Ταινίες

Κριτικές

Box Office

Τελευταία HOT Νέα, Ταινίες, Box Office, Συνεντεύξεις

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2008

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ συνομωτούν απέναντι στο απονενοημένο κοινό που γίνεται μάρτυρας ενός ...φρενοκομείου νέων ταινιών (από 27/3)...

κινηματογραφική εβδομάδα από 27 Μαρτίου..

οι νέες ταινίες της πολύ "φτωχής" ποιοτικά εβδομάδας είναι οι εξής (... ανάμεσα στις οποίες και δύο ελληνικής παραγωγής):

FUNNY GAMES U.S του Μίκαελ Χάνεκε

Εγώ δεν κατάλαβα το λόγο, εκτός της "αγγλικής γλώσσας", το να ξανακάνει ο ίδιος το ριμέικ του μέσα σε μία δεκαετία. Σίγουρα με αυτή τη κίνηση δείχνει πόσο αξεπέραστο είναι γι΄αυτόν (και πόσο πολύ το αγάπησε...) το original, άρα αυτό που ενδόμυχα επιθυμούσε ίσως ήταν να "επιδείξει" το έργο του σε μεγαλύτερο (ποσοτικά) κοινό, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, προκαλώντας συνάμα και την καταξίωσή του ... Γιατί τι να το κάνεις να είσαι "πρώτος" στην Ευρώπη, αφού χωρίς την Αμερικάνικη "βοήθεια" δεν "φτουράς" παγκοσμίως; Και τι καλά, που έχεις και τη Ναόμι Γουότς παραγωγό! Μήπως δείχνει υποσυνείδητα και ένα μικροκόμπλεξ απέναντι στο hollywood ή στα studio μασώντας την καραμέλα του αντιαμερικανισμού (και της βίας), στην πατρίδα της καραμέλας και της βιομηχανίας που την "χρυσώνει" στο στόμα κάθε αντικομφορμιστή; Ω ναι, ανακάλυψαν κάποιοι ξαφνικά τον Νέο Κόσμο και θέλουν να παίξουν παιχνίδια... Τα παιχνίδια επί γερμανικού εδάφους από έναν Αυστριακό με θεατές στην ουσία τους συμπατριώτες του Μίκαελ και θύτες - θύματα, τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, δεν ήταν καθόλου παράξενα, για να τον εμπνεύσουν ώστε σήμερα να "μετατοπίσει" το αρχικό κέντρο βάρους, τους συμβολισμούς και τους όποιους υπαινιγμούς του πρωτότυπου σε μία "δογματική" απενοχοποίηση της καλής Ευρώπης και ενός "στείρου" αφορισμού της κακιάς Αμερικής...

Όμως διαβάστε και την άλλη άποψη:
"Ο Michael Haneke δεν κάνει καμία δημιουργική χάρη στους αμερικανούς και κάνει ένα πιστό αντίγραφο του Παράξενα Παιχνίδια, λογικά για όσους δεν έχουν καλή επαφή με τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Λέγοντας «δεν κάνει χάρη» εννοώ πως διατηρεί το σινεφιλικό του ύφος, πολύ μακριά από την εμπορική λογική των ΗΠΑ, και δεν ανανεώνει τη δημιουργία του, κάνοντας κάτι που ίσως να ήταν και καλύτερο από το πρώτο." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

I AM CYBORG, BUT THAT'S OK του Τσαν Γουκ Παρκ.

Η μεγαλύτερη απογοήτευση, που ένιωσα ποτέ από σκηνοθέτη που όλες του οι ταινίες ήταν από τις αγαπημένες μου. Ειλικρινά, πρόκειται για ταινία κυριολεκτικά "τρελλοκομείο", άνιση, χαοτική και "επαναλαμβανόμενη". Αυτό που ήθελε να "πει" σπάζοντας πλάκα ο Τσαν Γουκ Παρκ με το φιλμ (κομεντί, για να μην τον κατηγορούν συνεχώς για "βίαιο" auteur), εξαντλήθηκε το πρώτο τέταρτο. Δύσκολο να το πιστέψεις αλλά πέρα για πέρα αληθινό: από έναν δημιουργό που έκανε σημείο αναφοράς το OLD BOY, αλλά για δικούς του λόγους (απομυθοποίησης; "χαλαρωτικούς";) αλλάζει "είδος" , οπως οι αθλητές στίβου αλλάζουν αγωνίσματα όταν περάσουν τα χρόνια... τι να περιμένεις πιά; Η τεχνική της φόρμας δεν "αλλάζει" , όμως το αγώνισμα ΔΕΝ είναι δικό του ξεκάθαρα - μας το απέδειξε παταγωδώς!

" Ψυχρά και κοφτά, η τελευταία ταινία του αγαπημένου μας κορεάτη Park Chan-Wook είναι μία αποτυχία. Αυτό όμως που είναι ακόμα πιο περίεργο είναι το ότι δεν φαίνεται ο δημιουργός να ήθελε να κάνει κάτι περισσότερο από αυτό ακριβώς… μία μεγαλοπρεπή αποτυχία! Το σινεμά-δημιουργού, που είναι και η ορθή άποψη περί σκηνοθεσίας, δεν ικανοποιείται από την διατήρηση της καλής τεχνικής του Park, αφού δεν παραδίδει άξιο, ολοκληρωμένο καλλιτεχνικά, σύνολο. Μέσα σε αυτό το κινηματογραφικό ανέκδοτο (το ανέκδοτο ταιριάζει περισσότερο από το να το ονομάζαμε παράδοξο) υπάρχουν, βέβαια, και θετικά στοιχεία..." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

ΣΗΜΕΙΟ ΥΠΕΡΟΧΗΣ του Πιτ Τράβις

Σημείο Υπεροχής της Υπερδύναμης ή πως να αγαπήσετε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ; Διαλέξτε και πάρτε. Η ταινία αν ΔΕΝ την δεις (που αποκλείεται) ως προσχηματική παραγγελία του Πενταγώνου για την απενοχοποίηση των ΗΠΑ για κάθε δεινό που συμβαίνει σε τούτο τον κόσμο, τότε θα την απολαύσεις στο μάξιμουμ στην δράση της. Μάλιστα οι επιλογές του "παιχνιδιάρη" σκηνοθέτη δεν περιορίζονται σε μία κλασικού τύπου αφήγηση, αλλά παρουσιάζει το ίδιο γεγονός κάτω από 8 διαφορετικές κάμερες, οπτικές ή όπως αλλιώς θέλετε δείχνοντάς μας ή αποκαλύπτοντάς μας, βαθμιαία, με ένταση και σωστό τάιμινγκ όλα τα περιστατικά που προηγήθηκαν της τρομοκρατικής επίθεσης και της απόπειρας δολοφονίας του Προέδρου των ΗΠΑ, 23 λεπτά νωρίτερα. Αν δεν υπήρχε αυτός ο εκπληκτικός ρυθμός, η κλιμακωτή αγωνιώδης εξέλιξη, το νεανικό νεύρο στη σκηνοθεσία και το κυριότερο αυτό το ασύλληπτης ιδιοφυίας μοντάζ, δε θα υπήρχε λόγος να αραδιάσουμε πάνω από μία γραμμή για την ταινία. 8 τρόποι για να απολαύσετε μια ταινία με αδρεναλίνη στο μάξιμουμ και τις πιο τρελές καταδιώξεις με αμάξια που έχετε συναντήσει τον τελευταίο καιρό στη μεγάλη οθόνη. Γιατί ίσως, μόνο με το τελευταίο κορυφαίο ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΜΠΟΡΝ του Πολ Γκρινγκρας, μπορεί να συγκριθεί σε τεχνικό επίπεδο τελειότητας. Είπαμε, όμως ότι θα μιλάγαμε για την καλύτερη υπερπεριπέτεια των τελευταίων ετών αν δεν υπήρχε το QUO VADIS να σε στιγματίζει,δηλαδή να θεωρείσαι τρομοκράτης αν δε συμμερίζεσαι την Αμερικάνικη εξωτερική πολιτική. Αν και πολύ νερό στο κρασί έχει χυθεί από την 9/11 και μετά, σήμερα πολλοί θεωρούν πως η εσωτερική τρομοκρατία είναι πιό επικίνδυνη και ύπουλη. Ακόμα αξίζει να σημειωθεί και η τοποθεσία που λαβαίνουν μέρος όλα αυτά τα "φανταστικά" σενάρια της NSA και CIA, δηλαδή στην Ισπανία, επί Ευρωπαϊκού εδάφους (δες ΕΤΑ και Βάσκους) και από Μαροκινούς "τρομοκράτες", τα απομεινάρια μιας παρακμιακής αποικιοκρατίας μεταλλαγμένοι στο dna από μια φανατική φονταμενταλιστική νοοτροπία (Μουσουλμανικής;) υπεροχής. Αντιδραστικό περιεχόμενο και προπαγάνδα που περνάει μέσα από μια ελκυστική φόρμα και τεχνική που δε θα αφήσει ασυγκίνητο κανένα, τουλάχιστον όσους έχουν ανοχές να μην υιοθετούν τέτοιου είδους "αντιτρομοκρατικά" σενάρια.

