Ταινίες

Κριτικές

Box Office

Τελευταία HOT Νέα, Ταινίες, Box Office, Συνεντεύξεις

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2008

Μια ευχάριστη κι αναπάντεχη έκπληξη ξεχωρίζει την πρώτη - κινηματογραφικά μέτρια - εβδομάδα του Φλεβάρη

Καλό μήνα σε όλους !

Μέτρια κινηματογραφική εβδομάδα αυτή που διανύουμε (από 31/1 έως 6/2) με έξι νέες ταινίες εκ των οποίων η μία σε επανέκδοση. Με λίγα λόγια και "φτωχή" σε σχέση με τις προηγούμενες - ιδιαίτερα την προηγούμενη, της ... ΕΞΙΛΕΩΣΗΣ...

Ξεχωρίζει, όμως η νέα - και πρώτη ουσιαστικά - σκηνοθετική δουλειά του Μπεν Άφλεκ με τίτλο GONE BABY GONE (ΧΩΡΙΣ ΙΧΝΗ) και πρωταγωνιστή τον αδερφό του Κέισι (τον απολαύσαμε και στη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΤΖΕΣΕ ΤΖΕΙΜΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΙΛΟ ΡΟΜΠΕΡΤ ΦΟΡΝΤ, πρόσφατα). Επίσης παίζει και η Έιμι Ράιαν που είναι υποψήφια με την ερμηνεία της για το όσκαρ β΄ρόλου.

• Ακόμα κυκλοφορούν: η ανάλαφρη και χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις κομεντί με τίτλο ΕΥΚΟΛΟ ΧΡΗΜΑ της Κάλι Κιούρι με τις Νταϊάν Κίτον και Κουίν Λατίφα.
• Το αργεντίνικο φορμαλιστικό πείραμα του Εστεμπάν Σαπίρ LA ANTENA που αποτίει φόρο τιμής στον βωβό - ασπρόμαυρο κινηματογράφο με μαύρο χιούμορ, αρκετή φαντασία και αναφορές / επιρροές απο / σε όλα τα κινήματα που έγραψαν ιστορία (σουρρεαλισμός, εξπρεσσιονσιμός κλπ) . Παρ' ότι ευανάγνωστη και γραμμική στην αφήγηση διακρίνεται από αφελείς συμβολισμούς στην κεντρική ιδέα, παραμένοντας αβανγκάρντ για την πλειοψηφία του κοινού ως κατασκευή.
• Η καινούργια αμφιλεγόμενη ταινία του Κένεθ Μπράνα ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΥΑΛΟΥ βασισμένη στο γνωστό θεατρικό σενάριο του Χάρολντ Πίντερ SLEUTH με τους Μάικλ Κέιν και Τζουντ Λο είναι αναμφίβολα - τουλάχιστον - must see από τους θεατρόφιλους...
• Το αριστουργηματικό έπος ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΒΑΝ του Αντρέι Ταρκόφσκι σε ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ (1962), και
• Αφήσαμε τελευταίο τον ΑΣΤΕΡΙΞ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ μία ταινία που μπορεί εύκολα να την χαρακτηρίσει κανείς "τσίρκο" ή έστω "μπουλούκι" επί το θεατρικότερον - πιο εξευγενισμένα - μια και είναι η μόνη που εκφράζει απόλυτα και αυτή την (ευρωπαϊκή) "αρπαχτή".


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2008

ΕΞΙΛΕΩΣΗ (9/10)

ΕΞΙΛΕΩΣΗ
ATONEMENT

του Τζο Ράιτ

Υπόθεση: Αγγλία, καλοκαίρι 1935, λίγο πριν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο: Η 13χρονη Βριώνη Τάλις και η οικογένειά της ζουν πλουσιοπάροχα σε μια Βικτοριανού τύπου έπαυλη. Κατά τη διάρκεια ενός Σαββατοκύριακου, όπου είναι συγκεντρωμένη όλη η οικογένεια, η αποπνικτική ζέστη δημιουργεί τις κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε να εκδηλωθούν από καιρό κρυμμένα πάθη… Έτσι, η Βριώνη βρίσκεται να παρακολουθεί το φλερτ που αναπτύσσεται μεταξύ του γιου του οικονόμου του σπιτιού τους, του Ρόμπι, και της αδερφής της, της Σεσίλια και παιδιάστικα το παρερμηνεύει. Η ζωή όλων ανατρέπεται όταν κατηγορεί άδικα τον εραστή της αδερφής της για ένα αποτρόπαιο έγκλημα που δεν έχει διαπράξει. Αν ζητήσει συγχώρεση από αυτούς που πλήγωσε, εξιλέωση, αυτή θα της δοθεί, ή θα πρέπει να συνεχίζει να μεταφέρει για πάντα το σταυρό του μαρτυρίου της;

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Άλλες Πηγές
Περισότερες πληροφορίες
Κριτική:

Δεν χρειάζονται πολλά επίθετα για να την χαρακτηρίσεις, απλά ως: Ταινία της χρονιάς! Αν δεν πάρει το Όσκαρ τότε, μάλλον θα πρόκειται για πολιτική αδικία και "γεωγραφική διάκριση".

Μοναδικό επίτευγμα του νέου βρεττανού σκηνοθέτη Τζο Ράιτ, ο οποίος μετά το ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ μας εκπλήσσει ευχάριστα για δεύτερη φορά. Μάλλον πρόκειται για ταινία σταθμό, την οποία δύσκολα μπορεί να ξεπεράσει , όχι μόνο ο ίδιος αλλά και οποιοσδήποτε άλλος, τουλάχιστον φέτος. Ισάξια ως καλλιτεχνική δημιουργία και σε ορισμένους τομείς ανώτερη του ΑΓΓΛΟΥ ΑΣΘΕΝΗ.

Ομολογώ ότι την πρώτη φορά που την είδα , την υπο-τίμησα θεωρώντας την υπερτιμημένη και "δήθεν", την δεύτερη φορά όμως όλα έδειξαν με καθαρότητα το μεγαλείο της και με κέρδισε σε όλους τους τομείς. Τα υπονούμενα πάντα είχαν το προβάδισμα από τα ευκόλως εννοούμενα στην Ιστορία της Τέχνης και στους δημιουργούς της, τους αυθεντικούς auteurs. Πρωτοπορεί εκεί που οι άλλες εξαντλούν τα αποθέματά τους στο "κέντημα" του σχεδιασμού παραγωγής. Γιατί έχει συνέχεια και συνέπεια, αυστηρά προσδιορισμένη καρέ - καρέ και ακέραια τελειομανία στον συγχρονισμό και στην εκτέλεση.

