Ταινίες

Κριτικές

Box Office

Τελευταία HOT Νέα, Ταινίες, Box Office, Συνεντεύξεις

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008

Πάρκο Τιμωρίας και Γιούμα οι προτάσεις της μεταοσκαρικής εβδομάδας...

Μετά και τα Όσκαρ...τι;

Κι ενώ συνεχίζεται για δεύτερη εβδομάδα το αριστούργημα του Πολ Τόμας Άντερσον ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ (... για να μη ξεχνιόμαστε )... την εβδομάδα από 28 Φεβρουαρίου έως 5 Μαρτίου θα δούμε τις εξής:

Εβδομάδα των "μικρών" εταιριών διανομής η τρέχουσα με καλύτερη ταινία το PUNISHMENT PARK του Πίτερ Γουότκινς (NEW STAR), γυρισμένη το 1971! Αποκλειστικά στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ , από τις 28 Φεβρουαρίου έως τις 6 Μαρτίου, το αφιέρωμα - ρετροσπεκτίβα στον ιδιότυπο Βρετανό δημιουργό, σίγουρα αποτελεί την πιο σοβαρή και έντιμη, εναλλακτική πρόταση καλλιτεχνικής αναζήτησης και προβληματισμού.

Ο Peter Watkins Για 43 χρόνια, γυρίζει ριζοσπαστικές, καινοτόμες ταινίες, που μέσα από την τεκμηρίωση ή/και την μυθοπλασία κριτικάρουν την σύγχρονη κοινωνική - πολιτική πραγματικότητα, παραμένοντας συνεπής και ασυμβίβαστος με αισθητικές, ιδεολογικές παρεμβάσεις πολιτικών, παραγωγών, τηλεοπτικών καναλιών, διανομέων. Η σταθερή του θέση απέναντι στα media κράτησε το έργο του μακριά από το ευρύτερο κοινό. Για πρώτη φορά, το ελληνικό κοινό θα γνωρίσει έναν από τους κορυφαίους αμφισβητίες του σύγχρονου σινεμά έστω και με 40 χρόνια καθυστέρηση προβάλλοντας το σύνολο του έργου του! Σινεμά "εμπειρία", ο γνήσιος πρόγονος του σημερινού φαινόμενου τύπου "Μάικλ Μουρ" στο πιο "στρατευμένο" και επιθετικό ύφος. Από εδώ ... ξεκίνησαν όλα ! Η δεκαετία της αμφισβήτησης των πάντων έχει διαμορφώσει συνειδήσεις και πρακτικές στο σήμερα.

Βεβαίως υπάρχουν και οι νέες κυκλοφορίες από τις οποίες ξεχωρίζει ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΥΜΑ του Τζέιμς Μάνγκολντ, νεο-γουέστερν ριμέικ της ομώνυμης ταινίας του Ντέλμερ Ντέιβις του 1957. Όλοι οι κώδικες της κλασικής φόρμας του γουέστερν είναι εδώ, η δράση, οι ήρωες, οι κακοί και οι καλοί, η "ληστεία" της άμαξας, η επικήρυξη, η προδοσία, η αλληλεγγύη καθώς και η τελική μονομαχία. Η εξέλιξη σκάβεται "βαθιά" προετοιμάζοντας τον θεατή λεπτό προς λεπτό, προς το λυτρωτικό τέλος με επαγγελματική αυξομείωση της έντασης... Αυτή η κλιμάκωση είναι που σου κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο... Επίσης η ιστορία απηχεί σε μεγάλο βαθμό και την κοινωνική συνείδηση, την έννοια του δικαίου και ξεχασμένων ηθικών αξιών και κανόνων της Άγριας Δύσης. Δείτε το σαν τον mainstream προάγγελο του ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ...

Ακόμα προβάλλονται:
ΚΑΡΕ ΚΑΡΕ (Διανομή 2-1-0)- Διαβάζεται σαν πειραματική ταινία, φορμαλιστικά. Παρουσιάζει "κοινωνικό" ενδιαφέρον, το οποίο επιμελώς θρυμματίζεται από τον Μπρους Μακντόναλντ σεναριακά, απομακρύνεται αρκετά από την "πραγματικότητα" και στο τέλος απορείς γιατί δε σου έμεινε κάτι εκτός από τα 2 έως 16 τεμαχισμένα κάδρα. Η Έλεν Πέιτζ που ήταν υποψήφια για Όσκαρ, αποδεικνύει ότι δεν αποτελεί τυχαία περίπτωση εκκολαπτόμενου αστέρα. Μη περιμένετε κλασική αφήγηση, ενώ και ο κινηματογραφικός χρόνος "αυτοδιαλύεται" καρέ καρέ ! Αρκετά πρωτοποριακή ταινία, ίσως περισσότερο φεστιβαλική και η λιγότερο εμπορική που θα περίμενε κανείς από τους φαν του - "ράβε - ξήλωνε" - μοντάζ της!

STEP UP 2 : ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ - Νεανική, μάλλον εφηβική, ταινία που ασχολείται με τον "χορό στους δρόμους", πλασάροντας τη λύση για τον περιορισμό της καταπίεσης και της αδικίας, των κοινωνικών και φυλετικών διακρίσεων στις πιο εντυπωσιακές χορευτικές φιγούρες ! Καμία πρωτοτυπία, ενώ πολλά στοιχεία - εφφέ της ταινίας έχουν παρθεί από τους DeLaGuarda, π.χ. στο χορό κάτω από βροχή στο δρόμο κλπ.

CARAMEL (Διανομή ROSEBUD) - Ευπρεπής Γαλλολιβανέζικη παραγωγή, στην αραβική γλώσσα που θυμίζει πετυχημένη τηλεοπτική σειρά... Πολύ καλές ερμηνείες, ευχάριστη, διασκεδαστική με έξυπνους διαλόγους αλλά ως εκεί. Είπαμε λειτουργεί στους ρυθμούς της TV με ελκυστικό "εξώφυλλο" ικανό να καμουφλάρει όλες τις αδυναμίες της, που δεν είναι και λίγες αν φτάσεις στην "μέση"...

ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ (Διανομή SEVEN FILMS) - Θα λέγαμε ότι είναι η τρίτη μας επιλογή για αυτή την εβδομάδα η ταινία του Μεξικάνου Ζάλα, αν και σκηνοθετικό ντεμπούτο και με άγνωστο καστ κατόρθωσε πέρσι να κερδίσει το μεγάλο βραβείο της επιτροπής του Σάντανς. Δυνατό μελόδραμα, σοκάρει με σκληρές εικόνες χρησιμοποιώντας "σκοτεινή" ατμόσφαιρα, νυχτερινές λήψεις και πολύ κοντινά πλάνα... Από εκεί και πέρα κάθε προβληματισμός που αναπαράγεται δημιουργεί τα ζητήματα που θίγει εύστοχα η ταινία χωρίς όμως να ακουμπά βαθύτερα στην υπάρχουσα κοινωνική ανισότητα αν και προσδιορίζεται επικουρικά μέσα από τα μάτια μιας προσωπικής οικογενειακής τραγωδίας.


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

Oι Νικητές των Όσκαρ... οι ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΙ πήραν το ... αίμα τους πίσω χωρίς να χυθεί !

ο δρόμος για τα Όσκαρ '08

80η Τελετή Απονομής Βραβείων Αμερικάνικης Ακαδημίας

Οι Ευρωπαίοι ηθοποιοί κυριάρχησαν στα Όσκαρ !

Τα βραβεία ... της απονομής έχουν γεύση από ...αίμα !

