Ταινίες

Κριτικές

Box Office

Τελευταία HOT Νέα, Ταινίες, Box Office, Συνεντεύξεις

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2008

Ο ΗΛΙΑΣ ΤΟΥ 16ΟΥ [4/10]

Arts & Culture

Ο ΗΛΙΑΣ ΤΟΥ 16ΟΥ
του Νίκου Ζαπατίνα
με τους Πέτρο Φιλιππίδη, Θανάση Τσαλταμπάση, Θέμις Μπαζάκα

Υπόθεση: Η ιστορία με λίγα λόγια... 50 χρόνια μετά, παραμένει... ασύλληπτος !
Ο Ηλίας, ο Θωμάς και ο Βαγγέλης, τρία γκαρσόνια φίλοι, που οι υποχρεώσεις από δάνεια, κάρτες, ασφάλειες κλπ τους κυνηγούν καθημερινά, αποφασίζουν να κλέψουν τον κυρ-Λάμπρο, το αφεντικό του Βαγγέλη, ιδιοκτήτη καφετέριας, ενεχυροδανειστή και κλεπταποδόχο. Τη διάρρηξη θα την κάνει ο Θωμάς, ενώ ο Ηλίας, ντυμένος αστυφύλακας, θα φυλάει τσίλιες απ’ έξω. Την ώρα που ο ψευτο-αστυφύλακας περιπολεί στον δρόμο, σ’ ένα διπλανό σπίτι – χαρτοπαικτική λέσχη, γίνεται αντιληπτή η απώλεια ενός δακτυλιδιού και για την κλοπή κατηγορείται η κοπέλα που προσέχει τη γιαγιά.
Ο Ηλίας καλείται να επέμβει και χωρίς να το καταλάβει αναλαμβάνει αστυνομικά καθήκοντα. Στο Τμήμα της περιοχής όπου καταλήγουν, ο Ηλίας ισχυρίζεται ότι ανήκει στη δύναμη ενός άλλου αστυνομικού τμήματος , του 16ου και απλώς έτυχε να περνά από εκεί. Αλλά και ο Θωμάς θα συλληφθεί τυχαία και θα οδηγηθεί στο Τμήμα, όπου ο Ηλίας θα καταφέρει να φέρει στην επιφάνεια την αλήθεια για την «κλοπή» αποδεικνύοντας την αθωότητα της κοπέλας.
Θα καταφέρει επίσης να γίνουν γνωστές οι παρανομίες του αφεντικού του Βαγγέλη και να “αφεθεί” ελεύθερος ο Θωμάς...

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Άλλες Πηγές
Περισότερες πληροφορίες

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Σεβαστό ριμέικ, στα πρότυπα των χολιγουντιανών "φτηνοπαραγωγών" (χωρίς μομφή), τηρουμένων των αναλογιών. Όταν στη Μέκκα του κινηματογράφου, πάνω από το 50% των projects που σχεδιάζονται αφορούν επανεκδόσεις παλιότερων ταινιών, τότε γιατί αυτή η σύγχρονη τάση να μην αντιγραφεί και στην "καθυστερημένη" ψωροκώσταινα; Αφού αποδίδει έξω, θ' αποδώσει και εδώ, λένε τα σοφά μυαλά των απόγονων του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Του λεγόμενου, "εμπορικού". Τι 1958, τι 2008...

Πιο συγκεκριμένα, στην ταινία ο "ΗΛΙΑΣ ΤΟΥ 16ου", η σκηνοθεσία "τρέχει" χωρίς παρατράγουδα, καινοτομίες και εξεζητημένες λύσεις (άχρωμα και άοσμα, τόσο που δεν παίρνεις "μυρωδιά" Ζαπατίνα, κι αυτό δεν είναι κακό), ενώ επικρατεί "θεϊκός" σεβασμός στο πρωτότυπο σενάριο με ελάχιστη απόκλιση στον "εκσυγχρονισμό" του. Τέλος, οι ερμηνείες είναι προβλέψιμες και συμπαθητικές, προεξάρχοντος Φιλιππίδη. Δεν υπάρχει καμία υπέρβαση, αλλά και δεν υπάρχει λόγος για αυτό.