Η ιστορία είναι απλή, μελοδραματική, ίσως και κλισέ, με ανατροπή και πρωτότυπη ραδιουργία που είναι απαραίτητα για να δημιουργήσουν την ένταση που θα χτίσει και προχωρήσει σε βάθος την εξέλιξη. Αποκτά μία δυναμική πατώντας σε μονοπάτια πέραν του συνηθισμένου και κοινότυπου ρομάντζου. Τα αισθήματα της οργής και της εκδίκησης γίνονται ένα από την αποκάλυψη της αδικίας και η τιμωρία του αθώου συγκινεί χωρίς να συγχωρεί. Όμως δεν υπάρχει εκδίκηση, τελικά ! Υπάρχει η τιμωρία με εξιλέωση. Υπάρχει η φυσική αυτο-τιμωρία μια και το μαρτύριο των ερινύων είναι εξίσου απάνθρωπο και σκληρό.

Η σκηνοθεσία του Τζο Ράιτ, αψεγάδιαστη στην ανάπτυξη και λιτή στον σχεδιασμό της, σε μαγεύει από την πρώτη στιγμή και σε υποβάλλει στη μέθεξη του δράματος. Η αισθητική του βοηθούμενη από την εξαιρετική φωτογραφία και το "κλασικό" πλέον λυρικότατο μουσικό μοτίβο, ξεφεύγει από την δραματοποίηση ενός απλού μυθιστορήματος και αποκτά "μυθικές" διαστάσεις, έτοιμες να δώσουν στο διψασμένο κοινό την ταυτοποίηση που ζητά, στον υπέρτατο βαθμό. Ο σκηνοθέτης τόλμησε, είχε διάθεση και όρεξη και όχι απλά να διεκπεραιώσει το "υλικό" όπως πολλοί συνάδελφοί του στο Χόλιγουντ. Το μονοπλάνο δε πέντε λεπτών και έξι δευτερολέπτων στις ακτές της βόρεια Γαλλίας , αξίζει να μπεί στην ανθολογία ενώ κι άλλες σκηνές έχουν συνδυάσει την καινοτομία με την ακαδημαϊκή αφήγηση , την πρωτοπορία με την στατικότητα και την παράλληλη δράση. Σκηνή αξιομνημόνευτη όταν καθρεφτίζονται στο ύπαιθρο τα πολεμικά αεροπλάνα στο ποτάμι, που ακούμε χωρίς να τα βλέπουμε στον ουρανό κοκ.

Το ότι οι δύο ερμηνείες των πρωταγωνιστών δε συμμετέχουν στις τελικές υποψηφιότητες των φετινών όσκαρ θα ήταν σκάνδαλο , αν δεν υπήρχε η περσινή βράβευση της βρετανίδας Έλεν Μίρεν. Δεν αποτελεί δικαιολογία, αν μη τι άλλο, αλλά κι έτσι όμως ο Τζέιμς Μακ Άβόι, μπορεί να καυχιέται ότι στην ΕΞΙΛΕΩΣΗ δικαιώνει το υποκριτικό του ταλέντο απογειώνοντας την καριέρα του στο μάξιμουμ ενώ η Κίρα Νάιτλι, επιβεβαιώνει την αξία της σα μαργαριτάρι, ζωγραφίζει τα αισθήματά της στην παλέτα της εξωτερικής της ομορφιάς με φινέτσα και στυλ. Τα πάντα λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένη μηχανή μα η φλεγματικότητα που αναδύεται από τις διαπροσωπικές σχέσες και τη διαπλοκή γίνεται με τόσο διακριτικό τρόπο, που ο ύμνος στην αγάπη μεταμορφώνεται σε θρήνο για το μίσος, χωρίς κλισέ και συμβιβαστικές ευκολίες. Ακόμα και η Βανέσα Ρεντγκρέιβ δίνει με την ολιγόλεπτη ερμηνεία της ως η κεντρική ηρωίδα στη σημερινή εποχή, ένα ξεχωριστό τόνο που συμβάλλει στην κάθαρση της ψυχής. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα γίνεται ολοένα και περισσότερο μουντή, ανεβαίνοντας τον γολγοθά λεπτό προς λεπτό, μέχρι την κορύφωση του δράματος.

Η επιλογή των τριών εποχών που διαδραματίζεται η ιστορία με τις κατάλληλες ζωγραφικές πινελιές, ανάλογα με την εξέλιξη και το πάθος, ήταν απόλυτα ευφής στην πραγμάτωσή της. Έτσι και αφού τεθούν οι βάσεις για το στήσιμο της τραγωδίας, η αναμενόμενη λύτρωση θα έρθει με αναπάντεχο και ευρηματικό τρόπο, τόσο όσο για κάποιον που έχει διαβάσει το βιβλίο να επικροτήσει και επιδοκιμάσει τις επιλογές της παραγωγής συνολικά, αξιολογώντας με τον καλύτερο βαθμό τις επιδόσεις της.

Είναι αυτό που λέμε σπάνια, βλέποντας ταινία: ΠΛΗΡΗΣ σε όλα. Μεγάλη ταινία. Δεν της λείπει τίποτα. Must see ακόμα και αν δεν πάρει το χρυσό αγαλματίδιο του "θείου" - αν και θα είναι κατάφωρη αδικία τούτη η παραφωνία - αυτό δε θα της στερήσει το δικαίωμα να τοποθετηθεί στο πάνθεον και να γίνει σημείο αναφοράς, όπως είχαμε έως σήμερα για τον ΑΓΓΛΟ ΑΣΘΕΝΗ!



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΤΖΟΝ ΡΑΜΠΟ (4,5/10)

ΤΖΟΝ ΡΑΜΠΟ
RAMBO

του Σιλβέστερ Σταλόνε

Υπόθεση: Ένας θρυλικός ήρωας επιστρέφει και η περιπέτεια δράσης αποκτά ξανά όνομα: Τζον Ράμπο. Ο Σιλβέστερ Σταλόνε γράφει, σκηνοθετεί, υπογράφει την παραγωγή και πρωταγωνιστεί στην τέταρτη συνέχεια της ιστορικής σειράς ταινιών δράσης. Μετά την επιτυχημένη αναβίωση του "Rocky", ο Σταλόνε υπενθυμίζει στο κοινό τι πάει να πει καθαρόαιμη ταινία δράσης με ωμή βία και γερές δόσεις αδρεναλίνης. Ο Τζον Ράμπο μπορεί να ζει στη ζούγκλα αλλά δεν είναι πλέον στην ενεργό δράση. Aντιθέτως, προτιμά να κάνει μεταφορές με το πλοίο του στον ποταμό Σάλουιν. Όταν τον προσεγγίζει μια ομάδα πρεσβευτών ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να τους οδηγήσει στην περιοχή όπου μαίνεται εμφύλιος πόλεμος, ο Ράμπο δέχεται απρόθυμα. Όταν όμως η ομάδα εξαφανίζεται, αναγκάζεται να πολεμήσει για άλλη μια φορά μόνος εναντίον όλων.

