Ταινίες

Κριτικές

Box Office

Τελευταία HOT Νέα, Ταινίες, Box Office, Συνεντεύξεις

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008

PIANO SOLO [2/10]

Arts & Culture

PIANO SOLO
PIANO, SOLO

του Ρικάρντο Μιλάνι
με τον Κιμ Ρόσι Στιούαρτ

Υπόθεση: Το πεπρωμένο του Λούκα τον περιμένει σ’ ένα δρόμο της Αφρικής, όταν μικρό παιδάκι βλέπει τη μητέρα του να πεθαίνει μετά από ένα τροχαίο ατύχημα. Η ενοχή κι η απώλεια στοιχειώνει και βασανίζει τον εύθραυστο μουσικό σ’ όλη την τόσο σύντομη ζωή του. Η οικογένεια διαλύεται μετά την τραγωδία. Ο Λούκα κι η αδερφή του μεταφέρονται στην Ιταλία, όπου ξεκινούν οι μουσικές σπουδές του. Το θεϊκό του ταλέντο, σύντομα τον κάνει πασίγνωστο. Αυτός ο όμορφος νέος γίνεται ένας από τους θρύλους της τζαζ και η καριέρα του απογειώνεται κατακόρυφα. Η μοναδική, σχεδόν μαγική, μουσική του λατρεύεται από το κοινό. Η τεράστια επιτυχία του και η χαρά που παίρνει από την τέχνη του, μαζί με την υπέροχη κοπέλα που πρόκειται να παντρευτεί, τον κάνουν ευτυχισμένο, πλούσιο και τον ξαναφέρνουν κοντά στην οικογένεια του. Όμως η ευάλωτη και εύθραυστη φύση του καλλιτέχνη, παραμονεύει σε μια γωνιά του μεγαλοφυούς μυαλού του, έτοιμη να τον βυθίσει στα σκοτάδια της ψυχής του…

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

“When the music’s over, turn out the lights…”

Η Βαθμολογία μου:

Σταύρος Γανωτής
του Σταύρου Γανωτή stavros.ganotis@myfilm.gr

Για έναν σκηνοθέτη που έχει κάνει πέντε τηλεοπτικές δουλειές και λιγότερες κινηματογραφικές, είναι φυσικό να τον «κυνηγάει» η τηλεοπτική λογική. Ο Riccardo Milani αντιλαμβάνεται την βιογραφία του πιανίστα Λούκα Φλόρες με μια μικρή, σκωπτικά, ματιά, το άκρο αντίθετο του επικού, που συνήθως χαρακτηρίζει μια βιογραφία…

Λόγω θέματος, η ταινία χωρίζεται σε δύο ενότητες. Η πρώτη ενότητα είναι η μουσική και είναι αυτή που αξίζει ως παραγωγή. Κάθε σκηνή καταλήγει ή ξεκινάει με μια μουσική πανδαισία. Είτε τζαζ, είτε κλασική, είτε μπαλάντα, η μουσική στο πιάνο σε συνεπαίρνει και σου δημιουργεί την εντύπωση, πως αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος αφήγησης μιας μουσικού θέματος ταινίας.

Όμως η κατάσταση θα αλλάξει, προς όλες τις μοίρες του μοιρογνωμονίου. Από εδώ και πέρα η μόνη μουσική συντροφιά είναι το συνηθισμένο μουσικό θέμα του Lele Marchitelli. Η έννοια της μουσικής ιδιοφυΐας θα αφήσει χώρο στην έννοια του οικογενειακού δράματος. Αυτό όμως, πάλι, επαναλαμβάνεται διαρκώς, υποπίπτει σε φαύλους κύκλους μη δημιουργίας, προσφέρει θέαμα που μόνο η τηλεόραση μπορεί να κάνει αρεστό. Η εμφάνιση των πολλών χαρακτήρων δεν σημαίνει και την ανάπτυξη τους, ώστε να υπάρχει κίνηση στο σενάριο, να ξεφύγει από την υπερβολικά βατή δομή του.

Πολύ καλή η ερμηνεία του, διάσημου στην Ιταλία, Kim Rossi Stuart. Καλύτερα, όμως, εκφράζει την ψυχρή ιδιοφυία στο πρώτο μέρος, παρά την επιτηδευμένη, αναγκαστικά, έξαρση του δεύτερου μέρους. Είναι και ο μόνος χαρακτήρας που ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη, αλλά και που δεν τον αγγίζει αληθινά, όταν αυτός του προσφέρει τέτοιο βάθος, που θα μπορούσε να κάνει ταινία τριών ωρών.

