Ταινίες

Κριτικές

Box Office

Τελευταία HOT Νέα, Ταινίες, Box Office, Συνεντεύξεις

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2008

Δύο επανεκδόσεις κάνουν την διαφορά την πρώτη κινηματογραφική εβδομάδα του Αυγούστου...

Η εβδομάδα που ξεκίνησε, η πρώτη του Αυγούστου του 2008, έχει στις τάξεις της δύο σημαντικές επανεκδόσεις, γεωγραφικά καλύπτει τρεις ηπείρους ενώ καλύπτει και ευρεία γκάμα στα είδη που έχουν πέραση τους καλοκαιρινούς μήνες. Δροσερά και ανάλαφρα θρίλερ, κατ΄επίφαση τρόμου, ταινίες αστυνομικές, αισθηματικές κομεντί , και ανώδυνες κωμωδίες απαρτίζουν το γαϊτανάκι γύρω από το οποίο περιστρέφεται μόνιμα η καλοκαιρινή σας έξοδος. Αυτή η εβδομάδα ξεχωρίζει ακόμα γιατί περιλαμβάνει στις νέες κυκλοφορίες της, μάλλον την δεύτερη χειρότερη ταινία της χρονιάς το MEET DAVE , ενώ σε όσους θέλουν πραγματικά να γελάσουν προτείνεται, ανεπιφύλακτα, η σπαρταριστή κωμωδία του Γούντι Άλεν, χωρίς τύψεις παρά τα 37 χρόνια που μας χωρίζουν από την πρώτη κυκλοφορία της !

Η πρώτης τάξεως πολιτική σάτιρα του Γούντι 'Αλεν έχει την τιμητική της, ως η πρώτη μας επιλογή αξιοκρατικά, καθώς είναι και η πρώτη ταινία από τις 6 που θα παρουσιαστούν σε επανέκδοση με καινούριες κόπιες, του αφιερώματος στον μεγάλο Αμερικάνο κωμικό. Μόλις η τρίτη ταινία μεγάλου μήκους που γύρισε το 1971, σε ηλικία 36 ετών, με χαμηλό budget ($2 εκατομ.), θα λέγαμε ότι δεν είναι η χαρακτηριστική ταινία που εκφράζει το κατοπινό στυλ του (που μετεξελίχθηκε προς το καλύτερο), αποτελεί όμως την γενεσιουργό αιτία καταγραφής όλων των προβληματισμών και ανησυχιών του, για τον κόσμο μας...Χαρακτηριστικό δείγμα της αναρχικής κωμωδίας που πρώτοι παρουσίασαν στο κοινό οι Αδερφοί Μαρξ, τις δεκαετίες των '30 και '40, οι ΜΠΑΝΑΝΕΣ ( BANANAS, Σκηνοθ.: Γούντι Άλεν, ΗΠΑ, 1971 - ΚΩΜΩΔΙΑ, 82' - Αξιολόγηση: 80/100 ) "παράγουν" την αταξία, συνθέτουν το χάος και αποδιοργανώνουν τα βασικά στοιχεία που καθορίζουν το σύστημα και τις αξίες του, με εύστροφο τρόπο, παραμένοντας φρέσκες και επίκαιρες, όσο ποτέ και σήμερα. Απολαυστικό φιλμ, έξυπνο στο έπακρο, ευφυώς καλογραμμένο με "εξωφρενικά" γκαγκς, σωματικά και λεκτικά, περιλαμβάνει ξεκαρδιστικές σκηνές που έχουν πάρει, ήδη, ξεχωριστή θέση στην ανθολογία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ένα έξοχο, αυθεντικό δείγμα κωμικής γραφής από έναν άνθρωπο με τις πλέον νευρωτικές τάσεις που απεικόνισε ο κινηματογράφος από τη γέννησή του. Η συγκεκριμένη ταινία είναι ακόμα περισσότερο πολιτικοποιημένη και λιγότερο διανοουμενίστικη στο υπόβαθρό της, από το μετέπειτα έργο του σημαντικότατου αυτού καλλιτέχνη. Ταινίες σαν τις ΜΠΑΝΑΝΕΣ, αναγνωρίζουν στη σωστή διάσταση, το πληθωρικό έργο του μοναδικού δημιουργού, με την ευρεσιτεχνία κατοχύρωσης της πρωτοποριακής ευρηματικότητας του μοναδικού "στυλ Γούντι Άλεν".

Δεύτερη επιλογή μας, αλλά εξίσου σημαντική (χωρίς να είναι υποδεέστερη), όσον αφορά τη θέση της στην ανθολογία του παγκόσμιου κινηματογράφου, το φιλμ ΓΥΜΝΟΙ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ (PLEIN SOLEIL, Σκηνοθ.: Ρενέ Κλεμάν, ΓΑΛΛΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ, 1960 - ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ, ΘΡΙΛΕΡ, ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ, 112' - Αξιολόγηση: 75/100) . Μας χωρίζουν 48 χρόνια, από την Α΄ Προβολή της, αλλά τα χρώματα της ταινίας είναι τόσο ζωντανά που ο χρόνος "ντρέπεται" να τα ξεφτίσει. Βασισμένο στο διάσημο και ίσως καλύτερο, best seller της Πατρίτσια Χάισμιθ, «Ο ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΣ Κος ΡΙΠΛΕΪ » είχε την τύχη να έχει στο καστ τρεις κλασσικούς ηθοποιούς, τον Μορίς Ρονέ, τη Μαρί Λαφορέ, και φυσικά τον μετέπειτα σούπερ-σταρ Αλέν Ντελόν που δίνει μια ξεχωριστή διάσταση στην παράξενη ιστορία του ιδιότυπου δολοφόνου Τομ Ρίπλεϊ. Γυρισμένο το καλοκαίρι του 1959 στην Ιταλία, πέρα από ένα αστυνομικό θρίλερ είναι ταυτόχρονα και η καταγραφή μιας εποχής και των κοινωνικών συμπεριφορών που ολοένα χάνονται πια από μια Ευρώπη που δείχνει να αντιδρά στον αμερικάνικο τρόπο ζωής. Μια ταινία, που έχει όλα όσα επιζητεί ένας σινεφίλ, αλλά και κάποιος που αναζητά την ανατροπή και την έκπληξη στην συμβατική - κλασική αφήγηση. Οι ρυθμοί της ταινίας που επιβάλλει ο σκηνοθέτης Ρενέ Κλεμάν (πέθανε το 1996, 83 ετών) , είναι στο στυλ του φιλμ νουάρ, στην ευρωπαϊκή του εκδοχή, ενώ η κυρίαρχη αντίληψη της εποχής με την επικράτηση των νεοκυματιστών, αποδεικνύει το εύρος και την πολυμορφία των επιλογών στην αφήγησή της. Χωρίς να έρχεται σε ρήξη με την υιοθέτηση ενός τέτοιου μοντέλου, σκιαγραφεί τους χαρακτήρες και επινοεί τους κώδικες που θα αναπτυχθούν και ταυτοποιηθούν στους θεατές, χωρίς την ανάγκη τεμαχισμού της χρονικής πλοκής του σεναρίου, ή σε κενούς και ανούσιους φορμαλιστικούς πειραματισμούς, που ήταν της μόδας το '60. Είναι από ιστορικής άποψης (κινηματογραφικά) και η πρώτη ταινία που έκανε διάσημο τον Αλέν Ντελόν. Να συμπληρώσουμε ότι τη μουσική επένδυση "ντύνει" με τον καλύτερο τρόπο ο Μέγας, Νίνο Ρότα!

Τώρα από τις νέες παραγωγές με σειρά αξιολόγησης κυκλοφορούν:

ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ (L' HEURE ZERO, Σκηνοθ.: Πασκάλ Τομάς, ΓΑΛΛΙΑ ,2007 - ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ, ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ, 109' - Αξιολόγηση: 50/100) . Διασκεδαστική μεταφορά του πασίγνωστου μυθιστορήματος της Αγκάθα Κρίστι, που κατορθώνει να κρατάει την αγωνία έως τέλους. Χωρίς να ανανεώνεται ή να δρέπει δάφνες πρωτοτυπίας, κινηματογραφικά, το είδος των διηγημάτων της μεγάλης συγγραφέως, αποτελεί μια αξιόπιστη και ευπρεπή λύση στο αστυνομικό μυστήριο και την αναζήτηση του ... ενόχου!
Ανώδυνα, για την κοινωνική τάξη της οποίας τα συμφέροντα, εν ολίγοις, αλλάζουν διαχειριστή, έστω και με βαρύ τίμημα (φόνος). Η σκωπτική διάθεση για την κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας αποτυπώνεται με μαύρο χιούμορ, όσο χρειάζεται για να "περάσει" στον θεατή, ένας ψυχαγωγικός προβληματισμός. Η κινηματογράφηση πάντως, έχει αξιοσημείωτα στοιχεία, στην ατμόσφαιρα και στο κλίμα της εποχής, ενώ και η καθοδήγηση των ηθοποιών είναι ενδιαφέρουσα και αξιοπρόσεκτη. Μουσική και φωτογραφία στα χνάρια ανάλογων βρετανικών παραγωγών, που δεν προσβάλλεται καθόλου, από την "γαλλική φινέτσα".

ΣΙΓΟΥΡΑ, ΙΣΩΣ... (DEFINITELY, MAYBE, Σκηνοθ.: Άνταμ Μπρουκς, ΜΕΓ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ, ΗΠΑ, 2008 - ΚΟΜΕΝΤΙ, ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ, 112' - Αξιολόγηση: 47/100) . Υπάρχουν οι δραματικές στιγμές της ζωής κάποιων ανθρώπων, που για να απαλύνουν τον πόνο τους, καταλήγουν να γίνουν "ανέκδοτα". Σαν κωμωδία, στέκεται στην απέναντι όχθη από την ανώδυνη αμερικανοχαζοκωμωδία, ενώ υπάρχει ομολογουμένως ένα ενδιαφέρον έως το τέλος για το ποιά είναι η μαμά της μικρής και μια απρόβλεπτη πολυπλοκότητα στην εξέλιξη των σχέσεων του κεντρικού ήρωα και αφηγητή. Αν σας ενδιαφέρουν οι μικρές, ανθρώπινες λεπτομέρειες της ζωής μας, που περνάνε τις περισσότερες φορές απαρατήρητες αλλά για κάποιους άλλους είναι πολύ σημαντικές, τότε θα βρείτε στην ταινία πάμπολλες αναφορές και κάποιους λόγους να βρείτε σε κάποιον χαρακτήρα, πιθανόν τον εαυτό σας (εάν και αυτό είναι το ζητούμενο και απολύτως σεβαστό). Στα θετικά οι καλογραμμένοι και εύστοχοι διάλογοι, που σκοπό δεν έχουν να σε προβληματίσουν κοινωνικά αν και οι ευκαιρίες για κάτι τέτοιο υπάρχουν π.χ. στις εργασιακές σχέσεις του ήρωά μας. Πάντως, στο είδος της ρομαντικής ταινίας αποτελεί μια ευπρεπή και αξιοπρόσεκτη πρόταση, που δεν υποτιμά το κοινό. Βοηθούν και οι ρεαλιστικά αξιόπιστες ερμηνείες και η απλότητα των εκφραστικών μέσων που δεν έχουν την ανάγκη κανενός εφέ για να αποδώσουν το κλίμα της ιστορίας με ένταση ή χαμηλούς τόνους, όπου αυτό κρίνεται απαραίτητο.

