοπέλας που υποβάλλεται σε "παράνομη έκτρωση". Το κουμμουνιστικό καθεστώς Τσαουσέσκου είναι παρών σε όλες τις μικρολεπτομέρειες (μαύρη αγορά, οι συντηρητικοί "καθεστωτικοί" γονείς κλπ.), που η αναλυτική περιγραφή τους σοκάρει. Οι δικτατορίες του "υπαρκτού - ανύπαρκτου σοσιαλισμού" θα εμπνέουν για πολλά χρόνια τους ανθρώπους της Τέχνης με παρόμοια περιστατικά, μεγάλη η δεξαμενή ... Επίσης η ταινία γυρίστηκε σχεδόν βιαστικά (αλλά καθόλου προχειρα!) και με ελάχιστη προετοιμασία κατά τα λεγόμενα του σκηνοθέτη (μάλιστα παραλίγο να μην παιχτεί στο Φεστιβάλ) όμως αυτό που κατάφερε με την καθοδήγηση στους ηθοποιούς , δεν το έχουμε ξαναδεί σε φιλμ ακόμα και πολλών εκατομμυρίων... Το σενάριο έχει τέτοια δομή ως προς την κλιμάκωση που σου δημιουργεί μια απερίγραπτη και "ατέλειωτη" αγωνία. Μία εσωτερική ένταση μοναδική στο είδος της. Το ενδιαφέρον της ιστορίας δεν "στεγνώνει" ποτέ, αντιθέτως σε υποβάλλει και σε συγκινεί χωρίς υστερίες και εντυπωσιασμούς, διακριτικά. Σπαρτιάτικη λιτότητα στα μέσα, ταινία σεναρίου και διαλόγων για σεμινάριο, παράλληλα με τον πλούτο συναισθημάτων που ξεπηδούν από τον ορθολογισμό του παράλογου, μας κάνουν να υποκλιθούμε στο αναμφισβήτητο ταλέντο του Ρουμάνου...

Δεύτερη επιλογή , χωρίς να υπολείπεται της πρώτης, το αριστούργημα του ελληνικού νεορεαλισμού , η ταινία του Γρηγόρη Θαλασσινού (Γκρεγκ Τάλλας) ΤΟ ΞΥΠΟΛΗΤΟ ΤΑΓΜΑ σε επανέκδοση με νέα κόπια (1953). Ταινία - μάθημα για το κοινό και τους ανθρώπους του σινεμά, ξεπερνάει κάθε προσδοκία με την πρωτοτυπία της σκηνοθεσίας και της εκπληκτικής καθοδήγησης των ανήλικων και ερασιτεχνών ηθοποιών. Πολλές σκηνές είναι εντυπωσιακές και έχουν σημαδευτεί στην ανθολογία του κινήματος του Ευρωπαϊκού Νεορεαλισμού. Η διαχρονικότητα αυτού του δράματος που αναφέρεται στη συμμορία των ορφανών επί κατοχής, είναι το ατού της ενώ η παιδαγωγική διαπίστευσή της την καθιστά ένα θέαμα για όλη την οικογένεια. Απολαύστε την μόνο στο Φιλίπ (τηλ.: 2108612476). Ταινία υποψήφια για Όσκαρ ξενόγλωσσης το 1954 ! Άστε τους ΓΚΡΕΚΟΥΣ των ... "σμαραγδιών" και πιάστε τον ΓΚΡΕΓΚ της συγκίνησης και ανθρωπιάς !

