Ταινίες

Κριτικές

Box Office

Τελευταία HOT Νέα, Ταινίες, Box Office, Συνεντεύξεις

Τρίτη, 29 Απριλίου 2008

Όλα τα μάτια στραμμένα στην ΤΥΦΛΩΣΗ στις Κάννες

Τα μάτια ορθάνοιχτα στο "BLINDNESS" (ΤΥΦΛΩΣΗ) στις Κάννες

Για δεύτερη μόλις φορά στην 61χρονη ιστορία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, μία ταινία από τον Καναδά, επελέγη ως η ταινία έναρξης.

Ο Fernando Meirelles (CITY OF GOD) είναι ο σκηνοθέτης του "BLINDNESS" που θα σηματοδοτήσει επίσημα την εκκίνηση του Φεστιβάλ στις 14 Μαίου και θα κρατήσει 12 ημέρες.

Στην ταινία συμμετέχει ένα διεθνές καστ εκλεκτών πρωταγωνιστών που περιλαμβάνει τους Julianne Moore, Mark Ruffalo και Danny Glover από τις ΗΠΑ, τον Gael Garcia Bernal από το Μεξικό, την Sandra Oh από τον Καναδά και την Yusuke Iseya από την Ιαπωνία.

Η υπόθεση αφορά μια παγκόσμια επιδημία που εξαπλώνεται και προκαλεί στα θυματά της τύφλωση. (Πολλοί από τους ηθοποιούς φορούσαν φακούς που εμπόδιζαν την όρασή τους, για να αποδώσουν πειστικά τον ... ρόλο τους) .

Η ταινία επίσης θα συμμετέχει και στο διαγωνιστικό τομέα του Φεστιβάλ διεκδικώντας το μεγάλο βραβείο, κάτι που δε συνηθίζεται για ταινία που ανοίγει το φεστιβάλ (συνήθως οι ταινίες της πρεμιέρας του Φεστιβάλ είναι πάντα εκτός συναγωνισμού) .

Ακόμα δεν ήταν στον πίνακα του Διαγωνιστικού που δημοσιεύτηκε την περασμένη εβδομάδα.

Το "BLINDNESS" είναι η πρώτη ταινία από τον Καναδά που ανοίγει το Φεστιβάλ μετά το 1980, δηλαδή μετά το "FANTASTICA" του Καναδού Gilles Carle (από το Κεμπέκ).

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας...

VIDEO CLIPS, TRAILER, TEASER, SCREENING PREVIEW ΕΔΩ


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Μπιενάλε με Κοέν στην πρεμιέρα

Η νέα ταινία των Κοέν θα ανοίξει το Φεστιβάλ της Βενετίας

Η ταινία "BURN AFTER READING" των Αδερφών Κοέν θα ανοίξει και επίσημα το 65ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.

Στην "μαύρη", κατασκοπική κωμωδία πρωταγωνιστούν οι Μπραντ Πιτ, Τζορτζ Κλούνεϊ, Τίλντα Σουίντον, Τζον Μάλκοβιτς και Φράνσις ΜακΝτόρμαντ.

Η ταινία θα κάνει την πρεμιέρα της στο βενετσιάνικο Λίντο στις 27 Αυγούστου πριν από την έξοδό της στη Μεγάλη Βρετανία στις 5 Σεπτεμβρίου από την Universal Pictures.

Στις 12 Σεπτεμβρίου θα κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ. Άγνωστη η ημερομηνία εξόδου της στη χώρα μας έως τώρα.

Η ταινία "BURN AFTER READING" που έγραψαν και σκηνοθέτησαν οι Κοέν, διαπλέκει έναν έκπτωτο αξιωματούχο της CIA που τον υποδύεται ο Τζον Μάλκοβιτς, του οποίου οι προσωπικές σημειώσεις πέφτουν στα χέρια δύο υπαλλήλων γυμναστηρίου, στην Ουάσινγκτον , οι οποίοι επιχειρούν να τα εκμεταλλευτούν με διάφορους τρόπους.

Η πολυαναμενόμενη ταινία των Κοέν είναι παραγωγής της εταιρείας Working Title ενώ παραγωγοί είναι οι ίδιοι οι Joel and Ethan Coen, με executive producers τους Tim Bevan, Eric Fellner και Robert Graf της Working Title.

Ακόμα δεν έχει αποφασιστεί αν η ταινία "BURN AFTER READING" θα συμμετάσχει στο Διαγωνιστικό της Μόστρας ή θα είναι Εκτός Συναγωνισμού.

Πέρσι το "ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ" ξεκίνησε από το Διαγωνιστικό τμήμα στις Κάννες.

Τελευταία φορά που βρέθηκαν στις Κάννες ήταν με το "INTOLERABLE CRUELTY" με τους Τζορτζ Κλούνεϊ και Κάθριν Ζέτα Τζόουνς το 2003, εκτός συναγωνισμού.

Το "BURN AFTER READING" σηματοδοτεί για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά μια ταινία της WORKING TITLE που σταθερά ανοίγει το Φεστιβάλ, όπως πέρσι με την "ΕΞΙΛΕΩΣΗ".

Το Φεστιβάλ της Βενετίας θα διαρκέσει από τις 27 Αυγούστου έως τις 6 Σεπτεμβρίου.


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Κυριακή, 27 Απριλίου 2008

ΛΟΥΦΑ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΑΓΗ - ΑΪ ΦΟΡ [4/10]

ΛΟΥΦΑ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΑΓΗ - ΑΪ ΦΟΡ
του Βασίλη Κατσίκη

Υπόθεση: Μια παρέα νεοσυλλέκτων -που ο καθένας για τους δικούς του λόγους θέλει να πάρει απαλλαγή από το στρατό- αναγκάζεται να υπηρετήσει ως Ι4. Η παρέα θα βρεθεί σε ένα ακριτικό νησί με διατεταγμένη υπηρεσία: θα πρέπει να παίξουν τους "λαγούς" και να συνυπάρξουν με τους λοκατζήδες που ετοιμάζονται για μία μεγάλη άσκηση. Οι δυσκολίες και τα απίστευτα καψόνια θα δυναμώσουν την παρέα, και το χιούμορ και η εφευρετικότητα των "λαγών" θα υπερνικήσουν... τους στρατοκράτες!