ΕΓΩ (YO, Σκηνοθ.: Ράφα Κορτές, ΙΣΠΑΝΙΑ, 2007 - ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ, 100' - Αξιολόγηση: 40/100).
Ο επιτηδευμένος υπνωτικός ρυθμός της ταινίας λειτουργεί καθησυχαστικά στην διάρκεια του φιλμ, έτσι ώστε, τα τελευταία 5 λεπτά, η ανατροπή να λειτουργεί σαν ένα απότομο ξύπνημα από μια ονειρική κατάσταση νιρβάνα. Το “YO” είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που αισθάνεται ένοχος για κάτι που δεν έχει κάνει. Όπως προσπαθεί να αποδείξει την αθωότητά του, τα πάντα τον οδηγούν στο πραγματικό πρόβλημα: τον εαυτό του. O δημιουργός του, Ράφα Κορτέζ, σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, αφού προηγουμένως είχε εντυπωσιάσει με την αισθητική του στις 2 μικρού μήκους ταινίες που είχε γυρίσει και στα πολλά μουσικά βίντεο κλιπ. Το σενάριο, που παραπέμπει ως προς την παραδοξότητά του στον σεναριακό κόσμο του Κάουφμαν, το έγραψε μαζί με τον φίλο του, Άλεξ Μπρέντενμουλ, ο οποίος κρατά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Στο φεστιβάλ του Ρότερνταμ, οι κριτικοί του έδωσαν το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου και στις Κάννες, κατά τη διάρκεια των δύο προβολών, η αίθουσα ήταν κατάμεστη από νεανικό κοινό, που ενθουσιασμένο χειροκροτούσε για 10 λεπτά μετά το τέλος της ταινίας.
Η άποψη του Σταύρου Γανωτή είναι διαφορετική, ΕΔΩ...

ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ (THE RUINS, Σκηνοθ.: Κάρτερ Σμιθ, ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ, ΗΠΑ 2008 - ΤΡΟΜΟΥ, ΘΡΙΛΕΡ, 91' - Αξιολόγηση: 38/100)
Αξιοπρεπής ταινία τρόμου, χωρίς πολλά εφέ αλλά με πολλές επιρροές, από b' movies και splatter των 70'ς. Καλοκαιρινή ταινία, χωρίς ιδιαίτερους προβληματισμούς και μηνύματα (εκτός από ένα επιφανειακό οικολογικό μήνυμα σχετικό με τα φυτά αλά HAPPENING, που μιμούνται και απορροφούν την ανθρώπινη φωνή). Απευθύνεται κυρίως σε όσους ετοιμάζονται να πάνε διακοπές και σχεδιάζουν να ζήσουν λίγο εντονότερα την περιπέτειά τους, κυνηγώντας το άγνωστο, αλλά τελικά ... βρίσκοντας θάνατο!

Εκτός της έξυπνης σεναριακής ιδέας σχετικά με τα ΕΡΕΙΠΙΑ του ναού των ΜΑΓΙΑ στο Μεξικό (στο μυαλό σου έρχεται και το APOCALYPTO του Μελ Γκίμπσον) και την κατάρα που κουβαλάει για χιλιετίες, υπάρχει και ελληνικό ενδιαφέρον εξαιτίας των Ελλήνων τουριστών που περνάνε εκεί τις διακοπές τους (μιλάνε και ελληνικά μάλιστα στην ταινία), άσχετα αν "πέφτει" πρώτος ηρωικά ο Έλληνας... Πέρα από αυτά τα ενδιαφέροντα μην ψάχνετε για ιδιαίτερη ένταση ή αγωνία ή ψυχολογικό τρόμο, μια και όλα κυλούν προβλέψιμα και χωρίς δραματουργικές εξάρσεις πλην των περιπτώσεων όπου δείχνονται χωρίς τσιγγουνιές, οι σκηνές ακρωτηριασμών κ.α., παρόμοιου σπλατεροειδούς κάλλους... Συμπερασματικά, αν πάτε διακοπές φροντίστε να έχετε πάντα κοντά σας φίλο γιατρό ή έστω φοιτητή ιατρικής, νοσοκόμες επίσης δεκτές ! Προϋπόθεση να έχετε κάποιες γνώσεις επιβίωσης και αυτοσυντήρησης, είτε έχετε "περάσει" από τους Πρόσκοπους, είτε από το τηλεοπτικό SURVIVOR...

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ (LES FEMMES DE L'OMBRE) του Ζαν Πολ Σαλόμ (ΓΑΛΛΙΑ 2008 - ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΗ, 120') Αξιολόγηση: 33/100.
Αν σας άρεσε το BLACK BOOK του Πολ Βερχόφεν, πιθανόν να σας αρέσει και η ταινία του Ζαν Πολ Σαλόμ με την Σοφί Μαρσό, πάνω σε μία από τις αγαπημένες μου θεματικές αναφορές - ιστορικά - τον Β' ΠΠ. Γι΄αυτό άλλωστε και ήταν μάλλον απογοητευτικό για μένα, μια και δεν πρόσφερε καμία πρωτοτυπία, ως τώρα, δεν μαθαίνουμε κάτι νέο, αντίθετα η τυποποίηση και η χρήση αλόγιστων "ευκολιών" που είδαμε στη δεκαετία του '70, επαναλαμβάνονται, πολύ πρόχειρα και στο "πόδι". Νομίζω, πως πρόκειται για ένα πολύ απλουστευμένο λαϊκό μελόδραμα, στα όρια του κιτς. Δεν είναι τίποτα άλλο, από μία "ΥΠΟΛΟΧΑΓΟ ΝΑΤΑΣΑ", στη Γαλλία.
Τουλάχιστον, η ταινία του Βερχόφεν πρόπερσι, αξιοποίησε κινηματογραφικά και αφηγηματικά το όποιο καλλιτεχνικό ταλέντο του δημιουργού. Ήταν πιο ενδιαφέρουσα, αφού ακολούθησε μεγάλο χρονικό διάστημα πριν και μετά τον Β' ΠΠ, κάτι που στην ταινία Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ, φάνηκε λειψό και ελάχιστα εξελίξιμο. Και την διαπλοκή της να μη στέκεται μονόπλευρα... Ο πόλεμος έληξε, οι φωσκολιάζουσες "ευκολίες", όμως, όχι.

Πέραν της μηδενικής ύπαρξης καινοτομιών στο είδος "αντιστασιακών", "απελευθερωτικών" ταινιών του Β' ΠΠ, και τον κορεσμό τους μερικές δεκαετίες πριν, η επαναφορά στο είδος, με απλοϊκά σεναριακά ευρήματα, εκλαϊκευμένη προπαγάνδα, συγκινησιακή φόρτιση, ισοπεδωτική αντίληψη και θεώρηση των ιστορικών γεγονότων με βάση τον εντυπωσιασμό και τον βιασμό του συναισθήματος του θεατή, με βάζει στον πειρασμό, να συνοψίσω αρνητικά: ο μέσος όρος νοημοσύνης, είναι αρκετά ψηλότερα από τους εμπορικούς στόχους μιας ακόμη "αρπαχτής", ακόμα κι αν είναι ευρωπαϊκής καταγωγής... Μία διάγνωση που βγαίνει αβίαστα από τους πρώτους κακογραμμένους διαλόγους και την στυλιζαρισμένη υποκριτική επίδοση του καστ, που γίνεται αντιπαθητική από την πληθώρα τυποποιημένων κλισέ που χρησιμοποιούνται. Δυστυχώς ταινίες, σαν την ΠΤΩΣΗ, δε βγαίνουν κάθε χρόνο...
Τα "δύσκολα" είνα άβατα για δημιουργούς με ελάχιστο ταλέντο και κερδοσκοπικά κριτήρια.
Για το φωσκολικής έμπνευσης σενάριο, ο Σταύρος Γανωτής έχει αντίθετη άποψη ΕΔΩ...

ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΤΕΪΒ (MEET DAVE, Σκηνοθ.: Μπράιαν Ρόμπινς, ΗΠΑ, 2008 - ΚΩΜΩΔΙΑ, ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ, 90' - Αξιολόγηση: 10/100).
Η όποια αξία έχει η ταινία, δεν αφορά τον Έντι Μέρφι, αλλά στο ότι κατορθώνει κατά την προσωπική μου άποψη να σηκώσει επάξια, ΟΛΗ η παραγωγή, το βραβείο της χειρότερης, πιο κουφής και θεόμουρλης ταινίας του 2008. Οι ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ μπροστά στον ΝΤΕΪΒ, φαντάζουν ...ΔΙΑΜΑΝΤΙ! Μα τέλος πάντων τα 10 μου χρόνια τα έχω περάσει εδώ και 30 χρόνια, γιατί σώνει και καλά να σκέφτομαι σαν παιδί; Αφήστε που τα σημερινά δεκάχρονα, είναι πανέξυπνα, ξεπερνώντας και αρκετούς ενήλικες που θα ξεγελαστούν πιστεύοντας ότι θα "γελάσουν" βλεπόντάς την... Εγώ απλά προειδοποιώ, για να μην το μετανιώσετε, ακόμα και οι πανέξυπνοι Αμερικανοί, την αγνόησαν, φανταστείτε λοιπόν το κοινό της ! Μα σε ποιούς απευθύνεται;

Αμ δε, όχι μόνο δε γελάς, αλλά ούτε και ύπνος δε σε παίρνει, ωιμέ, από τη φασαρία! Αστεία , αστεία, αλλά σοβαρά τώρα, υπάρχουν ένα δισεκατομμύριο καλύτερες επιλογές σε τούτη τη Γή, από το "ρομπότ" ΝΤΕΪΒ, ακόμα και τα άτομα με τηλεοπτική παιδεία πολύ εύκολα θα αντιληφτούν την "αρπαχτή" που φτάνει στα όρια της κοροϊδίας, παρ' ότι χρησιμοποιεί τα κλισέ της TV. Χοντροκομμένα αστεία και στον ΖΟΧΑΝ, αλλά με στυλ, σε άλλη κλάση, στο επίπεδο της σάτιρας, της παρωδίας, με έξυπνα σωματικά γκαγκ και διαλόγους... Εδώ, όμως, το γκροτέσκο συναγωνίζεται την ηλιθιότητα στο μεγαλείο της, από το πρώτο λεπτό και την πρώτη λέξη που θα ακουστεί από το ηχείο...

Την ίδια άποψη φαίνεται να συμμερίζεται και ο Σταύρος Γανωτής ΕΔΩ...