"Ο Pete Travis με το σκηνοθετικό του «καλημέρα» δίνει διαπιστευτήρια μεγάλου μάστορα στο είδος του περιπετειώδους θρίλερ. Παρουσιάζει ένα σύνολο σφικτό, δυναμικό, ρυθμικό, αγωνιώδες και σκληροτράχηλο. Εντυπωσιάζει και η προσέγγιση του αφού παίρνει ένα γεγονός, το σπάει και το μοιράζει σε ήρωες και περιστατικά, δένοντας το, από ένα σημείο και μετά, σε ένα ενιαίο σύνολο ως το πλούσιο φινάλε. Όμως, και αυτό το «όμως» είναι τεράστιο, η ταινία είναι μία απροκάλυπτη προπαγάνδα. Πως σας ακούγεται να είναι το καλύτερο παιδί ο πλανητάρχης; " Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ των Τζέισον Φρίντμπεργκ, Άαρον Σέλτζερ

Για κλάματα...ε, άκουσον - άκουσον... Τι σου είναι αυτοί οι Σπαρτιάτες που ολόκληρο hollywood από τη μια σε αποθεώνει και εξυψώνει με εκατομμύρια δολλάρια στον "κόρφο" σου και από την άλλη σε μασάει σα πατατάκι του Ροναλντίνιο, σε τσουβαλιάζει σαν κακόγουστο και χοντροκομμένο ανέκδοτο και μετά σε δίνει στα McDonalds ως πρότυπη και υγιεινή διατροφική συνήθεια! Κακοστημένη και προχειροπαιγμένη "σάτιρα", αυτό είναι το λιγότερο... Ευτυχώς που ακόμα και τα "αμερικανάκια" δεν τα ακούμπησαν χοντρά σ' αυτό το "μικρόβιο" της Τέχνης. Όποιος αντέξει και το δει ολόκληρο (όπως ο υποφαινόμενος) να έχει υπόψη του πως υπάρχουν 20 περίπου λεπτά μετά τους τίτλους τέλους... και ενώ μετά από 15 λεπτά ξαναβγαίνουν οι τίτλοι για δεύτερη φορά (αφού "συνουσιάσει" τα φρύδια με τη μύτη σου από την παρωδία του American Idol) να' σου σκάει και στο τελευταίο καρέ η ρόμπα του Ράμπο. Ειλικρινά δε νομίζω παρά ελάχιστοι να είδαν ή θα δουν αυτή τη σκηνή στο 20ο λεπτό ... καθυστέρησης από τον ...διαιτητή του κινηματογράφου μια και η κερκίδα απαιτεί και φωνάζει και γιουχάρει απεγνωσμένα και με απειλητικές διαθέσεις: στον Καιάδα... στον Καιάδα ... στον Καιάδα! Κόκκινη κάρτα και στους 22 !

"Ακούστε. Δεν είμαι εθνικιστής, αλλά έχω υψηλό σεβασμό προς ανθρώπους που μάχονται για την ελευθερία τους. Όχι, το να διακωμωδείς, με το πιο ηλίθιο τρόπο τον Λεωνίδα και τους 300, δεν είναι το ίδιο με το να διακωμωδείς τον Τζέιμς Μποντ ή τις ταινίες τρόμου. Έλεος!!! Θα σας πω πρώτα την αμαρτία μου. Στα πρώτα δέκα λεπτά γέλασα, ως το «I Will Survive» ανέκδοτο. Από εκεί και πέρα έγινα μάρτυρας (το «μάρτυρας» με την έννοια την μαρτυρική!) ανεκδότων πιο κρύων και από παγωτό χωνάκι. Η μία μ… διαδέχονταν την άλλη, ενώ σκηνές σαν τον διαγωνισμό χορού Ελλήνων και Περσών ξεπερνούσαν σε σεναριακή έμπνευση μονάχα το Βαθύ Λαρύγγι." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)


ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ του Βασίλη Βαφέα

"Σκοπός του Βαφέα δεν είναι πλέον να τα βάλει με το σύστημα, ούτε να αναπτύξει μία ιδιόμορφη ερωτική σχέση. Είναι απλά να σε τρελάνει, όπως ακριβώς τρελαίνεται, πιθανώς, ένας άντρας από την απαιτητική γυναίκα του. Χρησιμοποιεί το σουρεαλιστικό παράδοξο και πλάθει μία ιστορία που τίποτα δεν δένει λογικά. Και εδώ κάνει το μεγάλο λάθος, ακόμα και αν στο τέλος πάει να διορθώσει τα πράγματα. Ακόμα και ο σουρεαλισμός έχει την δική του λογική." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

ΕΡΩΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ του Νίκου Αλευρά

"Ξεχάστε τους διάλογους , οι ηθοποιοί σχεδόν απαγγέλνουν το κείμενο τους στη κάμερα , ένα ανελέητο voice over με ειρωνικό ακαδημαϊσμό αποπειράται να προσδώσει χαρακτήρα ψευτο-ντοκιμαντέρ στο όλο εγχείρημα και νομιμοποιούμενος από το θέμα του ο φακός επιμένει ηδονοβλεπτικά στο γυναικείο γυμνό. " Νίκος Νικολαΐδης (διαβάστε εδώ την κριτική του)


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2008

Διόρθωση στα κινηματογραφικά ερείπια...

κινηματογραφική εβδομάδα από 20 Μαρτίου.. με 8 ταινίες για όλα τα γούστα...

από ...συναυλίες, μέχρι κωμωδίες και από ... ζόμπι και θρίλερ έως σινεφιλικές αναφορές.