Μετά τα δράματα θα συνιστούσα κάτι για να ελαφρύνουμε την κατάσταση, τι άλλο;...
Η ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΝΗ του Μάθιου Βον είναι μια περιπέτεια φαντασίας με εξαιρετικό καστ (ΡΟΜΠΕΡΤ ΝΤΕ ΝΙΡΟ , ΚΛΕΡ ΝΤΕΙΝΣ , ΜΙΣΕΛ ΠΦΑΙΦΕΡ , ΤΣΑΡΛΙ ΚΟΞ , ΡΟΥΠΕΡΤ ΕΒΕΡΕΤ , ΣΙΕΝΑ ΜΙΛΕΡ , ΠΙΤΕΡ Ο ΤΟΥΛ, ΙΑΝ ΜΑΚ ΚΕΛΕΝ ), ένα παραμύθι από τα ομορφότερα που έχουμε δει. Έντιμο γι' αυτό που είναι , αυθεντικά ευχάριστο, σε μαγευτικό χρόνο και τόπο. Η μεταφορά του μυθιστορήματος του Νιλ Γκάιμαν (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ) στην μεγάλη οθόνη είναι αρκετά ενδιαφέρουσα αν σκεφτεί κανείς πως εμείς (και εγώ) ποτέ σχεδόν δεν τα πηγαίναμε καλά με το "φανταστικό" και γενικά καθετί μεταφυσικό (π.χ. ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ κλπ.), όμως εδώ βγάζω το καπέλο στους συντελεστές που με κράτησαν "ξύπνιο" ενώ η αφήγηση και οι κινηματογραφικοί χρόνοι δε σε αφήνουν ουδεμία στιγμή να ολιγωρήσεις ! Είπαμε από τις σπάνιες περιπτώσεις που δε θα βαρεθεί ένας ενήλικας ...ένα παραμύθι που χωρίς να λείπουν κάποια κλισέ, έχει μία απρόβλεπτη και εξαιρετική ποιότητα σε όλα. Στα συν το μαύρο σκωπτικό χιούμορ που υπάρχει άφθονο (ιδιαίτερα από την πλευρά του Ντε Νίρο) , οι ανατροπές των όσων γνωρίζατε περί μαγισσών κ.λ.π αλλά και οι αναφορές σε άλλα γνωστά παραμύθια ! Συνολικά "γράφει" και "παίζει" ακόμα και με τα εκπληκτικά εφφέ...