- Συμφορά από το πολύ μυαλό... ή το λίγο;... Τέλος να αναφέρουμε ότι συνεχίζεται για δεύτερη εβδομάδα το αριστούργημα του Χιρόσι Τεσιγκαχάρα, Ο ΛΑΚΚΟΣ, που φέρνει για πρώτη φορά σε πανελλήνια προβολή, αυτόν τον σπουδαίο δημιουργό απέναντί του. Για εμάς εδώ, στο myfilm.gr, η ταινία έχει πατήσει στην κορυφή, ως η καλύτερη που είδαμε στο 2008, άσχετα αν είναι γυρισμένη το 1962, μια και παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε κοινό. Επειδή πολλά έχουν ακουστεί, σχετικά με τις "ψηφιακές" επανεκδόσεις, εμείς δεν θα κλείσουμε τα μάτια, οδηγούμενοι από "μυστήρια" και περίεργα συμφέροντα, ούτε στρουθοκαμηλίζουμε παρασυρμένοι από μια επίμονη ξεροκεφαλιά και μια α-νόητη παρεξήγηση (αν και πολλές συμπτώσεις, εμφανίζονται τελευταία) . Είμαστε υποχρεωμένοι να ενημερώσουμε το κοινό, έγκαιρα και έγκυρα, για τις νέες κυκλοφορίες, και όχι κυκλοθυμικά να μποϊκοτάρουμε την δυνατότητα του καλλιτέχνη να επικοινωνήσει με το κοινό του, βασιζόμενοι σε φήμες και την εμπάθεια του "ράδιο-αρβύλα". Κρίνουμε μόνο το έργο Τέχνης κι όχι όποιον πάρει ο Χάρος της Τέχνης! Άλλωστε, τα Έργα Τέχνης μένουν, κανείς από τους λοιπούς, στο απυρόβλητο... Όσοι "σνομπάρουν" τον πραγματικό πρωταγωνιστή, τον δημιουργό, ζημιώνουν την κριτική σκέψη της Τέχνης βάζοντας εμπόδια στην πρόσβαση του εκφραστικού μέσου που υποτίθεται ότι υπηρετούν...
Εμένα με ενδιαφέρει να δώ τις ταινίες του Τεσιγκαχάρα και του Ναρούζε, που ποτέ άλλοτε δεν είχα την δυνατότητα και ξέρω πολύ καλά τι βλέπω και γιατί το βλέπω, συνειδητά. Δεν με απασχολεί το φορμά, γιατί η ουσία ΔΕΝ βρίσκεται εκεί... Με ενδιαφέρει μόνο να τις δω εγώ, και το ελληνικό κοινό, να γνωρίσει μια παρεξηγημένη, "κρυμμένη" σαν να ανακαλύπτεις έναν χαμένο θησαυρό, μορφή Τέχνης που είναι κάτι παραπάνω από ταινία της χρονιάς, για εμάς !

Jim Papamichosτου Δημήτρη Παπαμίχου



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008

Ήρθε για να μείνει αθάνατος...

Arts & Culture Η πιο ενδιαφέρουσα κινηματογραφική εβδομάδα του καλοκαιριού είναι παρούσα. Η πλέον αναμενόμενη ταινία του καλοκαιριού και ίσως ολόκληρου του 2008, βρίσκεται μπροστά μας, για να "δοκιμασθεί" από το ευρύ και απαιτητικό κοινό στις σκοτεινές αίθουσες. Η ταινία που φέτος κράτησε την προσμονή στα ύψη και καλλιέργησε το μεγαλύτερο anxiety και ένταση, βρίσκεται τελικά μπροστά μας και κρίνεται γι΄αυτό που αντιπροσωπεύει.

Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ λοιπόν, αποτελεί το σίκουελ του επιτυχημένου «Batman Begins», φέρνοντας κοντά το σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν με τον Κρίστιαν Μπέιλ, ο οποίος ενσαρκώνει για δεύτερη φορά τον μασκοφόρο εκδικητή και μεγιστάνα της Γκόθαμ, Μπάτμαν (Μπρους Γουέιν). Στην ταινία πρωταγωνιστούν, επίσης, οι Μάικλ Κέιν (Άλφρεντ), Χιθ Λέτζερ (Τζόκερ), Γκάρι Όλντμαν (Υπαρχηγος Τζιμ Γκόρντον), Άαρον Έκχαρτ (Εισαγγελέας Χάρβει Ντεντ/Διπρόσωπος), Μάγκι Τζίλενχαλ (Ρέιτσελ Ντόους) και Μόργκαν Φρίμαν (Λούσιους Φοξ). Στην ταινία γινόμαστε μάρτυρες μιας από τις σπουδαιότερες ερμηνείες - κινηματογραφικά - όλων των εποχών, αυτή του Τζόκερ, από τον Χιθ Λέτζερ, ενός πραγματικά "κακού". Ως ένας Φάουστ που συνάπτει σύμφωνο αμοιβαίας υποστήριξης και συμμαχίας με τον Διάβολο, με τον ίδιο τρόπο η ζωή του πολυτάραχου Τζόκερ, κινείται σε ανάλογους ρυθμούς. Ένας Φάουστ και Ρομπέν των Δασών, που αντιλαμβάνεται την εξάπλωση της διαφθοράς και του οργανωμένου εγκλήματος, ως μία ευκαιρία να αντιμετωπίσει τον μόνιμό του αντίπαλο, εύπορο επιχειρηματία και υπερασπιστή της δικαιοσύνης, Μπρους! Δεν είναι υπερβολή αυτό που ακούστηκε, δηλ. πως ο Χιθ Λέτζερ με την ερμηνεία του αυτή, έβαλε την παρακαταθήκη του για την "αθανασία" ως ένα άλλος Τζέιμς Ντιν του 21ου αιώνα.

Σίγουρα είναι λυπηρό, που χάθηκε τόσο πρόωρα και άδοξα, από την άλλη είμαστε τυχεροί, όπως και η οικογένειά του που τον καμάρωσε, στον τελευταίο ρόλο της ζωής του, βλέποντας έναν Τζόκερ πραγματικά ταυτόσημο με την έννοιά του, έναν χαρακτήρα κομμένο και ραμμένα στα μέτρα του Χιθ. Τον "έζησε" και τον υποδύθηκε, τόσο ρεαλιστικά, που "τρομάζεις" βλέποντάς τον... Η Θεωρία του Χάους που πρεσβεύει τούτο το villain, είναι εντυπωσιακή στην ανάπτυξή της και στην απρόβλεπτη ιδιοσυγκρασία της. Ο μηδενισμός, η αναρχία και η απουσία συνειδητοποιημένης ιδεολογίας και συναισθημάτων, συγκρούονται και εκφράζονται απόλυτα σ΄ ένα υπερφυσικά μισάνθρωπο ον, το οποίο δεν έχει καμμία απολύτως υλιστική φιλοδοξία. Η απόδοσή του, από τον Χιθ φτάνει στα όρια της παράνοιας, τόσο που ένα "μεταθανάτιο όσκαρ" θα ήταν η μικρότερη ένδειξη τιμής και αναγνώρισης για την ερμηνεία του. Είναι ο ρόλος της ζωής του, που ίσως μείνει αξεπέραστος για πολλά χρόνια, παίρνοντας μυθικές πια, διαστάσεις, τοποθετώντας τον στην αιωνιότητα της Τέχνης. Και ναι, είμαστε ευτυχείς που ζούμε τον "μύθο" του σήμερα, όπως κάποτε κάποιοι άλλοι έζησαν τον μύθο του Τζέιμς Ντιν χθες.

Η ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν είναι κατά την προσωπική μου άποψη, η καλύτερη ίσως ταινία μεταφοράς κόμικ, όλων των εποχών. Είναι σίγουρα επίσης, το καλύτερο του είδους BATMAN. Το σημαντικότερο όμως για μένα είναι πως έχουμε απέναντί μας ένα φιλμ, πολυεπίπεδο, δηλαδή μία ταινία που μπορεί να αναγνωσθεί από τον καθένα μας διαφορετικά και να βγάλουμε νοήματα, και συμπεράσματα που "φτάνουν μακρύτερα" απ' ότι αφήνεται να εννοηθεί από το είδος και τον χαρακτήρα της ταινίας. Άλλωστε για τις αντιφάσεις του Συστήματος, την δύναμη της Εξουσίας, την Διαφθορά, την Τιμωρία και το Έγκλημα, πολλοί κινηματογραφιστές έχουν προσπαθήσει, στο παρελθόν να αποδώσουν με ρεαλισμό , όμως στον ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΙΠΠΟΤΗ, αυτή η προσπάθεια μοιάζει να είναι η τελική, και σε μέγεθος blockbuster. Σε τελική ανάλυση Batman , χωρίς Τζόκερ, δε γίνεται, όπως το Καλό δε ζει μόνο του χωρίς το Κακό και με το υπαρξιακό ζήτημα να επικεντρώνεται στην έλξη των ανώτατων ετερωνύμων (Θεός και Διάβολος). Η διάκριση των ρόλων και η αναγκαία συνύπαρξη των δύο αμφίδρομων δυνάμεων έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά , κορύφωση και ύφεση, ακμή και παρακμή. Ο αιώνιος, αρχέγονος πόλεμος, δεν έχει μόνιμο νικητή.

Χωρίς να κουράζει σε κανένα σημείο η ταινία διάρκειας 152 λεπτών, αποτίει ένα ύστατο φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που πλήρωσε με την ίδια του την ζωή, τις αδυναμίες και τα πάθη του. Χωρίς να γίνεται "βαριά" από το πλήθος μηνυμάτων που εισπράτει ο θεατής αλλά και χωρίς την "μαυρίλα" που πιθανώς κάποιος αναμένει από κάτι τόσο ΣΚΟΤΕΙΝΟ. Το γενικότερο κλίμα του κόμικ στην Γκόθαμ Σίτι, αποδίδεται πιστά, κινηματογραφικά με την αφήγηση να σε κερδίζει από το πρώτο λεπτό. Οι ενέργειες του μασκοφόρου εκδικητή και των αντιπάλων του συντελούν στο δείγμα γραφής του Κρίστοφερ Νόλαν, που αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα, αλληλοσεβασμό και ψυχολογική επιχειρηματολογία χωρίς εξεζητημένες υπερβολές. Ο Τζόκερ, σε καμία περίπτωση δε γίνεται μισητός - εξαιτίας του προσώπου που τον υποδύεται - είναι αληθινός, ανθρώπινος, μοναχικός αντικοινωνικός, ένας Οιδίπους Τύραννος, μυθικός μα καθόλου υπερβολικός. Ένας αρνητικός ήρωας, που αναγνωρίζεται με "θεϊκή", παρά "διαβολική" υπόσταση στα μάτια του κόσμου, δικαιολογώντας και δίνοντας άλλοθι στην ακυβερνησία και την ύπαρξη ενός κόσμου χωρίς αρχές και χωρίς νόμους. Τα συναισθήματα που βιώνουν οι ήρωές μας ποικίλλουν, είναι έντονα και οδηγούνται στην τελική σύγκρουση, την λύτρωση.