Κριτική:
Περίμενε καιρό στη γωνία ο Σταλλόνε σαν καλός ΤΖΟΝ ΡΑΜΠΟ, χρόνια ολάκερα, για να ζήσει το μεγάλο του comeback στη δύση της καριέρας του. Κάποιες στιγμές τον λυπάσαι όταν σε κοιτάει και σου μιλάει με παράπονο ανοιγοκλείνοντας αργά τα βλέφαρά του... Κανείς δεν τον βοήθησε κανείς δεν τον "εμπιστέφθηκε" τα τελευταία χρόνια, κανείς δε σεβάστηκε την πλούσια ... καλλιτεχνική του φλέβα ! Ωιμέ !. Πως να μη ξεσπαθώσει εναντίον όλων; Με υπεράριθμες δόσεις αδρεναλίνης και ωμής, στυγνής, αδίστακτης, αχαλίνωτης βίας σε μία "αρσενική" ταινία, έρχεται σε παραλήρημα από τα παραισθησιογόνα της Βιρμανίας που μεταδίδονται από τους κώνωπες κοινής ωφελείας. Κλείνει τον τελευταίο κύκλο του σα ΡΑΜΠΟ ζωγραφίζοντας παράλληλα στο εσωτερικό του το νέο.... Ο ΡΟΚΙ πέρσι του δεν άφησε αμφιβολίες, το κύκνειο άσμα του Σταλλόνε θα αργήσει, γιατί;... Το έχει πάρει προσωπικά το ζήτημα, και ω του θαύματος, σκηνοθετικά δεν τα πάει τόσο άσχημα όσο σεναριακά ή και - με κάποιες αμφιβολίες - ερμηνευτικά. Σαφώς επηρεασμένος από την ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ και τον ΕΛΑΦΟΚΥΝΗΓΟ και αισθητικά από SIN CITY, ο άνθρωπος ΔΕΝ είναι για τα "μπάζα", όπως θα ήθελαν κάποιοι που έχουν άνομα και ανομολόγητα συμφέροντα, να τον θάψουν επειδή έχει σιδερωθεί στο lifting, λες κι είναι ο μόνος... Στην σκηνοθεσία ο μπαγάσας παίζει πολύ καλό και έξυπνο παιχνίδι τόσο που για κάποιον που θέλει δράση και action, στη ταινία θα την βρει πολλαπλάσια, χίλια τα εκατό, αφού είναι το μόνο που διαθέτει χωρίς καμιά τσιγγουνιά. Και οι στροφές του πολυβόλου είναι σε συνάρτηση με την σοφή αναλογία : 3 νεκροί / λεπτό = 270 (σύμφωνα με επίσημη καταμέτρηση) ... Ατάκες φιλοπολεμικές, ηρωικές, αιματοβαμένες τόσο που η digital σπλατεριά του πιτσιλάει μέχρι και τον φακό της κάμερας του ανήμερου θηρίου... Η ήρεμη και καταθλιπτική μονομανία του Σιλβέστερ μόνο με πόλεμο μπορεί να αντιμετωπιστεί... Και τότε όποιος αντίκρυσε το θολωμένο βλέμα του από κοντά απέκτησε την εμπειρία που θα διηγείται και στα διπλανά τεμαχισμένα πτώματα...! "Πρώτο" αίμα, "τελευταίο" αίμα, πάντως αίμα μπόλικο από έναν άνθρωπο που γεννήθηκε για να σκοτώνει και να πολεμάει για το δίκαιο των ...αδύναμων και καταπιεσμένων, έφτασε στο τέλος του! Πάει κι αυτός... κι ενώ θέλει, το σώμα ακολουθεί με δυσκολία, παρ' ότι σε εκπληκτική φόρμα για τα 62 του... Σου λέει, δεν έχω ανάγκη πια, τι είμαι, νιάτο που κοπανά την αυξητική ορμόνη σα το γάλα που βυζαίνει τη μαμάκα του; Αυτός είναι και ίσως να λυπάσαι που τελειώνει εδώ σαν τον hitchhiker αλλά ξέρεις ότι είναι ο αυθεντικός ΡΑΜΠΟ και κανείς άλλος. Να τον αφήσουμε να ξεκουραστεί για φέτος, για να επανέλθει δριμύτερος με τη σειρά death wish, σωστά; Πάντως εξαιρετική η προωθητική καμπάνια αλά Sin City και ο φόρος τιμής στο gore, cult respect στο εφηβικό είδωλο, την πολεμική κρεατομηχανή που όλα τα αλέθει και τον κόσμο κυριεύει, εις τους αιώνας των αιώνων , αμήν.

ΣΗΜ.:
Το μεγαλύτερο αρπακτικό και άγριο ζώο του πλανήτη είναι ο άνθρωπος τελικά, όσο περισσότερα ζώα καταβροχθίζεις τόσο περισσότερο ζώον γίνεσαι... Ο Ράμπο μπροστά στα αρπακτικά είναι αρνάκι!



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2008

Στον δρόμο για τα όσκαρ 2008 - Όλες οι υποψηφιότητες της Αμερικάνικης Ακαδημίας...


80η Τελετή Απονομής Βραβείων Αμερικάνικης Ακαδημίας

Δόθηκαν στη δημοσιότητα σήμερα οι υποψηφιότητες στο δρόμο για τα όσκαρ 2008. Οι νικητές θα ανακοινωθούν την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου, 2008.

Οι ταινίες "No Country For Old Men" των αδερφών Κοέν και "There Will Be Blood" του Πολ Τόμας Άντερσον συγκέντρωσαν τις περισσότερες υποψηφιότητες για τα Βραβεία Όσκαρ, από οκτώ η καθεμία, όπως ανακοίνωσαν οι διοργανωτές της 80ης ετήσιας τελετής απονομής των κινηματογραφικών βραβείων.

Ακολουθούν από επτά υποψηφιότητες η "Εξιλέωση" του Τζο Ράιτ και το "Μάικλ Κλέιτον" του Τόνι Γκιλρόι.