Κανείς δεν περίμενε ότι μία ελληνική ταινία θα έπαιρνε "κεφάλι" και θα ξεχώριζε τόσο, ώστε να την προτείναμε ως καλύτερη της εβδομάδας... Κι όμως αυτό είναι πραγματικότητα έπειτα από πολλά χρόνια ξανά καθώς η ταινία του Θάνου Αναστόπουλου επιχειρεί μία ΔΙΟΡΘΩΣΗ και στο ελληνικό σινεμά. Σίγουρα η καλύτερη ελληνική ταινία της προηγούμενης περιόδου, ξεχωρίζει κυρίως για την τολμηρή θεματική της. Τα "σύμβολα" της χώρας σε στοιχειώνουν και "πέφτουν στο κενό", μια και οι ιδιαιτερότητές μας ως έθνους και φυλής καταρρέουν μπροστά στην παγκοσμιοποίηση. Πατάει σε τεντωμένο σκοινί, ακροβατώντας επικίνδυνα, όμως η πραγματικότητα είναι αυτή. Η ελληνική κοινωνία αφομοιώνει το "ξένο" στοιχείο , τον μετανάστη και η ταινία μας δείχνει με πολύ έξυπνο τρόπο τις ακραίες μορφές αντίδρασης. Η υπέρβαση που επιχειρείται με την ΔΙΟΡΘΩΣΗ δεν οδηγεί σε εξιλέωση ενώ ο από μηχανής θέος της αρχαίας τραγωδίας επιταχύνει την κάθαρση της ψυχής. Τρέχτε ... στον ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ που παίζεται αποκλειστικά, γιατί , πράγματι, το αξίζει και κάτι μου λέει ότι, θα γίνει η ΔΙΟΡΘΩΣΗ στο ελληνικό σινεμά που όλοι περιμένουμε. Αφού κατόρθωσε - δικαιολογημένα - να γίνει θέμα συζητήσεων για το περιεχόμενό της... και με 3 Κρατικά Βραβεία από το τελευταίο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τη διανομή της ανέλαβε το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ αφού κανένας "έμπορος" δεν κάνει Τέχνη απ΄ ότι φαίνεται και χωρίς ίχνος ντροπής την αγνόησαν επιδεικτικά... Γι΄αυτό λέω ευκαιρία για ΔΙΟΡΘΩΣΗ ! Πιστεύουμε ακράδαντα ότι αξίζει να έχει την καλύτερη τύχη, αν μία ...φαρσοκωμωδία μπορεί και κόβει εικοσαπλάσια εισιτήρια σε εκατονταπλάσιες αίθουσες...

"Όταν κάποιος σιωπά, σκέφτεται. Έτσι λειτουργεί και η ταινία του Θάνου Αναστόπουλου, αφού στην διάρκεια της ακούγονται ελάχιστοι διάλογοι και οι περισσότεροι ήχοι έρχονται σε δεύτερο πλάνο, δηλαδή όχι από τους πρωταγωνιστές. Μοιραία όμως, η ιστορία που αναπτύσσει σε παράλληλο επίπεδο ο δημιουργός, δεν έχει την ίδια δυναμική και εδώ οι σιωπές εκλαμβάνονται σαν δημιουργικά κενά, δηλαδή χαμένος σεναριακός χρόνος." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

• Η νέα ταινία του βετεράνου 83 χρονου Σίντνεϊ Λιούμετ ΠΡΙΝ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΠΕΘΑΝΕΣ (BEFORE THE DEVIL KNOWS YOU'RE DEAD) , επίσης ξεχωρίζει "ποιοτικά" αυτή την εβδομάδα.
" Με την ισχυρή υποστήριξη του Philip Seymour Hoffman, αλλά και του υπόλοιπου καστ, καταφέρνει να έχει κάποιες σκηνές με έντονη δραματική σημασία και εντέλει να μας καθηλώνει η όλη οικογενειακή τραγωδία, αυτόνομα." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

Κατά τη γνώμη μου, το φιλμ είναι μία σπουδή και ένα δοκίμιο πάνω στα όρια της ανθρώπινης αντοχής και ανοχής. Είναι ηθικά προκλητική από την αρνητική ενέργεια που εκπέμπεται από τους συμβατικούς ήρωές της, μελό εκεί που χρειάζεται για να τονίσει το δράμα και κατακερματισμένη χρονικά για να στηρίξει το απρόβλεπτο και τις ισορροπίες. Μία αφηγηματική επιλογή εξαιρετικά εμπνευσμένη με νεύρο, ρυθμό και ουσία. Προβληματίζει , χωρίς να κουράζει χρησιμοποιώντας την φόρμα και "αισθητική" του ψυχολογικού θρίλερ. Διαθέτει έναν εξαιρετικό Σέιμουρ Χόφμαν σε μεγάλη φόρμα και κέφι και ένα πολύ εύθραυστο και ασταθή - στο πετσί του ρόλου του - Ήθαν Χωκ. Πείθουν και όπως και το επόμενο ισπανικό φιλμ, χαρακτηρίζεται από σεναριακό εύρημα του κατακερματισμού του χρόνου, την αφήγηση με φλας μπακ και την συμμετοχή της αντίληψης του θεατή για τις διαφορές των ίδιων γεγονότων κάτω από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Επιλογές αντισυμβατικές και πέρα από τη mainstream αφήγηση.

Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΩΝ - Ισπανική ταινία του Χόρχε Σάντσεθ-Καμπεθούδο, χαμηλού προϋπολογισμού, αλλά αρκετά ενδιαφέρουσα στην ανάπτυξή της και στον τρόπο προσέγγισης της προβληματικής γύρω από τη βία. Η εθνική κινηματογραφία της Ισπανίας μας κάνει και ζηλεύουμε για τα επιτεύγματά της, αλλά εκεί ο πολιτισμός είναι σε άλλη ...διάσταση και "πλανήτη" από τον σύγχρονο νεοελληνικό παραλογισμό και την κινηματογραφική μας μιζέρια. Αποτελούμενη από σπονδυλωτές ιστορίες που συνδέονται μεταξύ τους από δευτερεύοντες χαρακτήρες που συμμετέχουν στην εξέλιξη της πλοκής. Σενάριο "σταυροβελονιά" με μοντέρνα μη γραμμική αφήγηση γι' αυτούς που δεν τα θέλουν στο πιάτο "όλα έτοιμα", θα σας αφήσει να ανακαλύψετε τις σεναριακές εκπλήξεις, βήμα προς βήμα με αγωνία, ένταση και χρονικά απρόβλεπτα.

" Παίζει με την αφήγηση, πετώντας πετραδάκια στο επόμενο επεισόδιο της ταινίας. Ναι, η ταινία είναι χωρισμένη σε μικρά επεισόδια, το κάθε ένα με διαφορετικό πρωταγωνιστή και χωρίς να αλλοιώνει τον κεντρικό του κορμό." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

Οι υπόλοιπες ταινίες που κυκλοφορούν:

ΓΥΡΝΑ ΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ - Έξυπνη ιδέα, που όμως κινηματογραφικά είναι "λίγη" . Το μελοδραματικό στοιχείο υπερακοντίζει το κωμικό, με αποτέλεσμα το γέλιο και πάλι να είναι ένα άπιαστο όνειρο... Οι γραφικότητες και οι "χοντροκοπιές" δε λείπουν αλλά μάλλον ατυχείς - το λιγότερο - είναι οι αναφορές στις ταινίες που επιλέγησαν για να "γυριστούν"...

"Μία απίθανη ιδέα που δεν πάει, ακριβώς, στα σκουπίδια, αλλά σίγουρα χαραμίζεται. Αυτό που θα μπορούσε να είναι η κωμωδία της δεκαετίας είναι τελικά ένα έξυπνο φιλμάκι με απλοϊκά μηνύματα και λίγο καλό, αλλά εύκολο, χιούμορ. Ο Michel Gondry αποδεικνύεται λίγος στο να εξωθήσει στα άκρα μια ακραία ιδέα και συναισθηματικότερος από ότι πρέπει, κυνηγώντας το φάντασμα του Capra και όχι του Mel Brooks ή των αδελφών Marx." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

DOOMSDAY - Άλλη μία ταινία που βασίζεται στον μύθο της καταστροφής της ανθρωπότητας από ιούς, επιδημίες κλπ. Το μελλοντολογικό της υπόθεσης το έχουμε ξαναδεί στο εφιαλτικό 28 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΜΕΤΑ ή και στον ΖΩΝΤΑΝΟ ΘΡΥΛΟ πρόσφατα. Υπάρχουν σκηνές που η φουτουριστική "χέβι μέταλ" και "πανκ" αισθητική είναι δανεισμένη από τα παλιότερα φιλμ όπως "ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ" και τη σειρά "ΜΑΝΤ ΜΑΞ". Ωμή βία, μπόλικο αίμα, σπλάτερ χωρίς τσιγγουνιές, νοσταλγία για παρόμοιες ταινίες των δεκαετιών των '70'ς και '80'ς είναι αυτά που σε προκαλεί να βιώσεις. Ένας φόρος τιμής που θα ... έχει συνέχεια!
Και μην ξεχνάμε πως πρόκειται για Βρεττανική υπερπαραγωγή με ελάχιστα ψηφιακά εφφέ και όχι made in hollywood αν αυτό σας κάνει να εξιλεωθείτε από τις ενοχές για το εμπορικό αμερικάνικο σινεμά των στούντιο και την ισοπεδωτική αντίληψη της 7ης Τέχνης.