Στο τέλος τέλος, δεν μιλάμε απλά, με όρους διασκεδαστικού ποπ-κορν φιλμ, αλλά εγκεφαλικής ψυχαγωγίας, μια και οι βαθύτερες ανησυχίες και προβληματισμοί της ανθρωπότητας, λαμβάνουν χώρα σε όλη την διάρκειά του, επίκαιρα και αποτελεσματικά. Μια ταινία που δεν πρόκειται να μισήσει ποτέ, κανείς και μάλλον θα αγαπηθεί όσο κανένα άλλο comic film, ακόμα κι αν δεν είναι τόσο dark, όσο το περιμέναμε. Ένα μοναδικά αξιοπερίεργο κατόρθωμα, που δεν έχει όμοιό του στην Τέχνη της κινούμενης εικόνας. Από τα ελάχιστα αρνητικά, οι υπερβολές των κόμικ όσον αφορά την υπερφυσική τους κίνηση, δύναμη και μεταμόρφωση, με λίγα λόγια το εύκολο προσπέρασμα της έννοιας του χρόνου και της επούλωσης των πάσης φύσεως τραυμάτων.

Ο ΘΕΙΟΣ ΜΟΥ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ . Αποσπασματική αφήγηση ενός διανοούμενου κινηματογραφιστή με μαρξιστική διαλεκτική, θέση και αντίθεση. Από τα πιό χαρακτηριστικά παραδείγματα του είδους όπου ο όρος δοκίμιο ταιριάζει απόλυτα στην κινηματογραφική γραφή του δημιουργού. Ο Αλέν Ρενέ παίρνει τις εργασιακές σχέσεις τριων ανθρώπων και με εξαντλητική έρευνα και πειράματα δικαιολογεί την ανθρώπινη συμπεριφορά και τις αποκλίσεις σε κάθε έκφανση ανθρώπινης δραστηριότητας, στον επαγγελματικό και τον προσωπικό τομέα. Τα αντικοινωνικά συναισθήματα και η ψυχικοί καταναγκασμοί ακολουθούνται από παρόμοιες αιτίες. Η ψυχολογική ανάλυση και τα κοινωνιολογικά συμπεράσματα αποδίδονται στην συνειδητή εκμετάλευση του ανθρώπου και τον άκρατο ανταγωνισμό.

ΣΑΝ ΜΙΑ ΛΑΜΨΗ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ Μια δραματική οικογενειακή ιστορία που προσπαθεί να συγκινήσει και μάλλον μένει από καύσιμα, στην προσπάθεια αυτή παρά το ενδιαφέρον καστ κυρίως από τη Τζούλια Ρόμπερτς και τον Γουίλεμ Νταφόε, που αποτελεί ένα σοβαρό αλλά "λίγο" λόγο για να δει κάποιος την ταινία. Η σκηνοθετική προσέγγιση στην ανάπτυξη των χαρακτήρων με τα πολλά φλασ-μπακ είναι μάλλον άτονη και άρρυθμη, μια και δύσκολα θα ταυτισθεί ο θεατής με τα δρώμενα επί της οθόνης. Διαπνέεται συνολικά από μία τάση "ανεξάρτητου", σινεμά εκτός mainstream, χωρίς να ξεφεύγει από τα στερεότυπα μιας τυπικής μελοδραματικής παραγωγής, χαμηλών τόνων και εντάσεων.

ΟΙ ΦΥΓΑΔΕΣ ΤΟΥ ΜΙΖΟΥΡΙ του Άρθουρ Πεν , σε επανέκδοση. Ο Μάρλον Μπράντο και ο Τζακ Νίκολσον για πρώτη φορά μαζί σε αυτό το μάλλον ανορθόδοξο γουέστερν του 1976, που τοποθετείται χρονικά σε μία από τις πιο σκληρές εποχές της Άγριας Δύσης. Απομυθοποιητικό όσο μπορεί να γίνει εφικτό στα πλαίσια του Χόλιγουντ, συνεχίζει το αμερικανικό σινεμά της αμφισβήτησης, μιά περίοδο που αυτή αρχίζει να χαλαρώνει… Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο και δηλώνει πως οι νόμοι δε φέρνουν πάντα ειρήνη και δικαιοσύνη..., ενώ κοιτάζει με συμπάθεια τους παράνομους που αντιστέκονται στην ατομικιστική και επεκτατική πολιτική των μεγαλοτσιφλικάδων. Υπαρχουν άφθονα κωμικά στοιχεία ανάμεσα στη κόντρα Μπράντο - Νίκολσον.

AFR Ψευδο-ντοκιμαντέρ, του Μόρτεν Χαρτς Κάπλερς, που κριτικάρει έντονα (επιθετικά, θα έλεγα) το πολιτικό κατεστημένο, τους οικονομικούς μηχανισμούς διαπλοκής συμφερόντων αλλά και αυτό των μίντια στη Δανία. Με το πρόσχημα της δήθεν δολοφονίας του Δανού πρωθυπουργού εξ αιτίας σεξουαλικού σκανδάλου, συνθέτει ένα σενάριο που πείθει για την αληθοφάνειά του. Στο στυλ του Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ.

ΑΝΕΥ ΕΝΔΥΜΑΤΩΝ Δανέζικη σάτιρα των κοινωνικών ηθών, που δίνεται με έναν ανάλαφρο και ανώδυνο τρόπο. Στο στυλ του ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΦΟΡΤΩΘΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ [8/10] THE DARK KNIGHT

Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ
THE DARK KNIGHT
του Κρίστοφερ Νόλαν

Υπόθεση: «Ο Σκοτεινός Ιππότης», το σίκουελ του επιτυχημένου «Batman Begins», ενώνει και πάλι το σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν με τον Κρίστιαν Μπέιλ, ο οποίος θα ενσαρκώσει για δεύτερη φορά τον μασκοφόρο εκδικητή και μεγιστάνα της Γκόθαμ, Μπάτμαν (Μπρους Γουέιν). Στη νέα ταινία, ο Μπάτμαν θα βάλει ψηλότερα τον πήχη στον αγώνα για την πάταξη του εγκλήματος. Με την βοήθεια του Υπαρχηγού Τζιμ Γκόρντον και του Εισαγγελέα, Χάρβεϊ Ντεντ, θα επιχειρήσει να διαλύσει τις εναπομένουσες εγκληματικές οργανώσεις που μαστίζουν την πόλη. Η συνεργασία αποδεικνύεται αποτελεσματική, αλλά σύντομα, θα κληθούν να αντιμετωπίσουν ένα ανερχόμενο εγκληματικό μυαλό, γνωστό στους τρομοκρατημένους κατοίκους της Γκόθαμ, ως Τζόκερ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν, επίσης, οι Μάικλ Κέιν (Άλφρεντ), Χιθ Λέτζερ (Τζόκερ), Γκάρι Όλντμαν (Υπαρχηγος Τζιμ Γκόρντον), Άαρον Έκχαρτ (Εισαγγελέας Χάρβει Ντεντ/Διπρόσωπος), Μάγκι Τζίλενχαλ (Ρέιτσελ Ντόους) και Μόργκαν Φρίμαν (Λούσιους Φοξ).

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Άλλες Πηγές
Περισότερες πληροφορίες

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Η πλέον αναμενόμενη ταινία του καλοκαιριού και ίσως ολόκληρου του 2008, βρίσκεται μπροστά μας, για να "δοκιμασθεί" από το ευρύ και απαιτητικό κοινό στις σκοτεινές αίθουσες. Η ταινία που φέτος κράτησε την προσμονή στα ύψη και καλλιέργησε το μεγαλύτερο anxiety και ένταση, βρίσκεται τελικά μπροστά μας και κρίνεται γι΄αυτό που αντιπροσωπεύει.

Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ λοιπόν, αποτελεί το σίκουελ του επιτυχημένου «Batman Begins», φέρνοντας κοντά το σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν με τον Κρίστιαν Μπέιλ, ο οποίος ενσαρκώνει για δεύτερη φορά τον μασκοφόρο εκδικητή και μεγιστάνα της Γκόθαμ, Μπάτμαν (Μπρους Γουέιν). Στην ταινία πρωταγωνιστούν, επίσης, οι Μάικλ Κέιν (Άλφρεντ), Χιθ Λέτζερ (Τζόκερ), Γκάρι Όλντμαν (Υπαρχηγος Τζιμ Γκόρντον), Άαρον Έκχαρτ (Εισαγγελέας Χάρβει Ντεντ/Διπρόσωπος), Μάγκι Τζίλενχαλ (Ρέιτσελ Ντόους) και Μόργκαν Φρίμαν (Λούσιους Φοξ). Στην ταινία γινόμαστε μάρτυρες μιας από τις σπουδαιότερες ερμηνείες - κινηματογραφικά - όλων των εποχών, αυτή του Τζόκερ, από τον Χιθ Λέτζερ, ενός πραγματικά "κακού". Ως ένας Φάουστ που συνάπτει σύμφωνο αμοιβαίας υποστήριξης και συμμαχίας με τον Διάβολο, με τον ίδιο τρόπο η ζωή του πολυτάραχου Τζόκερ, κινείται σε ανάλογους ρυθμούς. Ένας Φάουστ και Ρομπέν των Δασών, που αντιλαμβάνεται την εξάπλωση της διαφθοράς και του οργανωμένου εγκλήματος, ως μία ευκαιρία να αντιμετωπίσει τον μόνιμό του αντίπαλο, εύπορο επιχειρηματία και υπερασπιστή της δικαιοσύνης, Μπρους! Δεν είναι υπερβολή αυτό που ακούστηκε, δηλ. πως ο Χιθ Λέτζερ με την ερμηνεία του αυτή, έβαλε την παρακαταθήκη του για την "αθανασία" ως ένα άλλος Τζέιμς Ντιν του 21ου αιώνα.

Σίγουρα είναι λυπηρό, που χάθηκε τόσο πρόωρα και άδοξα, από την άλλη είμαστε τυχεροί, όπως και η οικογένειά του που τον καμάρωσε, στον τελευταίο ρόλο της ζωής του, βλέποντας έναν Τζόκερ πραγματικά ταυτόσημο με την έννοιά του, έναν χαρακτήρα κομμένο και ραμμένα στα μέτρα του Χιθ. Τον "έζησε" και τον υποδύθηκε, τόσο ρεαλιστικά, που "τρομάζεις" βλέποντάς τον... Η Θεωρία του Χάους που πρεσβεύει τούτο το villain, είναι εντυπωσιακή στην ανάπτυξή της και στην απρόβλεπτη ιδιοσυγκρασία της. Ο μηδενισμός, η αναρχία και η απουσία συνειδητοποιημένης ιδεολογίας και συναισθημάτων, συγκρούονται και εκφράζονται απόλυτα σ΄ ένα υπερφυσικά μισάνθρωπο ον, το οποίο δεν έχει καμμία απολύτως υλιστική φιλοδοξία. Η απόδοσή του, από τον Χιθ φτάνει στα όρια της παράνοιας, τόσο που ένα "μεταθανάτιο όσκαρ" θα ήταν η μικρότερη ένδειξη τιμής και αναγνώρισης για την ερμηνεία του. Είναι ο ρόλος της ζωής του, που ίσως μείνει αξεπέραστος για πολλά χρόνια, παίρνοντας μυθικές πια, διαστάσεις, τοποθετώντας τον στην αιωνιότητα της Τέχνης. Και ναι, είμαστε ευτυχείς που ζούμε τον "μύθο" του σήμερα, όπως κάποτε κάποιοι άλλοι έζησαν τον μύθο του Τζέιμς Ντιν χθες.