Κριτική Σύνοψη

Ένα καλό πρώτο μέρος, λόγω της μουσικής που γεμίζει ευεξία την ψυχή του θεατή, ακολουθείται από ένα τηλεοπτικής αισθητικής και αυτό-αναλώσιμο δεύτερο κομμάτι, που, πολύ εύκολα, μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει βαρετό. Μια καλή ερμηνεία από τον Kim Rossi Stuart δεν είναι αρκετή για να διασώσει ένα χλιαρό σενάριο, μηδενικής ανάπτυξης και ανούσιας βιογραφικής-διερευνητικής σημασίας. Πολύ επιδερμικό, πολύ συνοπτικό, έχει πολλά από τα ελαττώματα δικών μας ταινιών, που, φυσικά, δεν θα κατονομάσω εδώ. Δείτε το, αν είστε λάτρης της τζαζ, αλλά και πάλι μην περιμένετε ότι θα βρείτε την ευκαιρία να απολαύσετε την αγαπημένη σας μουσική και για πολύ…

top of the page



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

SEX DRIVE [1/10]

Arts & Culture

SEX DRIVE
του Σον Άντερς
με τους Τζος Ζούκερμαν, Αμάντα Κρου, Σεθ Γκριν

Υπόθεση: Ο αξιαγάπητος Ίαν νιώθει πως είναι ο τελευταίος αμερικανός παρθένος. Είναι 18 ετών, ετοιμάζεται για το κολέγιο, αλλά ο 14χρονος αδερφός του τού κλέβει με άνεση όλα τα κορίτσια. Όλα αλλάζουν μόλις ο Ίαν γνωρίσει την Ντανιέλ. Η Ντανιέλ είναι αστεία, σέξι και ξετρελαμένη μαζί του. Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα: η Ντανιέλ ζει στο Νόξβιλ, ενώ ο Ίαν στο Σικάγο. Επίσης η Ντανιέλ νομίζει πως ο Ίαν είναι φτυστός ο Μπραντ Πιτ, αφού ο Ίαν έχει βάλει ψεύτικες φωτογραφίες στο Facebook. Ο Ίαν τώρα πρέπει να αντιμετωπίσει τον φόβο της απόρριψης, αφού η Ντανιέλ υπόσχεται πως θα του δοθεί αν πάει να την συναντήσει.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr
Μη βρίζεις ρε…

Η Βαθμολογία μου:

Σταύρος Γανωτής
του Σταύρου Γανωτή stavros.ganotis@myfilm.gr

Τι να πει κανείς για έναν ακόμα φυσικό απόγονο του «ένδοξου» ‘American Pie’, ή για τους παλιότερους, των ‘Γρανίτα από Λεμόνι’ και ‘Γρανίτα Αμερικάνα’. Το ‘Sex Drive’ μοιάζει να γεννήθηκε μέσα από την επιτυχία του Superbad, και το σενάριο του ‘Road Trip’, δηλαδή αφού η νεολαία θέλει τέτοια, ας τα έχει. Πολλά κλασικά αριστουργήματα μαζεύτηκαν μέσα σε μια, μόλις, παράγραφο…

Ένας συμπαθητικός πρωταγωνιστής, ο απαραίτητος ασχημούλης τυπάς παραδίπλα, και η ομορφούλα φίλη του ήρωα, με την οποία είναι, φυσικά, ερωτευμένος ο δικός μας. Αλλά ας μην την κρίνουμε σαν δομή, αλλά σαν κωμωδία, μήπως και βγάλουμε κάποια άκρη. Μέσα στο συμφερτό από μπινελίκια και σεξιστικά ανέκδοτα (μαζί και τα α… ενός παππού!!!) υπάρχει το απαραίτητο χιούμορ, που ίσως την κάνει καλύτερη από τις προαναφερόμενες ταινίες. Γενικά, ναι, θα γελάσετε, όχι τόσο από τις καταστάσεις, αλλά από συγκεκριμένες ατάκες. Κορυφαίο σκηνικό, η απόδραση από ένα επαρχιακό σπίτι, όπου ο νερντ ήρωας πήγε για αρπαχτή.