Η ΝΤΑΝΤΑ ΥΨΗΛΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ είναι μια ανώδυνη κωμωδία στο στυλ του Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΑΕΙ ΠΡΑΝΤΑ, όμως εδώ υπάρχει κάτι παραπάνω που κάνει τα γνωστά στερεότυπα, άκρως ενδιαφέροντα ! Βασικά είναι κωμωδία καταστάσεων με αρκετό ρομάντζο και λίγο μελό αλλά... η κουκλάρα Σκάρλετ , είναι όλα τα λεφτά (εγκεφαλικά συγκρατημένη στην υποκριτική της και καθόλου χαζοχαρούμενη ως ...μελαχρινή...!) Εκτός αυτού και ο Πολ Τζιαμάτι και η Λόρα Λίνεϊ είναι εξαιρετικοί. Το σενάριο είναι καλογραμμένο και στρωτό με έξυπνους διαλόγους, παίρνεις "μυρωδιά" Ν. Υόρκης και Μανχάταν στους ρυθμούς και τους τόνους όλων των αποχρώσεων, ενώ στην ευχάριστη νότα συνηγορούν και τα σκέρτσα του μικρού. Η ψυχαγωγία στα σωστά σκηνοθετικά χέρια του δίδυμου Σπρίνγκερ Μπέρμαν και Ρόμπερτ Πουλτσίνι προσπάθησε στο δυσκολότερο είδος του κινηματογράφου να μεταδώσει τις εμπειρίες του babysitting με ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Αφού ελαφρύναμε την κατάσταση καιρός να επανέρθουμε στα γνωστά μονοπάτια της βίας αφού τα αίματα θα ανάψουν με τα παρακάτω:
Το αστυνομικό θρίλερ ΕΚΤΟΣ ΕΑΥΤΟΥ του Νιλ Τζόρνταν το περιμέναμε καλύτερο. Αυτό που αξίζει σίγουρα είναι η εκπληκτική ερμηνεία της Τζόντι Φόστερ στο ρόλο ενός θηλυκού "ΤΑΞΙΤΖΗ" ή ακόμη του ΤΙΜΩΡΟΥ ΤΟΥ ΧΟΝΓΚ ΚΟΝΓΚ (κάποιοι θυμήθηκαν και τον Τσαρλς Μπρόνσον!). Δυστυχώς η "πικρίλα" που μένει στο φινάλε είναι η αποδοχή της αυτοδικίας και της εκδίκησης ως μέσο επίλυσης "νομικών διαφορών" και όχι μόνο... "όπου δεν φτάνει ο νόμος, πίπτει η ράβδος" , σαν απόφθεγμα, γιατί όχι; Εδώ ή εγκαταλείπεις ή συνεχίζεις και προχωράς ώσπου να πεις ΕΛΕΟΣ ! Η δικαίωση μάλιστα έρχεται και από χέρια του Νόμου, αυτά τα χέρια πολλές φορές οπλίζουν και τους θύτες - θύματα, όπως στην περίπτωση του θέματος της ταινίας. Αν παραβλέψετε το "ιδεολογικό ατόπημα" του "Εδώ είναι ...Δύση" και την απουσία μιας πιο κριτικής ματιάς στη «νόμιμη» απάντηση στην αδικία, θα ευχαριστηθείτε τη ... διαδρομή μυστηρίου που δημιουργεί ο έτσι και αλλιώς πολύ καλός σκηνοθέτης. Υπάρχει γρήγορος ρυθμός, ενδιαφέρον στην πλοκή, αγωνία και σασπένς κάποιες λίγες ανατροπές αλλά μάλλον προβλέψιμες. Θα το καταλάβετε σε μερικές σκηνές κλισέ του είδους (π.χ στο βαγόνι του μετρό κλπ.). Δεν αποκλείεται κάποιοι ... να ταυτισθούν με την ηρωίδα ... Πάντως η αρχική προσπάθεια να το "περπατήσει" προς το "ψυχολογικό" περισσότερο ..εγκαταλείφθηκε μάλλον πανικόβλητα από τους παραγωγούς και έτσι καταλήξανε προς το προκλητικά ακραίο "ψυχωσικό" προφίλ!

Οι ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ με άφησαν με μία περίεργη διάθεση στην αποτίμησή του ! Από τη μία το όλο κλίμα είναι εκπληκτικό, η ατμόσφαιρα και η χημεία των "σλάβων" Βίγκο Μόρτενσεν και Βενσάν Κασέλ είναι μαγική, αλλά ο θυμηδικός εντυπωσιασμός προέρχεται καθαρά από τη δράση, τη βία και το αίμα που προσφέρεται σε αρκετές δόσεις εντελώς απροκάλυπτα και ψυχρά. Οι αγριότητες από την εγκληματική δράση της Ρώσικης Μαφίας που δε λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια γίνονται στυλιστικό πεδίο και μανιέρα σκηνοθετικής επίδειξης. Σκηνές που θα ενοχλήσουν και σοκάρουν υπάρχουν μπόλικες, αν θέλετε να φρικάρετε , εδώ είναι το στοιχείο σας. Επίσης στην ταινία θ' ανακαλύψετε πως τα τατουάζ λειτουργούν ως διαβατήριο στον εγκληματικό κόσμο της Ρωσίας και καθορίζουν τη μοίρα των κατόχων τους. Η ιεραρχία του υποκόσμου και οι πληροφορίες του τύπου, πόσα εγκλήματα έχει διαπράξει κάποιος, πόσο χρόνο έχει περάσει στη φυλακή, σεξουαλικές προτιμήσεις και πολλά άλλα, βασίζονται σ' αυτό το δεδομένο.Ίσως και να δείχνει ένα πρόσωπο της Ρωσίας απλουστευμένα, γενικευμένα και γι' αυτό δημαγωγικά με κρυπτορατσιστικό προφίλ, κάτι που επιβεβαιώνεται με την ατάκα "στη Ρωσία είμαστε όλοι πεθαμένοι". Ειλικρινά με εξέπληξε το τελευταίο φιλμ του Κρόνεμπεργκ και σίγουρα δε μπορώ να πω για ... καλό. Απορώ μάλιστα που πήρε και το Μεγάλο Βραβείο στο Τορόντο , αλλά υπάρχει και η εξήγηση ότι : του το χρώσταγαν οι συμπατριώτες του ! Τέλος η παρουσία της Γουότς ήταν η μόνη ρεαλιστικά προσγειωμένη αλλά λίγη... σε χρόνο και για να πω και του στραβού το δίκιο ο πολύς και "υπερβολικός" Μόρτενσεν πείθει και δείχνει πλήρη ταυτοποίηση με τον χαρακτήρα που υποδύθηκε σε τρομακτικό βαθμό αν διαβάσει κανείς πόσο καιρό του πήρε για να προετοιμαστεί για τον ρόλο του.