Η ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν είναι κατά την προσωπική μου άποψη, η καλύτερη ίσως ταινία μεταφοράς κόμικ, όλων των εποχών. Είναι σίγουρα επίσης, το καλύτερο του είδους BATMAN. Το σημαντικότερο όμως για μένα είναι πως έχουμε απέναντί μας ένα φιλμ, πολυεπίπεδο, δηλαδή μία ταινία που μπορεί να αναγνωσθεί από τον καθένα μας διαφορετικά και να βγάλουμε νοήματα, και συμπεράσματα που "φτάνουν μακρύτερα" απ' ότι αφήνεται να εννοηθεί από το είδος και τον χαρακτήρα της ταινίας. Άλλωστε για τις αντιφάσεις του Συστήματος, την δύναμη της Εξουσίας, την Διαφθορά, την Τιμωρία και το Έγκλημα, πολλοί κινηματογραφιστές έχουν προσπαθήσει, στο παρελθόν να αποδώσουν με ρεαλισμό , όμως στον ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΙΠΠΟΤΗ, αυτή η προσπάθεια μοιάζει να είναι η τελική, και σε μέγεθος blockbuster. Σε τελική ανάλυση Batman , χωρίς Τζόκερ, δε γίνεται, όπως το Καλό δε ζει μόνο του χωρίς το Κακό και με το υπαρξιακό ζήτημα να επικεντρώνεται στην έλξη των ανώτατων ετερωνύμων (Θεός και Διάβολος). Η διάκριση των ρόλων και η αναγκαία συνύπαρξη των δύο αμφίδρομων δυνάμεων έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά , κορύφωση και ύφεση, ακμή και παρακμή. Ο αιώνιος, αρχέγονος πόλεμος, δεν έχει μόνιμο νικητή.

Χωρίς να κουράζει σε κανένα σημείο η ταινία διάρκειας 152 λεπτών, αποτίει ένα ύστατο φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που πλήρωσε με την ίδια του την ζωή, τις αδυναμίες και τα πάθη του. Χωρίς να γίνεται "βαριά" από το πλήθος μηνυμάτων που εισπράτει ο θεατής αλλά και χωρίς την "μαυρίλα" που πιθανώς κάποιος αναμένει από κάτι τόσο ΣΚΟΤΕΙΝΟ. Το γενικότερο κλίμα του κόμικ στην Γκόθαμ Σίτι, αποδίδεται πιστά, κινηματογραφικά με την αφήγηση να σε κερδίζει από το πρώτο λεπτό. Οι ενέργειες του μασκοφόρου εκδικητή και των αντιπάλων του συντελούν στο δείγμα γραφής του Κρίστοφερ Νόλαν, που αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα, αλληλοσεβασμό και ψυχολογική επιχειρηματολογία χωρίς εξεζητημένες υπερβολές. Ο Τζόκερ, σε καμία περίπτωση δε γίνεται μισητός - εξαιτίας του προσώπου που τον υποδύεται - είναι αληθινός, ανθρώπινος, μοναχικός αντικοινωνικός, ένας Οιδίπους Τύραννος, μυθικός μα καθόλου υπερβολικός. Ένας αρνητικός ήρωας, που αναγνωρίζεται με "θεϊκή", παρά "διαβολική" υπόσταση στα μάτια του κόσμου, δικαιολογώντας και δίνοντας άλλοθι στην ακυβερνησία και την ύπαρξη ενός κόσμου χωρίς αρχές και χωρίς νόμους. Τα συναισθήματα που βιώνουν οι ήρωές μας ποικίλλουν, είναι έντονα και οδηγούνται στην τελική σύγκρουση, την λύτρωση.

Στο τέλος τέλος, δεν μιλάμε απλά, με όρους διασκεδαστικού ποπ-κορν φιλμ, αλλά εγκεφαλικής ψυχαγωγίας, μια και οι βαθύτερες ανησυχίες και προβληματισμοί της ανθρωπότητας, λαμβάνουν χώρα σε όλη την διάρκειά του, επίκαιρα και αποτελεσματικά. Μια ταινία που δεν πρόκειται να μισήσει ποτέ, κανείς και μάλλον θα αγαπηθεί όσο κανένα άλλο comic film, ακόμα κι αν δεν είναι τόσο dark, όσο το περιμέναμε. Ένα μοναδικά αξιοπερίεργο κατόρθωμα, που δεν έχει όμοιό του στην Τέχνη της κινούμενης εικόνας. Από τα ελάχιστα αρνητικά, οι υπερβολές των κόμικ όσον αφορά την υπερφυσική τους κίνηση, δύναμη και μεταμόρφωση, με λίγα λόγια το εύκολο προσπέρασμα της έννοιας του χρόνου και της επούλωσης των πάσης φύσεως τραυμάτων.

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr


Είναι ο Μπάτμαν ο πιο ουσιαστικός σούπερ ήρωας;

Η Βαθμολογία μου:

Το έκτο της μακριάς σειράς των κινηματογραφικών Μπάτμαν είναι ισάξιο με το καλύτερο, ως τώρα, δεύτερο, αλλά τα χρόνια έχουν περάσει και οι διαφορές είναι τεράστιες. Εκεί που ο Tim Burton υπερτερεί είναι ό,τι ο δικός του Μπάτμαν είναι πιο σκοτεινός… από τον Σκοτεινό Ιππότη, αλλά αυτός του Nolan είναι το blockbuster που δε θα σε αφήσει ασυγκίνητο και αδρανή…

Το μυστικό της επιτυχίας αυτού του μέρους δεν είναι ο Nolan, ένας σκηνοθέτης που έχει αποδείξει την αξία του, αλλά η εκμετάλλευση της ίδιας της υπόστασης του σούπερ ήρωα. Σε ένα μεγιστάνα λάτρη της τεχνολογίας ταιριάζει αυτό το σύγχρονο σκηνικό, περισσότερο από το παραμυθένιο του παρελθόντος. Ο ρεαλισμός και η πραγματικότητα μπορεί να είναι πιο επικίνδυνα από τα τρικ των υπερβατικών εχθρών του ήρωα. Η Γκόθαμ Σίτυ μοιάζει πλέον ολοφάνερα με τη σύγχρονη Μητρόπολη (Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Παρίσι, ό,τι θέλετε διαλέγετε) και οι εχθροί της είναι πολύ κοντά σε αυτό που φανταζόμαστε κανονικά. Ο Τζόκερ του Νόλαν είναι πιο επικίνδυνος από τον Τζόκερ του Μπάρτον επειδή είναι ιδεολόγος οπαδός του χάους και όχι ένας ψυχολογικά ασταθής εγκληματίας-καρτούν.

Η ταινία είναι δυόμιση ώρες και φυσικά θα έχετε την απορία, αν κάνει κοιλιές στην δράση. Ας το πάρουμε χρονικά. Αρχικά η ταινία σε παίρνει κάπως από τα «μούτρα» προβάλλοντας άφθονη δράση, αντί ανάπτυξης χαρακτήρων. Ταυτόχρονα, όμως, απλώνει τους ήρωες της σαν βεντάλια και τους τοποθετεί στις καίριες θέσεις για την επερχόμενη μάχη. Για περίπου δύο ώρες η δράση είναι τακτή, αλλά υπάρχουν και οι αναμενόμενες κοιλιές, που όμως είναι αναγκαίες για να μην γίνει πλαστικό και ανούσιο ψυχολογικά το θέαμα. Εκεί σε ένα σημείο μηδέν, αυτό που ο Τζόκερ έχει επιβάλει πανικό στην πόλη, η ταινία συναντά το μεγαλείο της. Το φίνις δεν είναι ότι πιο θεαματικό θα θέλαμε, αλλά το γραμμάτιο του να περάσουμε τόση ώρα σαν να «πίνουμε» κινηματογραφικό νερό έχει ξεπληρωθεί…

Και αν ο Christian Bale-Μπάτμαν δεν μας λέει και πολλά πράγματα, μπορούμε να αφιερώσουμε διθυράμβους στον Heath Ledger-Τζόκερ. Μια συγκρατημένη παράνοια, που κάνει τον Jack Nicholson να ζηλεύει για τις υπερβολές της γενιάς του. Ο απόλυτος «κακός» του σήμερα, η αποτύπωση μιας γενιάς που βλέπει σαν μόνη επιλογή την καταστροφή και όχι την δημιουργία. Λεπτές εκφράσεις, εσωτερικός τρόμος και μια ερμηνεία που θα βρει μιμητές.

Κριτική Σύνοψη

Ένα blockbuster που, παρότι δεν αποποιείται τον όρο, σέβεται απόλυτα τον εαυτό του. Πολλή, αλλά κάπως μονοδιάστατη δράση, που ξεπληρώνεται από την πολύ καλή ανάπτυξη δεύτερων χαρακτήρων και δεύτερων επιπέδων από ψυχολογικής πλευράς, ώστε να παρασύρει τον θεατή στα σκοτεινά του θέλγητρα. Όχι, ο Nolan δεν είναι πιο σκοτεινός από τον Burton, αλλά τοποθετεί την δράση σε ένα ρεαλιστικό σύμπαν, που αναζητεί εσωτερικούς-υπαρκτούς φόβους. Άψογη ερμηνεία από τον αδικοχαμένο Heath Ledger, μία από τις καλύτερες του είδους της στο σινεμά και μία υποψία πως τα Όσκαρ θα τιμήσουν αυτόν που θα μπορούσε, ελλείψει άλλων, να ονομαστεί «James Dean της γενιάς των 2000». Δεν θα βαρεθείτε, δεν θα κουραστείτε από την μεγάλη διάρκεια, αλλά θα διχαστείτε ανάμεσα στις έννοιες χάους-δημιουργίας και ίσως κάποιοι θα αναρωτηθείτε για το αν αξίζουμε να σωθούμε ή όχι, παρότι δίνεται θετική απάντηση στην ταινία…

Σταύρος Γανωτής
του Σταύρου Γανωτή stavros.ganotis@myfilm.gr



Η Βαθμολογία μου:

Εξαιρετική δουλειά από έναν - πλέον χωρίς καμιά αμφιβολία - μάστερ της αφήγησης μέσα από την εικόνα, που μάλιστα, και συγχωρήστε μου τον ενθουσιασμό, αγγίζει τα όρια του κλασικού!

Από πού να το πάρεις και πού να το αφήσεις αυτό το αριστούργημα της σύνθεσης κόμικ και δράματος, αφήγησης μέσα από λέξεις και αφήγησης μέσα από εικόνες, προσωπικού και κοινωνικού, ρεαλιστικού και μεταφυσικού, μηδενισμού και ρομαντισμού.

