Ταινίες

Κριτικές

Box Office

Τελευταία HOT Νέα, Ταινίες, Box Office, Συνεντεύξεις

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2008

Μανχάταν, η πόλη και η ταινία που σε συσκευασία 2 σε 1, ορίζει την καλλιτεχνική αξία διαχρονικά

Arts & Culture Μετά τον καταιγισμό των 11 νέων ταινιών, της προηγούμενης εβδομάδας, η προσγείωση στον ελάχιστο αριθμό 3 της τρέχουσας, δείχνει "ανώμαλη" εκ πρώτης όψεως, αλλά παραμένει λογική, μια και το Φεστιβάλ Βενετίας, κυριαρχεί και οι εταιρείες διανομής πρέπει να δώσουν εκεί το παρών και το ραντεβού με ότι "νέο" καλλιτεχνικό, δύναται να γεννηθεί ή "αναγεννηθεί", από τις "στάχτες" του...


Από τις πιό σημαντικές νέες επανεκδόσεις, όχι μόνο του καλοκαιριού αλλά και όλης της χρονιάς, είναι το ΜΑΝΧΑΤΑΝ του Γούντι Άλεν. Γυρισμένη το 1979, σε ασπρόμαυρο φιλμ, απογειώνει, καλλιτεχνικά την αξία του Εβραίου Αμερικάνου δημιουργού, στα ύψη. Η αναγνωρισιμότητα, επιτέλους γίνεται status quo, κάνοντας την καλύτερη (σπουδαιότερη, για ορισμένους) ταινία του αλλά και την εμπορικότερη ταυτόχρονα ($45,7 εκατομμύρια εισπράξεις στις ΗΠΑ, στην πρώτη προβολή της στις 14 Μαρτίου 1979), από την πλούσια φιλμογραφική καριέρα του (69 ταινίες!).

Προσωπικά θεωρώ τον ΝΕΥΡΙΚΟ ΕΡΑΣΤΗ (ANNIE HALL, με 2 όσκαρ, στο ενεργητικό της), γυρισμένη 2 χρόνια νωρίτερα από το MANHATTAN, ως την καλύτερη της καριέρας του - ταινία που θα δούμε, σε επανέκδοση και αυτή από τις 11 Σεπτεμβρίου (τι ημερομηνία και αυτή!), χάρη στη NEW STAR - αλλά με το ΜΑΝΧΑΤΑΝ, γίνεται η επιβεβαίωση του μεγάλου ταλέντου του. Ταινία, σχεδόν cult, με υπέροχη φωτογραφία από τον μόνιμο συνεργάτη του Γκόρντον Γουίλις και μουσική επένδυση Γκέρσουιν, μπαίνει στα μονοπάτια μιας εγκεφαλικής διάστασης στον έρωτά του για την πόλη της Νέας Υόρκης. Μία πόλη "μούσα" για τον κάθε καλλιτέχνη που αναζητά την έμπνευσή του, σε κάθε εκατοστό της μητρόπολης (γέφυρα του Μπρούκλιν, Σέντραλ Παρκ, Εστιατόρια και Καφέ στο Μανχάταν), που δίνει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει στο έπακρο τις ευκαιρίες του "Αμερικάνικου Ονείρου", σε ατομικό επίπεδο αλλά και φανερώνει με μεγαλοπρέπεια τα πάθη και τις προσωπικές αδυναμίες του.

Η ταινία μοιάζει πολύ (όπως ακούγεται) με τη Μπλε Ραψωδία του Γκέρσουιν, στην ανάπτυξή της, σε κάθε επίπεδο, ενώ είναι υπέρ το δέον, προπαγανδιστική στα θετικά σημεία της. Η αναφορά στα αρνητικά - μελανά σημεία (εγκληματικότητα, πορνεία, ναρκωτικά), περνάει "επιδερμικά" και εξωραίζεται, μια και ακόμα και αυτά λειτουργούν θετικά, στις συνολικές επιδόσεις της στην ψυχοσύνθεση της καλλιτεχνικής ελίτ και αβανγκάρντ. Η ταινία, με λίγα λόγια είναι ο τουριστικός οδηγός σας, το "καλύτερο όνειρο" που γίνεται αληθινό, για την πόλη που θέλει να ζει ο αθεράπευτα ρομαντικός Γούντι - που επιβεβαιωμένα δε μπορεί να λειτουργήσει πουθενά αλλού έξω από αυτή, ένα μύθο που κατέρριψε μόλις πρόπερσι με το αριστουργηματικό MATCH POINT και το φετινό VICKY CRISTINA BARCELONA.