"Ο ενθουσιασμός μου έχει και όρια και είναι αυτά που βάζει η ταινία εξαρχής, στοχεύοντας κάτι μακριά από απαιτήσεις ποιότητας και νοηματικές αναζητήσεις. Δεν είναι 28 Μέρες Μετά, δεν είναι Dog Soldiers, αλλά μία σούπερ-ενδιαφέρουσα παραγωγή. Για διαφόρους λόγους είναι και η πρόταση μου για αυτήν την εβδομάδα." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

U2 -3D - Ενδιαφέρον "μουσικά" και κινηματογραφικά στο "τεχνικό" μέρος. Μία πραγματική συναυλία μπροστά στα μάτια σας, σα να είσαστε παρόντες, "εικονικά" με την μέθοδο της τρισδιάστατης εικόνας. Ένα θέαμα που αποσκοπεί να σε εντυπωσιάσει ακουστικά και οπτικά και μόνο. Καθαρή και δυνατή μουσική από πολυκάναλο ήχο θα προσφέρει στους φαν των U2 ένα άλλοθι και στην κινηματογραφική βιομηχανία το στοίχημα για να συνεχίσει την εξέλιξη της τεχνολογίας αυτής και στις ταινίες φιξιόν... Το δέος που νιώθεις στην αρχή μετατρέπεται σε ρουτίνα μετά το τρίτο κομμάτι. Το θέμα είναι ότι για να το απολαύσεις πρέπει να μην το δεις σαν ...ταινία αλλά σαν συναυλία στο 1/10 της τιμής εισιτηρίου και στην ...πρώτη θέση ! Υπάρχει μόνο ένα σημείο προς το τέλος (το προτελευταίο τραγούδι πριν το "With or Without You") που παρουσιάζει "βιντεοκλιπίστικο" ενδιαφέρον με την τρισδιάστατη τεχνολογία των "γραμμάτων"... και "λέξεων".

" Και το U2 3D δεν είναι τίποτα, λοιπόν, παραπάνω από την κινηματογράφηση μιας απλής συναυλίας, που, αν δεν είχαμε την τρισδιάστατη τεχνολογία, θα έβγαινε κατευθείαν σε DVD και ίσως, πάλι, να μην έβγαινε καθόλου. Σαν live δεν παρέχει ιδιαίτερα εφέ, δεν καταφεύγει σε εντυπωσιασμούς ή εξόφθαλμες διασκευές, απλά σε αφήνει αντιμέτωπο με την απλή μουσική φρενίτιδα του γκρουπ." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ - Το κύκνειο άσμα των "ζόμπι" από τον πατριάρχη του είδους Ρομέρο, μάλλον δεν πείθει. Παρ΄ότι έξυπνα χρησιμοποιεί την πληροφορία και την τεχνολογία του σήμερα, με μία κάμερα αλά CLOVERFIELD, δεν τρομάζει καθόλου. Μάλλον θα λέγαμε ότι πρόκειται για ένα είδος "απολογίας" του Ρομέρο στο είδος που "γέννησε".

"Η ταινία έχει ελάχιστο gore, ελάχιστη αγωνία και ακόμη λιγότερο τρόμο." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

ΜΠΑΜΠΑΣ ΓΙΑ ΓΚΟΛ - Κωμωδία της Ντισνεϊ, μακριά από τον καλό εαυτό της. Παρ΄όλα αυτά δεν προσβάλλεται η "αισθητική" μας στο δυσκολότερο κινηματογραφικό είδος αλλά και δεν έχει να σου δώσει τίποτα παραπάνω από δύο ώρες ανέξοδης , ανώδυνης και απροβλημάτιστης ψυχαγωγίας. Το γέλιο μάλλον ...εκβιάζεται και λειτουργεί περισότερο προσχηματικά στο διδακτικό ύφος που μας έχουν συνηθίσει πολλές οικογενειακές ταινίες της εταιρείας. Με τον "The Rock", στο βασικό ρόλο.

"Μια ταινία ανάλαφρων ηθών (όχι ανήθικη, ανάλαφρη) με μοναδικό μήνυμα την πατρική αγάπη, καλοδεχούμενο μήνυμα όσο και απλοϊκό. Σαν κωμωδία έχει ξεκάθαρους στόχους, αφού, τουλάχιστον, προσπαθεί να είναι αστεία." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2008

10.000 Π.Χ. [1/10]

10.000 Π.Χ.
10.000 BC

του Ρόλαντ Έμεριχ

Υπόθεση: Ο σκηνοθέτης Ρόλαντ Έμεριχ (δημιουργός των, “Independence Day”, “The Day After Tomorrow”) αυτή τη φορά μας προσφέρει μία συναρπαστική οδύσσεια μέσα σε μία μυθική εποχή γεμάτη με προφητείες και επίγειους θεούς, όταν τα πνεύματα των προγόνων κυβερνούσαν τις κατά τόπους περιοχές και τα παντοδύναμα μαμούθ έσειαν τη γη στο πέρασμά τους. Σε μια απομονωμένη βουνίσια φυλή, ο νεαρός κυνηγός ΝτεΛε (ΣΤΙΒΕΝ ΣΤΡΕΪΤ) βρίσκει τη μεγάλη αγάπη της καρδιάς του –την πανέμορφη Έβολετ (ΚΑΜΙΛΑ ΜΠΕΛ). Αλλά όταν οι μυστηριώδεις Άρχοντες του Πολέμου κάνουν επιδρομή στο χωριό τους και απαγάγουν την Έβολετ, ο Ντελέ τίθεται επικεφαλής μιας μικρής ομάδας κυνηγών για να τους καταδιώξουν ως το τέλος του κόσμου, προκειμένου να τη σώσουν. Καθώς προχωρούν διακινδυνεύοντας τη ζωή τους μέσα σε άγνωστους τόπους, ανακαλύπτουν ότι υπάρχουν κι άλλοι πολιτισμοί πέρα από τον δικό τους κι ότι το ανθρώπινο γένος είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο είχαν φανταστεί. Σε κάθε νέα τους συνάντηση, στην ομάδα προστίθενται κι άλλες φυλές, στις οποίες έχουν επιτεθεί οι Σκλάβοι Επιδρομείς, μετατρέποντας έτσι την κάποτε μικρή ομάδα του Ντελέ σε κανονικό στρατό πολεμιστών.
Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Άλλες Πηγές
Περισότερες πληροφορίες


Οδηγημένοι από τη μοίρα, οι άπειροι αυτοί πολεμιστές θα πρέπει να αντιμετωπίσουν προϊστορικά αρπακτικά αλλά και να αψηφήσουν τα πιο άγρια στοιχεία της φύσης. Στο τέλος του ηρωικού τους ταξιδιού, ανακαλύπτουν ένα χαμένο πολιτισμό και μαθαίνουν ότι η τελευταία πρόκληση με τη μοίρα βρίσκεται σε μια αυτοκρατορία πέρα από κάθε φαντασία. Εδώ θα χρειαστεί να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι σε έναν τυραννικό θεό, ο οποίος έχει σκλαβώσει με βίαιο τρόπο τους δικούς τους ανθρώπους. Και είναι εδώ που ο Ντελέ θα φτάσει τελικά να συνειδητοποιήσει ότι ο προορισμός του ήταν να σώσει όχι μόνο την Έβολετ αλλά όλο τον ανθρώπινο πολιτισμό.