Με όλες τις απορίες μας, περί του γιατί αυτή η ταινία είναι «κατάλληλη για όλους», την προτείνουμε στους έφηβους, που δεν θα δουν το ‘Σύνδρομο Baader Meinhof’ (γιατί νομίζουν ότι η τρομοκρατία ξεκίνησε στις 9/11 και τελείωσε με τη σύλληψη της 17Ν), και στους ενήλικους που λατρεύουν το θέαμα των όμορφων ανηλίκων κοριτσιών. Χωρίς πλάκα, έχει την πλάκα του και η κριτική (κριτική μας κάνετε τόση ώρα;) τελειώνει κάπως έτσι…


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ BAADER MEINHOF [5,5/10]

Arts & Culture

ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ BAADER MEINHOF
DER BAADER MEINHOF KOMPLEX / THE BAADER MEINHOF COMPLEX

του Ούλι Έντελ
με τους Μαρτίνα Γκέντεκ, Μόριτζ Μπεμπτρό, Μπρούνο Γκαντζ

Υπόθεση: Πρόκειται για την άνοδο και την πτώση της διαβόητης Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF), μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, που έδρασε στην Γερμανία ως τις αρχές των 1970. Φονικές βομβιστικές επιθέσεις απειλούν την εύθραυστη γερμανική δημοκρατία, τη δεκαετία του ‘70 . Μια ομάδα ανταρτών, με αρχηγούς τον Αντρέας Μπάαντερ και την Ούλρικε Μάινχοφ, έχουν ξεκινήσει ένοπλη μυστική επανάσταση εναντίον ενός νέου είδους φασισμού που αναδύεται: του αμερικανικού ιμπεριαλισμού που υποστηρίζεται από τις γερμανικές κυβερνήσεις. Με στόχο μια πιο ανθρώπινη και δίκαιη κοινωνία, η επαναστατική ομάδα γίνεται όλο και πιο απάνθρωπη, ενώ στο βάθος υπάρχει ένας άνθρωπος που την κατανοεί: ο επικεφαλής των γερμανικών αστυνομικών δυνάμεων.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Άλλες Πηγές
Περισότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr
Γκρεμίστε τα «λευκά κελιά»…

Η Βαθμολογία μου:

Σταύρος Γανωτής
του Σταύρου Γανωτή stavros.ganotis@myfilm.gr

Με το πέρας της ταινίας, ο Δημήτρης Παπαμίχος μου σχολίασε, πως η Γερμανία έχει γίνει το «Χόλιγουντ της Ευρώπης». Έχει απόλυτο δίκιο! Μετά την διττή, πλέον, ταυτότητα του βρετανικού και του γαλλικού σινεμά (εμπορικό-ποιοτικό), έρχεται και η Γερμανία να μπει στο ευρωπαϊκό «κόλπο» της παραγωγής μαζικού εμπορικού κινηματογράφου. Μπορεί το ‘Σύμπλεγμα Baader Meinhof’ να στοχεύει άμεσα σε ένα ποιοτικό κοινό, είναι, όμως, κατασκευασμένο έτσι, που τραβάει τα εμπορικά φώτα, τόσο σαν θέμα, όσο και σαν δομή. Δεν είναι μακριά από το περσινό ‘1000 Μίλια Έρωτα’, σε αυτήν τη λογική, απλά έχει πολύ μεγαλύτερη δυναμική…

Πριν, όμως, πω κάτι περισσότερο, είναι χρέος μας να καλωσορίσουμε τον Uli Edel στο σήμερα. Σαν να προέβηκε σε μια «ολική επαναφορά», ο δημιουργός του ‘Κριστιάν Φ.: Στα 13 Πόρνη για Ναρκωτικά’ (1981) και του ‘Τελευταία Έξοδος στο Μπρούκλιν’ (1989) αφήνει πίσω του μια καταστροφική εικοσαετία και ξαναμπαίνει με πάθος στα κινηματογραφικά πράγματα. Δημιουργικά είναι προσκολλημένος στο ψυχρό, σκηνοθετικά, ύφος των 1980 και είναι αλήθεια, ότι έτσι αποστερεί από την ταινία του μια πιο σινεφιλική διάσταση. Δεν έχει ξεχάσει, όμως, το κλασικό ύφος ενός στρατευμένου σκηνοθέτη, που θέλει να αναδείξει μια σημαντική, πολιτικά, κατάσταση, χωρίς περιφερειακά «εφέ».