Η τελετή της Απονομής των βραβείων Όσκαρ πραγματοποιήθηκε στο Kodak Theater του Λος Άντζελες την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου το βράδυ (ξημερώματα Δευτέρας στην Ελλάδα). Τα αποτελέσματα τα μεταδώσαμε σε πραγματικό χρόνο... από τις 03:00 της 25/2. Όλες οι φωτογραφίες από την τελετή εδώ.

Οι αδερφοί Τζόελ και Ήθαν Κοέν κέρδισαν τα βραβείο Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας για την ταινία τους ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ , ένα φιλμ σκοτεινό, βίαιο που διαθέτει αρκετό "αίμα" (κυριολεκτικά, σε αντίθεση με την ταινία του Π. Τ. Άντερσον), έλαβε 4 Όσκαρ, την Κυριακή το βράδυ και "μοιράζεται" την σκληρή βία με τον ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗ της περσινής χρονιάς.

Οι αδερφοί Κοέν κέρδισαν 3 βραβεία, "μπήκαν" στην κλάση του Μπίλι Γουάιλντερ, του Φράνσις Φορντ Κόπολα, του Τζέιμς Μπρουκς και του Πίτερ Τζάκσον, οι μόνοι που κέρδισαν τα τρία μεγάλα βραβεία σαν παραγωγοί, σκηνοθέτες και σεναριογράφοι των ταινιών τους στην ίδια χρονιά.

Οι Κοέν που είχαν κερδίσει για το σενάριο του ΦΑΡΓΚΟ, έγιναν η δεύτερη ομάδα που κερδίζει το βραβείο σκηνοθεσίας. Οι Τζερόμ Ρόμπινς και Ρόμπερτ Γουάιζ το είχαν καταφέρει για το "West Side Story."

Επίσης η 80η Τελετή των Όσκαρ ήταν η ιδανικότερη για τους πρωτάρηδες και τους "ξένους". Οι νικητές σε γυναικείες ερμηνείες, τραγούδι, μουσική και β' ανδρικό ρόλο ανήκουν και στις δύο κατηγορίες. Καλύτερο πρωτότυπο σενάριο, φωτογραφία, και μικρού μήκους ντοκιμαντέρ πήγαν επίσης σε ταλέντα που δεν έχουν ποτέ κερδίσει. Ο Παραγωγός Σκοτ Ρούντιν του ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ ήταν επίσης για πρώτη φορά νικητής. Ο Βρετανός Ντάνιελ Ντέι Λιούις κέρδισε το βραβείο ερμηνείας Α΄Ανδρικού ρόλου για το ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ για δεύτερη φορά στην καριέρα του. Η Αυστρία, νικήτρια του ξενόγλωσσου φιλμ "The Counterfeiters" (Falscher, Die) κερδίζει Όσκαρ για πρώτη φορά στην ιστορία της - μικρή έκπληξη, μια και δεν υπήρχε η "μεγάλη" ταινία!

Και οι τέσερις νικητές στις κατηγορίες ηθοποιών είναι Ευρωπαίοι

Η Μαριόν Κοτιγιάρ που κέρδισε το βραβείο Α' Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία ΖΩΗ ΣΑΝ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ, ως Εντιθ Πιάφ. Προχθές η Μαριόν Κοτιγιάρ πήρε και το Σεζάρ (το αντίστοιχο "γαλλικό όσκαρ") ενώ είχε πάρει και το BAFTA. Τα σάρωσε όλα... Ζήτω οι βιογραφίες ! Όσκαρ πήρε και στην κατηγορία Μακιγιάζ η ίδια ταινία ! Πως... αλλιώς θα το έπαιρνε η μικρή Μαριόν, άλλωστε, χωρίς το σωστό Make-up; Έγινε το πέμπτο πρόσωπο στην ιστορία του θεσμού που κερδίζει σε ξένη γλώσσα. Η νίκη της η έβδομη στα τελυταία 9 όσκαρ που κερδίζεται από βιογραφικά πρόσωπα.

Επίσης και ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις και ο Ξαβιέ Μπαρντέμ κέρδισαν και τα BAFTA και τις Χρυσές Σφαίρες αντίστοιχα, αυτή τη χρονιά για να κερδίσουν και τα όσκαρ.

Το όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου στη ταινία ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ των Κοέν και το Όσκαρ Πρωτότυπου σεναρίου στο JUNO , όπως αναμενόταν.

Η Τίλντα Σουίντον κέρδισε το βραβείο β' ρόλου για το ΜΑΪΚΛ ΚΛΕΪΤΟΝ (το μοναδικό βραβείο της). Επίσης είχε κερδίσει και τα BAFTA για το θρίλερ του Τόνι Γκιλρόι.

Κάποιοι νικητές έδωσαν διεθνές χρώμα στην τελετή και στο κοινό, όπως ο Ξαβιέ Μπαρδέμ που κέρδισε το βραβείο Β' Ρόλου... για το ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ των Κοέν, που μίλησε στα Ισπανικά στον ευχαριστήριο λόγο του, το νικητή της κατηγορίας μικρού μήκους Φιλίπ Πολέτ - Βιγιάρ που μίλησε στα Γαλλικά και του μουσικοσυνθέτη Γκλεν Χάνζαρντ που με Ιρλανδέζικη προφορά παρακίνησε τους θεατές και το κοινό να "κάνουν Τέχνη".

Εκτός του ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ που κέρδισε 4 βραβεία, μόνο τρία φιλμ κέρδισαν περισσότερα του ενός βραβεία: Το ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΜΠΟΡΝ κέρδισε 3 όσκαρ, η ΖΩΗ ΣΑΝ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ 2 όσκαρ και το ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ 2 όσκαρ. 10 Ταινίες έλαβαν από ένα βραβείο.

Υπήρξαν 13 μόνο νικητές που κέρδισαν τα 21 βραβεία.

Ανάμεσα στις ταινίες με τουλάχιστον 3 υποψηφιότητες, το ΣΚΑΦΑΝΔΡΟ ΚΑΙ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ, οι TRANSFORMERS και η ΜΑΓΕΜΕΝΗ, έφυγαν χωρίς βραβείο.

Τρία τραγούδια από τη ΜΑΓΕΜΕΝΗ ήσαν υποψήφια για όσκαρ και για δεύτερη στη σειρά χρονιά κέρδισαν υποψήφιοι "πρωτάρηδες" ο Hansard και η σύντροφός του Marketa Irglova, για το καλύτερο τραγούδι από την ταινία ΜΙΑ ΦΟΡΑ. Οι Alan Menken και Stephen Schwartz είχαν τρεις υποψηφιότητες φέτος , όπως το ίδιο συνέβη πέρσι με τα τραγούδια του Henry Krieger από το μιούζικαλ "DREAMGIRLS".

Η Irglova, από τις σπάνιες φορές των Όσκαρ, της επιτράπηκε να ανέβει στη σκηνή και να απαγγείλει και αυτή τον ευχαριστήριο λόγο της ενώ το πρόγραμμα εκείνη τη στιγμή έπρεπε να διακοπεί για διαφημίσεις μετά τη βράβευση και τα σχόλια του Hansgard.

Ενώ το ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ έγινε η πιο πολυσηζητημένη ταινία της Αμερικής, έχει πολύ δρόμο να διανύσει ώστε να φτάσει τον ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗ . Έχει $64 εκατομμύρια εισπράξεις έως τώρα, ενώ η ταινία του Σκορτσέζε πέρσι έπιασε τα διπλά ($132)

Ξεκινώντας με το CRASH τρία χρόνια πριν, το βραβείο καλύτερης ταινίας, πήγε σε ταινίες που πρωταγωνιστούν χαρακτήρες που σχετίζονται με την παρανομία και την ηθική αμφιβολία. Ταινίες που περιέχουν αρκετές δόσεις βίας, σηματοδοτούν τα 80 χρόνια του θεσμού. Τα όσκαρ περιφρονούσαν τις ταινίες βίας και το έκαναν μόδα: όταν το "American Beauty" κέρδισε το όσκαρ καλύτερης ταινίας το 1999, είχε ήδη προηγηθεί η τριανδρία του ρομαντισμού : "SHAKESPEARE IN LOVE" "ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ" και "Ο ΑΓΓΛΟΣ ΑΣΘΕΝΗΣ."