Παρ' όλα αυτά, οι προβληματισμοί για τον οίστρο και την πρωτότυπη καλλιτεχνική δημιουργία, τα όρια της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, (τα απόκρυφα των διασημοτήτων, βορά στο εμπόριο της τηλεθέασης), είναι μια σειρά ζητήματα που μπαίνουν εγκεφαλικά και ανάλαφρα, με τον μοναδικό του τρόπο. Σκωπτικά, σατιρικά, αντισυμβατικά (επιλογή του ασπρόμαυρου φιλμ κλπ), μινιμαλιστικά, με τον έξυπνο λόγο να κυριαρχεί στους διαλόγους, σχεδόν μαρξιστικά, (θέση και αντίθεση) και να δίνει μαθήματα διαλεκτικής και σεναρίου σε νέους υποψήφιους αλλά και παλιές καραβάνες...

Παρ' ότι ήταν υποψήφιο για 2 όσκαρ, δεν πήρε κανένα, η αξία της όμως, είναι υπεράνω βραβείων αφού βρίσκεται δικαιολογημένα σε άλλο επίπεδο. Από τις σπουδαιότερες ταινίες του Αμερικάνικου κινηματογράφου από καταβολής του, φιγουράρει σε περίοπτη θέση στις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Οι ερωτικές περιπέτειες του καλλιτέχνη , είναι σχεδόν αυτοβιογραφικές και περιέχουν όλα όσα ξέρουμε για τον άνθρωπο Γούντι Άλεν, είτε τα αποδέχεσαι είτε τα απορρίπτεις.

Κάνει μία αυτοκριτική σε όλα, χωρίς να συμβιβάζεται, ακόμα και αν χάνει την πραγματική του αγάπη, ένα δίλημμα ανάμεσα σε ερωμένες και μία πρώην, ακόμα κι αν η γυναίκα του τον απατά με "άλλη γυναίκα", στα πλαίσια της ανοιχτής κοινωνίας και του open minded σημερινού ανθρώπου, όλα αυτά δείχνουν πολύ μπροστά για την εποχή που διαδραματίστηκαν. Αυτό που δεν χάνει ποτέ είναι η αγάπη του για τον τόπο που γεννήθηκε, το Μανχάταν. Πολύ οικεία και επίκαιρα σήμερα τα θέματα και οι προβληματισμοί του, δεν αφήνουν κανέναν αδιάφορο, το αντίθετο. Οι διανούμενοι της Νέας Υόρκης μπορεί να είναι στο επίκεντρο, αλλά με τα καμώματά τους, "γελάει" και εξυψώνεται, ο μέσος θεατής !

Ερμηνευτικά στην ταινία του συναντάμε την πρωτοεμφανιζόμενη 18χρονη, εγγονή του συγγραφέα, Έρνεστ Χέμινγουεϊ, την Μάριελ, που ήταν υποψήφια για Όσκαρ β΄ρόλου, το 1980, (όπως και το σενάριο της ταινίας) αλλά και τα ιερά τέρατα της υποκριτικής μιας νέας εποχής των '70'ς, αποτελούμενη από τους Μέριλ Στριπ, Νταιάν Κίτον και Μάικλ Μέρφι, που μόλις ωρίμαζε και αυτοεπιβαλλόταν στα καλλιτεχνικά στέκια. Όλοι οι χαρακτήρες πέρα από οικείοι και ρεαλιστικοί, ασκούν μια μαγεία για αυτό που είναι αλλά και αυτό που θα ήθελαν να είναι. Η κοινωνική αβεβαιότητα, η επαγγελματική ανασφάλεια, η καλλιτεχνική ανοχή στη διαφορετικότητα (παιδεραστία) προβάλλονται εξαιρετικά και πολυεπίπεδα, δίνοντας το έναυσμα για ατομική αφύπνιση, διανοητική εγρήγορση και κοινωνική πάλη. Η εσωτερική αντιπαράθεση, οι σωστές και κατάλληλες χρονικά αποφάσεις, ο γρήγορος εξαντλητικός ρυθμός της πόλης και κάποιες ακραίες περιπτώσεις (περιθωριακές, για την εποχή τους), συντονίζουν ένα απόλυτα intellectual κλίμα και καταλήγουν στα γνωστά νευρωτικά γουντιαλενικά αντανακλαστικά. Η αντίδραση στα ερωτικά - πνευματικά προβλήματα που έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι πραγματοποιείται χωρίς υπερβολές (για να μην "εκβιάζεται" το γέλιο), αλλά με εύστροφο χιούμορ που πηγάζει από το απρόβλεπτο γεγονός της κάθε στιγμής.