Κριτικές:
Αξιοπρεπής κωμωδία καταστάσεων και χαρακτήρων με έξυπνους διαλόγους σε ένα χωρίς ιδιαίτερη κλιμάκωση σενάριο και εκπλήξεις - ανατροπές. Δε κουράζει, περνάει μηνύματα (θετικά και αρνητικά περί στρατού) χωρίς να αγγίζει βαθύτερα τα αίτια των "πολεμικών κρίσεων". Πολύ καλή η μουσική επένδυση, με χιπ χοπ από τους Goin' Through. Μάλιστα, σε μερικές σκηνές υπερτερούν της εικαστικής αξίας, δικαιολογημένα, ως ένα "βίντεο κλιπ" του νέου τους δίσκου... Στα όρια του γκροτέσκου οι ερμηνείες κυρίως του Κιμούλη, του ..."ψηλού" Θανάση Τσαλταμπάση (αυτός θυμίζει Χαραλαμπόπουλο και όχι άδικα) και του Νίκου Βουρλιώτη (η "ψυχή" και ο δημιουργός του συγκροτήματος Goin' Through) που εκπλήσσει πολύ ευχάριστα με την πρώτη του απόπειρα στην υποκριτική (ναι, "γράφει" στο γυαλί, αλλά θέλει πολύ δουλειά στη συνέχεια και στα "δύσκολα", αν θέλει να συνεχίσει καριέρα, ως ηθοποιός), σαφώς ξεχωρίζουν. Παρατηρείται μια αυτοσυγκράτηση και στα εκφραστικά μέσα και στα κλισέ του είδους, όπως στους μελό έρωτες ανάμεσα στις κόρες του Διοικητή και τους "γιωτάδες", στο πρώτο μέρος ενώ στο δεύτερο μισό επικρατεί χαλαρότητα (στο μοντάζ και την εσωτερική δράση, το γέλιο εκβιάζεται να βγει και αυτό πάντα προβλέψιμα) με άνισο αποτέλεσμα. Θα έπρεπε να κοπούν ή να συντομεύσουν αρκετές σκηνές, όπως του "καφενείου" που είναι αρκετά "αργή" σε εξέλιξη... Η ερμηνεία του Γιώργου Χρανιώτη, "μόνιμα μαστουρωμένου", πείθει και δικαιολογεί το κόλλημα της καλλιτεχνικής δημιουργίας στο τελευταίο μισάωρο. Ο αρχικός ενθουσιασμός μας νικήθηκε κατά κράτος.

Αυτό είναι και το πρόβλημα που είδαμε στο δεύτερο μισό και παρά την προσμονή μας για κάτι καλύτερο ή έστω ισάξιο του πρώτου. Εξηγούμαστε: αργή εξέλιξη και υποτονική δράση, κάνουν μια τεράστια "κοιλιά". Όλα είπαμε εξαντλούνται στο πρώτο μέρος, όταν κάποιες (αρκετές) ατάκες και γκαγκς δίνουν και παίρνουν αρκετά πετυχημένα. Άρα κάπου σκόνταψαν οι παραγωγοί και οι εκτελεστές στη διαχείριση των μέσων και των σεναριακών "ευρημάτων" που πέρασαν "αζύγιστα" και ετεροχρονισμένα. Επίσης η ύπαρξη τόσων πολλών χαρακτήρων "μπροστά" αποδυνάμωσε τελικά το κέντρο βάρους της δραστηριότητας των κύριων πρωταγωνιστών με άνιση κατανομή χρόνου.

Όμως, δεν προσβάλλεται η νοημοσύνη του κοινού και δεν υποβιβάζει τα αισθητικά κριτήρια ποιότητας με "χοντράδες" και γελοιότητες (πολύ σπουδαίο κατόρθωμα, αφού αποφεύγει τις παγίδες και τις κακοτοπιές ταινιών τύπου ΓΑΜΗΛΙΟ ΠΑΡΤΥ, ΦΙΛΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ κλπ ενώ παίρνει τα θετικά του ΜΟΛΙΣ ΧΩΡΙΣΑ). Το όνομα, δε, του Νίκου Περάκη (στην Παραγωγή), φιγουράρει τελευταίο - τελευταίο στους τίτλους. Κράτησε "σοφά" τις αποστάσεις... Άλλωστε η διαφορά από τη ΛΟΥΦΑ του είναι η ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ που βαφτίστηκε ...ΑΠΑΛΛΑΓΗ! Για να μη ξεχνιόμαστε αυτό που θα μείνει εν κατακλείδει, είναι η κωμικοτραγική παρουσίαση των γνωστών "καψονιών" των παλιών προς τους νέους και μάλιστα "γιωτάδες"... Αυτά που συμβαίνουν, στο στρατόπεδο, λίγο πολύ είναι αληθινά και για να "βγει" γέλιο, δίνεται η "σουρρεαλιστική" υπερβολή με εξωπραγματικά περιστατικά διαβολικών συμπτώσεων ! (π.χ παγούρι με "ούρα" από την βροχή στη σεκάνς της μάχης στο δάσος του ...Σχοινιά ή ο "ιός" στον υπολογιστή του Διοικητή ή η φωτό του Τσαλταμπάση στην κρεβατοκάμαρα του Διοικητή). Το είδος στη συγκεκριμένη ταινία, δεν ανανεώνεται με την υπερβολή, ούτε με πειραματισμούς. Είναι σε φάση συντηρητικής διεκπεραίωσης, με όρους σύγχρονου μάρκετινγκ (βλέπε χορηγούς) και ανώδυνα αποτελέσματα. Οι καινοτομίες συνήθως βάζουν το μαχαίρι στο κόκκαλο και αυτό μόνο ο ίδιος ο Περάκης το πετυχαίνει στις δικές του ταινίες... Η επιτυχία σιγά σιγά σβήνει και ξεφτίζει, όσο "πατάει" στο ίδιο σεναριακά, "στρατιωτικό" μοτίβο, χωρίς να αλλάζει θεαματικά, κατεύθυνση πλην των προσώπων και των φραστικών νεολογισμών...

Συνοπτικά, ναι θα γελάσετε, καθώς υπάρχουν οι προυποθέσεις για να σας κάνουν να ξεχάσετε τα όποια προβλήματα σας απασχολούν και να ψυχαγωγηθείτε μέσα στα όρια της "πολιτικώς ορθής" κωμωδίας. Τα όποια προβλήματα της διαχείρισης και της επιδεξιότητας του project περνούν μοιραία σε δεύτερη μοίρα...