Επίσης είναι η τέταρτη συνεχόμενη φορά από την εποχή του MILLION DOLLAR BABY, που ένα φιλμ αναφερόμενο στη σύγχρονη εποχή κερδίζει το μεγάλο βραβείο, άλλη μια πρωτιά των Όσκαρ. Η προτιμήσεις της Ακαδημίας ήταν για καιρό σε ταινίες εποχής: μόνο δύο στη δεκαετία του 1990 και τρεις του 1980 αναφερόντουσαν στη σύγχρονη εποχή.

Τα υπόλοιπα βραβεία δόθησαν στους:
ΡΑΤΑΤΟΥΗΣ στην κατηγορία των Κινουμένων Σχεδίων. Στην κατηγορία Κοστουμιών η ELIZABETH: Η ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ για την Αλεξάνδρα Μπερν. Στην κατηγορία του Μοντάζ κέρδισε το ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΜΠΟΡΝ που κέρδισε και τις κατηγορίες Ήχου και Επεξεργασίας ήχου! Στην κατηγορία Φωτογραφίας το κέρδισε Ρόμπερτ Έλσγουιτ για το ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ. Στη μουσική επένδυση ταινίας κέρδισε ο Ντάριο Μαριανέλι για την ταινία ΕΞΙΛΕΩΣΗ.

Αναλυτικά οι νικητές σε όλες τις κατηγορίες έχουν ως εξής:
ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ:

Καλύτερη Ταινία της Χρονιάς

ΝΙΚΗΤΗΣ: No Country for Old Men (2007): Ethan Coen, Joel Coen, Scott Rudin

Άλλες Υποψηφιότητες:

There Will Be Blood (2007): Paul Thomas Anderson, Daniel Lupi, JoAnne Sellar


Σκηνοθεσία

ΝΙΚΗΤΗΣ: Ethan Coen, Joel Coen για το No Country for Old Men (2007)

Άλλες Υποψηφιότητες:

Tony Gilroy για το Michael Clayton (2007)

Jason Reitman για το Juno (2007)

Julian Schnabel για το Scaphandre et le papillon, Le (2007)


Α΄Ανδρικός Ρόλος

ΝΙΚΗΤΗΣ: Daniel Day-Lewis για το There Will Be Blood (2007)

Άλλες Υποψηφιότητες:

George Clooney για το Michael Clayton (2007)

Viggo Mortensen για το Eastern Promises (2007)


Α' Γυναικείος Ρόλος

ΝΙΚΗΤΗΣ: Marion Cotillard για το Mome, La (2007)

Άλλες Υποψηφιότητες:

Julie Christie για το Away from Her (2006)

Laura Linney για το The Savages (2007)

Ellen Page για το Juno (2007)


Πρωτότυπο Σενάριο

ΝΙΚΗΤΗΣ: Juno (2007): Diablo Cody


Διασκευασμένο Σενάριο

ΝΙΚΗΤΗΣ: No Country for Old Men (2007): Joel Coen, Ethan Coen

Β' Γυναικείος Ρόλος

ΝΙΚΗΤΗΣ: Tilda Swinton για το Michael Clayton (2007)

Άλλες Υποψηφιότητες:

Cate Blanchett για το I'm Not There. (2007)

Ruby Dee για το American Gangster (2007)

Saoirse Ronan για το Atonement (2007)

Amy Ryan για το Gone Baby Gone (2007)


Β' Ανδρικός Ρόλος

ΝΙΚΗΤΗΣ: Javier Bardem για το No Country for Old Men (2007)

Άλλες Υποψηφιότητες:

Hal Holbrook για το Into the Wild (2007)

Κινούμενα Σχέδια

ΝΙΚΗΤΗΣ: Ratatouille (2007): Brad Bird

Άλλες Υποψηφιότητες:

Μακιγιάζ

ΝΙΚΗΤΗΣ: Mome, La (2007): Didier Lavergne, Jan Archibald

Άλλες Υποψηφιότητες:

Οπτικά Εφφέ

ΝΙΚΗΤΗΣ: The Golden Compass (2007): Michael L. Fink, Bill Westenhofer, Ben Morris, Trevor Wood

Καλλιτεχνική Διεύθυνση

ΝΙΚΗΤΗΣ: Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007): Dante Ferretti, Francesca Lo Schiavo

Κοστούμια

ΝΙΚΗΤΗΣ: Elizabeth: The Golden Age (2007): Alexandra Byrne


Μοντάζ

ΝΙΚΗΤΗΣ: The Bourne Ultimatum (2007): Christopher Rouse

Ήχος

ΝΙΚΗΤΗΣ: The Bourne Ultimatum (2007): Scott Millan, David Parker, Kirk Francis


Επεξεργασία ήχου

ΝΙΚΗΤΗΣ: The Bourne Ultimatum (2007): Karen M. Baker, Per Hallberg

Άλλες Υποψηφιότητες:

Transformers (2007): Mike Hopkins, Ethan Van der Ryn


Τραγούδι

ΝΙΚΗΤΗΣ: Once (2006) - Glen Hansard, Marketa Irglova(“Falling Slowly” )

Άλλες Υποψηφιότητες:

August Rush (2007)("Raise It Up")

Enchanted (2007)("Happy Working Song")

Enchanted (2007)("So Close")

Enchanted (2007)("That's How You Know")


Πρωτότυπη Μουσική

ΝΙΚΗΤΗΣ: Atonement (2007): Dario Marianelli

Άλλες Υποψηφιότητες:

Ξενόγλωσση Ταινία της Χρονιάς

ΝΙΚΗΤΗΣ: Falscher, Die (2007)(Austria)

Άλλες Υποψηφιότητες:

Beaufort (2007)(Israel)

Mongol (2007)(Kazakhstan)

Katyn (2007)(Poland)

12 (2007)(Russia)


Ντοκιμαντέρ

ΝΙΚΗΤΗΣ: Taxi to the Dark Side (2007) - Alex Gibney, Eva Orner

Άλλες Υποψηφιότητες:

Sicko (2007)

War Dance (2007)


Κινούμενα Σχέδια μικρού μήκους

ΝΙΚΗΤΗΣ: Peter & the Wolf (2006) - Suzie Templeton, Hugh Welchman

Άλλες Υποψηφιότητες:

Moya lyubov (2006)


Μικρού μήκους

ΝΙΚΗΤΗΣ: Mozart des pickpockets, Le (2006) - Philippe Pollet-Villard

Άλλες Υποψηφιότητες:

At Night (2004)

Supplente, Il (2006)

The Tonto Woman


Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους

ΝΙΚΗΤΗΣ: Freeheld (2007) - Cynthia Wade, Vanessa Roth

Άλλες Υποψηφιότητες:

Corona, La (2008)

Salim Baba (2008

Sari's Mother (2006)


Βίντεο


ο δρόμος για τα Όσκαρ '08


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2008

Θα Χυθεί Αίμα στα Όσκαρ; Κυρίες και κύριοι: ο διάδοχος του Όρσον Γουέλς είναι εδώ...!