Ταινία αξεπέραστη, πολύ μπροστά για την εποχή της, δεν χορταίνω να τη βλέπω, (την είδα για τέταρτη φορά) και σίγουρα η καλύτερη κινηματογραφική πρόταση της εβδομάδας σε όλους τους τομείς, τόσο με ποιοτικά όσο και με τα πιό εμπορικά - ανάλαφρα κριτήρια. Το σίγουρο είναι πως εγγυημένα θα γελάσετε με την ψυχή σας και θα το απολαμβάνετε όπως ο υπογράφων... διαχρονικά!

Επίσης κυκλοφορούν:

PVC-1 του Σπύρου Σταθουλόπουλου.
Το λιγότερο ενδιαφέρουσα και αξιέπαινη η προσπάθεια του ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη, με τη μία λήψη 85', όμως αυτό δεν είναι αρκετό να κρύψει τις αδυναμίες του σεναρίου και την μονοδιάστατη εξέλιξη της υπόθεσης, από την παράλειψη της αιτιολόγησης του περιστατικού. Σε πραγματικό χρόνο, η ιστορία κυλάει με ωμό ρεαλισμό, απεικονίζοντας με κάθε λεπτομέρεια το συμβάν από τη γέννησή του έως το δραματικό φινάλε του. Ο ρυθμός είναι "εξαντλητικός" για όλους τους συμμετέχοντες, που προσπαθούν να μεταδώσουν αυτή την αγωνία και ένταση στο κοινό που θα τον παρακολουθήσει. Το σκηνικό είναι φορτισμένο, υπερ-δραματοποιημένο και - από την μινιμαλιστικού χαρακτήρα, φύση του - κυρίως, λόγω του μονοπλάνου. Το οποίο σε καμία περίπτωση δεν κουράζει. Υπάρχουν πολλές εικαστικές αλλαγές μέσα στα κάδρα, γωνίες λήψης, ενώ βρίσκεται σχεδόν πάντα σε κίνηση, και ο χειριστής και το θέμα του.

Πέρα από ένα "παιχνίδι", ένα πείραμα για τις δυνατότητες του σκηνοθέτη, να αντέξει αυτή την "σκληρή" προπόνηση χειρισμού της standycam, αποκτά και μια διάσταση cult, εξαιτίας αυτής της σπάνιας σκηνοθετικής μεθόδου, αφήγησης χωρίς ντεκουπάζ. Φυσικά, τη μία λήψη, την έχουν επιχειρήσει κι άλλοι σκηνοθέτες και αρκετά πετυχημένα, όπως ο Σοκούροφ στην ΡΩΣΙΚΗ ΚΙΒΩΤΟ, μόνο που εδώ ο σκηνοθέτης σε υποβάλλει συμμετοχικά στα δρώμενα, σα να βλέπεις "στον αέρα, ζωντανή σύνδεση" με την πρωτότυπη αυτή ιστορία, που είναι και αληθινή. Γι΄αυτό και η επιλογή της ψηφιακής κάμερας στο χέρι, που με νεύρο και αρκετή διάθεση - τουλάχιστον για 1 ώρα - "παίζει" με το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ. Φορμαλιστικά, γράφει την διαφορετικότητα που θέλει κάποιος που "ξεφεύγει" από το σωρό των κλισέ, χωρίς αυτό να εκλαμβάνεται σαν αδυναμία να αποδώσει στο mainstream.
Από την άλλη υπάρχουν κάποια κενά που γέμισαν για να περάσει ο χρόνος, ενώ φάνηκε ότι του ξέφυγε σε λίγες περιπτώσεις το θέμα, βέβαια όταν κάνεις "live", οι κοιλιές και τα "γεμίσματα" είναι μέσα στο πρόγραμμα. Η καθοδήγηση των ηθοποιών έγινε με πειθαρχία και στους ερασιτέχνες και στους επαγγελματίες, ενώ παράλληλα και το ντεκόρ βοήθησε περισσότερο για να μην γίνει περισσότερο "ψυχοπλακωτικό" το κλίμα, χωρίς φυσικά να θέλει κανείς να το αποφύγει, για να μη χαρακτηριστεί γραφικός.