Ο Νόλαν μας εισάγει σταδιακά σε μια προβληματική του ατόμου και της επιλογής , όπου ενώ αρχικά τα χρήματα και η εξουσία, στη σύγκρουση του εισαγγελέα και του Μπάτμαν με τ την Μαφία και τον Τζόκερ, του εκπληκτικού στην ερμηνεία του Χηθ Λέτζερ, μοιάζουν να είναι ο αποκλειστικός στόχος του τελευταίου, σιγά σιγά, το όλο ζήτημα μας αποκαλύπτεται στις πραγματικές διαστάσεις που ο σκηνοθέτης-δημιουργός θέλει να αγγίξει.

Μιας, τελικά, οντολογίας γύρω από την σύγκρουση του χάους και της τάξης, όπου ο μεταφυσικός προβληματισμός απλώνεται στη νύχτα που κυριαρχεί στον χώρο, για να μολύνει εν τέλει τον «καθαρό» ήρωα του Χάρβει Ντέντ, και να μας οδηγήσει σε μια πικρή αποδοχή της ανάγκης ενός - ίσως του καθενός από εμάς - ήρωα αντιήρωα, ως μέτρο της θυσίας του προσώπου απέναντι στην ανάγκη της προσφοράς προς τους άλλους.

Σε σημεία, τολμώ να πω, πως στην παλιρροϊκή περιδίνηση στην οποία μας οδηγεί ο Νόλαν, υπάρχουν κοινά στοιχεία με μια άλλη ταινία που ίσως με ακόμα πιο ακραίο τρόπο συνθέτει το τοπίο με την συνείδηση και το ταξίδι στον χώρο με το ταξίδι προς την αυτογνωσία ενός μύστη, και αυτή δεν είναι άλλη από την μνημειώδη «Αποκάλυψη τώρα», του Φράνσις Φόρντ Κόπολα, όπου πάλι τηρουμένων των αναλογιών πάντα, και γνωρίζοντας τη διαφορά μεγεθών, έχουμε την οδυνηρή τελική αποδοχή ,ενός αναγκαστικά «λερωμένου», ήρωα μύστη στο φινάλε, που με κάποιον όμως σύμφυτο με την εσώτερη φύση των φαινομένων τρόπο, οι πράξεις και η στάση καθαιρούνται. Επίσης, παρατηρήστε τον τρόπο που και στους δύο σκηνοθέτες έχουμε την περιγραφή της κατάδυσης στο ασυνείδητο.
Από την επιφάνεια της αντίληψης (Η σύγκρουση με έναν τρελό που θέλει να πάρει τον έλεγχο του εγκλήματος στην Γκόθαμ σίτυ σύγκρουση με έναν παρανοϊκό αξιωματικό που θέλει να καταστρέψει απόλυτα τον αντίπαλο εξαπολύοντας έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, στο Βιετνάμ απέναντι σε όλες τις παρατάξεις.), φτάνουμε με προσεκτικά χορογραφημένα βήματα, στον πυρήνα όχι πλέον των συνειδητών αλλά των ασυνείδητων δυνάμεων που μορφοποιούν τα φαινόμενα και αυτά δεν μπορούν ποτέ να είναι απλώς ατομικά αλλά υπερβαίνοντας τα όρια της προσωπικότητας βυθίζονται μέσα στο συλλογικό, φέρνοντας μας την γνώση αλλά και τον πόνο μέσα από την κατάδυση στο σκοτάδι.

Ο Νόλαν σε όλες του τις ταινίες συνδέει το χώρο με τον ψυχισμό των εκάστοτε ηρώων, αναγνωρίζοντάς τον ως μία απόδοση. Μία προβολή. Ας θυμηθούμε το λευκό της ημέρας και του χιονιού, σε ένωση με την βασανισμένη από την ενοχή συνείδηση, του Αλ Πατσίνο, στο «Insomnia». Εδώ, έχουμε την τελειοποίηση αυτής της φόρμας, και μάλιστα με έναν πολυεπίπεδο τρόπο, που καταφέρνει να διατηρεί το θέαμα και την επαφή του με το μεγάλο κοινό, πετυχαίνοντας μια πολύ πιο σύνθετη λειτουργία , αυτή του προβληματισμού που δρα σαν ωρολογιακή βόμβα στο πίσω μέρος του κεφαλιού του θεατή, και που ενδεχομένως θα ήταν πολύ πιο δύσκολο να αγγίξει εάν ήταν απλά ένα κλειστό, υπέροχο αλλά στενά διανοουμενίστικο έργο.

Η εικόνα ενός κυνηγημένου πλέον, σκοτεινού ήρωα, έχοντας αποδεχτεί τον αρχετυπικό θυσιαστικό του ρόλο ήρωα εκδικητή, απέναντι σε έναν Τζόκερ κάτοπτρο που φυσικά και δεν έχει ηττηθεί εντελώς κάπως σαν τον Εωσφόρο, συμπληρώνει αυτή την φούγκα της βίας και του ασυνείδητου, και δεν μπορεί παρά να μας κάνει να βγαίνουμε από την σκοτεινή αίθουσα παραμιλώντας! Απλώς ο καλύτερος Μπάτμαν που έχουμε δει ποτέ (και όχι μόνον...)!


του Γιάννη Ραουζαίου giannis.raouzaios@myfilm.gr


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

Πρωταγωνιστούν:

    Christian Bale .... Bruce Wayne/Batman
    Michael Caine .... Alfred Pennyworth
    Heath Ledger .... The Joker
    Aaron Eckhart .... Harvey Dent
    Maggie Gyllenhaal .... Rachel Dawes
    Gary Oldman .... Lt. James Gordon
    Morgan Freeman .... Lucius Fox
    Eric Roberts .... Salvatore Maroni
    Cillian Murphy .... Dr. Jonathan Crane/The Scarecrow
    Anthony Michael Hall .... Mike Engel
    Monique Curnen .... Det. Ramirez
    Nestor Carbonell .... Mayor
    Joshua Harto .... Reese
    Michael Jai White .... Gamble
    Colin McFarlane .... Commissioner Gillian B. Loeb
    Chucky Venice .... Gamble's Bodyguard
    Nydia Rodriguez Terracina .... Gotham Judge
    Melinda McGraw .... Barbara Gordon
    Nathan Gamble .... James Gordon Jr.
    Danny Goldring .... Maroni's henchman
    Chin Han .... Lau
    William Fichtner .... Gotham National Bank Manager
    Vincenzo Nicoli .... The Chechen
    Beatrice Rosen .... Natascha

Σκηνοθεσία: Christopher Nolan
Σενάριο: Jonathan Nolan, Christopher Nolan, David S. Goyer, Bob Kane (χαρακτήρες)
Παραγωγή: Christopher Nolan, Charles Roven, Emma Thomas
Εταιρείες Παραγωγής: Warner Bros. Pictures, Legendary Pictures, DC Comics, Syncopy
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Wally Pfister
Μουσική: James Newton Howard, Hans Zimmer
Μοντάζ:Lee Smith
Σχεδιασμός Παραγωγής : Nathan Crowley
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Mark Bartholomew, James Hambidge, Kevin Kavanaugh, Simon Lamont, Steven Lawrence, Naaman Marshall
Casting: John Papsidera
Διεύθυνση Παραγωγής : Jan Foster, David E. Hall, Thomas Hayslip, Michael Murray, Susan Towner
Σκηνικά : Peter Lando
Κοστούμια : Lindy Hemming
Μακιγιάζ: Janice Alexander, John Caglione Jr., Conor O'Sullivan, Susie O'Sullivan, Linda Rizzuto, Peter Robb-King, Sue Robb-King, Kimberley Spiteri, Robert Trenton, Vicki Vacca
Βοηθός σκηνοθέτη: Michael T. McNerney, Nilo Otero, Julian Brain
Ειδικά Εφφέ: BUF, Double Negative, Gentle Giant Studios, New Deal Studios
Χρονολογία παραγωγής: 2008
Χώρα παραγωγής: ΗΠΑ
Γλώσσα : ΑΓΓΛΙΚΑ
Διάρκεια: ...'
Εικόνα: ΕΓΧΡΩΜΗ
Είδος ταινίας : ΔΡΑΣΗΣ, ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ, ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ, ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ, ΘΡΙΛΕΡ, ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ
Ήχος : SDDS / DTS / Dolby Digital
Καταλληλότητα :
Διανομή: VILLAGE FILMS (2008) (Greece) (theatrical), Karo Premiere (2008) (Russia) (theatrical), Turner Network Television (TNT) (2010) (USA) (TV), Warner Bros. Pictures (2008) (USA) (theatrical), Warner Bros. (2008) (Argentina) (theatrical), Warner Bros. (2008) (UK) (theatrical), Warner Bros. (2008) (Japan) (theatrical), Warner Bros. (2008) (Netherlands) (theatrical), Warner Bros. (2008) (Singapore) (theatrical)



ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΙ ΤΙΤΛΟΙ
Batman Begins 2 (λειτουργικός τίτλος)
The Dark Knight: The IMAX Experience (έκδοση IMAX)
Untitled Batman Begins Sequel (λειτουργικός τίτλος)



PHOTOS

Photos Φωτογραφικό υλικό
Τύπος:
Εικόνα .jpg .jpeg .gif (κλικ για μεγέθυνση)





Σημείωση: -- Κυκλοφορία: 17/7/2008


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

THE DARK KNIGHT [8/10]

Arts & Culture

THE DARK KNIGHT
by Christopher Nolan

Plot: Dark Night is the sequel of the successful Batman Begins teams up again the director Christopher Nolan with Christian Bale who plays the masked avenger (Batman) and Gotham City's magnate (Bruce Wayne) for the second time. In the new film Batman will raise the limits higher in his fight against crime. With the assistance of Lt. James Gordon and the public prosecutor Harvey Dent, he will try to destroy the remaining gangster organizations which are ravaging the city. The cooperation seems to work, but soon, a new brilliant crime-mind will rise, known to the terrified citizens of Gotham City as Joker.

Film Reviews
Casting
Photo Gallery
Trailers
Links



REVIEWS

My rating:

Jim Papamichos
by Jim Papamichos me@myfilm.gr


Is Batman the most essential super-hero?

My rating:

The sixth in the long cine-series of Batman films is equal to the best, so far, second part, but the years have passed and the differences are enormous. Where Tim Burton outclasses is that his own Batman is darker than… the Dark Knight, but Nolan’s is a blockbuster that won’t leave you unimpressed and inactive…

The secret of this part’s success is not Nolan, a director that has already proved his value, but the utilization of the super hero’s substance. To a tycoon, lover of technology suits best this modern setting, more than the fairy-like one in the past. The realism and the reality can be more dangerous than the tricks of the hero’s transcendental enemies. Hence, Gotham City apparently resembles the Metropolis of modern times (New York, London, Paris, you can choose any of them) and its enemies are very near to what we usually imagined. Nolan’s Joker is more dangerous than that of Burton’s because he is an ideologist partisan of chaos and not a psychologically unstable criminal-cartoon.