Οι υπόλοιπες ταινίες της εβδομάδας είναι το βιογραφικό ντοκιμαντέρ του Στέφαν Χάουπτ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ σχετικά με την ιστορία ενός παιδιού της Κατοχής (του Αργύρη Σφουντούρη) που είδε να ξεκληρίζεται η οικογένειά του από τους Γερμανούς στο χωριό Δίστομο. Προσεγμένη και ακαδημαϊκή παραγωγή, "δείχνει" ότι έγινε έρευνα σε βάθος αφού χρησιμοποιήθηκε αρκετό και σπάνιο αρχειακό υλικό, με όλα τα γνωστά κλισέ που επιβάλλει το είδος και αρκετή συγκίνηση. Τελικά από τη συμβατικότητα δεν προκύπτει ποτέ κάτι "νέο" ή καινοτόμο, είναι γνωστό. Η ενοχή των Γερμανών για το παρελθόν τους είναι δεδομένη όμως η προσπάθεια απόδοσης ευθυνών στο σημερινό γερμανικό κράτος (από τις σημερινές αιτήσεις αποζημίωσης των δολοφονηθέντων πριν 60 χρόνια) είναι μία παρηγορητική ουτοπία. Η γνώμη μου είναι πως η ταινία αξίζει να προβληθεί από την τηλεόραση, όπου θα έχει και μεγαλύτερη "πρόσβαση" στο κοινό ακόμα και σε reality ώρα (!), γιατί το επερχόμενό "κάψιμό" της από την προβολή της σε μία αίθουσα (ΑΑΒΟΡΑ - τηλ.: 210-6462253, 2106423271), είναι με μαθηματική ακρίβεια επιβεβαιωμένο, παρά τα βραβεία της και το ελληνικότατο ιστορικό ενδιαφέρον της.

Η ταινία κινουμένων σχεδίων ΩΡΑ ΓΙΑ ΣΕΡΦ είναι αρκετά "παιδική" με ήρωες τα ζώα της "μόδας" δηλαδή τους πιγκουίνους και σχεδόν εντελώς αδιάφορη για τους ενήλικες. Αν δεν έχετε παιδιά αγνοήστε την, αν πάλι νομίζετε πως είστε ακόμη παιδί και πάλι αγνοήστε την... Αν θέλουν τα παιδιά σας να τη δουν, μπορείτε να τα συνοδέψετε και εσείς να ρίξετε ένα "ψιλό"... όπως έκανα και εγώ ...