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

Σκηνοθεσία: Βασίλης Κατσίκης
Σενάριο: Βασίλης Κατσίκης
Εταιρείες Παραγωγής : CL Productions
Συμπαραγωγοί: ODEON, NOVA, ΑΝΩΣΗ Α.Ε. , EAST MEDIA SERVICES, FILMINMIND, GRAAL
Παραγωγοί: Μάνος Κρεζίας, Κώστας Λαμπρόπουλος, Νίκος Περάκης, Διονύσης Σαμιώτης
Ηθοποιοί : Θανάσης Τσαλταμπάσης, Στάθης Παναγιωτίδης, Κώστας Φραγκολιάς, Χάρης Μαυρουδής, Πέτρος Λαγούτης, Γιώργος Κιμούλης, Μάνος Γαβράς, Νίκος Βουρλιώτης, Γιώργος Χρυσοστόμου, Γιώργος Κοψιδάς, Ιζαμπέλλα Κογιεβίνα, Μαρία Κορινθίου, Δώρα Σαμψώνα
Μοντάζ : Γιώργος Μαυροψαρίδης
Διεύθυνση Φωτογραφίας : Ηλίας Αδάμης
Καλλιτεχνική Διεύθυνση : Θοδωρής Λουκέρης, Γιάννης Κοντορουχάς
Μουσική: Goin' Through
Casting:
Σχεδιασμός Παραγωγής : Γιώργος Παπαδάτος
Σκηνικά: Θοδωρής Λουκέρης, Γιάννης Κοντορουχάς
Κοστούμια :Βάσω Τρανίδου-Σουργιαδάκι
Χρονολογία παραγωγής: 2008
Χώρα παραγωγής : ΕΛΛΑΔΑ
Γλώσσα : ΕΛΛΗΝΙΚΑ
Διάρκεια: ...'
Εικόνα: ΕΓΧΡΩΜΗ
Είδος ταινίας : ΚΩΜΩΔΙΑ
Ήχος : Dolby Digital
Καταλληλότητα :
Διανομή: ODEON



Περισσότερα για την ταινία (Δελτίο Τύπου)

Η ιστορία με δύο λόγια

Έξω από το ιατρείο ενός κέντρου νεοσυλλέκτων περιμένουν να εξεταστούν ο Θανάσης Κιουμπασίδης, παραδίπλα ο Χρήστος Τσιαβός και σε μια γωνία ο Αλέξανδρος Γαλάτης. Στην επιτροπή θα επικαλεστούν τους «τρελούς», για να πάρουν την απαλλαγή, ενώ στο αναρρωτήριο όπου και θα περάσουν μια νύχτα αγωνίας, θα γνωρίσουν ακόμα έναν υποψήφιο για απαλλαγή, τον Άλκη Κουμεντάκη.
Την επομένη τους ανακοινώνεται πως θα υπηρετήσουν σαν Ι4 (βοηθητικοί) τη θητεία τους. Φτάνοντας στη μονάδα, θα διαπιστώσουν πως αυτούς τους τέσσερις και έναν ακόμα Ι4αρά, τον Μίλτο Μαυρέα, τους θέλουν για «λαγούς» - «φιλιππινέζες» των λοκατζήδων.

Ο διοικητής του στρατοπέδου, αντισυνταγματάρχης Θεόφιλος Θεοφίλου, έχει κόντρα στο διαδίκτυο και ανταλλάσσει επιθετικά email με τον Tούρκο αντισυνταγματάρχη των λοκατζήδων που είναι στα τουρκικά παράλια. Αφού χαθούν στο βουνό που τους έχουν στείλει για ασκήσεις επίδειξης, οι I4άδες θα βρεθούν πεινασμένοι και διψασμένοι σε ορεινό χωριό... Οι κωμικοτραγικές καταστάσεις που θα ακολουθήσουν θα κάνουν τους «λαγούς» Ι4 να γίνουν «περίεργοι λύκοι» και να χαλάσουν τα σχέδια των δήθεν «πωρωμένων» στρατοκρατών.