Είναι, αυτό που είναι, συνολικά, χωρίς να κοροϊδεύει κανέναν. Μια ψυχαγωγική, εύπεπτη και ανώδυνη (στις μέρες μας, εξηγώ παρακάτω, γιατί) κωμωδία βασισμένη στο ανεπανάληπτο θεατρικό έργο των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου. Και αν γκρινιάζαμε πάντα για την φτώχεια και την αχίλλειο πτέρνα της ράτσας μας, στο θέμα που μας πονάει (λέγε με "σενάριο"), εδώ δε θα βρεις καμιά δικαιολογία για να γκρινιάξεις. Στο μέτρο, που κίνητρο για την αναπαλαίωση της μεταπολεμικής, αστικής "κωμωδίας, είναι και η επένδυση στην κεφαλαιοκρατική ρευστότητα με την εκμετάλευση κάθε λογής διατηρητέων, "κλασικών αξιών", οι επιλογές επιστροφής στις "ρίζες", δεν ενέχουν κάποιον οικονομικό (εμπορικού χαρακτήρα) κίνδυνο. Γιατί δε μπορείς να κατηγορήσεις, πρωτοβουλίες που εκσυγχρονίζουν το παλιό, σεβόμενες, πλήρως την αυθεντικότητά του. Η μεταφορά του θεατρικού έργου, στη σημερινή εποχή, της παγκόσμιας ύφεσης, αγγίζει (επιφανειακά), όπως και πριν 50 χρόνια, με εύστοχο τρόπο τις ταξικές διαφορές, τις κοινωνικές ανισότητες και επικροτεί την τελική επικράτηση της |"αστικής" δικαιοσύνης (happy end). Η σχηματική μάχη του καλού με το κακό, δεν έχει αγωνία και σασπένς, αφού ο θρίαμβος της εξουσίας, είναι απόλυτος και δεδομένος. Οι όποιες κωμικές αταξίες (η έννοια της αναρχικής κωμωδίας, που αποδομεί τους κανόνες) αποκλίνουν από το political correct, με την χρήση λεκτικών και σωματικών γκαγκ (χωρίς ίχνη διαφοροποίησης) . Στηρίζονται σ' ενα φτηνό και στείρο λαϊκισμό, εκμεταλευόμενες τις εγγενείς αδυναμίες της εξουσίας να "εκτελέσει" το κοινωνικό έργο - με "τάξη και ασφάλεια" - που της έχει ανατεθεί και τα "έμμονα πάθη" της άρχουσας τάξης. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, σε ένα κράτος "χωροφύλακας". Οι διαφορές, υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν, με το δίκαιο να επικρατεί στο τέλος, αφού δίνει το άλλοθι στην εξουσία. Οι υπαινιγμοί για την ανικανότητα και τη διαφθορά του συστήματος δεν είναι αβάσιμοι, αλλα περνάνε στα πολύ ψιλά. Καλά τότε. Σήμερα, όμως; Από την άποψη αυτή ναι, δεν μιλάμε για "ανώδυνη" κωμωδία. Αλλά, επειδή στην πιάτσα σήμερα, τίποτα δεν "κυκλοφορεί" χωρίς κερδοσκοπικό χαρακτήρα, το σύγχρονο μάρκετινγκ δεν θα το φιλοσοφήσει και πολύ - γι΄αυτό κρατάμε, "μικρό καλάθι".

Το ψυχαγωγικό προϊόν, πληρώνεται ακριβά στις μέρες μας. Από τον πρώτο έως τον τελευταίο της αλυσίδας. Εάν η ταινία πετύχει τους στόχους (μερικές εκατοντάδες χιλιάδες εισιτήρια), γελώντας με τα καμώματα του "ψευτο-οργάνου της Τάξης" , το κοινό θα συνηγορήσει, στην στροφή των παραγωγών προς τον παλιό καλό "εμπορικό" κινηματογράφο και την επανέκδοση κι άλλων αξέχαστων επιτυχιών. Τι το μεμπτό; "Όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια", λέει ο λαός. Το ρίσκο είναι σαφώς μικρότερο, από το επιχειρηματικό δαιμόνιο της φυλής μας. Τουλάχιστον, δεν υποτιμάται η νοημοσύνη μας. Το μη χείρον, βέλτιστον; Όταν έχεις ένα σενάριο, 100 χρόνων, διάολε τι θέλεις, να αποδείξεις; Ότι αναπολείς και το μοστράρεις (αντιγράφοντας πιστά το πρωτότυπο) ή ότι κάνεις την υπέρβαση και το π.χ, επανα-σχεδιάζεις, τοποθετείς σε τοπική και χρονική συγκυρία που δείχνει σα να γεννηθηκε τώρα, κλπ; Τι είναι, για να το σεβαστείς, ...Ντοστογιέφσκι;