Τέλος υπάρχει και το ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΠΕΛΑ ΤΑΡ, για τους αμετανόητους σινεφίλ, οι οποίοι θα κληθούν να μυσταγωγήσουν και ταξιδέψουν στον κόσμο αυτού του μοναχικού και εντελώς ξεχωριστού καλλιτέχνη. Οι ρυθμοί και οι προβληματισμοί του δεν έχουν καμμία σχέση με τα mainstream φιλμ που προαναφέραμε. Το ασπρόμαυρο είναι το κυρίαρχο χρώμα , ίσως έτσι να βαφτεί και η διάθεσή σας μετά από καποια προβολή αλλά μην με κατηγορήσετε γι' αυτό ! Σε μερικούς, ξέρετε το χρώμα της απελπισίας αρέσει ιδιαίτερα, χωρίς αυτό να στοιχειοθετεί S/M decadence ...


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2007

CONTROL [7,5/10]



CONTROL

του Άντον Κόρμπιν

Υπόθεση: Η ζωή, οι έρωτες και οι πηγές έμπνευσης του Ίαν Κέρτις, του τραγουδιστή των Joy Division, ενός συγκροτήματος που επηρέασε όσο λίγα τη σύγχρονη μουσική. Μέσα από την εξαιρετική ασπρόμαυρη αναπαράσταση της μουσικής σκηνής του Μάντσεστερ, παρακολουθούμε τον νεανικό γάμο του ήρωα, το μεγάλο του πάθος για την μουσική, τον μετασχηματισμό της ευαίσθητης ματιάς του σε στίχο, που έμελλε να γίνει ύμνος για εκατομμύρια φαν του συγκροτήματος, τον μεγάλο του έρωτα για την Ανίκ Ονορέ, την ωρίμανσή του, μαζί με την ανεξέλεγκτη κοινωνική του εξέλιξη, και την ερμητική διαδρομή για την τελική του λύτρωση.

Ένας επαναστάτης που τρόμαξε τόσο με την μικροαστική του κατάληξη, ώστε έδωσε μόνος τη λύση προς την Αθανασία.
Πρώτη εμφάνιση του εξαιρετικού Σαμ Ρίλεϊ, που σε κάποιες σκηνές η ομοιότητά του με τον Κέρτις σε καθηλώνει..
Ένας μεγάλος καλλιτέχνης, ένας εξαίρετος φωτογράφος -μετά τα συλλεκτικά εξώφυλλα του Morrissey και τα video clip των Depeche Mode, Joy Division, U2, Metallica, Nick Cave, Nirvana- βρίσκει τον δρόμο προς τις σκοτεινές αίθουσες, θριαμβεύοντας στο φετινό φεστιβάλ των Καννών, με 6 βραβεία συνολικά.

Κριτική:

Η βρετανική δραματική ταινία του Άντον Κόρμπιν CONTROL , με θέμα τη ζωή του Ίαν Κέρτις, του τραγουδιστή των JOY DIVISION που αυτοκτόνησε στα 23 του, αποτελεί μία σοβαρή επιλογή για τους σινεφίλ και τους μουσικόφιλους (κυρίως των late 70's). Η ταινία είναι ασπρόμαυρη , όπως και η ζωή του ποιητή - τραγουδιστή και σε "στοιχειώνει" στο κλίμα και την ατμόσφαιρα της εποχής, με ένταση, αγωνία , ρυθμό, πάθος, ζωντάνια και πολλή διάθεση να δώσει στο κοινό ότι λείπει από την χαμένη ενέργεια της hi tech εποχής μας. Ίσως φανεί λίγο πεσιμιστική και καταθλιπτική ή ακόμα ως επιθανάτιος ρόγχος, μα η διαδρομή από το ναδίρ στο ζενίθ και το ανάποδο είναι αυτό που θα μείνει χαραγμένο στο μυαλό και θα πλημμυρίσει τα αισθήματά μας με εσωτερική συγκίνηση. Άλλωστε η ζωή μας ξεκινάει από "μαύρο" και καταλήγει στο ίδιο χρώμα, περνώντας ενδιάμεσα μέχρι το τέλος της όλες τις αποχρώσεις του.