Και οι τέσσερις ταινίες είναι υποψήφιες για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, μαζί με τη ταινία "Τζούνο" του Τζέισον Ράιτμαν.

"Ο Ρατατούης" του Μπραντ Μπερντ συγκέντρωσε πέντε υποψηφιότητες.
Το "Τζούνο" και "Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα" του Τζούλιαν Σνάμπελ από τέσσερις η καθεμία.

Η αυστραλή ηθοποιός Κέιτ Μπλάνσετ κέρδισε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ: μία για Α' Γυναικείου Ρόλου για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ταινία "Ελισσάβετ: Η Χρυσή Εποχή" και μία για Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της ως Μπομπ Ντίλαν στην ταινία "I'm Not There".

Υποψήφιες για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου είναι επίσης η Βρετανίδα Τζούλι Κρίστι για την ταινία "Υστερόγραφο Μιας Σχέσης", η γαλλίδα ηθοποιός Μαριόν Κοτιγιάρ, η οποία "μεταμορφώθηκε" ως Εντίθ Πιάφ στην ταινία "Ζωή Σαν Τριαντάφυλλο", η Λόρα Λίνεϊ για την ταινία "The Savages" και η καναδή Έλεν Πέιτζ για την ταινία "Τζούνο".


Υποψήφιοι για το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου είναι ο Τζορτζ Κλούνεϊ για την ερμηνεία του στην ταινία "Μάικλ Κλέιτον", ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις για την ταινία "There Will Be Blood", ο Τζόνι Ντεπ για την ερμηνεία του στην ταινία "Σουίνι Τοντ: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ", ο Τόμι Λι Τζόουνς για την "Κοιλάδα του Ηλά" και ο Βίγκο Μόρτενσεν για τις "Επικίνδυνες Υποσχέσεις".

Η 80η τελετή απονομής των Όσκαρ θα διεξαχθεί στο Χόλιγουντ στις 24 Φεβρουαρίου. Ωστόσο οι σεναριογράφοι του Χόλιγουντ, οι οποίοι βρίσκονται τώρα στην 12η εβδομάδα της απεργίας τους, ενδέχεται να αναγκάσουν τους διοργανωτές να αλλάξουν το πρόγραμμα αν δεν λήξει η απεργία έως τότε.

Αναλυτικά οι υποψηφιότητες σε όλες τις κατηγορίες έχουν ως εξής (δείτε και το σχετικό βίντεο):


Α΄Ανδρικός Ρόλος

Υποψηφιότητες:

George Clooney για το Michael Clayton (2007)

Viggo Mortensen για το Eastern Promises (2007)

Α' Γυναικείος Ρόλος

Υποψηφιότητες:

Julie Christie για το Away from Her (2006)

Marion Cotillard για το Môme, La (2007)

Laura Linney για το The Savages (2007)

Ellen Page για το Juno (2007)

Β' Ανδρικός Ρόλος

Β' Γυναικείος Ρόλος

Υποψηφιότητες:

Cate Blanchett για το I'm Not There. (2007)

Ruby Dee για το American Gangster (2007)

Saoirse Ronan για το Atonement (2007)

Amy Ryan για το Gone Baby Gone (2007)

Tilda Swinton για το Michael Clayton (2007)

Σκηνοθεσία

Υποψηφιότητες:

Tony Gilroy για το Michael Clayton (2007)

Jason Reitman για το Juno (2007)

Πρωτότυπο Σενάριο

Διασκευασμένο Σενάριο

Πρωτότυπη Μουσική

Τραγούδι

Υποψηφιότητες:

August Rush (2007)("Raise It Up")

Enchanted (2007)("Happy Working Song")

Enchanted (2007)("So Close")

Enchanted (2007)("That's How You Know")

Once (2006)(“Falling Slowly” )

Κινούμενα Σχέδια

Υποψηφιότητες:

Ξενόγλωσση Ταινία της Χρονιάς

Υποψηφιότητες:

Fälscher, Die (2007)(Austria)

Beaufort (2007)(Israel)

Mongol (2007)(Kazakhstan)

Katyn (2007)(Poland)

12 (2007)(Russia)

Ντοκιμαντέρ

Υποψηφιότητες:

Sicko (2007)

War Dance (2007)

Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους

Υποψηφιότητες:

Freeheld (2007)

Corona, La (2008)

Salim Baba (2008)

Sari's Mother (2006)

Κινούμενα Σχέδια μικρού μήκους

Υποψηφιότητες:

Moya lyubov (2006)

Μικρού μήκους

Υποψηφιότητες:

At Night (2004)

Supplente, Il (2006)

The Tonto Woman





Critics Awards Grid | Golden Globes | Screen Actors Guild | Independent Spirit | Directors Guild of America | Writers Guild of America | Producers Guild of America | BAFTAs


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Η καλύτερη κινηματογραφική εβδομάδα εδώ και μήνες ξεκινάει από τις 24 Ιανουαρίου με ... ΕΞΙΛΕΩΣΗ !

Τα σπουδαία έρχονται από αύριο, Πέμπτη 24 Ιανουαρίου με εννιά νέες ταινίες (!) - η πιό πλούσια κινηματογραφική εβδομάδα εδώ και καιρό - ανάμεσα στις οποίες οι δύο, είναι στην πεντάδα των υποψηφίων της Ακαδημίας Κινηματογράφου για το μεγάλο βραβείο: η ταινία της χρονιάς για πολλούς - και για εμάς - και πρώτο φαβορί για το όσκαρ καλύτερης ταινίας : ΕΞΙΛΕΩΣΗ του Τζο Ράιτ με την Κίρα Νάιτλι και Τζέιμς Μακ Αβόι και μουσική επένδυση του βραβευμένου στις φετινές Χρυσές Σφαίρες Μαριανέλι, και η κινέζικη (ΧΡΥΣΗ ΑΡΚΤΟΣ στο Βερολίνο) που ακολουθεί τον δρόμο που χάραξε ο Ζαν Γιμού Ο ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΓΙΑ του Κουανάν Γουάνγκ με την εκπληκτική Γιου Ναν σε μιά ιστορία που θα συγκινήσει και αγαπηθεί από πολλούς για την ανθρωπιά της, ένα γνήσιο λαϊκό δράμα σε "βουκολικό" περιβάλλον. Επίσης κυκλοφορεί και η πανέξυπνη κωμωδία JUNOτου Τζέισον Ράιτμαν που είναι και υποψήφια για όσκαρ , όπως και η ΕΞΙΛΕΩΣΗ.