Κοιτάχτε, νομίζω ότι κατάφερε με την επίδειξη, υψηλής αισθητικής, ο νεαρός Σπύρος Σταθουλόπουλος, να κάνει την τύχη του με την διαπίστευσή του στην Μέκκα του κινηματογράφου, στο Χόλιγουντ.
Αν είχε εμβαθύνει περισσότερο στη σημασία αυτού του ασυνήθιστου εγκληματικού γεγονότος και έκανε μία έρευνα για την δράση των "τρομοκρατών" και το κίνητρό τους, θα μιλάγαμε σήμερα για "μεγάλη" ταινία. Η επιμονή του να μας κάνει αναπαράσταση λεπτομερειών, θυμίζει ανεξάρτητο αμερικάνικο κινηματογράφο με όρους Χόλιγουντ, που σίγουρα ακόμη κι αν δεν εντυπωσιάζει τους περισσότερους, δημιουργεί την ελπίδα ότι στο μέλλον ο ταλαντούχος δημιουργός της, θα μπορεί να διαχειριστεί επιτυχημένα και μία ακριβότερη παραγωγή με πλοκή ανατροπών!

WANTED του Τιμούρ Μπεκμαμπέτοφ.

Άλλος ένα σούπερ ήρωας, στο πρίκουελ που ετοιμάζεται να γίνει franchise. Η σκηνοθετική δεινότητα του πιό εμπορικού ρώσου σκηνοθέτη, είναι δεδομένη. Η ταινία του οραματιστή Ρώσου σκηνοθέτη χαρακτηρίζεται από ένα εξαιρετικό μίγμα κορυφαίων ειδικών εφέ, σκηνών καταιγιστικής δράσης που θυμίζουν Matrix, Fight Club και Επικίνδυνες Αποστολές (σεκάνς πάνω σε τρένα, μέσα από τζάμια, σεκάνς με ιδιότυπη σκοποβολή με αυτό- καθοδηγούμενες τρόπον τινά σφαίρες) αλλά και με πολλές δόσεις ερωτισμού, σαρκαστικό χιούμορ και απρόσμενες ανατροπές. Με την αδρεναλίνη στα ύψη, και σκηνές που ανταγωνίζονται μεταξύ τους σε εντυπωσιασμό και πρωτοτυπία, δε θα περάσει αδιάφορα, από ένα κοινό που θέλει περισσότερο "εικόνα" παρά "λόγο" και ουσία, σε ένα κοινό που θέλει να βλέπει καλούς εναντίον κακών. Και να γοητεύεται από μονομαχίες μεταξύ κακών, ή έστω μέσα στα όρια που δυσδιάκριτα οι ρόλοι αλλάζουν ανάλογα με τα δεδομένα της στιγμής και τη γονιδιακή κληρονομιά που κουβαλά ο καθένας ! Ιδεολογικά, μάλλον είναι επικίνδυνα "συντηρητική" και φιλοπόλεμη, με την "γέννηση" ενός υπερανθρώπου, να γίνεται ο ζητούμενος ακρογωνιαίος λίθος μιας τύπου Μασονίας, Αδελφότητας, που επιζητεί την απόλυτη εξουσία και κυριαρχία της στον κόσμο. Βασιμένη σε κόμικ, η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου των Μαρκ Μίλαρ και Τζ. Τζ. Τζόουνς.