Κυρίες και κύριοι, ήρθε η ώρα της αλήθειας...
Η Νο 1 ταινία της χρονιάς και (προσωπικά αν με ρωτήσετε , χωρίς να υπερβάλλω - και της δεκαετίας) είναι εδώ και σας περιμένει. Δεν χωρά καμιά κουβέντα και δεν πρόκειται να συμβιβαστούμε με την ιδέα πως αυτή η μεγαλειώδης ταινία θα φύγει με άδεια χέρια την Κυριακή 24/2 από το Kodak Theater στο Λ. Α...! Δεν νερώνουμε το "κρασί" και πίνουμε "Αίμα" στο όνομά της, χωρίς τύψεις!

Που να το φανταζόμαστε ποτέ ότι θα βλέπαμε το φάντασμα του Όρσον Γουέλς να περιφέρεται στο πρόσωπο του Πολ Τόμας Άντερσον και να μας στοιχειώνει - όντας συνομήλικοι - και μας κάνει να αναφωνούμε ρυθμικά εκστασιασμένοι:

να' τος ο διάδοχος, να ο "ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΕΪΝ" του 21ου αιώνα....

Να η καλύτερη ταινία της χρονιάς ! - ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ (Paul Thomas Anderson, Daniel Lupi, JoAnne Sellar )

Η καλύτερη σκηνοθεσία! - Paul Thomas Anderson

Το καλύτερο διασκευασμένο σενάριο! - Paul Thomas Anderson, βασισμένο στο βιβλίο του ΑΠΤΟΝ ΣΙΝΚΛΕΡ "OIL!"

Η καλύτερη μουσική επένδυση! - Jonny Greenwood (ex RADIOHEAD)

Η καλύτερη φωτογραφία! - Robert Elswit

Το καλύτερο μοντάζ! - Dylan Tichenor

Το καλύτερο σκηνικό σετ ! - Jim Erickson

Και πάνω απ' όλα οι καλύτερες ερμηνείες του αιώνα που διανύουμε (Ντάνιελ Ντέι Λιούις και Πολ Ντάνο): "θεϊκές" , μοναδικές απροσπέλαστες ! Εγκεφαλικές, "κουραστικές", εξοντωτικές, "διαβολικές", ερμηνείες που σε κάνουν να πιστεύεις ότι τα όρια της Τέχνης οριοθετούνται και γίνονται σημείο αναφοράς εδώ, σε αυτή την ταινία... Στο ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ ΚΑΘΟΡΙΖΕΤΑΙ η έννοια της δημιουργικής αυθεντίας ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ. Σηματοδοτεί την υποκριτική λειτουργία εκτοξεύοντάς την στο απόγειο της 7ης Τέχνης.

Η αισθητική του αποδραματοποιημένου ρεαλισμού, και η μελοποίηση του ιστορικού έπους σε σέρνουν στη μέθη της μέθεξης!... Συνολικά τα 158' της ταινίας χωρούν στην ανθολογία του παγκόσμιου σινεμά χωρίς να πετιέται ούτε δευτερόλεπτο, από καταβολής του, χωρίς μισόλογα και προκαταλήψεις. Προσωπικά το στοίχημα δεν είναι αν είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς (χωρίς αμφιβολία, υπάρχουν και οι Κοέν, αλλά, άλλο Κοέν και άλλο ... Γουέλς, συγγνώμη), αλλά για το από ΠΟΣΕΣ χρονιές είναι η καλύτερη; Για μένα , μετά το 2046 του Γουόνγκ Καρ Βάι το 2004, καμμία ταινία δεν με είχε αγγίξει τόσο βαθιά, φορμαλιστικά, εγκεφαλικά, συναισθηματικά, με λίγα λόγια και αισθητικά, άρα πρακτικά απαντώ τουλάχιστον των 4 τελευταίων ετών. Όμως, βλέποντας χιλιάδες ταινίες από το 2000 και έπειτα πως να μην ξεχωρίζει το ΑΙΜΑ ως καλύτερη;
Ε, αυτό ΔΕΝ είναι καθόλου υπερβολή! Είναι η πραγματικότητα που βίωσα! Και μακάρι να βιώσετε και σεις!

Τα αριστουργήματα βγαίνουν σπάνια, απρόβλεπτα, υπόγεια και απροειδοποίητα, όταν όμως σε πλησιάζουν και είναι κοντά σου ΔΕΝ τα προσπερνάς ! Γιατί σας προειδοποίησα ήδη.... Μιλάμε για ένα κινηματογραφικό έπος με ρίσκο και τόλμη άνευ προηγουμένου, στην ιστορία του σινεμά τα τελευταία 50 χρόνια! Κυριολεκτικά σε παγιδεύει αυτάρεσκα και σου δίνει γενναιόδωρα αυτό που θα ήθελες να ζήσεις σήμερα από έναν πρωτοπόρο ΠΟΛΙΤΗ ΚΕΪΝ ή το επικό ΟΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ, εν έτει 2008. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

Δε νομίζω να υπάρξει σινεφίλ που να αγνοήσει το φιλμ ως καλύτερη απόδειξη του πως ο Όρσον Γουέλς "ζει" στο πνεύμα και την ψυχή του μεγαλύτερου ταλέντου του αιώνα μας! Πόσο χρονών ήταν ο Γουέλς στον ΠΟΛΙΤΗ ΚΕΪΝ; 26! Ε, τόσο και ο Άντερσον στο BOOGIE NIGHTS το 1997, παρακαλώ... Μετά από 10 χρόνια μας το επιβεβαιώνει πλήρως αφού έβαλε την υπογραφή του στο ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ ! Και ξέρετε κάτι; Είναι από τις ταινίες που δεν τις χορταίνεις να τις βλέπεις λιγότερο από .... τρεις φορές !

Αν έχετε χρόνο και χρήμα , μετά την ανατριχίλα που θα νιώσει κάποιος από τον σύγχρονο ΠΟΛΙΤΗ ΚΕΪΝ μπορούμε να σας προτείνουμε να δείτε και το ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ του Σον Πεν.

Το ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ είναι ένας ύμνος στην απόλυτη ελευθερία , ένας ύμνος απεξάρτησης από τα δεσμά της καταναλωτικής κοινωνίας, τα ιδανικά της ευημερίας και το "αμερικάνικο όνειρο". Μια ταινία δρόμου όπου μας δικαιώνει απόλυτα να τον θεωρούμε ως "πρότυπο" αγωνιστή, έναν δημιουργό που η υπέρβαση της καλλιτεχνικής έκφρασης είναι στάση ζωής.

Ακόμα προβάλλονται:

  • ΘΑΝΑΣΙΜΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ, ενδιαφέρον αστυνομικό θρίλερ του Γκρέγκορι Χόμπλιτ που δημιουργεί στο θεατή αγωνία για την εξέλιξή του, με εκπλήξεις και ανατροπές αν και σε γενικές γραμμές εύκολα προβλέψιμες.
  • ΕΝ ΨΥΧΡΩ, η τελευταία δημιουργία του Μπράιαν Ντε Πάλμα με φόντο τον πόλεμο στο Ιράκ, αρκετά φορτισμένη και οργισμένη !
  • ΤΟ ΜΑΤΙ, το ψυχολογικό θρίλερ των δημιουργών του ΕΚΕΙΝΟΙ δεν τρομάζει όσο το πρωτότυπο των Ταϊβανέζων Πανγκ, κολυμπώντας στα ρηχά της μετριότητας και πλατσουρίζοντας με τους αφρούς των κυμάτων που δημιουργεί η αντιαισθητική παρουσία της Τζέσικα Άλμπα!
  • A COCK AND BULL STORY, Βρετανική κωμωδία του Μάικλ Γουιντερμπότομ, με το γνωστό φλεγματικό χιούμορ, πολλά υπονοούμενα, αλλά και ένα σενάριο αφηγηματικά άναρχο, άνισο και χαωτικό, μπερδεύοντας ακόμα και τον ίδιο τον δημιουργό, πόσο μάλλον τους θεατές του !