Μαζί με το άπαιχτο εδώ (εκτός από την κρατική τηλεόραση), ‘Καλημέρα, Νύχτα’ του Marco Bellochio (μια πολύ καλή ταινία για τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, από ένα εξίσου στρατευμένο σκηνοθέτη), είναι οι δύο ταινίες που φωτίζουν μια από τις πιο σκοτεινές γωνίες της Ευρώπης του χθες, την δράση των τρομοκρατικών ομάδων στα 1960-70. Μοιάζοντας με συλλογή ντοκουμέντων, παρά με ταινία καθαρής αφήγησης το ‘Σύμπλεγμα Baader Meinhof’ εισβάλει στην δράση της Φράξιας Κόκκινος Στρατός (RAF) της Γερμανίας, ως και τα τραγικά «λευκά κελιά». Οι άνθρωποι που δρουν «αόρατα», είναι στην διάθεση του σημερινού κοινού, ολοζώντανοι, παραστατικότατοι, ρεαλιστικότατοι. Δύσκολα, παρότι οι πηγές του Uli Edel μπορούν να γίνουν θέμα ελέγχου, μπορείς να αμφισβητήσεις την αλήθεια στα γεγονότα που σου παρουσιάζονται, ακόμα πιο δύσκολα μπορείς να μην αφομοιωθείς από το ενδιαφέρον που σου προτάσσει η εικόνα, να μην «μπεις» στην οθόνη, να μείνεις αμέτοχος στα παρουσιάσιμα γεγονότα. Είναι, απλά, τόσο ενδιαφέρουσα η ταινία, που κυριολεκτικά σε ρουφάει.

Βέβαια, η ουδέτερη στάση του Edel γεννάει ηθικά και ιδεολογικά ερωτήματα, με ποικίλες απαντήσεις. Κάνοντας ένα τρομοκρατικό έπος, 30 χρόνια μάλιστα μετά τα γεγονότα, πρέπει να έχεις έτοιμη και μια άποψη. Η ταινία δίνει σοφές απαντήσεις, μόλις, στα 15 τελευταία λεπτά, μιας ταινίας 2μιση ωρών. Ο εγκέφαλος είναι λογικό ό,τι μετά από εκρήξεις βομβών, πυροβολισμούς και έντονη δράση, ηθική ελευθεριότητα κ.α., δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει, επακριβώς, το μήνυμα της τελευταίας στιγμής. Ειδικά ένας νέος, που βράζει το αίμα του για δράση, δεν θα καταλάβει, καν, ότι ειπώθηκε η ματαιότητα του ένοπλου επαναστατικού αγώνα. Δεν θα καταλάβει ότι ειπώθηκε η χρησιμοποίηση της τρομοκρατίας από τα εκάστοτε καθεστώτα. Μάλιστα, οι Αμερικανοί μπορεί να αντιληφτούν όλη την ταινία σαν «τιμωρία της τρομοκρατίας», χάνοντας την αληθινή εικόνα, που συνδέει τη σημερινή, ανεξέλικτη τρομοκρατία με άκρως ύποπτες, επί της κατεύθυνσης τους, πράξεις. Ίσως, μάλιστα, αυτή η σίγουρη παρανόηση, οδηγήσει την ταινία στο χρυσό σκαλοπάτι του ξενόγλωσσου Όσκαρ…

Κριτική Σύνοψη

Δεν πρόκειται για την ταινία δημιουργού, που τόσο θα θέλαμε να δούμε, αλλά για ένα επικό ντοκουμέντο της πιο σκοτεινής στιγμής της γερμανικής σύγχρονης ιστορίας. Ο Edel, ηθικά, κερδίζει το στοίχημα στο παρά πέντε, αλλά υποβαθμίζει, ιστορικά, χαρακτήρες και πρόσωπα, όπως αυτό της Ούρλικ Μάινχοφ. Σκηνοθετικά υιοθετεί ένα ψυχρό ύφος ιστορικού ερευνητή, χωρίς, παρά ταύτα, να μας πείθει απόλυτα για την ιστορικότητα των γεγονότων που βλέπουμε. Οι πολύ καλές ερμηνείες, ενός, έτσι κι αλλιώς, υψηλού ποιοτικά καστ, είναι στρατευμένες, όπως και η όλη λογική του Edel. Το σημαντικότερο πρόβλημα της ταινίας, μιας πραγματικά καλής και υπερβολικά ενδιαφέρουσας ταινίας, είναι ότι μπορεί εύκολα να παρεξηγηθεί και ως πολιτική ερμηνεία και ως προς τις προθέσεις της. Συστήνεται, εκ βαθέων, σε όσους είναι ενεργοί πολίτες και σε όσους δεν ικανοποιούνται από την ιστορία που μας μαθαίνουν στα σχολεία. Δείτε το, ακόμα και εξαναγκαστικά, αλλά, κατά την έξοδο σας, δεν σας φταίει η τράπεζα απέναντι…

top of the page



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΝΑ [7,5/10]