The film is two and a half hour long and naturally you will have the query whether it makes sags in the action. Let’s take it from the aspect of time. Initially the film overwhelms you, presenting abundant action, instead of growing characters. Simultaneously, however, it stretches out the heroes like a fan and places them in the vital places for the oncoming battle. For two hours roughly, the action is regular, but there are also the expected sags, that are however necessary so that the spectacle won’t become plastic and psychologically insipid. There, at point zero, where Joker has imposed panic on the city, the film meets its glory. The finale is not as spectacular as we wanted it to be, but the “toll” of spending as much time as if we “drink” cinematographic water, has been paid…

And if Christian Bale-Batman doesn’t make us too exited, we can dedicate dithyrambs to Heath-Ledger-call-me-Joker. A retained paranoia that makes Jack Nicholson jealous, due to the exaggerations of his generation. The absolute “evil” of our days, the personification of a generation that sees destruction as the only choice, instead of the creation. Thin expressions, internal terror and a performance that will create imitators.

Synopsis

A blockbuster that, even though it doesn’t renounce the term, absolutely respects it. A lot of, but somehow one-dimensional action, that is been paid out by the very good growth of the second characters and the second levels from the psychological side, so that it drifts the spectator to its dark allurements. No, Nolan is not darker than Burton, but he places the action in a realistic universe, that seeks internal-real fears. Irreproachable performance by the late Heath Ledger, one of the best of the kind in cinema history and a suspicion that the Oscars will honor the one that could, lacking of others, be named as “James Dean of the 2000’s generation”. You won’t be bored or tired by the big duration, but you will be divided among the significances of chaos-creation and perhaps some of you will wonder for whether we deserve to be saved or not, even if the film answers to that with positivity…

Σταύρος Γανωτής
by Stavros Ganotis stavros.ganotis@myfilm.gr


My rating:


by John Raouzaios giannis.raouzaios@myfilm.gr


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2008

Μια μέτρια κινηματογραφική εβδομάδα, που μετρά αντίστροφα μέρες... πριν το ανυπόληπτο τέλος της

Arts & Culture Χωρίς εξάρσεις και κάποια φοβερή προσμονή (εκτός εκείνης που έχει δημιουργήσει ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ της επόμενης εβδομάδας) κυλάει και αυτή η κινηματογραφική εβδομάδα εν μέσω θέρους, καύσωνα και καλοκαιρινών διακοπών! Και ενώ το MAMMA MIA πέρασε σαν εξολοθρευτής των κώνωπων από τις καλοκαιρινές αίθουσες που ψήνουν τυρόπιτες και σουβλάκια ή το πολύ πολύ κανά καλαμπόκι (όχι το είδος που δοκιμάζουν οι ...κότες), η εβδομάδα τούτη "τρέχει " με 6 νέες ταινίες εκ των οποίων η μία, η καλύτερη έρχεται και πάλι από το παρελθόν, 34 χρόνια πριν, στο δρόμο που έχουν χαράξει οι πολλές και καλές επανεκδόσεις του φετινού καλοκαιριού!

1974 και ο Βιμ Βέντερς παρουσιάζει στο κοινό του την ΑΛΙΚΗ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ, κάνοντας ένα πρώτο road movie, για να καλύψει τις προσωπικές ανησυχίες του, τους κοινωνικούς προβληματισμούς του μα και τις καλλιτεχνικές ανασφάλειες. Οι ευρωπαίοι σινεφίλ θα τον λατρέψουν και θα τον κάνουν σύμβολο, σύμβολο μιας γενιάς που εκφράζεται με μινιμαλιστικά μέσα, ασπρόμαυρη φωτογραφία, αυτοσχεδιασμούς, σενάριο χωρίς αρχή μέση και τέλος, με λίγα λόγια μία κινηματογραφική αφήγηση τελείως διαφορετική από την mainstream, χωρίς να έχει πειραματικό άλλοθι ή αβανγκάρντ προοπτική. Μία ταινία που οι θεατές θα την θυμούνται μια ζωή, σπάνιο φαινόμενο αυτό... Την είχα δει προ 25ετίας και τώρα που την ξαναείδα διαπίστωσα, πως τίποτα δεν μου ήταν άγνωστο, όλα ήταν εκεί , περιμένοντας τη σειρά να εξελιχτούν όπως ακριβώς τα θυμόμουν. Ταινία που χαράζεται στη μνήμη σου, χωρίς να είναι καν το αριστούργημα του Βέντερς... Παρ΄όλα αυτά για ανθρώπους που σέβονται την Τέχνη, η επίσκεψη στους κινηματογράφους προβολής της ΑΛΙΚΗΣ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ είναι "ιερή" στιγμή και σίγουρα η πλέον πολιτισμική ... κίνηση της εβδομάδας! Με τη φρεσκάδα και την ανεμελιά της εποχής της σε παρασύρει σε ένα παιχνίδι μνήμης, εμπλέκοντας το χθες και τις ανθρώπινες σχέσεις στο σήμερα και στο αύριο των κοινωνικών τάξεων. Περιττή από ανόητους βερμπαλισμούς και μελοδραματικές ευκολίες, είναι η πρόταση για τους λάτρεις του λαϊκού "διανουμενισμού" και σ' όσους δεν φοβούνται να "αντιμετωπίσουν" βαθύτερα φιλοσοφικά ζητήματα και να υποβληθούν σε ψυχολογική - διακριτικά - ανάκριση, με εγκεφαλική συγκίνηση, ήθος, ευπρέπεια, και επιμελημένη "αταξία".

Μετά την πολιτιστική ανάταση από το έργο του νυν Προέδρου της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας, όλες οι άλλες φαντάζουν πολύ "μικρές", εκτός από μία ταινία που σαφώς ξεχωρίζει υπερέχοντας αισθητά: η νέα ταινία του Αυστραλού σκηνοθέτη Ρότζερ Ντόναλτσον THE BANK JOB: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΛΠΟ με τον Τζέισον Στέιθαμ. Η ταινία πετυχαίνει να αποδώσει το κλίμα πολύ πειστικά και σε αυτό συνηγορούν πέρα από την ανασύσταση της εποχής στα σκηνικά και κοστούμια, η επιμελημένη και σωστά καδραρισμένη στη κάθε λεπτομέρεια που απεικονίζει, φωτογραφία του Michael Coulter και οι ερμηνευτικές αποδόσεις του συνόλου του καστ. Η καθοδήγηση του σκηνοθέτη φανερώνει πολύ δουλειά και αναμφισβήτητο ταλέντο στην οργάνωση αυτού του πολυεπίπεδου φιλμ. Το μοντάζ του John Gilbert είναι εξαιρετικό και δεν αφήνει ούτε λεπτό, να περάσει αδιάφορο ή άχαρο μπρος στα μάτια σου! Μα πάνω απ' όλα έχουμε ένα εξαιρετικό στόρι πάνω στο οποίο οι πινελιές του δημιουργού αποκτούν παράλληλους συμβολισμούς με το σήμερα. Μια ληστεία, λοιπόν το 1971, μια από την μεγαλύτερες ληστείες στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας έλαβε χώρα. Κανείς δε φανταζόταν πως πίσω από αυτή, θα κρύβονταν και γι΄αυτό το λόγο δύσκολα να αποκαλυφτούν, έγκλημα , διαφθορά, δράση και σεξουαλικά σκάνδαλα (άμεσα συνδεδεμένα με την βασιλική οικογένεια) . Συνοπτικά, έχει όλη την ένταση, την αγωνία και το σωστό τάιμινγκ στο ρυθμό, για να ζήσει κάποιος που θέλει έντονα μιά πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία με ανατροπές και εκπλήξεις !

Από τις υπόλοιπες 4 που κυκλοφορούν : ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΟΥ ΚΑΪΝ, ένα αντιπολεμικό δράμα που αναφέρεται στα πρόσφατα γεγονότα από τον πόλεμο στο Ιράκ και την εμπλοκή των Βρεττανών στρατιωτών. Οι κοινωνικές αντιθέσεις των ηρώων δεν τονίζονται όσο οι ψυχολογικές καταστάσεις που ζούν, σε εξαντλητικό βαθμό, ικανές να επηρεάσουν και σπάσουν οποιονδήποτε φυσιολογικό άνθρωπο. Η ανθρώπινη άμυνα θα υποστεί την μεγαλύτερη ζημιά σε όσους υπηρετούν το στρατιωτικό καθήκον εν καιρώ πολέμου. Πάντως, τουλάχιστον δεν μας άφησε αδιάφορους, σεναριακά, παρά τις, όποιες σκηνοθετικές αδυναμίες απόδοσης των γεονότων απ' όλες τις πλευρές με σφαιρική και αντικειμενική κριτική των εμπλεκόμενων στο σκάνδαλο. Τουλάχιστον το κοινωνικοπολιτικό status, θα μπορούσε να εξαντληθεί περισσότερο βαθιά και με επιχειρήματα, παρά να γίνει μία μελοδραματική αναπαράσταση.

THE BAKER: Ο "Φούρναρης" είναι μία "μαύρη" κωμωδία καταστάσεων, με αυθεντικό φλεγματικό βρετανικό χιούμορ, που σε κάποια σημεία είναι υψηλού επιπέδου, χωρίς όμως ποτέ να φτάνει το αντίστοιχο της εξαιρετικής ας πούμε στο είδος της, ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΜΠΡΥΖ. Απλά όλο το ενδιαφέρον εξαντλείται μάλλον γρήγορα και όλα δείχνουν πολύ προβλέψιμα, παρά τη μικρή διάρκειά της, μόλις 85 λεπτών. Αλήθεια, πέρα από την καθαρή και χωρίς εξάρσεις αφήγηση, το στόρι, είναι αρκετά συνηθισμένο και συμβατικό για βρετανική παραγωγή. Δεν υπάρχουν εκπλήξεις και σε κανένα σημείο δε σε απογειώνει. Το χιούμορ είναι περισσότερο intellectual, για τα στάνταρντ, και το γέλιο που βγαίνει μοιάζει αποστειρωμένο από την αναρχική του φύση, όντας πειθαρχημένο, έξυπνο και σοβαρό. Πάντως για σκηνοθετικό ντεμπούτο είναι καλή και δείχνει ότι ο σκηνοθέτης μπορεί στο μέλλον να δώσει πολύ καλύτερα πράγματα. Πρωταγωνιστής ο Damian Lewis, που πιθανόν ξέρετε οι περισσότεροι από τον ρόλο του στις ΝΥΦΕΣ του Π. Βούλγαρη και σκηνοθέτης ο πρωτοεμφανιζόμενος Gareth Lewis, ο αδερφός του πρώτου!