Η σύντομη ζωή , αλλά πλήρης σε κύκλο, του Κέρτις ήταν που συνεπήρε και τον σκηνοθέτη να αποτυπώσει στο φιλμ και την δική του άποψη για την αξία του , όχι μόνο ως καλλιτέχνη αλλά και ως ανθρώπου τη συγκεκριμένη εποχή και στον συγκεκριμένο τόπο. Τοποθετεί ρεαλιστικά τους ήρωές του στο κοινωνικό στίβο των προβλημάτων, της καθημερινότητας και των εργασιακών σχέσεων χωρίς να παραβλέπει τη σημασία των ανθρώπινων επαφών και τους συμβιβασμούς που επιβάλλει ο τρόπος ζωής τους. Τα πάθη έχουν τίμημα τελικά. Μπορεί με την υπέρβαση της ατομικότητας (όπως έκαναν παλιότερα και οι Μόρισον και Χέντριξ), οι ψυχοσωματικές αδυναμίες να κυριαρχήσουν πάνω σου παρά τα πνευματικά αντισώματα που διαθέτεις.

Ταινία ολοκληρωμένη που μπορεί να αναγνωσθεί από ένα ευρύτερο κοινό ηλικιακά και ταξικά χωρίς ιδεολογικά "κόμπλεξ". Υπερβαίνει δε, τις αρχικές φιλοδοξίες μιας συμβατικής "ροκ βιογραφίας". Ο ηθοποιός που υποδύεται τον τραγουδιστή είναι εκπληκτικός , όπως και η εκπληκτική φωτογραφία του φιλμ. Βάλτε τώρα και την μουσική από τα τραγούδια της εποχής εκείνης και έχετε ανάγλυφα μπροστά σας μία δυνατή και άκρως ενδιαφέρουσα ταινία, από πολλές απόψεις για να την ... "βρείτε". Ο σκηνοθέτης είχε άλλωστε μεγάλα κέφια, φαίνεται !

Σημείωση: Κυκλοφορία: 18/10/2007


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

EL GRECO ! Βλάσφημοι ...γκρέκοι ... και οι νέες ταινίες της εβδομάδας 18 έως 24 Οκτωβρίου

Στην μεταπολεμική Ελλάδα το σοφό γνωμικό "Είσαι ότι δηλώσεις" εφαρμόζεται με ευλάβεια και ιδεολογική πίστη, όταν πρέπει να εξαργυρώσεις την απόλυτη ελευθερία του λόγου που σου δίνεται επί χρήμασι. Η εκπόρνευση της κριτικής σκέψης μεταπολιτευτικά παίρνει ένα κλειστό "επαγγελματικό" χαρακτήρα, καλουπώνεται , σουλουπώνεται και αποκτά την καταναλωτική συμπεριφορά ενός αγοραίου προϊόντος με συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης. Φαίνεται πως φτάσαμε στο τέλος ... είναι καιρός πια να απο-κολληθεί η παραγωγική τάξη των δίποδων σπονδυλωτών από τον καναπέ του δημοσίου και την καρέκλα του ιδιωτικού δικαίου και να μας απαλλάξει σπό την κουτσομπολίστικη παραζάλη τους με θάρρος και τόλμη. Φαντασία και έμπνευση υπάρχει αρκετή. Είναι επιτακτικός όσο ποτέ ο έλεγχος της αναπαραγωγής των ... "θηλαστικών" καθώς οι διασταυρώσεις των διαφόρων συνομοταξιών με εκλιπόντα είδη (π.χ δεινόσαυροι κλπ.) τείνουν να πνίξουν κάθε νέα , ανεξάρτητη και δημιουργική άποψη από την χρυσοφόρα εξίσωση του Άνταμ Σμιθ.

Με αυτά και με τούτα, οι προτάσεις μας για την κινηματογραφική εβδομάδα από 18 έως 24 Οκτωβρίου προέρχονται κυρίως από τις λεγόμενες "μικρές" εταιρείες διανομής: Πρώτη και καλύτερη μας έρχεται από τη Σουηδία το ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ (DU LEVANDE της AMAFILMS) του Ρόι Άντερσον, μία δραματική κομεντί με σουρρεαλιστικά στοιχεία και φιλοσοφικές αλληγορίες. Το ιδιότυπο χιούμορ των "βορείων" έχει μελαγχολικά ξεσπάσματα και καταλήγει σε ένα εντελώς Μπρετονικό... happy end !