Επίσης για τους πιο ανήσυχους και προβληματισμένους σινεφίλ υπάρχει και το Αφιέρωμα στον Σύγχρονο Ιαπωνικό Κινηματογράφο, στον Αντρέι Βάιντα και σε πέντε αμερικάνικα φιλμ που βραβεύτηκαν με Όσκαρ τις δεκατίες του '40 και '50, αυτή την εβδομάδα στο ΤΡΙΑΝΟΝ FILMCENTER (Κοδριγκτώνος, Πατήσια)


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ (THERE WILL BE BLOOD) [9,5/10]

ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ
THERE WILL BE BLOOD

του Πολ Τόμας Άντερσον

Υπόθεση: Όταν ο Πλέινβιου πληροφορείται μυστηριωδώς ότι σε μια μικρή πόλη κάπου στα δυτικά αναβλύζουν τόνοι πετρελαίου, αποφασίζει να πάρει την τύχη στα χέρια του και μετακομίζει μαζί με το γιο του H.W. (Ντίλον Φρίζιερ) στη σκονισμένη Little Boston. Σε αυτή την πόλη, όπου το κέντρο της ζωής των κατοίκων είναι η εκκλησία του χαρισματικού ιεροκήρυκα Έλι Σάντεϊ (Πολ Ντάνο), o Πλέινβιου και ο H.W. «πιάνουν την καλή». Ωστόσο, αν και όλοι πλουτίζουν χάρη στην πετρελαιοπηγή, τα πάντα αλλάζουν καθώς οι συγκρούσεις κλιμακώνονται και κάθε ανθρώπινη αξία - η αγάπη, η ελπίδα, η συνύπαρξη, η πίστη, η φιλοδοξία, ακόμη και ο δεσμός μεταξύ πατέρα και γιου - απειλούνται από τη διαφθορά, την απάτη και τη ροή του πετρελαίου.
Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Άλλες Πηγές
Περισότερες πληροφορίες
Κριτικές:

Ταινία της χρονιάς! Επιτέλους ένα φιλμ που αγγίζει το τέλειο στη σκηνοθεσία, φωτογραφία , μουσική, μοντάζ και υποκριτική καθοδήγηση. Κυριολεκτικά σε παγιδεύει αυτάρεσκα και σου δίνει γενναιόδωρα αυτό που θα ήθελες να ζήσεις σήμερα από ένα ΠΟΛΙΤΗ ΚΕΪΝ ή ΟΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ, εν έτει 2008. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Πράγματι ένα κινηματογραφικό έπος με ρίσκο και τόλμη άνευ προηγουμένου.

Η σκηνοθεσία του Πολ Τόμας Άντερσον άγγιξε αυτό που φανταζόμουν ως απόλυτα ιδανικό και "ανέφικτο" πραγματοποιώντας το με αστείρευτη έμπνευση, σπαρτιάτικη λιτότητα και συναισθηματική αποδραματοποίηση. Ο τρόπος που συμπεριφέρθηκε στο μοντάζ και η παράλληλη δράση και αντίδραση μέσα στα πλάνα συνέθεσαν ένα παζλ που δικαιώνει τους κινέζους όταν λένε "μία εικόνα λέει ,όσες χίλιες λέξεις". Το σύνολο της προσπάθειας μπορεί να ειδωθεί και ως "μουσική" συμφωνία για ορχήστρα αλλά και ως αρχαιοελληνική τραγωδία με εξαιρετική οικονομία στα μέσα που την καθιέρωσαν. Οι πολιτικές αλληγορίες ανιχνεύονται από την πρώτη σκηνή και σιγά σιγά ακολουθούν το ιστορικό , θρησκευτικό και κοινωνικό μονοπάτι που θα τις φέρει σε σύγκρουση.

Η κάθαρση στο τέλος αποκτά μία ηθική αξία από την απληστία του πολιτικού συστήματος και την ταξική φύση της εξουσίας. Η ιδιοκτησία από μόνη της είναι αιτία "πολέμου". Οι συμπεριφορές του οικογενειακού - ψευτοοικογενειακού, φιλικού - εχθρικού και επαγγελματικού - ανταγωνιστικού περιβάλλοντος, έχουν βαθιές τομές και ρίζες στα αρχέγονα ένστικτα του ανθρώπου. Όπως και να το δεις, δε μπορεί παρά να υποκλιθείς για την καινοτομία στην επιλογή της σκηνοθετικής γραφής και στην αντισυμβατική αφήγηση, ενώ το οικογενειακό προσωπείο του Αμερικάνικου Ονείρου στα μάτια του Ντάνιελ Ντέι Λιούις θα μας "στοιχειώνει" για πολλές ταινίες ακόμη! Εκτός από τον μεγάλο σταρ που λογικά έχει το όσκαρ στο τσεπάκι του, θα ήταν αδικία να το χάσει ο Πολ Τόμας Άντερσον στη σκηνοθεσία από τους αδελφούς Κοέν. Λογικά θα πρέπει να τα μοιραστούν στις υπόλοιπες κατηγορίες.

Κυρίες και κύριοι το αριστούργημα της χρονιάς - χωρίς υπερβολή - και σημείο αναφοράς στα επόμενα χρόνια! Για ...σεμινάριο σε κινηματογραφικές σχολές, και μάθημα αυτογνωσίας στα λύκεια ... γιατί; Γιατί επιλέγει μία αντισυμβατική γραμμή στην αφήγηση και την αισθητική πέρα από τα συνηθισμένα χολιγουντιανά πρότυπα.


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ [7/10]

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ
INTO THE WILD

του Σον Πεν

Υπόθεση: Ο 22χρονος νεαρός ιδεαλιστής Κρίστοφερ Μακάντελς, μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο, κι ενώ τον περιμένει μια πλουσιοπάροχη ζωή, αποφασίζει ξαφνικά να εγκαταλείψει τα πάντα για την άγρια φύση της Αλάσκας. Περιπλάνηση σε αφιλόξενες περιοχές και συναντήσεις με διάφορους ανθρώπους συνιστούν την παρακαταθήκη του Μακάντλες που αφήνει την τελευταία του πνοή εκεί που επέλεξε… στη φύση. Τα κίνητρα της επιλογής του, αλλά και τα αίτια του θανάτου του αποτελούν ένα μυστήριο που μονάχα ο ίδιος θα μπορούσε να λύσει.
Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Άλλες Πηγές
Περισότερες πληροφορίες

Κριτικές:

Το ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ του Σον Πεν είναι ένας ύμνος στην απόλυτη ελευθερία , ένας ύμνος απεξάρτησης από τα δεσμά της καταναλωτικής κοινωνίας, τα ιδανικά της ευημερίας και το "αμερικάνικο όνειρο". Το να απεγκλωβιστεί κάποιος επιλέγοντας ουσιαστικά την αποκοινωνικοποίησή του με την πραγματοποίηση ενός παιδικού ονείρου, την είσοδό του στην γνωστή # άγνωστη αγκαλιά της μητέρας φύσης, θέλει "παραίτηση" από τα εγκόσμια, άρνηση του τρόπου ζωής που μας επιβάλλεται από τη στιγμή της γέννησης, σαρκική απεξάρτηση, ερωτική αυτοσυγκράτηση και αποχή, παθητική αυτοκυριαρχία, αυτοπεποίθηση, εσωστρέφεια, ελαχιστοποίηση του φόβου, αγάπη για το άγνωστο, λατρεία για την περιπέτεια και ριζική αντίδραση στο κοινότοπο, το συνηθισμένο. Χρειάζεται το αίσθημα του ηρωισμού να καταπνίγει και να θάβει φυσιολογικά ανθρώπινα ένστικτα για μία μεγάλη "Ιδέα" με πλήρη ανεξαρτησία από υποκείμενα και αντικείμενα. Χρειάζεται η αποδοχή της πίστης σ' ένα ποίημα, στον άνθρωπο, στον εαυτό σου και στην παρθένα φύση. Χρειάζεται να ζήσεις το "παραμύθι" σου όσο καλύτερα το φαντάστηκες μικρός.