Οι Χαρακτήρες

• Ο Θανάσης Κιουμπασίδης,(Θανάσης Τσαλταμπάσης) δεν θέλει να υπηρετήσει στον στρατό γιατί... φοβάται. Δεν μπορεί να κοιμηθεί μαζί με άλλους και δεν μπορεί να πάει στην τουαλέτα... γιατί δεν μπαίνει ποτέ σε τουαλέτα που δεν κλειδώνει. Ως μέλος της παρέας των Άι Φορ, θα ανακαλύψει πλευρές του εαυτού του που δε φανταζόταν ποτέ ότι υπάρχουν...
• Ο Αλέξανδρος Γαλάτης (Κώστας Φραγκολιάς, για πρώτη φορά εμφανίζεται στον κινηματογράφο) πιστεύει πως δεν έχει καμιά δουλειά στο στρατό. Ένας όμορφος και trendy νέος σαν και αυτόν έχει καλύτερα πράγματα να κάνει...και η κοπέλα του τον περιμένει στη Μύκονο. Ευτυχώς γι αυτόν, ο μπαμπάς του έχει φροντίσει ώστε να μην περάσει από τη βάναυση διαδικασία της θητείας. Τα πράγματα όμως δεν πάνε όπως τα είχε σχεδιάσει...
• Όλα δείχνουν πως ο Θόδωρος Φουτίδης (Στάθης Παναγιωτίδης) είναι μοναχός. Ράσο, γένι στο πρόσωπο, γαλήνιο βλέμμα και κομποσχοίνι στο χέρι. Απ’ ότι φαίνεται όμως, ο “Θεός” δεν έχει καμιά διάθεση να τον γλιτώσει από το στρατό. Ίσως αυτό έχει να κάνει με το γεγονός πως πίσω από την αμφίεση του μοναχού, ο Θόδωρος είναι στην πραγματικότητα το καλύτερο σέντερ φορ σε ολόκληρη τη Β΄ Εθνική.
• Ο Άλκης Κουμεντάκης, (Χάρης Μαυρουδής), είναι ένας διανοούμενος που αρνείται να υπηρετήσει για λόγους συνείδησης. Η γνώση του γύρω από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές είναι απαράμιλλη. Η θητεία του ξεκινά με λεξοτανίλ και ο μοναδικός του φίλος είναι ένα palmtop. Στην πορεία όμως θα ανακαλύψει την αληθινή φιλία, ενώ το palmtop θα αποτελέσει ένα ανέλπιστα ισχυρό όπλο...
• Με την άφιξή τους στο νησί, οι τέσσερις Άι Φορ συναντούν το πέμπτο μέλος της παρέας , τον Μίλτο Μαυρέα (Πέτρος Λαγούτης). Ο Μίλτος είναι ένα λαϊκό και ντόμπρο παιδί που διατηρεί ένα μπαρ στο νησί, με έξυπνο βλέμμα, μοναδικό χιούμορ και δεν μασάει τα λόγια του. Όντας το μαγκάκι της παρέας, δεν είναι λίγες οι φορές που θα υπερασπιστεί τους φίλους του στα αμέτρητα καψόνια των λοκατζήδων.
• Ο Διοικητής Θεόφιλος Θεοφίλου,(Γιώργος Κιμούλης) είναι βαθιά και ανεπανόρθωτα κολλημένος με τον στρατό. Το κόλλημα αυτό έχει οδηγήσει και σε έναν σφοδρό ανταγωνισμό, ανάμεσα στο Διοικητή Θεοφίλου και τον Τούρκο Αντισυνταγματάρχη των λοκατζήδων που είναι στα τούρκικα παράλια. Η άσκηση, για την οποία ετοιμάζονται όλοι πυρετωδώς στο νησί, είναι η ευκαιρία του Διοικητή Θεοφίλου για να αποδείξει την υπεροχή του. Τον περιμένει όμως μια απρόσμενη έκπληξη...
• Ο Λοχίας Χάρης Καμμένος (Μάνος Γαβράς), είναι το δεξί χέρι του Διοικητή Θεοφίλου αλλά το επίθετο “Καμμένος” δεν είναι καθόλου τυχαίο στην περίπτωσή του. Κάτι έχει σίγουρα καεί ή βραχυκυκλώσει στον εγκέφαλό του, έχοντας ως αποτέλεσμα έναν ανησυχητικά χαμηλό δείκτη νοημοσύνης. Ο Διοικητής Θεοφίλου εκτιμά την πειθαρχία και την τυφλή υπακοή του, αλλά θα καταλάβει σύντομα πως με ένα τέτοιο δεξί χέρι...καλύτερα να είσαι αριστερόχειρας.
• Ο Αρχιλοχίας Περικλής Καρασαβίδης, (ο διάσημος ράπερ και δημιουργός του συγκροτήματος Goin’ Through, Νίκος Βουρλιώτης, εκπλήσσει με την πρώτη του απόπειρα στην υποκριτική) είναι ένας σκληροπυρηνικός λοκατζής που δε βαριέται ποτέ να κάνει καψόνια. Θεωρεί πως ένας γιωτάς δεν έχει καμιά απολύτως διαφορά από μια βρωμερή κάμπια. Η ιδέα που έχει για τους γιωτάδες όμως πρόκειτα να αλλάξει δραστικά...
• Ο Στριφτός (Γιώργος Χρανιώτης) είναι φαντάρος σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Το μάτι του έχει αρχίσει να γυαλίζει, την “παλεύει” δύσκολα και μετράει ώρες αντίστροφα μέχρι να απολυθεί. Δεν ενοχλεί κανέναν και δεν τον ενοχλεί κανείς.
• Οι Δεκανείς Σωτήρης Κατσούνης και Νίκος Μίχας (Γιώργος Χρυσοστόμου και Γιώργος Κοψιδάς αντίστοιχα), είναι δύο από τα μέλη της ομάδας των λοκατζήδων. Από τη στιγμή που οι γιωτάδες πατάνε το πόδι τους στο νησί, οι λοκατζήδες έχουν πλέον έναν και μοναδικό σκοπό: να τους κάνουν τη ζωή κόλαση. Όλα θα οδηγήσουν σε μια μάχη, ανάμεσα σε λοκατζήδες και γιωτάδες, με απρόσμενα αποτελέσματα.
• Η Ελένη Θεοφίλου (Μαρία Κορινθίου) είναι μία από τις δύο κόρες του Διοικητή Θεοφίλου. Η Ελένη είναι πιο ατίθαση, πιο δυναμική και, βασικά, πιο μάγκας από οποιονδήποτε λοκατζή στο στρατόπεδο του πατέρα της. Το ονειρό της είναι να γίνει τραγουδίστρια και δεν πτοείται ούτε στο ελάχιστο από τον αυταρχικό Διοικητή. Δε δείχνει να πιστεύει σε έρωτες και τέτοιες σαχλαμάρες αλλά ένας γιωτάς θα καταφέρει να μπεί στην καρδιά της.
• Η Μαρία Θεοφίλου (Ιζαμπέλλα Κογιεβίνα) είναι η δεύτερη κόρη του Διοικητή Θεοφίλου και είναι το ακριβώς αντίθετο της αδερφής της Ελένης. Μια συνεσταλμένη κοπέλα, με αυστηρές ηθικές αρχές, που ετοιμάζεται να τελειώσει τη θεολογική με άριστα. Ο Διοικητής μπορεί να κοιμάται ήσυχος με τέτοια κορούλα. Οι αναστολές και οι αυστηρές ηθικές αρχές της κορούλας του όμως αποτελούν παρελθόν όταν η Μαρία ερωτεύεται, όπως και η αδερφή της, έναν από τους γιωτάδες. Αρκεί να μην το μάθει ο μπαμπάς...
• Η Νόρα (Δώρα Σαμψώνα) είναι Γαλλίδα τουρίστρια και έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στα extreme sports. Θα γνωρίσει τον έρωτα στην Ελλάδα όταν θα πέσει (κυριολεκτικά) πάνω στο Θόδωρο Φουτίδη. Η Νόρα με το Θόδωρο θα ζήσουν έναν έρωτα παθιασμένο αλλά και άκρως επικίνδυνο για τη σωματική τους ακεραιότητα.

Σημείωση: Κυκλοφορία: 27/4/2008


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008

Πασχαλινά ...ψώνια, οι ταινίες της εβδομάδας από 17 Απριλίου

κινηματογραφική εβδομάδα από 17 Απριλίου..

μια εβδομάδα πριν το Πάσχα και οι κινηματογραφικές εταιρείες διανομής βγάζουν ταινίες ... για να τις "καταναλώσουμε" πριν το Πασχαλινό τραπέζι !