Δεύτερη επιλογή για τους σινεφίλ και τους μουσικόφιλους (κυρίως των late 70's) , η βρετανική δραματική ταινία του Άντον Κόρμπιν CONTROL (της SEVEN FILMS), με θέμα τη ζωή του Ίαν Κέρτις, του τραγουδιστή των JOY DIVISION που αυτοκτόνησε στα 23 του. Η ταινία είναι ασπρόμαυρη , όπως και η ζωή του ποιητή -τραγουδιστή και σε "στοιχειώνει" στο κλίμα και την ατμόσφαιρα της εποχής, με ένταση, αγωνία , ρυθμό, πάθος, ζωντάνια και πολλή διάθεση να δώσει στο κοινό ότι λείπει από την χαμένη ενέργεια της hi tech εποχής μας. Ίσως φανεί λίγο πεσιμιστική και καταθλιπτική ή ακόμα ως επιθανάτιος ρόγχος, μα η διαδρομή από το ναδίρ στο ζενίθ και το ανάποδο είναι αυτό που θα μείνει χαραγμένο στο μυαλό και θα πλημμυρίσει τα αισθήματά μας με εσωτερική συγκίνηση. Ταινία ολοκληρωμένη που μπορεί να αναγνωσθεί από ένα ευρύτερο κοινό χρονολογικά και ταξικά χωρίς ιδεολογικά "κόμπλεξ" - επιβραβεύτηκε από κοινό και κριτικούς σε διάφορα φεστιβάλ ενώ και στην Αθήνα στις ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ, η προβολή ήταν SOLD OUT πολλές μέρες πριν την έναρξη!
Οι υπόλοιπες ταινίες της εβδομάδας είναι για ειδικά γούστα: η φλεγματική βρετανική κωμωδία ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΚΗΔΕΙΑ του γνωστού Φρανκ Οζ, είναι αρκετά συμπαθητική σε σημείο όπου διάφορες καταστάσεις συμπτώσεων και παρεξηγήσεων συναντούν με έξυπνο χιούμορ τα σωματικά γκαγκς σε ένα ρεσιτάλ αναφορών στο σλάπστικ του Πίτερ Σέλερς (ΤΟ ΠΑΡΤΥ) και του Τζέρι Λιούις.
Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ - THE DARK IS RISING του ταλαντούχου Ντέιβιντ Κάνινγκαμ, σκοντάφτει στο αφελές και πολύ... παιδικό, βιβλίο της Κούπερ (στο οποίο βασίζεται το σενάριο) που δεν έχει την κλιμάκωση και την ένταση ενός ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ ή της ΝΑΡΝΙΑ, με άνισο το τελικό αποτέλεσμα. Έτσι δυστυχώς καταδικάζεται και η καλή προσπάθεια στα εφφέ και η καθοδήγηση των πολύ καλών ηθοποιών.
Το WAR για τους φανατικούς της περιπέτειας - μάλλον προς το αστυνομικό θρίλερ φέρνει περισσότερο - με τον super star Τζετ Λι, είναι γενικά μέτρια αν και υπάρχουν αρκετές ενδιαφέρουσες σκηνές και ελάχιστο μελό. Αν νομίζετε ότι θα απολαύσετε τον Τζετ Λι σε πολεμικές Τέχνες και "αεροπορικά" τινάγματα, ξεχάστε το...ο Τζετ Λι σκοτώνει με ...όπλο και ενίοτε σπαθί και καθόλου με τα χέρια ! Το ξεκαθάρισμα των μαφιόζων της Κινέζικης Τριάδας και Ιαπωνικής Γιακούζα στο Σαν Φρανσίσκο, έχει προδότες και χαφιέδες και στα δύο στρατόπεδα (κάτι σαν το Infernal Affairs). Σκηνοθετικά "τρέχει" ευπρεπώς η ροή, η δράση έχει "σωστούς χρόνους" , παύσεις , δεν είναι αυτοσκοπός το ...λουτρό αίματος, κλιμάκωση και αγωνία υπάρχει όπως και μπλακ χιούμορ με "σφαίρες" να πέφτουν σα το χαλάζι, όμως το σενάριο είναι "αδύναμο", δίνει πολύ μεγαλύτερο βάρος στα συνηθισμένα κλισέ των ταινιών του είδους, στους καλούς - κακούς χαρακτήρες και στην απονομή δικαιοσύνης με εκδίκηση και αυτοδικία χωρίς να προσδίδει τίποτα καινούργιο θεματικά, και (άρα ...πάμε "πακέτο") ...θεαματικά !