Μετά από αυτό τον καταιγισμό πολύ καλών ταινιών περιμένει και ο Σταλλόνε και ο ΤΖΟΝ ΡΑΜΠΟ στη γωνία με αρκετές δόσεις αδρεναλίνης και ωμής βίας σε μία "αρσενική" ταινία, που κλείνει τον κύκλο και αυτού του σούπερ-ήρωα, όπως έκανε και με τον ΡΟΚΙ του πέρσι. Το έχει πάρει προσωπικά το ζήτημα, και ω του θαύματος, σκηνοθετικά δεν τα πάει τόσο άσχημα όσο σεναριακά ή και - με κάποιες αμφιβολίες - ερμηνευτικά. Ατάκες φιλοπολεμικές, ηρωικές, αιματοβαμένες τόσο που η digital σπλατεριά του πιτσιλάει μέχρι και τον φακό της κάμερας του Σιλβέστερ σε μία σκηνή ! "Πρώτο" αίμα, "τελευταίο" αίμα, πάντως αίμα μπόλικο από έναν άνθρωπο που γεννήθηκε για να σκοτώνει και να πολεμάει για το δίκαιο των αδύναμων και καταπιεσμένων έφτασε στο τέλος του! Πάει κι αυτός... Ταινία που ενδείκνυται απροκάλυπτα στους εραστές του μαζόχ και των φουσκωτών των gym και όχι μόνο.
Ακόμα ενδιαφέρουσες ταινίες είναι και το ΜΙΑ ΦΟΡΑτου Τζον Κάρνεϊ και Η ΠΑΓΙΔΑ του Σέρνταν Γκολούμποβιτς, που αδικούνται από την συγκυρία της διανομής τους.

Ακόμα για όσους πλησιάζει το "τέλος" τους αλλά προλαβαίνουν να κάνουν πράξη τις ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ... ΣΤΟ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ , η μάλλον ανώδυνη κωμωδία του Ρομπ Ράινερ διαθέτει αρκετή συμβατικότητα, περισσότερο μαύρο χιούμορ, λιγότερο ηθικό διδακτισμό ενώ οι προθέσεις της παραγωγής διακρίνονται με "μισό" μάτι. Οι 70άρηδες Τζακ Νίκολσον και Μόργκαν Φρίμαν σας το εγγυώνται με όλη την "βαριά" ελαφρότητα του θέματος, έστω κι αν το τέλος τους είναι προδιαγεγραμμένο. Επιζητούν την συμπόνοια και προκαλούν συμπάθεια αφού πάσχουν από την ίδια νόσο με τον Αρχιεπίσκοπο Ελλάδας...

Τέλος αφήσαμε για το τέλος τις πιό αδιάφορες, τον άχαρο ΤΣΙΛΙΑΔΟΡΟτου Σκοτ Φρανκ και το εκνευριστικά κουραστικό DEEP END του Θανάση Αντωνίου, άλλη μία ελληνική ταινία , συνώνυμη με τη λέξη "αποτυχία", που είναι υπεράνω ... σχολιασμού.



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Η πιό μέτρια κινηματογραφική εβδομάδα (17-23/1/08) μας αποχαιρετά δίνοντας τη θέση της στην καλύτερη...

Η εβδομάδα που φτάνει στο τέλος της σήμερα ήταν η πιό φτωχή εδώ και αρκετό καιρό "κινηματογραφικά" παρά τις επτά νέες ταινίες. Μέσα από την γενική μετριότητα ξεχώρισαν το ΕΝ ΤΗ ΠΑΛΑΜΗ ΚΑΙ ΟΥΤΩ ΒΟΗΣΩΜΕΝ του Σαμ Γκαρμπάρσκι με την Μάριαν Φέιθφουλ και τον αγαπητό μας Μίκι Μανόλοβιτς (που θα βλέπουμε και από αύριο στην ΠΑΓΙΔΑ ) με βραβείο κοινού στο περσινό Φεστιβάλ Βερολίνου και πολύ περισσότερο το IMPORT EXPORTτου αυστριακού Ούλριχ Ζάιντλ.

Επίσης ενδιαφέρουσες για διαφορετικούς λόγους η καθεμία ήταν η σινεφίλ YELLA του Γερμανού Κρίστιαν Πέτζολντ και η δραματική ΜΟΙΡΑΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗτου Τέρι Τζορτζ με ωραίο κάστινγκ από τους Φίνιξ, Ράφαλο και Κόνελι.

Ακόμα κυκλοφόρησαν τα:

. Ο ΑΟΡΑΤΟΣ Δεν προσθέτει τίποτα καινούργιο σε ότι έχουμε δει, ενώ γίνεται επικίνδυνα κλισεδιάρικο και ανιαρό από το πρώτο μισάωρο.
. ΘΑΝΑΣΙΜΗ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ο "ταξιτζής" γίνεται ΡΑΜΠΟ και τον λεν' Κέβιν Μπέικον σε μία αναβίωση του DEATH WISH ως φόρο τιμής στον ...Τσαρλς Μπρόνσον. Η σκηνοθεσία είναι του Κινέζου Τζέιμς Γουάν που μας έχει δώσει δύο SAW και η ταινία δεν είναι τόσο κακή όσο αυτά , τουλάχιστον τα πρώτα 60' , γιατί μετά πέφτει σε ένα απίστευτο "βάθος" γελοιότητας !
. ΤΟ ΓΑΜΗΛΙΟ ΠΑΡΤΥ η ελληνική φαρσοκωμωδία της "αρπαχτής" με ελληνοαμερικανικό διαβατήριο...


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2008

Αποκωδικοποίηση νεο-γουέστερν και ταρκοφσκική ιεροτελεστία σαρώνουν τις αισθήσεις μας την εβδομάδα από 10 Ιανουαρίου στις σκοτεινές αίθουσες.


Οι διακοπές και οι γιορτές τέλειωσαν ... Επιστροφή στην καθημερινότητα.
Η δεύτερη κινηματογραφική εβδομάδα για το 2008 μας φέρνει επτά ταινίες, καλύπτοντας "όλα τα γούστα"...
Ξεχωρίζουν όμως η σινεφίλ ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ με αργούς και κατανυκτικούς ρυθμούς που αρμόζουν σε μία νατουραλιστική τραγωδία - μια ωδή στην ελεγεία της ρώσικης ψυχής - μυημένη βαθύτατα στην ταρκοφσκική θεώρηση από τον Αντρέι Ζβγιαγκίντσεφ και τον βραβευμένο πρωταγωνιστή του στις τελευταίες Κάννες (2007) Κονσταντίν Λαβρονένκο και
Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΤΖΕΣΕ ΤΖΕΙΜΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΙΛΟ ΡΟΜΠΕΡΤ ΦΟΡΝΤ .