9 νέες ταινίες , λοιπόν για όλα τα γούστα...και ειδικά για τις μέρες των ...Παθών, σημειώστε:

ΠΡΟΣΕΧΩΣ... ΖΑΜΠΛΟΥΤΟΙ (ο ορισμός της "αρπαχτής")
"Όργιο προβλεψιμότητας και κακογραμμένου σεναρίου, σε μία κατά τα άλλα κεφάτη παραγωγή. ... Το χιούμορ είναι παρεΐστικο, η δράση ανύπαρκτη, το ρομάντζο ιδανικό μόνο για χωρισμένους!" ... από την κριτική του Σταύρου Γανωτή ΕΔΩ

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ Η ΑΛΕΠΟΥ (όχι και τόσο παιδική αν και δείχνει αφελής από τον... τίτλο της)
"Χιούμορ , οικολογική ανησυχία , αποτύπωση της παιδικής ψυχοσύνθεσης και αποκάλυψη ενός άλλου κόσμου που τον διέπουν οι ίδιοι κανόνες και οι ίδιες αρχές που αντιστοιχούν και στο δικό μας." ... από την κριτική του Νίκου Νικολαΐδη ΕΔΩ

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (πολύ καλή αστυνομική, συνιστάται και όχι μόνο στις θαυμάστριες του εξαιρετικού ...Κίανου Ριβς)
"Η αναβίωση της καλής αστυνομικής ταινίας προηγουμένων δεκαετιών πετυχαίνεται με αρκετούς τρόπους από τον σχετικά άπειρο David Ayer. Είναι η σκληρή δράση, η ανάπτυξη του νόμου της νύχτας (η περισσότερη ταινία είναι γυρισμένη υπό τα «φώτα» της νύχτας), το όπλο προέκταση του χαρακτήρα, η εσωτερική διαφθορά του αστυνομικού συστήματος και κυρίως ένας υπέροχα και αόριστα δομημένος κεντρικός χαρακτήρας, πολύ απόμακρος για να τον συνετιστείς." ... από την κριτική του Σταύρου Γανωτή ΕΔΩ

Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΖΩ (καλή η αναπαράσταση εποχής, σφιχτό, καλοδουλεμένο στόρι που πατάει σε εξαιρετικές ερμηνείες)
"Αυτό που ξεκινάει σαν μπουρλέσκ κομεντί θα εξελιχθεί σε δραματική κομεντί, αλλά δεν θα μας απογοητεύσει. Ο άπειρος κινηματογραφικά Bharat Nalluri μοιάζει να αγαπάει τις ηρωίδες του και αυτό το τόσο απλό στόρι, ώστε να τα διαποτίζει με μία ευέλικτη και ντελικάτη σκηνοθεσία. ... Ίσως το μεγαλύτερο ατού είναι η ανασύσταση των τελών του 1930, ακόμα και αν έχει χαθεί τελείως ο εγγλέζικος χαρακτήρας προς όφελος του αμερικανικού." ... από την κριτική του Σταύρου Γανωτή ΕΔΩ

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΝΟΗ (γαλλική φιλολογία περί "φιλμ νουάρ" στο 2008)
"Το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα είναι ότι ο σκηνοθέτης έχει στο μυαλό του το μεγάλο, το πολύ. Έχει στο νου του τις ταινίες του Melville με τον Belmondo, αλλά σε πιο ευρεία κλίμακα. Ίσως πάλι στο πίσω μέρος του μυαλού του υπάρχει μια ματαιοδοξία στο να φτιάξει τον Σημαδεμένο αλά γαλλικά. ... Αλίμονο, οι μηχανισμοί της γαλλικής μαφίας δεν έχουν τη δύναμη των παλιών ημερών και ο κεντρικός του χαρακτήρας φαντάζει λίγος μπροστά σε ένα "Δολοφόνο με Αγγελικό Πρόσωπο"." ... από την κριτική του Σταύρου Γανωτή ΕΔΩ

ΜΑΡΤΥΡΕΣ (μαρτύριο αλά Γαλλικό ... Brokeback Mountain)
"Ο Techine, ένας σκηνοθέτης που γνωρίζει τους κώδικες ενός ενδιαφέροντος φιλμ, υποπίπτει στο λάθος να κάνει σινεμά της κλειδαρότρυπας. Πέρα από το θέμα του AIDS παρακολουθούμε γεγονότα τα οποία θα μπορούσαν να αφορούν μονάχα τους πρωταγωνιστές τους και να εμπίπτουν με ευκολία στο «Μην ενδιαφέρεσαι για το τι κάνω». Είναι σα να βάζεις κάμερα στο σπίτι του διπλανού σου, απλά για να γεμίσεις τις άδειες ώρες σου." ... από την κριτική του Σταύρου Γανωτή ΕΔΩ

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ (old time classic - καλό Πάσχα !)
"Μία πολύ μεγάλη ταινία, που έχουμε χρέος να προωθούμε σαν Έλληνες και όχι, όπως δυστυχώς συνέβη, να την κρατούμε κρυφή μέσα σε αποθήκες. Ο Jules Dassin υπογράφει την καλύτερη του ελληνικότατη ταινία, η οποία μόνο κατά πρόσχημα ανήκει στην γαλλική κινηματογραφία. Οι ξένοι ερμηνευτές «ντύνονται» Έλληνες, η Μερκούρη κεντράρει και πάλι τα βλέμματα, οι εικόνες είναι επικές, ακόμα και αν μιλάμε για μια μικρογραφία κοινωνίας, οι ήχοι σου γεμίζουν την ψυχή." ... από την κριτική του Σταύρου Γανωτή ΕΔΩ

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΜΠΙΝ (πολύ ωμό και real ντοκιμαντέρ της ηθοποιού-σκηνοθέτιδος Sandrine Bonnaire, όπου μας δίνει ένα πορτρέτο της αυτιστικής της αδελφής Sabine) ... από την κριτική του Δημήτρη Παπαμίχου ΕΔΩ

ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ (ελληνικό ντοκιμαντέρ περί του ποιητή Βρεττάκου)
"Βέβαια το ντοκιμαντέρ της Δρακοπούλου πέφτει στην ίδια παγίδα όπως τόσα άλλα που αποτελούν πορτραίτα κάποιων προσωπικοτήτων και αποτελούν αποκλειστικά υμνητικούς μηχανισμούς για το πρόσωπο που παρουσιάζουν δίχως κανένα ψεγάδι , τρωτό σημείο ή λάθος με άλλα λόγια δυσκολεύεται να έχει την κριτική απόσταση και μια σχετική αντικειμενικότητα." ... από την κριτική του Νίκου Νικολαΐδη ΕΔΩ


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008

Ευρωπαϊκή κυριαρχία στις ταινίες από 10 Απριλίου...