Κριτικές:

Την ίδια ημερομηνία πέρσι βγήκε από την Warner το μεγαλειώδες (;) έπος των 300 κατά Φρανκ Μίλλερ, σπάζοντας τα ταμεία σε Ελλάδα, ΗΠΑ αλλά και παντού στον κόσμο... Η προϊστορική υπερπαραγωγή του μπλοκμπαστερά Ρόλαντ Έμεριχ, σκόπευσε να κάνει το ίδιο και φέτος, μόνο που δεν υπολόγισε τις συνισταμένες αυτού του εγχειρήματος ολοκληρωμένα.

Η αίσθηση που αποκομίσαμε από την προβολή είναι το λιγότερο απαξιωτική. Με χαμηλό budget ($75 εκατομμύρια) για ταινία που θέλει να "γράψει" ιστορία απέτυχε παταγωδώς. Το αποτέλεσμα κρίνεται "φτωχό" στα οπτικά ψηφιακά εφφέ, έως απαράδεκτα αστείο στα σκηνικά, και μίζερο στα κοστούμια και μακιγιάζ. Βέβαια αν κάποιος τη δει ως "παρωδία", ίσως την ευχαριστηθεί, κάπως έτσι και εμείς την "παλέψαμε" έως τέλους. Πιο "γραφική" δε ...γινόταν, πιστέψτε το!

Μην περιμένετε να πάρετε μαθήματα ιστορίας, από την ταινία, που κάνει απλή επίδειξη, όλων των κλισέ που επέβαλλαν κάποτε τα γυρίσματα επικών ταινιών , επηρεασμένα από την ελληνική μυθολογία και ιστορία, την ρωμαϊκή αυτοκρατορία κοκ.

Ένα blockbuster για να λειτουργήσει πρέπει να πετύχει τρία τουλάχιστον πράγματα.

1. Να εντυπωσιάσει και να κάνει τον θεατή του μέσου όρου, να νιώσει δέος.

2. Να πείσει όσο μπορεί περισσότερο για την αληθοφάνεια, των χαρακτήρων και του περιβάλλοντος, μια και θεωρείται δεδομένο πως μια υπερπαραγωγή που έχει μεγάλους στόχους δεν φείδεται των χρημάτων. Όχι μόνο να φαίνεται "μεγαλοπρεπής και γκροτέσκα" αλλά και να είναι.

3. Να πετύχει να συγκινήσει αυθεντικά, μπορεί να διακατέχεται από στόμφο και μεγαλοπρέπεια, αλλά χωρίς ..."δήθεν" και ευκόλως εννοουμένων γλαφυρότητες.

Οι σκηνές με τα μαμμούθ είναι ειλικρινά, ντρέπομαι που το γράφω κι όλας, για "γέλια"... Και δυστυχώς εκεί στηρίχτηκε η διαφημιστική εκστρατεία.

Από την αρχή πάντως του εγχειρήματος του γερμανού σκηνοθέτη, κάτι δεν πήγαινε καλά και προτού ακόμα βγεί για διανομή, έχοντας περάσει διάφορα τεστ από παραγωγούς και limited κυκλοφορία σε κοινό που απάντησε σε ερωτήσεις τύπου exit poll, όλα έδειξαν πως επρόκειτο τελικά για μία παραφουσκωμένη φάρσα ! Ούτε σε διανομή υπερπαραγωγής έτυχε (3.410 αίθουσες), στο άνοιγμά του ούτε τα έσοδά του και παρά την πρωτιά στις ΗΠΑ από 7-9 Μαρτίου , με περίπου $35,7 εκατομμύρια, ήταν τα αναμενόμενα αλλά ούτε και έτυχε παγκόσμιας ταυτόχρονης πρεμιέρας όπως θα γινόταν αν από την αρχή είχε αξιολογηθεί σαν blockbuster.

Να σας θυμίσουμε ότι πέρσι την ίδια μέρα (6 Μαρτίου) ξεκίνησαν οι "300" του Ζακ Σνάιντερ στη χώρα μας με ρεκόρ όλων των εποχών, ενώ στο άνοιγμά τους στις ΗΠΑ από τις 9 - 11 Μαρτίου πέτυχαν τα διπλά (!), από το 10,000 π.Χ με $70 εκατομμύρια!

Άρα, τι έμεινε από όλη αυτή τη φασαρία; Ένα τίποτα, μία δράση για μικρά παιδιά (χωρίς ούτε "σταγόνα αίματος"), μία αισθηματική - ρομαντική ιστορία τελικά που αγγίζει τα όρια της παρωδίας. Το μελόδραμα δεν αφορίζεται , αλλά στην προκειμένη περίπτωση είναι το όχημα του Έμεριχ για την αυτοκαταστροφική βουτιά του στο "κενό"...

Όλα θυμίζουν στην ταινία πως παρακολουθούμε , ένα παραμύθι κακοφτιαγμένο, κακοστημένο και κυρίως ερμηνευτικά κακοπαιγμένο. Ένα σενάριο απαράδεκτο , που μάλλον ούτε σε σχολική παράσταση δεν θα είχε τύχη. Όλα δείχνουν μία πολύ "μικρή" ταινία μακριά από τις προσδοκίες που είχε γεννήσει το αρχικό project και το μάρκετινγκ της προωθητικής καμπάνιας. Η αισιοδοξία μετατράπηκε σε οικτρή απογοήτευση. Και αν δεν υπήρχαν οι δυό - τρεις σκηνές με τα κυνηγητά των "άγριων ζώων" (μαμμούθ και τίγρης) ενάντια στην ανθρώπινη φύση, η ταινία δε θα είχε κανένα λόγο να προβληθεί. Τα κλισέ κατακλύζουν το 99% της ταινίας χωρίς καμία προπάθεια απεγκλώβισής της από τα κοινότυπα και συνηθισμένα των ομοειδών ταινιών. Και όχι μόνο αυτό, εδώ απουσιάζει και καθ' εαυτού η δράση, η αγωνία και έκπληξη δημιουργώντας αφόρητο εκνευρισμό σε όσους το παρακολούθησαν. Γιατί; Είπαμε...

Το ψεύτικο κάνει μπαμ από μακριά, και σε προκαλεί - γιατί όχι ; - να γελάσεις μαζί του!

Γενικά παρακολουθήσαμε μία από τις χειρότερες υπερπαραγωγές του Χόλιγουντ, ομολογουμένως, ίσως η πρώτη και - τελευταία (;) φορά - που ο Ρόλαντ Έμεριχ, μοιάζει απλός διεκπεραιωτής ωσάν απών από τα γυρίσματα ή έχοντας βάλει αυτόματο πιλότο στα blue screen. Όλα τα άλλα περί ιστορικών ανακριβειών, το "αυθαίρετο" ανακάτεμα "πολιτισμών" και τη βαβέλ της γλώσσας τα προσπερνάμε καλοπροαίρετα μια και ο στόχος της ταινίας δεν είναι να καλύψει το ενδιαφέρον μας ως πρωτογενές ντοκουμέντο βασιζόμενο σε εμπεριστατωμένη έρευνα που περιχαρακώνει η ιστορική αλήθεια.