Ο κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος των πράξεών του ακολουθώντας την ανευθυνότητα και ανοησία - πολλές φορές - των λόγων του. Ο ήρωάς μας ακολουθεί το δικό του μονοπάτι, πιστεύοντας ότι είχε γεννηθεί γι' αυτό. Ήταν αυθεντικός, ένα πνεύμα αλτρουισμού και ηθικής εντελώς ασυμβίβαστο με την εποχή που μεγάλωσε.

Ένα πνεύμα που δεν μπορούσε κανείς να τιθασεύσει και να θεωρήσει ότι θα υπακούσει σε κανόνες και τη λογική της "κοινότητας", όταν το "κόλλημά" του ήταν αδιαπραγμάτευτο. Η σχέση με τη φύση και αγάπη για την επιβίωση χωρίς τα δεκανίκια του πολιτισμού στο διάβα της εξέλιξης της ανθρωπότητας προέβαλλε αρχέγονα και ίσως πρωτόγονα ένστικτα.

Το σίγουρο είναι πως πολλοί σήμερα, οι περισσότεροι δεν μπορούν να κατανοήσουν τις πράξεις του νεαρού Μακάντλες. Κι αυτό γιατί τα ιδανικά του παραμένουν ανεξήγητα όπως και το κίνητρό του, ένα όμως είναι σίγουρο και κατανοητό. Έζησε το όνειρό του και πέθανε ευχαριστημένος. Μπορεί να μην έζησε όλες τις εμπειρίες που είχε σχεδιάσει, όμως κατόρθωσε ακολουθώντας τον πιο δύσκολο δρόμο της ζωής, να βρει το νόημα που τον γέμιζε και απογείωνε. Μπορεί να ηχεί ουτοπικό, άκρως ιδεαλιστικό, "χίππικο" και εγωιστικό, όμως η φιλοσοφική αναζήτηση της ελευθερίας μέσα από ένα ταξίδι - αν τα' χεις "καλά" με τον εαυτό σου - είναι η απόλυτη ευτυχία.

Ο Σον Πεν προβάλλει αυτό τον ιδιαίτερο χαρακτήρα στην ταινία του με εξαιρετικό τρόπο, σεβασμό και οικονομία στα μέσα έκφρασης. Για όσους ονειρεύτηκαν έναν 100% αντίθετο και αντίρροπο τρόπο ζωής, η ταινία τους αποζημιώνει για δυόμισι ώρες καθώς ταυτίζεσαι και μοιράζεσαι το όνειρο... Καταλαβαίνουμε απόλυτα γιατί συνειδητά ο Σον Πεν επέλεξε να κάνει ταινία αυτόν τον μοναχικό και "μοναδικό" χαρακτήρα φτάνοντας στα άκρα. Δεν είναι δύσκολο να διακρίνεις τις ομοιότητες ανάμεσα σε δύο ασυμβίβαστες και απελευθερωμένες από κάθε καταναγκασμό, προσωπικοτήτες.

Μας δικαιώνει απόλυτα και μας ευχαριστεί που επιλέγουμε να τον θεωρούμε ως "πρότυπο" αγωνιστή, έναν δημιουργό που η υπέρβαση της καλλιτεχνικής έκφρασης είναι στάση ζωής.



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

Η ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ [5,5/10]

Η ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ
THE EDGE OF HEAVEN / AUF DER ANDEREN SEITE

του Φατίχ Ακίν

Υπόθεση: Ένα δυνατό δράμα με υπέροχο καστ, στο οποίο οι ζωές και οι μοίρες έξι ανθρώπων - τεσσάρων Τούρκων και δύο Γερμανών - διασταυρώνονται ανάμεσα στον έρωτα και το θάνατο, το Αμβούργο και την Πόλη. O Αλί, χήρος, ζει μόνος στο Αμβούργο. Γνωρίζοντας την Γιέτερ, πόρνη, θα αποφασίσουν να ενώσουν τις μοναξιές τους και να μείνουν μαζί. Ο γιος του Ναζάτ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, θα έρθει κοντά με τη Γιέτερ όταν μάθει ότι όλα τα λεφτά που βγάζει τα στέλνει στην κόρη της, που μένει στην Τουρκία. Ο θάνατος της Γιέτερ, θα πυροδοτήσει μια σειρά από γεγονότα και ανατροπές, που θα αλλάξουν για πάντα τις ζωές των πρωταγωνιστών.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Άλλες Πηγές
Περισότερες πληροφορίες
Κριτικές:
Η ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ γερμανική σινεφίλ ταινία του Τούρκου Φατίχ Ακίν, πολυβραβευμένη, αποτελεί την πιό "αξιόπιστη" πρότασή μας για τούτη την εβδομάδα. Ρεαλιστική και ακραία ταυτόχρονα. Ελκυστική η αντίθεση και πολυπολιτισμική δομή της. Από τις κορυφαίες ευρωπαϊκές ταινίες για το 2007 με ένα εξαιρετικά έξυπνο, πολύπλοκο και "μυστηριώδες" σενάριο!


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ [6/10]

Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ
RESCUE DAWN
του Βέρνερ Χέρτζογκ

Υπόθεση: O αμερικανός, γερμανικής καταγωγής, πιλότος Ντίτερ Ντέγκλερ (Κρίστιαν Μπέιλ), από παιδί είχε ένα και μοναδικό όνειρο: να πετάξει. Το μόνο μέρος όπου λαχταρούσε να βρεθεί ήταν ο ουρανός.
Αρκετά χρόνια αργότερα είναι πια πιλότος στην Αμερικανική Αεροπορία, όταν στην πρώτη του μυστική αποστολή το αεροπλάνο του καταρρίπτεται πάνω από το Λάος. Βρίσκεται παγιδευμένος σε μια αδιαπέραστη ζούγκλα και πιάνεται αιχμάλωτος από τους αντάρτες που ελέγχουν την περιοχή. Σύντομα αντιλαμβάνεται ότι είναι ευάλωτος και εκτεθειμένος στις πιο τρομακτικές συνθήκες που θα μπορούσε να φανταστεί.
Μετά από μια βίαιη διαδικασία, οδηγείται σε ένα μικρό στρατόπεδο αιχμαλώτων στη μέση της ζούγκλας. Εκεί συναντά άλλους δύο αμερικανούς στρατιώτες, ήδη δύο χρόνια φυλακισμένους οι οποίοι έχουν εγκαταλείψει κάθε διάθεση επιβίωσης, έχοντας λυγίσει από τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και τις ταπεινώσεις: τον Ντουέιν (Στιβ Ζαν ), ο οποίος προσπαθεί απλά να μείνει ζωντανός, και τον σχεδόν παρανοϊκό "Τζιν από το Γιουτζίν" (Τζέρεμι Ντέιβις) ο οποίος επιμένει ότι από μέρα σε μέρα θα τους ελευθερώσουν. Ο Ντέγκλερ αρνείται να δεχτεί πως θα παραμείνει στο εφιαλτικό στρατόπεδο και καταστρώνει ένα τολμηρό αλλά και ριψοκίνδυνο σχέδιο απόδρασης για όλους. Μπορεί να μην γνωρίζει που ακριβώς βρίσκονται, αλλά διαισθάνεται ότι δεν πρέπει να σταματήσει να παλεύει για τη ζωή του. Η απόδρασή τους στέφεται με επιτυχία, πράγμα που τελικά όμως μοιάζει παιχνιδάκι μπροστά σε αυτό που τους περιμένει στην αφιλόξενη ασιατική ζούγκλα...
Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Άλλες Πηγές
Περισότερες πληροφορίες
Κριτικές:
Αν ο ΡΑΜΠΟ ήταν "Γερμανός"...!
Η αγάπη του Βέρνερ Χέρτζογκ για τη φύση και η γοητεία που ασκεί η ζούγκλα είναι παλιά: Αμαζόνιος, Φιτζκαράλντο κοκ.