κινηματογραφική εβδομάδα από 10 Απριλίου..
εκεί που ... συνηθίσαμε και "μπουκώσαμε" στις νέες πρεμιέρες, ξανά πάλι στα φυσιολογικά νούμερα. Έξι (6) οι νέες ταινίες της εβδομάδας από 10 Απριλίου, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν μία ιταλική, μία ελληνική και μία αυστριακή (η ταινία που πήρε φέτος το όσκαρ ξενόγλωσσης). Από "γλωσσολογικής" πλευράς συμπληρώνεται το πάνελ των "νέων" με μία γαλλική και δυό αγγλόφωνες ταινίες. Υπάρχουν επίσης και κινούμενα σχέδια για τους μικρούς μας φίλους, όχι ότι είναι και το "καλύτερο", τουλάχιστον δεν υποτιμά την νοημοσύνη των έξυπνων πιτσιρίκων και των χαζο-γονιών τους. Στο μεταξύ συνεχίζει να "τρέχει" και το 9ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου κινηματογράφου, έως την Κυριακή 13 Απριλίου, ενώ ξεκίνησε και στη Θεσσαλονίκη (10-16/4) και ακόμα: ένα πολύ σημαντικότατο αφιέρωμα με την ευκαιρία των 40 χρόνων από το θάνατο του "μεγάλου" Δανού Κάρλ Τεοντόρ Ντράγιερ διοργανώνεται στον κινηματογράφο ΙΛΙΟΝ (Τροίας 34 και Πατησίων - τηλ.: 2108810602) .

Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΟΠΑΙΔΙ (MY BROTHER IS AN ONLY CHILD / MIO FRATELLO E FIGLIO UNICO) του Ντανιέλε Λουκέτι
"Ο 48χρονος ρωμαίος σκηνοθέτης προσπαθεί να μπλέξει την κομεντί αλά πρώιμου Ettore Scola με το πολιτικοποιημένο σινεμά των 1970 αλά Marco Bellocchio και όλα αυτά με την νοσταλγική υφή των 1960 ενός Tornatore." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

ΘΕΑΤΡΙΝΕΣ (ACTRESSES -ACTRICES) της Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι
Ξεκινάει ιταλιστί και παραδίδεται μετά την πρώτη σκηνή σε μία γαλλόφωνη φλυαρία, που δεν ξέρεις που, πότε και γιατί θα τελειώσει...
"Είναι μία τρυφερή όσο και άτσαλη δραματική κομεντί και το άτσαλη παίρνει θετική διάσταση, αφού η κύρια διδαχή του έργου είναι το να αγαπήσεις τα ελαττώματα σου." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

21 του Ρόμπερτ Λούκετιτς

Για δεύτερη συνεχόμενη εβδομάδα, κράτησε τα πρωτεία στο Αμερικάνικο Box Office από τις 4 έως τις 6 Απριλίου, εφόσον ούτε και ο Τζορτζ Κλούνεϊ (με το LEATHERHEADS) κατάφερε να κουνήσει την "μπάνκα" από την κορυφή! Βγάζοντας "άσο" και "φιγούρα" , στην τσόχα πήρε όλο το χρήμα του Box Office, με blackjack. Μια ταινία για ..."Όλα τα Λεφτά"...δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη με τίποτα, πόσο μάλλον όταν είναι αρκετά χορταστική και "ολοκληρωμένη" παρά τα κλισέ που χρησιμοποιεί και τις "πιασάρικες" σκηνές! Αν μη τι άλλο πρόκειται για μιά 100% ψυχαγωγική ταινία που δε θα σε προδώσει ούτε λεπτό... Ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Λούκετιτς έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του στο παρελθόν με την περίφημη "Εκδίκηση της Ξανθιάς"... Ταινία που εφαρμόζει το σύστημα made in hollywood με γνήσια συνταγή και την οπτική ψευδαίσθηση του σύγχρονου νεανικού μάρκετινγκ.
"Είναι γεμάτο στερεότυπα νεανικών ταινιών (ο ήρωας κερδίζει την άπιαστη όμορφη, ο ευφυής αλλά φτωχός νεαρός, οι σπασίκλες φίλοι που κάνουν πέρα τον ήρωα κτλ), δεν έχει ευελιξία στην εξέλιξη της υπόθεσης (το στόρι σε πάει εκεί που περίπου περιμένεις), δεν παρέχει κάποια ιδιαίτερη σκηνοθετική καθοδήγηση αλλά…" Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

ΙΣΤΟΡΙΑ 52 του Αλέξη Αλεξίου
Με εντυπωσίασε! ... όσο ελάχιστες ελληνικές παραγωγές, ή για να ακριβολογώ είναι η τρίτη ελληνική ταινία που "βλέπεται" και διαβάζεται τα τελευταία 8 χρόνια, χωρίς κόμπλεξ κατωτερότητας και μιζέριας!
"Δεν θα πω τίποτα λιγότερο για αρχή, από το ότι η Ιστορία 52 είναι η σημαντικότερη ελληνική ταινία που είδα τα τελευταία εφτά χρόνια, από τον Δεκαπενταύγουστο. Επιτέλους ένας νεαρός σκηνοθέτης με όραμα έρχεται να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά και ίσως να παραδειγματίσει και άλλους νέους δημιουργούς που έχουμε τόσο ανάγκη για να δημιουργηθεί, επιτέλους, μία νεαρή γενιά σύγχρονου ελληνικού σινεμά, ένα επόμενο βήμα από το ξέσπασμα των μέσων των 1990." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

ΠΑΡΑΧΑΡΑΚΤΕΣ (DIE FALSCHER / THE COUNTERFEITERS του Στέφαν Ρουτσοβίτσκι

Η ταινία που πήρε φέτος το όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας. (στην Αυστρία μεν, γερμανόφωνη δε). Για να πώ την αλήθεια με απογοήτευσε, την περίμενα καλύτερη και όχι "τίγκα" στη συμβατικότητα...
"Με τον βιεννέζο Stefan Ruzowitzky είχα μία κακή εμπειρία από το 2000 και το Μάθημα Ανατομίας, που τον έκανε κατά πολύ πλουσιότερο. Ευτυχώς εδώ η ταινία του δεν κρύβει φιλοναζιστικά αισθήματα και έχει ανθρωποκεντρική ουσία. Έχει φτιάξει και κατά πολύ ο τρόπος που σκηνοθετεί, όσον αφορά την δεξιοτεχνία." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

ΧΟΡΤΟΝ (HORTON HEARS A WHO) των Τζίμι Χέιγουορντ, Στιβ Μαρτίνο
Να, και τα κινούμενα σχέδια την εβδομάδας με τον συμπαθή ελέφα Χόρτον...
"Όχι, δεν είναι από τα καλύτερα καρτούν που έχετε δει (είναι αρκετά πλαστικό και παιδαριώδες σαν σκίτσο, ιδανικό μόνο για την παρασκευή κούκλων), και ενώ το κινούμενο σχέδιο δεν σε προετοιμάζει απ’ την αρχή για κάτι ιδιαίτερα καλό, η ανάπτυξη της νοηματικής, η προσοχή που δίνεται ώστε να μην παρεκτραπεί το χιούμορ και το εντυπωσιακό τέλος σε ξεπληρώνουν για την επίσκεψη." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 3 Απριλίου 2008