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

"μάλλινα" μαμμούθ ή τρίχες προϊστορικές θα κάνουν το κοινό να παραμιλά τρώγοντας γλιστρίδα αλά Κεσίς στον ελεύθερο αλλά παράλογο κόσμο του Κεν Λόουτς;

κινηματογραφική εβδομάδα από 13 Μαρτίου...

Σίγουρα την εβδομάδα που διανύουμε κυκλοφορούν ταινίες για όλα τα γούστα υπάρχει μάλιστα και το blockbuster 10.000 Π.Χ. του Ρόλαντ Έμεριχ, που θα ήθελε αλλά δεν πρόκυψε να πετύχει ότι και οι "300" πέρσι αλλά από την άλλη και το ΚΟΥΣ ΚΟΥΣ ΜΕ ΦΡΕΣΚΟ ΨΑΡΙ που σάρωσε τα CESAR , τα γαλλικά όσκαρ, προς έκπληξη όλων. Από την Βρεττανία όμως έρχεται και πάλι το "καλό χαρτί" με δύο εντελώς διαφορετικές παραγωγές σε στυλ, γραφή και θεματική.

Η ταινία που - κατά τη γνώμη μου - ξεχωρίζει αυτή την εβδομάδα είναι του βετεράνου Βρεττανού δημιουργού Κεν Λόουτς. Το ΕΝΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ , με τον συμβολικό όσο και αυτοσαρκαστικό τίτλο, μας περιγράφει δείχνοντάς μας ένα Λονδίνο σχεδόν τριτοκοσμικό, τα όρια της ανεργίας και της εκμετάλευσης των μεταναστών και λαθρομεταναστών.

Η ηρωίδα της ταινίας έχει ένα όνειρο το οποίο σε γενικές γραμμές δε διαφέρει από το όνειρο του πετρελαιά Πλέινβιου (Ντάνιελ Ντέι Λιούις) στο ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ. Εμποτισμένη από το ιδιότυπο "αμερικάνικο όνειρο" για πλούτο και ευημερία, χρησιμοποιεί κάθε νόμιμο και παράνομο μέσο για να το πετύχει ξεπερνώντας κάθε ηθικό φραγμό που βρίσκεται στο διάβα της. Η ανθρωπιά χάνεται μόλις το χαρτονόμισμα με την κεφαλή της βασιλομήτορος θα γίνει αυτοσκοπός με την υποκρισία και το ψέμμα να κερδίζουν πόντους. Χωρίς κανένα δισταγμό εκμεταλεύεται την ανθρώπινη ανάγκη της εργασίας για βιοποριστικούς λόγους παίζοντας το παιχνίδι του σκληρού και άκρατου φιλελευθερισμού, σ' έναν κόσμο χωρίς σύνορα στον τομέα της οικονομίας. Έναν κόσμο ελεύθερο στην εξαθλίωση, την ανεργία, την φτώχεια, την ένδεια και τη δυστυχία. Η παγκοσμιοποίηση γέννησε τον "ειρωνικό" τίτλο της ταινίας του Λόουτς... Η μετανάστευση (νόμιμη ή και παράνομη) και το πρόβλημα της "ξeνοφοβίας" γενικώς τείνει να γίνει το favorite του μεγάλου Κεν τελευταία... Μάλιστα το σφραγίζει με την μοναδική προσωπικότητά του στο minimal ρεαλιστικό και εξαιρετικά φυσικό και ελεύθερο παιχνίδι που ξέρει να παίζει.

Επίσης ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ταινία εποχής Η ΑΛΛΗ ΕΡΩΜΕΝΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ του Βρετανού Τζάστιν Τσάντγουικ, κυρίως για τις ερμηνείες των δύο όμορφων πρωταγωνιστριών της αλλά και το σενάριο που είναι βασισμένο στο best seller ομώνυμο μυθιστόρημα της Φιλίπα Γκρέγκορι. Γενικά πρόκειται για μια καθηλωτική και αισθησιακή ιστορία, γεμάτη ρομαντισμό, πόθο, ίντριγκες, προδοσίες, συνωμοσίες, με πρωταγωνιστές τη Σκάρλετ Γιόχανσον, τη Νάταλι Πόρτμαν και τον Ερικ Μπάνα στο ρόλο του βασιλιά Ερρίκου VIII. Αν τα πηγαίνετε καλά με τις παραγωγές του BBC, μην την χάσετε. Νομίζω πως είναι άψογη στο είδος της, μία ολοκληρωμένη ταινία που δε θα βαρεθεί κανείς ούτε λεπτό. Στα χνάρια του Τζο Ράιτ και ο Τσάντγουικ...
Διαβάστε όμως και την άλλη άποψη:
"Δεν υπάρχει αληθινό σκοτάδι στην τόσο σκοτεινή υπόθεση, δεν υπάρχει ένταση, ούτε εσωτερική, ούτε στα πλάνα, δεν υπάρχει ορθή ανάλυση χαρακτήρων (οι ίδιες οι ερμηνεύτριες φροντίζουν με το ύφος τους να ρίξουν όσο το δυνατόν φως), δεν υπάρχει το επικό στοιχείο, τουλάχιστον, για να εκτρέψει το βλέμμα από τις σαφείς αδυναμίες." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

ΚΟΥΣ ΚΟΥΣ ΜΕ ΦΡΕΣΚΟ ΨΑΡΙ , η ταινία του γαλοτυνήσιου Αμπντελατίφ Κεσίς, ξεπέρασε τα φαβορί και κέρδισε τα σημαντικότερα Sezar. Καμιά φορά δεν μετράει αυτό που λένε "μέγεθος" ή "ταμείο" αλλά η ψυχή της ταινίας, κάτι που διαθέτει σε αφθονία.

"Δεν είναι αριστούργημα, δεν είναι η ιστορία που θα σε σημαδέψει, είναι απλά ένα μικρό μάθημα σκηνοθετικής γραμμής και νοοτροπίας. Οι ήρωες του είναι καθημερινοί και γνήσια απλοί. Οι διάλογοι είναι ανθρώπινοι και δεν υπάρχει ούτε μία εξεζητημένη φράση, που θα αποστερήσει από την ταινία τον όρο ρεαλιστική. Κυρίως όμως, ο Kechiche τοποθετεί την κάμερα πολύ κοντά στα πρόσωπα, παρατηρεί τον τρόπο που μιλάνε και σου προκαλεί την εντύπωση πως όλα συμβαίνουν στο ίδιο δωμάτιο με εσένα." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

"Δυστυχώς η δουλειά του Κεσίς αγκομαχεί να ακολουθήσει τις σύγχρονες , σε φόρμα και περιεχόμενο τάσεις , του γαλλικού σινεμά όπως ακριβώς ο μονότονα σκυθρωπός πρωταγωνιστής του βαδίζει ασθμαίνοντας πίσω από τους πιτσιρικάδες που του έκλεψαν το μοτοποδήλατο." Νίκος Νικολαΐδης (διαβάστε εδώ την κριτική του)

Τώρα, για τα υπόλοιπα:

10.000 Π.Χ. Πολύ "μαλλί" για το τίποτα! Οι σκηνές με τα μαμμούθ είναι ειλικρινά, ντρέπομαι που το γράφω κι όλας, για "γέλια"... Και δυστυχώς εκεί στηρίχτηκε η διαφημιστική εκστρατεία. Μαμμούθ και χτίσιμο ...πυραμίδων ! Το αποτέλεσμα κρίνεται "φτωχό" στα οπτικά ψηφιακά εφφέ, έως απαράδεκτα αστείο στα σκηνικά, και μίζερο στα κοστούμια και μακιγιάζ. Βέβαια αν κάποιος τη δει ως "παρωδία", ίσως την ευχαριστηθεί, κάπως έτσι και εμείς την "παλέψαμε" έως τέλους. Πιο "γραφική" δε ...γινόταν, πιστέψτε το! Μην περιμένετε να πάρετε μαθήματα ιστορίας, από την ταινία, που κάνει απλή επίδειξη, όλων των κλισέ που επέβαλλαν κάποτε τα γυρίσματα επικών ταινιών , επηρεασμένα από την ελληνική μυθολογία και ιστορία ή την ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Το ψεύτικο κάνει μπαμ από μακριά, και σε προκαλεί - γιατί όχι ; - να γελάσεις μαζί του!
Υπάρχουν κι άλλες απόψεις όμως:

"Ταυτόχρονα πλούσιο και φτωχό θέαμα, που θα ικανοποιήσει πλήρως τις μικρότερες ηλικίες, αλλά δεν συγκαταλέγεται καν στις καλύτερες στιγμές του Emmerich. Πλούσιο είναι σαν εναλλαγή περιβαλλόντων χώρων (πάγος, ζούγκλα, έρημος), ωραίες widescreen εικόνες με μαμούθ και πυραμίδες, ενώ στα θετικά προστίθενται και οι μη αναλωμένοι ηθοποιοί (σχεδόν όλοι είναι άγνωστοι), το συγκρατημένο σενάριο σε θέματα παραλογισμού της δράσης και εξωπραγματικών χαρακτήρων, αλλά και οι μικρές σε χρόνο σκηνές δράσης εμπλουτίζονται με τα ενδιαφέροντα ψηφιακά θηρία της προϊστορικής εποχής. Επί ματαίω όμως, αφού τα αρνητικά θα μπορούσαν να γεμίσουν τη βάση του κομπιούτερ μου." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ Αρκετά "σκανδιναβικό" για να φανεί original "φανταστικό", και αρκετά "παραμύθι" για ενήλικες με προβληματισμούς που δεν εμπλέκονται στη μεταφυσική και τη μαγεία. Είναι αυτό που λένε καμιά φορά "χίλιες φορές καλύτερα Χόλιγουντ". Παρ' όλα αυτά υπάρχουν και τα θετικά του, όπως διαβάζουμε παρακάτω:

"Δεν είναι απόλυτα κακό για παιδική παραγωγή, ίσα-ίσα που έχει καλά οπτικά εφέ και ευχάριστους πρωταγωνιστές για να το υποστηρίξει. Δεν μπορεί, όμως, να κρύψει την δημιουργική φτώχια του και την ευκολία στην εξέλιξη της υπόθεσης." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

ΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟΥ ΣΠΑΙΝΤΕΡΓΟΥΙΚ . Αρκετά "παιδικό" για να υπηρετήσει το "φανταστικό" με υπερχειλίζουσα ακαδημαϊκή προσέγγιση και αρκετά βαρετό και φλύαρο ακόμα και για λάτρεις των ιστοριών με νεράιδες και ξωτικά. Βεβαίως υπάρχει και η άλλη άποψη:

"Δεν θα σας πω να μην πάρετε τα παιδιά σας να δουν την ταινία. Οι καλοστημένες, έστω, παραγωγές που απευθύνονται άμεσα σε αυτά μετριούνται στη χούφτα κάθε χρόνο. Κάποια από τα πλασματάκια θα τα κάνουνε να χαρούν, όπως και η χαριτωμένη παρουσία του Freddie Highmore (Η Μελωδία της Καρδιάς) σε διπλό πρωταγωνιστικό ρόλο." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2008

Στους Μελλοθάνατους απονέμεται η δικαιοσύνη που αρμόζει στην χώρα που τους τιμά και επιβραβεύει...

κινηματογραφική εβδομάδα από 6 Μαρτίου.... και οι νέες ταινίες στις αίθουσες είναι:
Η Οσκαρική (4 σε αριθμό τα όσκαρ αλλά και τα σημαντικότερα : Καλύτερης ταινίας, διασκευασμένου σεναρίου, σκηνοθεσίας για τους Κοέν και β' ανδρικής ερμηνείας για τον Μπαρντέμ) ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ ή NO COUNTRY FOR OLD MEN αν προτιμάτε το πρωτότυπο τίτλο, σαφώς και ξεχωρίζει, χωρίς όμως απαραίτητα να είναι και η καλύτερη ταινία της χρονιάς, μόνο και μόνο επειδή ψηφίστηκε (κερδίζοντας πλειοψηφικά) από τα 5.500 μέλη της Αμερικάνικης Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Ο άγραφος ηθικός ...νόμος της δημιουργικής έκφρασης και καλλιτεχνικής πρωτοπορίας απέναντι στις κάθε είδους βραβεύσεις φυσικά μας κάνει επιφυλακτικούς και πιο "αρνητικούς" απέναντι στα φιλμ που προτείνονται. Εξαιρετικές οι ερμηνείες πάντως από όλο το καστ: φυσικά του Μπαρντέμ, του Τόμι Λι Τζόουνς, ακόμα και του Τζος Μπρολίν.
Θα λέγαμε πως πρόκειται για ένα νεο-γουέστερν, ρεβιζιονιστικό τοποθετημένο σχεδόν στο σήμερα (28 χρόνια πριν) αλλά κρατώντας τον ομφάλιο λώρο και τους στενούς δεσμούς του με τους κώδικες αφήγησης που το καθιέρωσαν αλλά και της αιματηρής δράσης. Αυτο είναι και το δεύτερο προσόν της πιο ώριμης ταινίας των αδελφών Κοέν, σε συνδυασμό με το ανέκαθεν σαρδόνιο και υποχθόνιο χιούμορ τους να διαλύει συθέμελα αξίες και σύμβολα. "Αναθεώρησαν" και απο-δόμησαν όχι τόσο τη φόρμα, όπως ο Άντριου Ντομινίκ στο Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΤΖΕΣΕ ΤΖΕΙΜΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΙΛΟ ΡΟΜΠΕΡΤ ΦΟΡΝΤ, αλλά την ουσία, προκαλούν ρήξη με το κοινωνικό status του νότου ακραία, βίαια προκαλώντας ακόμα και bloody shock. Κι αν το ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΥΜΑ είναι το πιο original, mainstream και προβλέψιμο αλλά politicaly correct γουέστερν, ετοιμαστείτε για την ριζοσπαστική εκδοχή του με το μανδύα του αντισυμβατικού, στη συμπάθειά του προς την "ιδιαιτερότητα" της βίας. Κατά κάποιον τρόπο προκλητικό στο βάθος όσο το AMERICAN BEAUTY παρά ο ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΗΣ αν θέλουμε να μιλήσουμε με Οσκαρικά επιχειρήματα. Ηρωικοί χαρακτήρες, δυνατοί, αντι-κοινωνικοί, ατομικιστές μα και εύθραυστοι, με πληγές που αντί να επουλώνονται, μάλλον επεκτείνονται... Γενικά μάλλον και φέτος θα περιμένουμε να δούμε και πάλι από τις Κάννες ποια ταινία θα έχει την ανάλογη πορεία, του χρόνου... με την προϋπόθεση βέβαια να είναι ...αμερικάνικη και να μη πάρει ....βραβείο ! Λίγο το έχεις μετά από 9 μήνες ταλαιπωρία να παίρνεις την κορυφαία διάκριση όταν σε έχουν ..."απορρίψει" οι Ευρωπαίοι; Τι είδους εκδίκηση του δολλαρίου ... απέναντι στο ευρώ είναι τούτη; Αχ αυτή η ισοτιμία τι μας κάνει...! Είδατε που έφτασε;

Ακολουθούν με σειρά προτίμησής μας:

ΟΤΑΝ ΕΦΥΓΕ Η ΓΚΡΕΪΣ. Σε σκηνοθεσία Τζέιμς Σ. Στράους με έναν εξαιρετικά ταυτοποιήσιμο στον ρόλο του, Τζον Κιούζακ που πείθει και τον ... "Θωμά", για την υποκριτική του επίδοση. Καταφέρνει να αποδώσει τον ρόλο του δράματος που ζει και από τις δύο πλευρές του, ενώ κοιτάει τις θετικές στο μέλλον, οι αρνητικές εμπειρίες του παρελθόντος στέκονται το εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσει με την υποκειμενική του στάση σε ιδανικά και αξίες που πίστευε... Χαμηλών τόνων, στο στυλ της ΚΟΙΛΑΔΑΣ ΤΟΥ ΗΛΑ, δεν έχει "ξέσπασμα", ούτε ιδιαίτερη αγωνία για την εξέλιξη της πλοκής αλλά μιά αδιόρατη αίσθηση της απειλής ότι "θα καταρρεύσουν τα πάντα" ...ξαφνικά. Την είδηση του θανάτου της γυναίκας του τη μαθαίνουμε νωρίς, το ενδιαφέρον μετατοπίζεται συνεχώς από ώρα σε ώρα και μέρα σε μέρα στην αποκαλύψη της οικογενειακής τραγωδίας στα παιδιά του. Το μαρτύριο κρατάει με έξυπνο τάιμινγκ και διαρκεί όσο το ταξίδι του "δρόμου" σφραγίζοντας παράλληλα το συναισθηματικό μας κόσμο. Η αντίδραση του ήρωα δεν έχει τα στοιχεία της οργής και εκδίκησης που έχουμε συνηθίσει σε παρόμοιες καταστάσεις που αγγίζουν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής. Άλλωστε η ακέραια και εξιδανικευμένη προσωπικότητα του "πατριώτη" βάλλεται υποσυνείδητα από τις απώλειες του πολέμου που τον ακουμπούν κυριολεκτικά. Έτσι η μνήμη αρχίζει να θέτει ερωτηματικά και η πίστη στη θυσία να κλονίζεται , η αμφιβολία για την αξία των "χαμένων ψυχών" που έπεσαν στο πεδίο μάχης ως ήρωες να κυριαρχεί και στο δια ταύτα ο προβληματισμός να μπαίνει στις σωστές βάσεις με το τέλος της ταινίας. Λίγο μονοδιάστατα και επίπεδα μεν αλλά φορτισμένος συγκινησιακά στο φουλ στην χημική του εκκένωση... Άλλωστε σε αυτό συνεισφέρει και η μουσική της ταινίας από τον Κλιντ Ίστγουντ, υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα φέτος! Και τέλος η ταινία πήρε το βραβείο κοινού στο περσινό φεστιβάλ Σάντανς, αν αυτό σας λέει κάτι περισσότερο ...

ΑΚΙΝΗΤΕΣ ΖΩΕΣ βραβευμένη στη Βενετία πρόπερσι, σε σκηνοθεσία του Ζίανγκ Ζανγκ Κε. Αποστασιοποιημένη από το συμβατικό καδράρισμα και κλασική αφήγηση, με αρκετούς συμβολισμούς (ίσως και απλοϊκοί) οι οποίοι είναι ορατοί και κυριαρχούν στο πεδίο της "μάχης" της οικοδόμησης της Νέας Κίνας με την Παλιά. Το προσχηματικό σενάριο της αναζήτησης της κόρης εξαντλείται γρήγορα, όταν ο ήρωας ανακαλύπτει την ...γυναίκα του και το μόνο που σου μένει είναι: να ακολουθήσεις , ταυτισθείς εγκεφαλικά και ανακαλύψεις τους "στεγνούς", μίζερους και λιγομίλητους ήρωες, στα πλαίσια της συνειδητής επιλογής της "αποδραματοποίησης" από τον καθοδηγητή - δημιουργό. Σίγουρα μία εναλλακτική πρόταση που αξίζει ένας σινεφίλ να παρακολουθήσει, όσο και προετοιμασμένος για το είδος του σινεμά, που οι σιωπές και παύσεις κυριαρχούν απέναντι στην πρακτική των ευκόλως νοουμένων. Λιτό και αφαιρετικό το πλαίσιο που κινούνται οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες, δίνει την ευκαιρία στον δημιουργό να "σκάψει βαθιά" στην ψυχοσύνθεσή τους και να προβληματίσει με την οπτική του απέναντι στην διάλυση και επανένωση του ζευγαριού εξαιτίας της πολιτιστικής- καπιταλιστικής επαναστάσεως του σήμερα, με τους πιο γρήγορους και εξοντωτικούς ρυθμούς παραγωγής όλων των εποχών! Αυτό που κάνει πρώτη εντύπωση είναι το ψυχρό και απόμακρο background, ένα νατουραλιστικό ντεκόρ που "πλακώνει" τα πρόσωπα και ίσως έτσι θα τη θυμόμαστε καλύτερα...

JUMPER του Νεοϋρκέζου Νταγκ Λάιμαν ("Mr. And Mrs. Smith"). Ο ήρωας που βασίζεται στο βιβλίο του Στίβεν Γκουλντ αποτελεί ένα είδος "εναλλακτικού" Σούπερμαν που τηλεμεταφέρεται. Η πλούσια μυθολογία, πάνω στην οποία στηρίζεται η επική περιπέτεια του νεαρού που επεμβαίνει στην πραγματικότητα, με την τεράστια δύναμή του να τηλεμεταφέρεται αστραπιαία οπουδήποτε στη γη έγινε η αιτία της δημιουργίας αυτού του φιλμ που είναι παραγωγής 20th Century Fox. Η ταινία σίγουρα θα γίνει φραντσάιζ, με αρκετές συνέχειες, γι' αυτό και δεν μας έδειξε "πολλά - πολλά" σε αυτό το prequel ! Απλά μπήκε ο ..."σπόρος" και η προέλευση του νέου ήρωα, καθώς δεν ενεπλάκη σε καμία τρομερή ..."υπόθεση"...

27 ΦΟΡΕΜΑΤΑ της Αν Φλέτσερ που έκανε το πρώτο STEP UP 2 STREETS. Συμπαθητική αλλά ... "λίγη" ρομαντική κομεντί σε σχέση με το σημείο αναφοράς: "Ο Διάβολος Φοράει Πράντα". Ανώδυνη σεναριακά, και με β' διαλογής καστ εκτός της ανερχόμενης Κάθριν Χέιλ, δείχνει τις αδυναμίες της νωρίς νωρίς και ο μόνος λόγος που θα έχει κάποιος να την δει ολοκληρωμένα πρέπει να είναι: "να είστε κοπέλα (ή και αγόρι, ε... χμ) ... για γάμο". Αν είσαι σε απόγνωση μπορεί και να σε ψυχοθεραπεύσει... από τη μανία σου για το "ιερό μυστήριο" και την "τελετή". Αν λοιπόν, σκέφτεσαι πως ο γάμος είναι το κυρίαρχο πράγμα στη ζωή του ανθρώπου, έχεις κερδίσει ήδη μία θέση στην αίθουσα προβολής της ταινίας που χωρίς να λύσει το πρόβλημά σου πιθανώς να σου δώσει την τολμηρή λύση που δυσκολεύεσαι να πραγματοποιήσεις ! Είναι θέμα προτεραιοτήτων. Δικαίωμα στο όνειρο, την φαντασία και το "παραμύθι" το έχουν όλοι, ανεξαρτήτως ταξικής προέλευσης.

Ο ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ, ένα b' movie που δεν θα ενθουσιάσει ακόμα και τους φανατικούς των cult-splatter καθώς η διάθεση και προοπτική της παρωδίας είναι αισθητή από το πρώτο λεπτό.


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Λίστα ιστολογίων