Προσπαθώ, όμως, να καταλάβω τι ήταν αυτό που γέννησε στο μυαλό του την ιδέα του συγκεκριμένου φιλμ. Αν δεν ήταν συμπατριώτης του και φίλος του - νιώθοντας έτσι την ανάγκη να αποτίσει φόρο τιμής σε αυτόν - ίσως δεν είχε μπει στην διαδικασία επανάληψης με φιξιόν αυτή τη φορά του υποψήφιου για ΕΜΜΥ ντοκιμαντέρ "Little Dieter Needs To Fly" δέκα χρόνια μετά. Επίσης πάντα στον Χέρτζογκ πέρα από την προσήλωσή του και συμπάθεια για τα στοιχεία της φύσης, φανταζόμαστε ενέπνευσε η μοναδική και αληθινή ιστορία απόδρασης μέσα στα βάθη της ζούγκλας του Λάος. Με λίγα λόγια το ηρωικό στοιχείο και η επιβίωση του ανθρώπου κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες είναι ο άξονας πάνω στον οποίο βασίστηκε για να πραγματοποιήσει αυτήν την επική παραγωγή. Σίγουρα πάντως αντιπροσωπεύει και τον ίδιο τον Χέρτζογκ μια και ο ήρωας έδρασε όπως πιθανά να ενεργούσε πολιτικά ορθόδοξα και κείνος - τηρουμένων των αναλογιών- κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Και δεν διαφέρει και πολύ σε τελική ανάλυση από έναν ριζοσπαστικό ΡΑΜΠΟ στην πιο intellectual version του.

Το αποτέλεσμα είναι άνισο και χλωμό με μιά πρώτη ματιά. Από τη μιά είναι μεν από τις "λίγες" (σήμερα) φορές που βλέπουμε στο σινεμά έναν αμερικάνο αιχμάλωτο να "κακοπερνάει", να ταπεινώνεται και βασανίζεται, τολμώντας έτσι να δείξει το "πραγματικό" πρόσωπο των "κακών" Βιετκόγκ και από την άλλη προπαγανδιστικό. Δεν οφείλεται ούτε σε αφέλεια, ούτε και αμέλεια, αντιθέτως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα γι' αυτο και εξυπηρετούνται συγκεκριμένες πολιτικές σκοπιμοτήτες. Η συγκλονιστική αμετροέπεια του ηρωικού τρόπου ζωής και ο θαυμασμός για τη δύναμη της επιβίωσης, πηγάζουν από την έννοια για την αξία της ζωής και της θυσίας. Με αφετηρία τους ανθρωπιστικούς λόγους γίνεται το όχημα για περαιτέρω ιδεολογικές ερμηνείες και συμπεράσματα που έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους παρά την ντοκιμαντερίστικη οπτική που χρησιμοποιεί.

Ο Κρίστιαν Μπέιλ είναι αξιόπιστος στο ρόλο του, χωρίς να κάνει κάποια υπέρβαση. Σε χαμηλούς τόνους παρά την δραματοποίηση των καταστάσεων κινούνται και οι υπόλοιποι. Η παράνοια δεν εκφράζεται, ενώ ο ρυθμός της ταινίας είναι πολλές φορές επαναλαμβανόμενα υπνωτικός και προβλέψιμος, κάτι που συνάδει από την λίγη πλοκή και δράση του σεναρίου. Μένει η εκπληκτική για άλλη μια φορά καταγραφή από την "έμπειρη" κάμερά του Γερμανού, των μοναδικών τοπίων , της άγριας φύσης, των ήχων αλλά και της "σιωπής" της. Ο άνθρωπος που επιβιώνει έχει στην ουσία καθυποτάξει και δαμάσει την ζούγκλα με όχι πάντα καλές συνέπειες γι' αυτόν. Η φθορά στην υγεία της ψυχής δοκιμάζεται ... Το ίδιο και εμείς!


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΜΟΛΙΣ ΧΩΡΙΣΑ [4/10]

ΜΟΛΙΣ ΧΩΡΙΣΑ
του Βασίλη Μυριανθόπουλου

Υπόθεση: Γειά σας! Με λένε Ηλέκτρα... Εκτός από το ασυνήθιστο του τραγικού µου ονόµατος, κατά τ’ άλλα είµαι µια συνηθισµένη γυναίκα σαν όλες τις άλλες.
Μένω σ’ ένα διαµέρισµα, στο κέντρο της πόλης µε θέα την Ιπποκράτους, κάποιους τόνους τσιµέντου και µερικές χιλιάδες αφηνιασµένους πολίτες που τρέχουν να προλάβουν.... την τρέλα τους.
Δε ξέρω πώς, αλλά µέχρι χθες δεν είχα καµιά καρµική σχέση µε την τραγικότητα και το µυστήριο που τυλίγει το όνοµά µου.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Άλλες Πηγές
Περισότερες πληροφορίες
Κριτικές:

Εύπεπτη και ανώδυνη αλλά κάθε άλλο παρά πρόχειρη "θεατρικού τύπου" κωμωδία. Δεν υποτιμά τη νοημοσύνη του κοινού , όπως οι υπόλοιπες φαρσοκωμωδίες της φετινής περιόδου, έχει έξυπνους διαλόγους με καλαίσθητα γυρίσματα. Οι ερμηνείες είναι ανάλογες των χαρακτήρων που έχουν πέραση στην ελληνική τηλεόραση. Η Ζέτα Μακρυπούλια μακράν η καλύτερη του καστ, με σωστό στήσιμο, παίζει με το κινηματογραφικό φακό με άνεση και φυσικότητα χωρίς εξεζητημένες υπερβολές. Ακολουθεί ο Γιάννης Τσιμιτσέλης, ο οποίος έχει και ταλέντο και εμφάνιση, παίζοντας έναν ρόλο μάλλον αδύναμο και όχι πολύ αβανταδόρικο. Έτσι μάλλον δείχνει περισσότερο "χαμηλών τόνων", επίπεδος χωρίς ένταση και ιδιαίτερη κορύφωση, με ένα εγκεφαλικό - παίξιμο και μούτες που θυμίζουν έντονα τον Γιώργο Κιμούλη στο "Βίος και Πολιτεία" προ εικοσαετίας. Περισσότερο "παίζει" όταν δεν μιλάει...

Επίσης πολύ καλός στο ρόλο του Μήτσου ο Σήφης Πολυζωίδης, στον οποίο διακρίναμε και μας θύμισε άθελά του, το παίξιμο του Τάκη Σπυριδάκη στη Γλυκιά Συμμορία - και αυτού - ώ τι σύμπτωση - προ εικοσιπενταετίας.

Κατά τα άλλα η ταινία δε στερείται του ψυχαγωγικού της χαρακτήρα διαχειρίζοντάς τον από την πλευρά του σκηνοθέτη με επάρκεια. Κουράζει σε κάποια σημεία, κάνοντας τη γνωστή κοιλιά, λόγω του εξοντωτικού ρυθμού και τους διαλόγους που πέφτουν σαν το χαλάζι, χωρίς τις απαραίτητες παύσεις - εκτός του τραγουδιού.