Μπριζ και Ιράν καλούν σινεφίλ, ευρασιατική συμμαχία από 3 Απριλίου στους κινηματογράφους

κινηματογραφική εβδομάδα από 3 Απριλίου..
Πολλές οι ταινίες της εβδομάδας , 8 συνολικά, με 2 ελληνικές, 1 επίκαιρο "πολιτικό" ντοκιμαντέρ, δύο ιρανικές στο κλίμα "φιλανθρωπικού" κινηματογράφου, που με παιδαγωγικό μανδύα ηθικολογούν και δίνουν μαθήματα ρεαλισμού με το χέρι στην καρδιά... Επίσης μία ταινία από την μακρινή Αυστραλία που αναφερόμενη στην σωματική αναπηρία του νέου ήρωά της, γίνεται ένα θέαμα προς αποδοχή, με ορθότητα πολιτικής ! Βεβαίως ξεχωρίζει και πάλι μία αγγλική παραγωγή, που είναι γυρισμένη σε μία από τις ομορφότερες πόλεις της Ευρώπης, ένας "τουριστικός οδηγός" της Μπριζ που σε περνάει από χίλια μύρια κύματα για να την ερωτευτείς... αρκετά, και να μισήσεις τον τόπο που γεννήθηκες! Παράλληλα "τρέχει" και το 9ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου κινηματογράφου, που ίσως να είναι η καλύτερη εναλλακτική ή κύρια λύση στα κινηματογραφικά προβλήματα και την "δημιουργική πενία" των καιρών μας!

ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ (THE KITE RUNNER) του Μάρκ Φόρστερ
Συγκινητική και ανθρώπινη, η ματιά όμως είναι πιό "δυτική", απ' ότι θα έπρεπε... Από το σκηνοθέτη του επόμενου 22ου, Τζέιμς Μποντ.
"Η ταινία του Forster είναι κομμένη σε τρία επεισόδια, όπου το μεσαίο αφορά την εγκατάσταση των Αφγανών ηρώων στις ΗΠΑ. Αυτό το κομμάτι είναι κάπως ξεκομμένο από την λογική της υπόλοιπης ταινίας, κάνοντας μας να σκεφτούμε ότι δένοντας το πρώτο με το τρίτο μέρος κάπως διαφορετικά (ο ήρωας επιστρέφει στη χώρα του, που είναι κατακλυσμένη από τους Ταλιμπάν, αναζητώντας ένα αγόρι) θα είχαμε ένα απίθανο δραματικό θρίλερ. " Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)


ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ (THE BIG SELLOUT / DER GROSSE AUSVERKAUF) του Φλόριαν Όπιτζ
Ντοκιμαντέρ πάνω στο επίκαιρο ζήτημα της ιδιωτικοποίησης κοινωνικών - βασικών αγαθών, όπως εκφράζονται και υπαγορεύονται από συγκεκριμένους διεθνείς οργανισμούς στα πλαίσια της "παγκοσμιοποίησης". Συνολικά μιά πολύ καλή προσπάθεια του Γερμανού ντοκιμαντερίστα που πείθει με επιχειρήματα και παραδείγματα αυτά που "υποστηρίζει" με αρκετά ενδιαφέρουσα και έξυπνη κινηματογράφηση... Η καταγραφή των προσωπικών ιστοριών εξυπηρετεί την ουσία και τους στόχους του θέματος και όχι την ..."τηλεθέαση" και τα κλισέ του δράματος. Ταινία που προβληματίζει και θα προκαλέσει συζήτηση και ανησυχία σε κάποιους πολιτικούς...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΜΠΡΙΖ (IN BRUGES) του Μάρτιν ΜακΝτόνα
"Υπάρχουν πολλοί λόγοι που η Αποστολή στην Μπριζ κάνει την ευχάριστη έκπληξη και ξεχωρίζει από πάμπολλες βρετανικές ταινίες της σχολής του Guy Ritchie. Ένας από τους λόγους είναι η ίδια η πόλη της Μπριζ. Τα μεσαιωνικά της σπίτια, οι γοτθικές εκκλησίες, τα λιθόστρωτα σοκάκια, οι φλαμανδικοί πίνακες του Μποστ, η αίσθηση πως εκεί βρίσκεται η πύλη για το καθαρτήριο… Δεν ξέρω αν τελικά σας κάνω απλά μία τουριστική διαφήμιση, αλλά εγώ έχω βρει τον επόμενο προορισμό μου για την Ευρώπη και απορώ που τόσοι κινηματογραφιστές δεν τον έχουν ανακαλύψει ήδη (εκτός και αν θυμάστε την Ιστορία μιας Μοναχής). " Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΜΠΑΛΟΝΙ (THE BLACK BALLOON) της Ελίζα Ντάουν
"Είναι περισσότερο ένα μάθημα ζωής, μίας ζωής που μπορεί να μην χρειαστεί να ζήσουμε ποτέ, αλλά πρέπει να δοκιμάσουμε εντός μας, αν θέλουμε να λεγόμαστε ολοκληρωμένα καλοί άνθρωποι. Αυτό το μάθημα εμπεριέχει την ορθή αντιμετώπιση δυσκολιών, την υπομονή και την αυτοθυσία. Είναι επίσης μία ευχάριστη νεανική ταινία, όπου βλέπει τον εφηβικό έρωτα με ένα πολύ γλυκό τρόπο και, ενώ δεν κλείνει ποτέ το μάτι στην κωμωδία, δεν γίνεται αβάστακτο δραματουργικά. Προτείνεται σε όλες, μα όλες, τις ηλικίες και μπορεί να μην το αγαπήσετε με το μυαλό σας, η ψυχή σας θα του δώσει τα εύσημα που του αρκούν." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