Arts & Culture

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΝΑ
CZTERY NOCE Z ANNA / QUATRE NUITS AVEC ANNA / FOUR NIGHTS WITH ANNA

του Γέρζι Σκολιμόφσκι
με τους Αρτούρ Στεράνκο, Κίνγκα Πράις

Υπόθεση: Ο Λεόν Οκράσα εργάζεται σε νοσοκομείο μιας μικρής πολωνικής πόλης. Κάποτε ήταν μάρτυρας ενός αδίστακτου βιασμού. Το θύμα, η Άννα, είναι τώρα νοσοκόμα στο ίδιο νοσοκομείο. Ο Λεόν περνάει τον χρόνο του κατασκοπεύοντας την νεαρή κοπέλα, μέρα και νύχτα. Η εμμονή του θα φτάσει να τον βρει να σκαρφαλώνει στο παράθυρο της και να μπαίνει στο δωμάτιο της, καθώς αυτή κοιμάται.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Εκπληκτική κινηματογράφηση, εξαιρετική ατμόσφαιρα, σκοτεινό στυλ που ανατρέπει τους κώδικες της κλασικής αφήσης με πινελιές μαύρου σουρρεαλιστικού χιούμορ στα αρκετά μεγάλης διάρκεια, πλάνα. Ένας σουρρεαλιστικά δομημένος ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ, καταλήγει στα χέρια του Γιέρζι Σκολιμόφσκι, να γίνει το ορμητήριο για την κατάδυση στην άβυσσο της ψυχής του ανθρώπου. Στο κλίμα που δημιουργεί το μεγάλο comeback του auteur, από το πρώτο λεπτό, με σκοπό να δημιουργήσει αγωνία και σασπένς, περιμένεις από το πιό αποτρόπαιο γεγονός έως το πιό αστείο, τελικά. Θα μπορούσαττε να το πείτε και κωμωδία του παράλογου. Μινιμαλιστικό στην έκφραση, απορρίπτει τη σημερινή κυρίαρχη τάση στα μέσα παραγωγής μιας ταινίας. Σπαρτιάτικο σε διαλόγους με άρτιες ερμηνείες που παραπέμπουν σε κλασικούς ηθοποιούς ταινιών τρόμου των ΄50ς με τη μέθοδο Στανισλάβσκι. Άλλωστε στο πλευρό των αισθητικών του επιλογών, βοηθούν, τα νυχτερινά πλάνα, ο μουντός συνεφιασμένος καιρός της ημέρας και τα κτίρια παλιάς αρχιτεκτονικής της μικρής επαρχιακής πόλης όπου συμβαίνουν όσα βλέπουμε. Μιας κλειστοφοβικής τοπικής κοινωνίας, από την οποία λίγα βλέπουμε αλλά περισσότερα καταλαβαίνουμε, υπαινικτικά. Στο τέλος, διαπιστώνουμε πως ένα αισθηματικό δράμα, μπορεί να έχει τέτοια σπάνια - αλλά υπαρκτή - κατάληξη, μέσα από τα μονοπάτια ενός περιθωριοποιημένου και ακοινωνικοποιήτου ατόμου. Ενός ανθρώπου, που δεν έχει ξεφύγει από τα στενά δεσμά του ομφάλιου λώρου, ακόμη και όταν η παράνοια φαίνεται να γίνεται ο καλύτερος "φίλος" του. Τελικά η μοναξιά βρίσκεται παντού. Και οι παρενέργειές της δεν έχουν πάντα τα γνωστά αποτελέσματα αλλά και παράξενα, ιδιόμορφα, ψυχοτροπικά. Η αγάπη δεν είναι απλά μία ανάγκη. Είναι τρόπος ζωής. Η πνοή της ζωής, κινητήριος μοχλός ανάπτυξης των ανθρώπινων δυνάμεων.

Κατά τη γνώμη μου, είναι "πρωτόγονα διασκεδαστική". Οι ιδιότητες της ανθρώπινης ψυχής, είναι προς έρευνα από θεατές με γνώση και εμπειρία. Αφήστε τα προβλήματα και την κατάθλιψη εκτός, και αφεθείτε στην μαγεία των εικόνων. Η πρωτοτυπία στην δημιουργία της έντασης, είναι μοναδική και άξια επαίνου, από το πρώτο πλάνο, από τον πρώτο χτύπημα του καμπαναριού, από το πρώτο "κούκου".

Το γέλιο, επιτρέπεται υπό όρους ! Ένας πολύ καλός Σκολιμόφσκι, όπως στα παλιά ... Μην το χάσετε !

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr
top of the page



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Λίστα ιστολογίων