Πέρα από την δράση, που δίνεται απλόχερα και χωρίς τσιγγουνιές, το μεγαλείο της ταινίας, φαντάζει μικρό, παιδικό και αφελές, στο απλό ερώτημα που τίθεται στον καθένα μας: προς τι όλα αυτά; Καλογυαλισμένη παραγωγή, προσεγμένη στυλιστική λεπτομέρεια, όλα αυτά δείχνουν πολύ "λίγα" από το κεντρικό βάρος της ιστορίας και του τελικού μηνύματος, που προβάλλεται, αποκλειστικά: από και με τη χρήση της βίας. Η εκδίκηση πάντα βάφεται με κόκκινο χρώμα, δεν είναι πανάκεια, ούτε και η μόνη λύση, ακόμα και στον κόσμο των κόμικ ! Έλεος... με τις υπερβολές. Ερμηνευτικά, η Αντζελίνα Τζολί, μου δίνει το δικαίωμα να την buzzάρω, όπως επίσης καλός στο ρόλο του, αν και λίγο "ξένος" με το "είδος της ταινίας", ο Τζέιμς Μακ Αβόι, ενώ ο επαγγελματίας Μόργκαν Φρίμαν, εντελώς τυποποιημένος σε παρόμοιους ρόλους, αναδεικνύεται αμυδρά, ως άλλος ένας αναγκαίος ρόλος στην πλούσια καριέρα του.

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου

top of the page


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Σάββατο, 16 Αυγούστου 2008

Ταινίες από 14 Αυγούστου η εξής μία: Ολυμπιακοί Αγώνες στο Πεκίνο με blockbuster 9.69

Arts & Culture Αν πιστεύατε ότι την τρέχουσα εβδομάδα θα πρότεινα να δείτε κάποια νέα ταινία στους κινηματογράφους, είστε γελασμένοι! Κι αυτό όχι μόνο γιατί κυκλοφορεί μόνο μία νέα ταινία, το ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΓΑΠΗΣ, αλλά γιατί η εβδομάδα αυτή (και η επόμενη) ανήκει στους αθλητές όλου του κόσμου, που βρίσκονται στο Πεκίνο, για το Ωραίο, το Μεγάλο και το Αληθινό…

Όπως και να το αντιλαμβανόμαστε, υποκειμενικά, είτε σαν φίλοι του καθαρού αθλητισμού, είτε σαν εραστές του πρωταθλητισμού, ακόμα κι αν διαφωνούμε, ιδεολογικά (και …οικονομικά) στη «βάση», - με την αναβίωση του Ολυμπισμού και την σύγχρονη εκμετάλλευσή του, από την εμπορευματοποίηση, την διαφήμιση και τους σπόνσορες των μεγάλων αθλητών-σταρ, με όρους σύγχρονου μάρκετινγκ, την κρατικίστικη νοοτροπία και εθνικής αποδοχής συμβίωση με το ντόπινγκ, αναγκαίο "κακό" - αυτό δεν αρκεί, για να απαξιώσει την κοσμοθεωρία της υπέρβασης των ανθρωπίνων ορίων και της επίτευξης στόχων που προάγουν την κοινωνία και τον πολιτισμό μέσα από το αθλητικό ιδεώδες.

Οπότε, επιβάλλεται η παρακολούθηση των Αγώνων, είτε είστε φίλοι του αθλητισμού, είτε είστε σινεφίλ. Για μένα προσωπικά, μάλιστα που υπήρξα και αθλητής στίβου στο παρελθόν, η σημασία των Ολυμπιακών Αγώνων, στο μυαλό μου στέκεται στο ίδιο βάθρο, με την κριτική της Τέχνης της κινούμενης εικόνας. Όταν μάλιστα η ταχύτητα των 25 καρέ το δευτερόλεπτο , είναι η οφθαλμαπάτη, που μας ξεγελά 112 χρόνια τώρα, και όταν τα εγκεφαλικά μας κύτταρα απαιτούν να εκλογικέψουν την πραγματικότητα, να αναλύσουν τα δεδομένα, να σχεδιάσουν την τακτική και το κατάλληλα εξασκημένο σώμα να ακολουθεί με την ίδια φόρμα και αντίδραση, το ανθρώπινο μυαλό και την ψυχολογία , ε ...τότε ναι, ακόμα και το 9.69 του Τζαμαϊκανού Μπολτ, μπορεί να εξηγηθεί, και επιστημονικά, και με κινηματογραφικούς όρους...

Photo credit: Xinhua

Ο ταχύτερος άνθρωπος όλων των εποχών στον πλανήτη μας. Χρυσός Ολυμπιονίκης στα 100μ. (16/8/2008) με 9.69, ο Τζαμαϊκανός Ουσέιν Μπολτ.