Ο ΒΟΥΔΑΣ ΛΙΠΟΘΥΜΗΣΕ ΑΠΟ ΝΤΡΟΠΗ (BUDDHA COLLAPSED OUT OF SHAME) της Χάνα Μακμαλμπάφ
"Αν τα παιδιά σας δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως είναι κομμάτια ενός άδικου κόσμου, που δεν ζει όπως αυτά, πάρτε τα από το χέρι και κάντε τους αυτό το διδακτικό δώρο. Η νεαρή σκηνοθέτιδα έχει πάρει όλα τα μαθήματα από τον πατέρα της και παρουσιάζει μία ολοκληρωμένη δουλειά που θα σας γεμίσει το μάτι με τα όμορφα πλάνα και την ψυχή με τις περιπέτειες των μικρών ηρώων. Ένας δυτικός πολίτης πρέπει πρώτα να ζήσει, έστω και με αυτό τον τρόπο, αυτούς τους ανθρώπους και ύστερα να τους αποκαλέσει με ευκολία εχθρούς του ή εχθρούς του πολιτισμού. Δείτε τα πρόσωπα αυτών τα κοριτσιών που κοκκινίζουν από το παιχνίδι, μήπως και ξημερώσει μία μέρα που δεν θα ξανακοκκινήσουν από τα αίματα των δικών μας πολέμων… " Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

SUPERHERO MOVIE του Κρεγκ Μάζιν
Δημοσιογραφική προβολή δεν έγινε, για τεχνικούς λόγους, όμως η εμπειρία των ΣΠΑΡΤΙΑΤΩΝ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ ήταν η τελευταία μας ελπίδα για να αποδειχθεί ότι η κουφή και θεότρελλη κωμωδία με τα χοντροκομμένα αστεία που έρχεται σε σύγκρουση με το σοβαροφανές, έχει σβήσει προ αμνημονεύτων ετών. Οι παρωδίες έχουν καταντήσει μία ανώδυνη διαδικασία, στην οποία διεκπεραιώνεται εκβιαστικά το άνοιγμα του στόματος προς τα πλαϊνά των παρειών, έως τα αυτιά μας. Ίσως, καλύτερα που δεν την είδαμε, ε;
Παρ΄όλα αυτά κάποιοι συνεργάτες μας την "έφαγαν", με κάποιο φυσικότατο τρόπο - αυτοί γνωρίζουν καλύτερα - και συμπεραίνουν:
"Με δουλεύετε; Αν απλά όλα σας πηγαίνουν άσχημα ή σας έχει πήξει το αφεντικό στη δουλειά, τότε αρπάξτε φίλο ή σύντροφο και κάπου θα γελάσετε, που θα πάει!" Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ του Βασίλη Δούβλη
"Ο Βασίλης Δούβλης μας παρουσιάζει μία ιστορία βγαλμένη από τις πρόσφατες μνήμες του ελληνικού λαού. Την διανθίζει με έναν κρυφό διδακτισμό, ώστε να μην γίνεται εκνευριστικός, και την μπολιάζει με μία προσωπική τραγωδία ώστε να μην νιώσει ο θεατής ματαιότητα στο εγχείρημα. Το αποτέλεσμα είναι μία ορθή ταινία, με επιβολή ενός μέσου αφηγηματικού ρυθμού, που ταιριάζει και με το επαρχιακό-ερημικό σκηνικό. Όμως η ταινία περιλαμβάνει και ένα άνομο πάθος και θέλει να καταλήξει σε κάτι δυναμικό και εκεί είναι που παρουσιάζεται το πρόβλημα." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)

VALSE SENTIMENTALE της Κωνσταντίνα Βούλγαρη
Πειραματική ή περιθωριακή ταινία; Η νέα ταινία της Βούλγαρη πειραματίζεται με το "τίποτα", χωρίς να είναι καλτ, ούτε δευτερόλεπτο. Πειραματίζεται με τα νεύρα των θεατών, πιστεύοντας πως η Τέχνη του "τίποτα" βρίσκεται στο περιθώριο μιας ...παρτούζας!.. Το μεγαλείο της κατάπτωσης και παρακμής σε κερδίζει από το πρώτο λεπτό. Η μουσική επιτείνει τη χαοτική σκέψη και στο βάθος ανακαλύπτεις μια συνουσία, χωρίς έρωτα και σεξ, μια "δήθεν" απροκάλυπτα νεκρόφιλη σπουδή του "μηδενισμού". Για χαβαλέ και παρέα της συνομοταξίας κάποιου "εξώστη" ή ενός "ρετιρέ", ψευτο-καλλιτεχνών και ψευτο-διανοουμένων, είναι το ιδανικότερο φιλμ. Δε χρειάζονται πολλά, λίγες ασυναρτησίες, μερικά "αντί" και κάποιοι άσχετοι και ασύνδετοι διάλογοι - μονόλογοι για να στήσουν το σκηνικό του απόλυτου "zero". Αν εσύ αναρωτιόσουν πως είναι ο Άδης, όταν πεθαίνουμε, τώρα ξέρεις, σαν το decadence "οδοιπορικό" του VALSE SENTIMENTALE. Αν βέβαια, είσαι πιωμένος ή ετοιμάζεσαι να ονειρευτείς με ανοιχτά μάτια και όρθιος με κλειστά πόδια, ό,τι χειρότερο είχες φανταστεί υποσυνείδητα πως μπορεί να δεις και να μη βγάλεις ποτέ νόημα και άκρη, ιδού η Ρόδος , ιδού και το πήδημα! Βοήθεια .... "πατέρα" ! Για το "τίποτα" ρε γαμ$το; Πάτε ...καλά;
"Το περιθωριακό σινεμά είναι ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο είδος. Μπορεί να βγάλει από καλτ αριστουργήματα έως απίστευτες ασυναρτησίες. Ίσως να φταίει ο ίδιος ο χαρακτήρας του περιθωρίου… Είναι ευαίσθητο αλλά και τραχύ. Έχει προσωπικό ύφος και δεν δέχεται παρεμβάσεις. Χλευάζει εύκολα κάθε τι που δεν ανήκει σε αυτό. Ξενερώνει με την ιδέα πως το αντιγράφεις και δεν το αναπαράγεις. Και ακριβώς αυτό κατάφερε η κόρη του Παντελή Βούλγαρη, Κωνσταντίνα. Μας «ξενέρωσε»!. Θα γίνω κακός, αλλά αν αυτήν την ταινία δεν την υπόγραφε η κόρη του Παντελή Βούλγαρη, θα έβρισκε διανομή μονάχα σε φεστιβάλ ερασιτεχνικής ταινίας (χωρίς να θέλω να προσβάλλω τους ερασιτέχνες). Είναι που θα μπορούσε να έχει γυριστεί από ένα νεαρό άτομο, που μαθαίνει την κάμερα, με την συμμετοχή των φίλων του." Σταύρος Γανωτής (διαβάστε εδώ την κριτική του)


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Λίστα ιστολογίων