Η ρεβιζιονιστική διάθεση από τον σκηνοθέτη Άντριου Ντομινίκ στο δραματικό, ψυχολογικό νεο-γουέστερν
Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΤΖΕΣΕ ΤΖΕΙΜΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΙΛΟ ΡΟΜΠΕΡΤ ΦΟΡΝΤ είναι εμφανής. Κάτι νέο και πρωτότυπο στην κινηματογραφική γραφή από τους συνήθεις και τυποποιημένους κώδικες της "Άγριας Δύσης" παρουσιάζεται αισθητικά - εκπλήττοντας ευχάριστα - όσο αυτό αφορά κυρίως το βάθος των χαρακτήρων και το εύρος της μεταφοράς τους στην αποδραματοποίηση. Μεγάλη διάρκεια αλλά με σφιχτό και καλοκουρδισμένο ρυθμό, με ένταση και κλιμάκωση στην εξέλιξη, με τάιμινγκ δράσης σε πρώτο πλάνο αλλά και παράλληλης σε δεύτερο επίπεδο ενώ οι εξαιρετικές ερμηνείες - για σεμινάριο - των Μπραντ Πιτ και Κέισι Άφλεκ αποτελούν το κερασάκι στην τούρτα... Η υπόθεση είναι "βιογραφική" και πασίγνωστη, χωρίς να αυτοαναγορεύεται σε πιστά ιστορικό ντοκουμέντο, και χωρίς "εκπλήξεις" με μια πρώτη ματιά, που όμως κινηματογραφικά θα σε συγκινήσει και κερδίσει ακόμη κι αν το γουέστερν θα ήταν η τελευταία σου επιλογή! Στην ουσία όλη η πρωτοτυπία και η δεξιοτεχνία του δημιουργού έγκειται στην μεταβλητή της μετατόπισης του χρόνου εκτέλεσης του Τζέσε Τζέιμς από τον Μπομπ Φορντ κατά τη διάρκεια της ταινίας και η αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο από τον άνθρωπο που έζησε το ...δικό του τέλος χωρίς να το βλέπουμε...

Πολύ λίγο "πιστολίδι" που θα απογοητεύσει όσους πιστεύουν ότι η δράση με τις μονομαχίες σε πρώτο πλάνο είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του είδους. Η περίπτωση αυτή είναι και μοναδική συν τοις άλλοις, όταν το "κακό" δε δείχνεται αλλά "υποννοείται" ή "εννοείται" και σε αυτό όχι μόνο διαφέρει αλλά και παίρνει άριστα. Με τούτα και μ' αυτά η πλοκή παραμένει ενδιαφέρουσα μέχρι το τελευταίο πλάνο.

Τέλος να τονίσουμε πως η φωτογραφία και οι παραμορφωτικοί φακοί που χρησιμοποιούνται κατά την αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο σε κάνουν να μπαίνεις και να συμμετέχεις μέσα στη ταινία όπως όταν θα φανταζόσουν όταν διάβαζες το σενάριο, χωρίς να "βλέπεις". Με λίγα λόγια το φιλμ διαβάζεται όπως ακριβώς ένα βιβλίο και η φαντασία του θεατή συμπίπτει απόλυτα με την νοηματική ενός αναγνώστη ! Εγκεφαλικά και οπτικά λειτουργεί με όρους ανάγνωσης λέξεων αντί εικόνων.

Η μουσική στο background, από τον Νικ Κέιβ συνοδοιπορεί στο φινάλε με την εμφάνισή του, στο τέλος της τραγωδίας με την "ηχητική" κάθαρση του προαναγγελθέντος θανάτου. Η καλλιτεχνική πρωτοπορία στο απόγειό της και ίσως μέχρι στιγμής το γουέστερν "νέας γενιάς" της δεκαετίας, είναι εδώ και σας περιμένει να το "απορροφήσετε" μέχρι το μεδούλι... Μεγάλη ταινία !

Η σινεφίλ καταγωγή της ταινίας του Ζβγιαγκίντσεφ, ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ, δεν κρύβεται - στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του μετά το εξαιρετικό σκηνοθετικό ντεμπούτο του στην "ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ" (2003) - και όχι μόνο αυτό... Με αργό ρυθμό στα μεγάλης διάρκειας πλάνα δίνει κατανυκτικά και με θρησκευτική ευλάβεια όλες τις ψυχολογικές - κοινωνικές "πληροφορίες" του σεναρίου και παράλληλα μηνύματα προς ανάγνωση στους μυημένους. Με την επιλογή της ασύμβατης και σύνθετης αφήγησης εκτός mainstream ρεύματος αλλά με κλιμακωτή ένταση βρίσκει το τρόπο να "παίξει" στυλιστικά με τον φορμαλισμό και να "υπνωτίσει" με την αισθητική του. Η εξέλιξη της ιστορίας αποδίδεται με ιερή μυσταγωγία και αιρετική τελετουργία στο κλίμα της ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ του Ταρκόφσκι.

Τι κι αν βρίθει από αναφορές στον μεγάλο δάσκαλο και απολογητή της χριστιανικής πίστης και ηθικής, τι κι αν το νερό είναι παρών παντού συμβολικά και τι κι αν τα "κόλπα" των πανοραμίκ και των ατέλειωτων τράβελλινγκ (με χαρακτηριστικό το μονοπλάνο που καταγράφει την πηγή στο ρυάκι και τις σταγόνες της βροιχής που καθερφτίζονται στα νερά) δαμάζουν και συγχωνεύουν το νατουραλισμό με την λυρική ποίηση. Η παντοδύναμη και όμορφη φύση είναι παρούσα σε κάθε πλάνο, και με Θεϊκό τρόπο παίρνει την δική της εκδίκηση. Οι ενοχές του αυτόχειρα μεταφέρονται στον ηθικό αυτουργό και μια παρεξήγηση καταλήγει σε ένα εκπληκτικά τραγικό φινάλε, μα ταυτόχρονα και λυτρωτικό.

Στο βωμό των αμαρτιών τα πάντα εξαγνίζονται με αποτέλεσμα η κάθαρση να πάρει την μορφή της αυτοθυσίας, όταν οι προσωπικές σχέσεις έχουν σε τέτοιο βαθμό απαλλοτριωθεί. Ναι, υπάρχει το πρόβλημα και είναι οικουμενικό, δεν είναι απαραίτητο να ανήκει στην ταξική πάλη, σύντροφοι, για να πάρει την σατανική μορφή που προσδιορίζει η ρώσικη, δημιουργική φλέβα εδώ. Με αμηχανία η άκαμπτη γραφειοκρατία του πρώην σοβιετικού ρεαλισμού θα έβρισκε στα μάτια του Αντρέι τον μεγαλύτερο αντιφρονούντα αλλά και συνάμα τον εξομολογητή της!