Γιατί προτιμώ, να ταυτίζομαι με τους πρωταθλητές των «ασύλληπτων» αθλητικών επιδόσεων, παρά να ταυτίζομαι σε χαρακτήρες κάθε συμπλεγματικά μειονεκτούντος σκηνοθέτη που νομίζει πως ανακάλυψε το σινεμά σήμερα !
Ακόμα κι αν δεν ήμουν στο Πεκίνο, για να δια-λογισθώ με τον μάστερ δάσκαλο, Ζαν Γιμού, και τα εκπληκτικά κατορθώματα της 5ης γενιάς κινέζων δημιουργών, της μετα-Πολιτιστικής επανάστασης, θα ήμουν καρφωμένος στην TV, παρακολουθώντας τους έλληνες παίκτες της εθνικής ομάδας του μπάσκετ μπολ, τους κωπηλάτες και ιστιοπλόους μας, τους αθλητές μας στον στίβο, την Χρυσοπηγή, τον Περικλή, τον Λούη αλλά κα όλα τα άλλα παιδιά. Οι προσπάθειές τους, πέρα από την ατομική ή ομαδική διάκριση, σε προσωπικό επίπεδο, κρύβουν μέσα τους τον χαρακτήρα του ανθρώπου που είναι πλασμένος να ζει ηρωικά , με ταπεινοφροσύνη, σεμνότητα και σεβασμό στην ελευθερία της ανθρώπινης προσωπικότητας και γονιδιακής διαφορετικότητας…

Όχι για κάποιον ανόητο, ξεπερασμένο και παλαιομοδίτικο εθνικισμό, που κρύβει στο υποσυνείδητο φυλετικές διακρίσεις και συμπλέγματα βιολογικής ανωτερότητας, αλλά για την αρετή και τόλμη, του να ζεις ελεύθερος κάθε στιγμή, τη συναδέλφωση 213 χωρών στον ίδιο τόπο, - με την μοντέρνα και «κακή» παγκοσμιοποίηση – και τις επιμειξίες των πολιτισμών, η ανθρώπινη υπόσταση απαιτεί: ισορροπία τόσο στο σώμα όσο και στο μυαλό. Αυτή η αρμονία δεν θα επιτευχθεί με την «απομόνωση» ή «εκμετάλευση» ενός λαού που διαχειρίστηκε και διαχειρίζεται με τον καλύτερο τρόπο, την ταυτότητά του, χωρίς να παθαίνει επιληπτικές κρίσεις βαλκανι-ζατέρ. Και θα επιτευχθεί, μόνο από κείνους που αντιδρούν στον σύγχρονο καταναλωτικό τρόπο ζωής, τους πρωτοπόρους υπερ-αθλητές.

Αυτή τη στιγμή, η Κίνα είναι ο υπερ-αθλητής, είναι η εναλλακτική πρόταση και στάση ζωής απέναντι στην τεχνοκρατική δομή της Δύσης, της καπιταλιστικής οικονομίας. Τα συστήματα διαχείρισης εξουσίας, εξελίσσονται, και η λαϊκή επιταγή εξαργυρώνεται με την ανθρώπινη υπέρβαση, είτε υπάρχει «λογοκρισία», είτε υπάρχει «άνοιγμα» στην δυτικού τύπου παρηκμασμένη οικονομία.

Τι πιο ωραίο να «στοχεύεις» κάτι για το οποίο με πόνο, επιμονή και υπομονή , και πολύχρονη προσπάθεια, μπορεί να σου προσφέρει το μέγιστο «κέρδος» - όχι υλικό, μα ηθικό, ψυχικό, σωματικό. Ποιό το νόημα, να ζεις και να καλλιεργείς το ταλέντο σου και όλες τις πτυχές της προσωπικότητάς σου, αν δεν δοκιμάσεις, τα ανθρώπινα όριά σου; Μόνο η αθλητική προσπάθεια και υπερ-προσπάθεια, μπορεί να σε κάνει να νιώσεις άνθρωπος και υπερ-άνθρωπος.

Με τούτα και μ’ αυτά, ένας κόσμος - ένα όνειρο, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου, μονοπωλούν το ενδιαφέρον εκατομμυρίων σ’ όλο τον κόσμο, άνευ συναγωνισμού! Όσα, αρνητικά και να τους προσάψεις, είναι το καλύτερο έργο που προβάλλεται για τρεις περίπου εβδομάδες, τουλάχιστον, έστω κι από την μικρή, στο μέγεθος, οθόνη σου !

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Λίστα ιστολογίων