Τέλος για όσους περιμένουν να δούν μία ελληνική ταινία διεθνών αξιώσεων, μάλλον η καμπάνα ... χτυπά πένθιμα ! Θυσία στην εξωτερική εμφάνιση και την αξιοπρέπεια η πλήρης υποταγή στους κανόνες του "ξένου", της ευκολίας και της μαλ..κίας του "δήθεν". Χωρίς τσίπα και παιδεία προπαγανδίζουν υστερικοθεατρικά την ιστορία , επιδίδονται σε λαϊκίστικα όργια, διονυσιάζονται και σεληνιάζονται για ένα "κουφάρι" στήνοντας σελεμπριάτικους χορούς και βασιλικά τσιμπούσια. Συγχαρητήρια στους συντελεστές που κατάφεραν το ...ακατόρθωτο: κουτσοί, στραβοί, ανίκανοι και καθυστερημένοι, όλοι μαζί με αυτοπεποίθηση κανιβαλλίζουν τις αισθήσεις, ονειδίζουν την λογική και δημιουργούν ψευδεπίγραφη ευφορία από τα παραισθησιογόνα του project. Όταν ζεις μέσα στο ψέμα του ΓΚΡΕΚΟ , όλα σου φαίνονται αληθινά ! Βλάσφημοι !

... Το EL GRECO αποδεικνύει - για άλλη μιά φορά, δυστυχώς - σε όλο το μεγαλείο την αχίλλειο πτέρνα του ελληνικού κινηματογράφου που βολοδέρνει μεταξύ φθοράς, ανυπαρξίας, τηλεοπτικών σκουπιδιών, απερίσκεπτης αντιγραφής, φτώχειας και σοβαροφανούς εστετισμού. Πως κάνει ο νεόπλουτος, που δε ξέρει ότι είναι "Ο" κροίσος λύνοντας σταυρόλεξα; Οι μικροαστικές επιθυμίες μπορούν να πραγματοποιηθούν από την μεγαλοαστική κινηματογραφική τάξη του "μέσου όρου" και "λίγο απ΄όλα" 186 χρόνια μετά το '21 και 394 μετά το θάνατο του Δομήνικου...Που ; ...Άραγε; Που... άραγε; Που... άραγε; Που... άραγε;


Δεν περιμένετε μια εβδομάδα (από 25/10), λέω εγώ, εσείς που πραγματικά πονάτε και αγαπάτε το ελληνικό σινεμά να δείτε σε ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ το αριστούργημα του Γκρεγκ Τάλλας ΞΥΠΟΛΗΤΟ ΤΑΓΜΑ, καλύτερα; Είμαι σίγουρος πως όχι μόνο δε θα μετανιώσετε αλλά θα νιώσετε και υπερήφανοι για την καταγωγή σας ...γκρέκοι ... ε ; ε;
εεε ... " EL GRECO" ! "Βλάσφημοι" ....! Χα χααα... !


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Λίστα ιστολογίων