Ενδιαφέρον παρουσιάζει εν μέρει και η σινεφίλ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ ΔΑΣΟΣ , ιαπωνέζικη ταινία της Ναόμι Καβάσε που πήρε το μέγα βραβείο της Κριτικής Επιτροπής, επίσης στις τελευταίες Κάννες (2007).

Ακόμα κυκλοφορούν :

* Υ.Γ. Σ' ΑΓΑΠΩ (μελοδραματική - αισθηματική κομεντί τίμιων προθέσεων με ενδιαφέρουσα κεντρική ιδέα στο σενάριο - που εξαντλείται γρήγορα ως προς την εξέλιξη, παρά τον αργό ρυθμό που ακολουθεί - αλλά εντυπωσιακά αποτελεσματική στην χημεία των ερμηνευτικών της επιλογών)
* ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ (το ενδιαφέρον αυτής της πολιτικής σάτιρας εστιάζεται στον "Αβράκωτο" Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν)
* ΑΛΙΕΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΥΝΗΓΟΥ 2 (το βιντεο γκέιμ είναι πιο αυθεντικό και γνήσιο από τις προθέσεις αυτής εδώ της αρπαχτής)
* Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ (απαράδεκτης αισθητικής και σεναριακής ανοησίας ταινία του - πιθανότατα - χειρότερου σκηνοθέτη του Χόλιγουντ Ούβε Μπολ)



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2008

THE OMEGA MAN εναντίον I AM LEGEND

Με την ευκαιρία της προβολής και στη χώρα μας της ταινίας ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΘΡΥΛΟΣ που κατέρριψε το ρεκόρ ανοίγματος όλων των εποχών τον Δεκέμβρη στις ΗΠΑ, αλλά και της συνεχιζόμενης μεγάλης εισπρακτικής της επιτυχίας ανά την υφήλιο, πρέπει να δούμε ποιό ήταν το παρελθόν της "ιστορίας" για να κατανοήσουμε καλύτερα τους λόγους προτίμησής της από το ευρύτερο κοινό. Ταινίες καταστροφής ή ταινίες που αφορούν το "Τέλος του κόσμου" είναι πολύ αγαπητές στο κοινό... Είναι γνωστό ότι το βιβλίο στο οποίο βασίστηκαν οι σεναριογράφοι Μαρκ Προόσεβιτς και Ακίβα Γκόλντσμαν, της ταινίας I AM LEGEND ανήκει στη νουβέλα του Ρίτσαρντ Μάθιεσον που γράφτηκε το 1954. Το 1971 δύο άλλοι σεναριογράφοι (Τζον Γουίλιαμ Κόρινγκτον και Τζόις Χούπερ Κόρινγκτον) διασκεύασαν το ίδιο βιβλίο δημιουργώντας το σενάριο της ταινίας THE OMEGA MAN (Ελληνικός τίτλος: "Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΡΥΣΕ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ") με τον Τσάρλτον Ίστον που σκηνοθέτησε ο Μπόρις Σάγκαλ.

Σημειώστε ότι το βιβλίο κυκλοφορεί και από τις εκδόσεις ΟΞΥ...

Εμείς εδώ, θα σας παρουσιάσουμε τις κυριότερες διαφορές μεταξύ των δύο ταινιών που έχουν διαφορά 36 ετών μεταξύ τους, αλλά και με την σημείωση πως και το OMEGA MAN δεν ήταν η μοναδική ταινία που εμπνεύστηκε από το βιβλίο του Μάθιεσον, στην πραγματικότητα ήταν η δεύτερη μετά το "The Last Man on Earth" του 1964 σε σκηνοθεσία Ουμπάλντο Ραγκόνα με τον Βίντεντ Πράις, τον "βασιλιά" των b'movies!

Κάποιος που θα δει την ταινία THE OMEGA MAN, σήμερα, όπως εμείς πιθανόν να του φανεί "αστεία" ή αρκετά "φτωχή", μια και οι εικονικές παραστάσεις μας δεν αντέχουν σε κριτική με τις "εντυπώσεις" που είχαμε προ 36ετίας ! Πιθανόν ακόμα ο θεατής να οδηγηθεί στο συμπέρασμα πως η ταινία του '71 είναι πολύ cult ή και b' movie για τα σημερινά δεδομένα. Οι καιροί έχουν αλλάξει, η εξέλιξη του κινηματογράφου έχει ακολουθήσει την πρόοδο της τεχνολογίας - που έχει κάνει το θαύμα της με μεγάλα άλματα - το σίγουρο είναι πως τουλάχιστον τα εφέ της ταινίας του Ίστον , σίγουρα δείχνουν πολύ γελοία σήμερα, ενώ και όλο το "στήσιμο" δείχνει γραφικό. Η ταινία του '71 μοιάζει με "φθηνή θεατρική παράσταση για ένα ρόλο" , σε σχέση με την ταινία του Φράνσις Λόρενς του 2007. Άλλωστε ο προϋπολογισμός έφτασε τα 160 εκατομμύρια, στη τελευταία όπου τα ψηφιακά εφφέ , αγγίζουν την τελειότητα, όμως μία ταινία δεν είναι μόνο εφφέ. Η τυποποιήση του Ίστον σε ρόλους ανάλογους με τον τύπο του Ρόμπερτ Νέβιλ, του ήρωα του ΖΩΝΤΑΝΟΥ ΘΡΥΛΟΥ, διευκόλυνε την ερμηνεία του, όμως η καθοδήγησή που είχε από το σκηνοθέτη ήταν "χαλαρή" και μάλλον διεκπεραιωτική. Σε καμία περίπτωση δεν θα ξεχώριζε κανείς τον Τσάρλτον από συναφείς ταινίες υποδεέστερης διαλογής της εποχής εκείνης.

Μία παρατήρηση και στον ελληνικό τίτλο, που μεταφράστηκε αντί ας πουμε του σωστού "Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΗ ΓΗ" σε "Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΡΥΣΕ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ" , μια και την εποχή εκείνη ήταν της μόδας παρόμοιοι τίτλοι, πάντα με το προσδιοριστικό "Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ .." κλπ. κλπ. Δύσκολο βλέπετε το "δημοκρατικό" πολίτευμα στην εφαρμογή του τότε...