ΟΤΑΝ ΜΕ ΒΡΗΚΕ : Πρωτοεμφανιζόμενη και η ηθοποιός Έλεν Χαντ στη σκηνοθεσία, σε μια ταινία που δείχνει τις αδυναμίες της από τα πρώτα λεπτά. Χαμένη ανάμεσα στο κενό που δημιουργεί η ταυτόχρονη παρουσία της πίσω και μπρος από την κάμερα, δεν έχει καμία συνοχή και σταθερότητα στην κινηματογραφική γραφή, δημιουργώντας μια χαώδη αφήγηση. Δραματουργικά, το ενδιαφέρον μένει - αφού αυτό τονίζεται - στις ερμηνείες των ηθοποιών, που κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να προσδώσουν, στην χαμηλών τόνων αισθηματική κομεντί - έναν ψευτοδιδακτισμό. Με μόνες αρετές, το στυλ ελεύθερου και ανεξάρτητου σινεμά, να κρύβουν την έλλειψη προσανατολισμού και κέντρου βάρους, νομίζω πως τελικά πρόκειται για ένα απογοητευτκό ξεκίνημα, από την ηθοποιό που χρειάζεται αν μη τι άλλο τουλάχιστον αυτοπεποίθηση και ξεκάθαρο μυαλό για να κάτσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Χωρίς σεναριακή κλιμάκωση, οι καταστάσεις που βιώνουν οι ήρωες δείχνουν πολύ "μακρινές" και απόμακρες, χωρίς κάποια προσπάθεια για να μπορέσουμε να αισθανθούμε το δράμα και τη χαρά τους. Όλα κυλούν αρκετά αποσυντονισμένα, ενώ οι παύσεις και οι διάλογοι δείχνουν να πάσχουν από την αρρώστεια του ... "ποδιού"! Αν η προχειρότητα είναι ο καλύτερος σύμμαχος της Έλεν Χαντ, κατά τη γνώμη μου, η άποψη του Σταύρου Γανωτή κινείται στην αντίθετη πλευρά, διαπιστώνοντας τα λίγα σκηνοθετικά λαθάκια και την κάπως υπερβολική ερμηνεία της Helen Hunt να μην υποσκιάζουν τελικά το ότι «γεννήθηκε» μία ευαίσθητη δημιουργός, έτοιμη να σκύψει πάνω σε υπαρκτά γυναικεία ζητήματα και όχι να φαμφαρολογεί προς χάρη της γνωστής αμερικανικής κομεντί.

ΑΞΙΟΤΙΜΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ: μια άχαρη, αδιάφορη και τελικά ασήμαντη γαλλική παραγωγή σε μια προσπάθεια μίμησης και ανασύστασης του φιλμ νουάρ αλά Ζαν Πολ Μπελμποντό. Με νοσταλγικές ρίζες και ένα άνισο σενάριο γεμάτο ανατροπές, η κωμική πλευρά δείχνει να χωλαίνει και να βγαίνει εκτός μάχης προς όφελος της αστυνομικής πλοκής και περιπετειώδους εξέλιξης που είναι ικανή να μπερδέψει και τον πιο αφοσιωμένο θεατή της. Ο γαλλικός μύθος δεν αναπαλαιώνεται αλλά αυτοκαταστρέφεται με τις σκηνοθετικές ατέλειες να είναι στάχτη στα μάτια μπροστά στο σεναριακό χάος που επικρατεί.



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2008

Ταινίες από 3 Ιουλίου, όσο πιο παλιά ... τόσο πιο καλά!

Arts & Culture Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, η τρέχουσα κινηματογραφική εβδομάδα ξεχωρίζει, για άλλη μιά φορά από τις σπουδαίες επανεκδόσεις. Δύο ταινίες σε διαφορετικό ύφος και κινηματογραφική γραφή, που έμελλαν να μείνουν στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου για την πρωτότυπη αφήγηση και τα δημιουργικά εκφραστικά μέσα που αγγίζουν "νοήμονες ανθρώπους" με καλλιτεχνικές ανησυχίες και κοινωνικούς προβληματισμούς.

Ο ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ (1954) του Άλφρεντ Χίτσκοκ, έρχεται για άλλη μιά φορά, μετά από 58 χρόνια στην μεγάλη οθόνη, βάζοντας τα πράγματα στην θέση τους και οριοθετώντας τα όρια της Τέχνης στην ανώτερη σφαίρα δραματουργίας. Ένα από τα αριστουργήματα του Άλφρεντ Χίτσκοκ, που είναι αδύνατον να κουράσει κάποιον ακόμη και εκατό φορές να το' χει δει. Άλλωστε το σασπένς, θα λέγαμε βρίσκει εδώ τον "εφευρέτη" του και αποθεώνεται με την μεγαλειώδη στυλιστική του καλλιτεχνική δημιουργία, εκτοξεύοντας την ευρεσιτεχνία της "αγωνίας αλά Χίτσκοκ" σε ένα όρο που χαρακτηρίζεται από το υψηλό επίπεδο Αισθητικής εφαρμογής, άρτιας παραγωγής και πολυεπίπεδης σημειολογίας και έμπνευσης... Ταινία που πρέπει να έχει δει ο καθένας μας τουλάχιστον από μια φορά προτού ...τελευτήσει, αν θέλει να πιστεύει ότι έχει δει "ολοκληρωμένο σινεμά"!

Δέκα χρόνια αργότερα (1964) στην άλλη άκρη του κόσμου και ανατολικά των ΗΠΑ, στην Ιαπωνία, ο Τεσιγκαχάρα, επιβάλλει ένα άγνωστο είδος κινηματογράφου που πηγάζει από την αδυναμία του ανθρώπου να δικαιολογήσει στο έπακρο την αξία της ζωής. Η μεγάλη αποκάλυψη της Δύσης σε τούτο τον μυστηριώδη Ασιάτη δημιουργό, έγινε πολλά χρόνια μετά, και στη χώρα μας για πρώτη φορά μετά από 44 χρόνια βλέπουμε ένα απο τα χαρακτηριστικά και κορυφαία έργα του πρωτοπόρου δημιουργού. Ο νεωτεριστικός κινηματογράφος του παίρνει μεγάλη αξία μετά το θάνατό του. Οι ταινίες του στις αρχές του '60, εκπροσωπούν ένα νέο είδος ιαπωνικού κινηματογράφου, που ερχόταν σαν φυσική συνέχεια της γαλλικής νουβέλ βαγκ και του ιταλικού κινήματος της "αποξένωσης" στην Ευρώπη. Μετά το ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΑΜΜΟΛΟΦΟΥΣ , όλες οι υπόλοιπες κυκλοφορίες δείχνουν τόσο μικρές, μα τόσο μικρές... εκτός από τις δύο παρακάτω, εναλλακτικά:

Τα ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΜΥΑΛΑ και τις ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ . Το πρώτο είναι ένα δράμα, με στοιχεία μυστηρίου, θρίλερ και τρόμου, που πολύ ευστοχα και πετυχημένα διαχειρίζεται ο σκηνοθέτης του Γκρέγκορι Ρίντ. Το μεγάλον προσόν της ταινίας είναι το εξαιρετικό σενάριο, που όχι μόνο δεν πλατιάζει, αλλά έχει ανατροπές και απρόβλεπτη πλοκή, και είναι δομημένο κατά τέτοιο τρόπο που κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι τέλους. Μια μικρή έκπληξη, από την μακρινή Αυστραλία που ταιριάζει αν θέλετε και λόγω είδους, ως μια αξιόπιστη πρόταση για καλοκαιρινή σας έξοδο.
Ο δημιουργός του δεύτερου από το Μεξικό, Σιμόν Μπρος, είναι ένας εξαιρετικός auteur, όμως το περιεχόμενο τον προδίδει, αφού δεν διαθέτει ισορροπημένη ανάπτυξη ή κάποια σεναριακή πρωτοτυπία - ανατροπή. Πέραν των τέλειων καδραρισμάτων και το ναρκισισμό των γωνιών λήψεων δύσκολα μπορεί να βρει κανείς περισσότερα θετικά στοιχεία που να αφορούν την ιστορία, αυτή καθ' εαυτήν. Επειδή όμως είμαι λάτρης του φορμαλισμού και της Καρ-Βαϊκής αισθητικής, θα την προτείνω στους πολύ "προχωρημένους" σινεφίλ μια και διαθέτει πρωτότυπη αισθητική γραφής, παρά την ανισότητά της ως συνολική κατασκευή.

Από τα υπόλοιπα η μετριότητα και η "αρπακτική" διάθεση, κάνει "μπαμ" από μακριά. Αν θέλετε είναι το "αντίπαλο δέος" στην Τέχνη του Κινηματογράφου, στο οποίο μπορεί κάποιος να προσχωρήσει, όταν οι βλέψεις, οι προβληματισμοί, η αισθητική και η παιδεία του έχουν "μικροπολιτική" προοπτική, υπερ-ατλαντικής ψυχαγωγίας και είναι ανάλογες των κλισέ που καταπιάνονται, ανώδυνα και συνοπτικά, αλλά, με σαφή εμπορικό προσανατολισμό και κερδοσκοπικό χαρακτήρα:

MAMMA MIA! Ευχαριστώ, αλλά δε θα πάρω. Voulez-vous? Περισσότερα, για την ταινία στις κριτικές ΕΔΩ...
ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ
Η Τζέσικα Άλμπα, πάει να τυποποιηθεί σε θριλεράκια β' διαλογής και χαζοκωμωδίες. Η εμφάνιση την βοηθάει όπως πάντα, να έχει ψηλό κασέ και κακές επιλογές. Αν έχει ένα ενδιαφέρον, η ταινία, αυτό το εξαντλεί πολύ γρήγορα κάνοντας ανούσια τη συνέχεια. Θρίλερ κατ' ευφημισμό, μια και χιλιάδες ανάλογες τέτοιες ταινίες του σωρού παίρνουν τον "άμεσο" δρόμο για το κοντινό σας βίντεο κλαμπ, βοηθώντας σας να ξεπεράστε τα όποια προβλήματα αϋπνίας τυχόν έχετε αποκτήσει από το στρες.
Ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ
, επική υπερπαραγωγή, με την κινέζικη συνταγή επιτυχίας. Και αυτή δεν διαθέτει ίχνος διαφοροποίησής της από τα ανάλογα direct to DVD, φιλμ τύπου ΜΟΥΣΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ κλπ.. Η γραφικότητα κυριαρχεί ενώ η αισθητική των "300" αποθεώνεται, ως πιστό αλλά κακό αντίγραφο, στις μονομαχίες σώμα με σώμα. Κρίμα για το σπουδαίο καστ που παίρνει μέρος σε αυτό το λαϊκό κινέζικο "πανηγύρι", παράλληλα με την πολύ καλή δουλειά στα κοστούμια και τη φωτογραφία. Μέχρι εκεί, όμως... Αν δεν είστε εξοικειωμένοι με τέτοιου είδους επικές σπλατεριές, μείνετε μακριά, μια και ένα μειονέκτημα - που ίσως να είναι και πλεονέκτημα αν παθαίνετε "ωτίτιδα" στο άκουσμα κινέζικων - είναι η αγγλική έκδοση που κυκλοφορεί εδώ. Με λίγα λόγια ακούτε τους σούπερ σταρ Τζέτ Λι ( War,Kiss of the Dragon, Romeo must die) , Τακέσι Κανεσίρο ( Perhaps Love, House of Flying Daggers) και Άντι Λάου, dubbed, με άψογη προφορά αγγλιστί!

Jim Papamichosτου Δημήτρη Παπαμίχου

top of the page


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Λίστα ιστολογίων