Σαν ιστορία δεν έχει μεγάλη ίντριγκα, αφού η πλοκή της εξαντλείται και περιορίζεται σε "πραγματικό χρόνο" ενός απογεύματος, ενώ το απρόβλεπτο και η έκπληξη απουσιάζουν πλην του gay γάμου. Τα γκαγκς είναι λεκτικά, αρκετά σε αριθμό, θα προκαλέσουν σίγουρα το αυθόρμητο χαμόγελο του θεατή σε ορισμένες περιπτώσεις χωρίς να εκβιάζεται. Χοντρό γέλιο δεν "βγαίνει" ή τουλάχιστον τόσο όσο το πληθωρικό και "υπερβολικό" παίξιμο (ακραιφνώς θετρικο-τηλεοπτικού τύπου) της Ελισάβετ Κωσταντινίδου που έρχεται σε αντίθεση με την πιο συγκρατημένη performance της υπόλοιπης ομάδας. Το αντίθετο ακριβώς ο ρόλος του Ισπανού αν και λίγο "άσχετος" στο κλίμα με τους υπόλοιπους

Η σκηνοθεσία διαθέτει ευρηματικότητα και ρυθμό, ξεφεύγοντας από τα τετριμμένα, σε έναν τομέα που η μπάλα είναι στο γήπεδο της TV και παίζει μονότερμα. Τα μουσικά ακούσματα δε, είναι νεανικά και μπιτάτα στη βάση παλιών και κλασικών κομματιών από dj's remix. Πετυχημένη επιλογή αναμφίβολα το μουσικό τρέιλερ του φιλμ.

Ένα πέρασμα κάνουν επίσης ο Κος ΑΓΚΑΘΙ και ο Κος TVτιγκλόν! Η τηλεθέαση αγκαλιά με τα σελέμπριτι των ριάλιτι που επαγρυπνούν!

Γενικά δε θα περάσει άσχημα όποιος το παρακολουθήσει στον κινηματογράφο, το σπουδαιότερο είναι - τουλάχιστον για εμάς - ότι η ταινία σέβεται την προσωπικότητα του έλληνα θεατή εκμεταλευόμενη πλήρως την ημέρα των ερωτευμένων με όρους διεθνούς μάρκετινγκ. Τουλάχιστον αισθητικά επιζήσαμε και αυτό λέει πολλά σε ένα είδος που λατρεύουν όλοι οι Έλληνες παραγωγοί τόσο που να δικαιολογεί απόλυτα την ύπαρξή του το "φτυάρι", όταν η "αρπαχτή" έχει γίνει συνώνυμο της κακής ελληνικής φαρσοκωμωδίας και εμείς βγάζουμε "σπυριά"...

Αυτό που μας "χάλασε" περισσότερο είναι η λεγόμενη γκρίζα διαφήμιση μια και "παίζουν" στο πανί τους σπόνσορες ...υπερβολικά, για να "ισοσκελίσουν" τον προϋπολογισμό της χρηματοδότησης.


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Οι ταινίες από 14 έως 20 Φεβρουαρίου 2008

Φτωχή η κινηματογραφική εβδομάδα που διανύουμε με 4 μόνο νέες ταινίες. Παράλληλα διεξάγεται , για να μη το ξεχνάμε και το Φεστιβάλ Βερολίνου. Εβδομάδα "ευρωπαϊκού κινηματογράφου" ή "ethnic" αν θέλετε μια και δεν υπάρχει καμμία νέα αμερικάνικη ταινία εκτός της ΑΥΓΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ που και αυτή όμως είναι του Γερμανού Χέρτζογκ.

Οι τέσσερις νέες ταινίες της εβδομάδας που προβάλλονται από 14 έως 20 Φεβρουαρίου είναι :

  • ΜΟΛΙΣ ΧΩΡΙΣΑ - Η ελληνική ταινία της εβδομάδας, συμπίπτει με την γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, εύπεπτη αλλά έξυπνη και γνήσια στους στόχους μάρκετινγκ που έχει θέσει. Η σκηνοθεσία διαθέτει ευρηματικότητα και ρυθμό, ξεφεύγοντας από τα τετριμμένα, σε έναν τομέα που η μπάλα είναι στο γήπεδο της TV και παίζει μονότερμα. Τα μουσικά ακούσματα δε, είναι νεανικά και μπιτάτα στη βάση παλιών και κλασικών κομματιών από dj's remix. Πετυχημένη επιλογή αναμφίβολα το μουσικό τρέιλερ του φιλμ. Η θεατρικότητά της έχει επιμελώς παραμεριστεί και το μόνο που την προδίδει είναι ο εξοντωτικός ρυθμός των διαλόγων που πέφτουν σαν το χαλάζι, χωρίς τις απαραίτητες παύσεις - εκτός του τραγουδιού.

  • ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΓΙΑΚΟΥΜΠΙΑΝ - Η ταινία ποταμός από την Αίγυπτο , αποτελεί την πιο "ευχάριστη" πρότασή μας γι' αυτή την εβδομάδα. Η ταινία του του Μαρουάν Χαμέντ διατείνεται από την προσπάθεια να καλύψει ολόκληρη την ιστορία και την ιδιοσυγκρασία της πατρίδας του στο σήμερα μέσα σε τρεις ώρες και σε μεγάλο βαθμό δείχνει να τα καταφέρνει. Τώρα που το ελληνικό σινεμά πασχίζει να μας παρουσιάζει μία πιο μοντέρνα εικόνα του έλληνα, εμείς θα αναζητήσουμε στο αιγυπτιακό τον έλληνα του χθες, τον έλληνα που έχουμε ακόμα μέσα μας...

  • Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ - Αν ο ΡΑΜΠΟ ήταν "Γερμανός"...; Η ταινία του Βέρνερ Χέρτζογκ είναι άνιση. Από τη μιά είναι μεν από τις "λίγες" (σήμερα) φορές που βλέπουμε στο σινεμά έναν αμερικάνο αιχμάλωτο να "κακοπερνάει", να ταπεινώνεται και βασανίζεται. Και δεν διαφέρει και πολύ σε τελική ανάλυση από έναν ριζοσπαστικό ΡΑΜΠΟ στην πιο intellectual version του. Με αφετηρία τους ανθρωπιστικούς λόγους η ταινία γίνεται το όχημα για περαιτέρω ιδεολογικές ερμηνείες και συμπεράσματα που έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους παρά την ντοκιμαντερίστικη οπτική που χρησιμοποιεί. Μένει η εκπληκτική για άλλη μια φορά καταγραφή από την "έμπειρη" κάμερά του Γερμανού, των μοναδικών τοπίων , της άγριας φύσης, των ήχων αλλά και της "σιωπής" της. Ο άνθρωπος που επιβιώνει έχει στην ουσία καθυποτάξει και δαμάσει την ζούγκλα με όχι πάντα καλές συνέπειες γι' αυτόν. Εν κατακλείδει συναντάμε κάποια από τα κλισέ που μας θυμίζουν την παραγωγή της και όχι την καταγωγή του σπουδαίου κινηματογραφιστή αλλά και παρ' όλα αυτά παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον.

  • Η ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ γερμανική σινεφίλ ταινία του Τούρκου Φατίχ Ακίν, πολυβραβευμένη, αποτελεί την πιό "αξιόπιστη" πρότασή μας για τούτη την εβδομάδα. Ρεαλιστική και ακραία ταυτόχρονα. Ελκυστική η αντίθεση και πολυπολιτισμική δομή της. Από τις κορυφαίες ευρωπαϊκές ταινίες για το 2007 με ένα εξαιρετικά έξυπνο, πολύπλοκο και "μυστηριώδες" σενάριο!


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Λίστα ιστολογίων