Όμως ο ελληνικός τίτλος που παράφρασε το OMEGA MAN δε απείχε από την αλήθεια : Και εξηγούμαστε :

Η φωτιά , η "κόλαση του Δάντη" παίζει μεγάλο ρόλο, τόσο όσο η κάθαρση των αμαρτωλών στο κυνήγι των μαγισσών... Ο Τσάρλτον Ίστον σώζεται από τη φωτιά στον "τροχό", τελευταία στιγμή και όχι από γυναίκα.... αλλά από άντρα.

Επίσης δεν υπάρχει ο σκύλος στην πρώτη ταινία σαν τη Σαμάνθα, τον ποιμενικό, ο Νέβιλ μιλάει πάντα με τον εαυτό του, παραμιλάει ή απευθύνεται στις ψεύτικες κούκλες - μοντέλα" έχοντας φτάσει στα όρια της παράνοιας.

Επίσης διακρίνεται το ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής όταν από την τηλεόραση αναφέρθηκε κάποιος ρωσο-κινεζικός πόλεμος που ξέσπασε και τις ΗΠΑ να μην τις ενδιαφέρει να εμπλακούν εφόσον η επιδημία του ιού και ο θάνατος τους θερίζει, άρα είναι μόνη προτεραιότητα - υψίστης σημασίας - το εσωτερικό μέτωπο αποκλειστικά...

Ακόμα, όπως ο Γουίλ Σμιθ έτσι και ο Ίστον επαναλαμβάνει τα λόγια από κάποια ταινία της εποχής, όχι βέβαια τον Σρεκ αλλά από το Woodstock - ψιθυρίζοντας τραγουδιστά και θυμίζοντάς μας έντονα την δεκαετία των 60'ς - ενώ οι σκηνές με τα "μοντέλα" στα καταστήματα είναι όμοιες εκτός από το βασικό αντικείμενο πώλησης μια και το 1971 , δεν υπήρχαν DVD !

Τέλος τα μεταφυσικά ζόμπι στο OMEGA MAN έχουν πάρει την θέση τους σε ανθρώπους που φοράνε μαύρα ράσα, σαν τους καλόγερους του μεσαίωνα ή ΚΚΚ, με υπερβολική αγάπη στη φωτιά και τις συνέπειές της. Εδώ η επιβίωση από τα σημάδια του ιού περνάει μέσα από την αίρεση της σατανικής τελετής και του σκότους με τη θυσία του αμαρτωλού και τους ανάλογους συμβολισμούς... Είναι η κάθαρση που εξαγνίζεται με το φως, όχι τη φωτιά!

Το OMEGA MAN διαδραματίζεται 6 χρόνια αφότου γυρίστηκε, δηλαδή το 1977, ενώ και στο LEGEND το 2012, 6 χρόνια μετά (τα γυρίσματα έγιναν το 2006). Υπάρχει άφθονος θρησκευτικός συμβολισμός στην πρώτη ενώ στην δεύτερη αυτό φαίνεται περισσότερο στην τελευταία και μόνο σκηνή, με την αποκάλυψη της εκκλησίας και των ήχων από τις καμπάνες μετά από κάποια λειτουργία προφανώς. Γενικά το "καταφύγιο" που βρίσκεται σε καραντίνα, δείχνει πίστη στη θρησκεία και στη δύναμη της οικογένειας , για να μην αναφέρουμε και τον συμβολισμό της σημαίας της τελευταίας σκηνής και στο άθροισμα να μας προκύψει το γνωστό τρίπτυχο...




Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2008

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΠΑΛΟΝΙ η ταινία της χρονιάς που πέρασε κι ας είναι του 1956 / Το 4 ΜΗΝΕΣ, 3 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ, 2 ΗΜΕΡΕΣ από τις νέες...

Οι καλύτερες ταινίες της χρονιάς που παρακολουθήσαμε φέτος, το 2007, καινούργιες ή σε επανέκδοση, ήταν:

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΠΑΛΟΝΙ / LE BALLON ROUGE του Αλμπέρ Λαμορίς (ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ) 1956

4 ΜΗΝΕΣ, 3 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ, 2 ΗΜΕΡΕΣ του Κριστιάν Μουνγκίου

ΤΟ ΞΥΠΟΛΗΤΟ ΤΑΓΜΑ του Γκρεγκ Τάλλας (ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ) 1953

ΤΟ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΜΠΟΡΝ του Πολ Γκρίνγκρας

ΤΟ ΣΚΑΦΑΝΔΡΟ ΚΑΙ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ του Τζούλιαν Σνάμπελ

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑΣ του Γούντι Άλλεν

ΧΑΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ του Εμανουέλε Κριαλέζε

28 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΜΕΤΑ του Χουάν Κάρλος Φρεσναντίγιο

ΤΑ ΜΗΛΑ ΤΟΥ ΑΔΑΜ του Άντερς Τόμας Γιένσεν

ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΟΥ ΗΛΑ του Πολ Χάγκις

Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑ του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο

INLAND EMPIRE του Ντέιβιντ Λυντς

ΜΟΛΩΧ - 1999 του Αλεξάντερ Σοκούροφ

ΖΩΗ ΣΑΝ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ του Ολιβιέ Νταχάν

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΜΙΑΣ ΣΧΕΣΗΣ της Σάρα Πόλεϊ

ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ του Άλφρεντ Χίτσκοκ (ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ) 1959

ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ του Κιμ Κι Ντουκ - 2001

Ο ΓΑΤΟΠΑΡΔΟΣ του Λουκίνο Βισκόντι (ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ) 1963

ΧΧΥ της Λουτσία Πουέντζο (χωρίς διανομή)

ΛΕΟΝΤΕΣ ΑΝΤΙ ΑΜΝΩΝ του Ρόμπερτ Ρέντφορντ

ΥΠΗΡΕΤΗΣΑ ΤΟ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ του Γίρι Μένζελ

Η ΟΜΙΧΛΗ του Φρανκ Ντάραμποντ

RED ROAD της Άντρεα Άρνολντ

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΙ ΦΟΒΟΙ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ του Αλαίν Ρενέ

Φυσικά υπεράνω όλων αυτών και εκτός συναγωνισμού είχαμε την χαρά να δούμε σε νέα κόπια στο ΠΑΝΟΡΑΜΑ της "Ε" φέτος το κλασικό αριστούργημα του Όρσον Γουέλς
Η ΚΥΡΙΑ ΑΠ΄ΤΗ ΣΑΓΚΑΗ (The Lady From Shanghai) - 1947


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Λίστα ιστολογίων