Συμπερασματικά, στον ΗΛΙΑ ΤΟΥ 16ου, υπάρχουν πάμπολλες αναφορές, που χαρακτήριζαν την δεκαετία του '50, που σήμερα δεν υπάρχουν. Αναπολείς την εποχή που διαδραματίζεται, γιατί ξέρεις εκ του ασφαλούς πως δε θα ξανάρθει. Β' ΠΠ, εμφύλιος, αστική μετανάστευση, οικονομική ευημερία, κοινωνική καταξίωση, νεοπλουτισμός vs ήθος, είναι στερεότυπα που διατρέχουν τα τελευταία 60 κινηματογραφικά μας χρόνια. Οι συνθήκες που δημιούργησαν τον ΗΛΙΑ στα τέλη της δεκαετίας του '50 σχετίζονται με την οικονομική ανέχεια της εποχής εκείνης και όσα αναφέραμε πριν ότι, προηγήθησαν. Σήμερα, η παγκόσμια οικονομική κρίση θα έπρεπε να "γεννήσει" έναν διαφορετικό και πιό "τολμηρό" ΗΛΙΑ (στη διασκευή του σεναρίου) παρά το ότι η αφετηρία, στο ξεκίνημα της "δράσης" του κεντρικού ήρωα και λοιπών χαρακτήρων, έχουν κοινά χαρακτηριστικά. Η αίσθηση του "εκσυγχρονισμού" ήταν η ελάχιστη δυνατή, με αποτέλεσμα, η αντιγραφή να δείχνει "γερασμένη" , κουρασμένη, "φοβισμένη" και άτολμη. Όλοι νιώθαμε ότι βλέπουμε ένα "παλιό" έργο, με "παλιά" κοστούμια, σε "νέα" σκηνικά, από "νέα" πρόσωπα. Αποδεκτό. Για το θέατρο. Για τον κινηματογράφο, πάντα περιμένεις το "κάτι παραπάνω". Και ελπίζεις κάποτε να το βρεις. Και το αναζητείς, χωρίς να αφορίζεις τις ευκολίες και τις συνθήκες που θα το δημιουργήσουν. Αρκεί οι "φωτισμένοι" να βρουν τον ... χορηγό τους! Δε λέω να μη το δείτε, αλλά δεν παίρνω και όρκο ότι δε θα αναπολήσετε το original! Διαχρονικό μεν, "αρχαίο" δε ! Σταυρόλεξα με διαφορές, θα λύσουμε; Πως λέμε, "Δεσποινίς, ναι, αλλά ...ετών 39"; Δε ξέρω πάντως, κανέναν, που να γελάει, χωρίς τύψεις, με την "αναπαλαίωση του Παρθενώνα"!

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr
Δε σε ξέρω, δε με ξέρεις, υποφέρω κι υποφέρεις…

Η Βαθμολογία μου:

Σταύρος Γανωτής
του Σταύρου Γανωτή stavros.ganotis@myfilm.gr

Εύκολα θα μπορούσα να θεωρηθώ εμπαθής με το σύγχρονο κύκλο ελληνικής εμπορικής κωμωδίας. Όμως πάντα είμαι ανοιχτός σε εκπλήξεις και δηλώνω απόλυτα ευχαριστημένος που βρίσκομαι ενώπιων μιας από αυτές. Ο σύγχρονος ‘Ηλίας του 16ου’ είναι μαζί με το ‘Κλάμα Βγήκε από τον Παράδεισο’ οι καλύτερες λαϊκές κωμωδίες της ελληνικής δεκαετίας, ευχόμενος πάντα… ως τώρα!

Τι λέμε συνεχώς; Ότι το ελληνικό σινεμά υποφέρει από τα σενάρια του. Στην περίπτωση μας, όμως, το παράπτωμα εξανεμίζεται από την ύπαρξη της δουλειάς των Σακελλάριο-Γιαννακόπουλο και την σεβαστή ανακατασκευή της Κάτιας Κισσονέργη. Χωρίς να είμαι από τους μεγάλους φαν της ‘Χρυσής Εποχής του Ελληνικού Κινηματογράφου’, ήξεραν να γράφουν κείμενα οι άνθρωποι. Αλλά και η διασκευή, ενώ φέρνει την ιστορία στο σήμερα, σέβεται απόλυτα το χρώμα της, δεν την εκτοπίζει από εκείνη την εποχή, αλλά την αναπαλαιώνει σαν ένα νεοκλασικό που πρέπει απλά να ξαναβρεί την λάμψη του. Δεν υπάρχουν άστοχοι μοντερνισμοί, δεν έκαναν το «κτίριο» από κίτρινο, που ήταν, μπλε!

Ο Νίκος Ζαπατίνας δεν θα πάρει ιδιαίτερα εύσημα, αφού είναι ηλίου (όχι Ηλία!) φαεινό ότι δεν είναι ένας σκηνοθέτης με όραμα, μηδέ ταυτότητα. Αλλά στην θεατρικότητα της πράξης παρασύρεται μαζί με την κάμερα του από τον διασκεδαστικό περίγυρο και ολοκληρώνει τη ταινία του, πολύ μακριά από το να έχουμε τα προηγούμενα του ‘Φιλιού της Ζωής’. Οι μοντέρνες νότες του δεν χαλάν ποτέ το αποτέλεσμα, απλά κάπου το ρίχνουν πιο κάτω από την απλότητα του Σακελλάριου, στην αυθεντική εκδοχή του 1959.

Εκεί πάλι που εντυπωσιάστηκα είναι στους ρόλους και κυρίως επειδή δεν ίσχυσε το «όπου λαλούν πολλοί κοκόροι». Ο Πέτρος Φιλιππίδης πανάξια (αν και ο ‘Λάκης’ δεν είναι το καλύτερο μου) διάγει μια εξαιρετική χρονιά. Με αυτήν του την κινηματογραφική εμφάνιση κλειδώνει την τρίπτυχη επιτυχία σε σινεμά-θέατρο-τηλεόραση και μπορεί άξια να διεκδικήσει τα σκήπτρα του εθνικού μας κωμικού. Ακόμα και που αντέχει στην σύγκριση με τον Χατζηχρίστο αρκεί. Δεν θα αναφερθώ αναφορικά σε κάθε έναν ρόλο, γιατί απλά κανείς δεν με δυσαρέστησε. Μόνο θα τονίσω την ογκώδη παρουσία της Θέμις Μπαζάκα που χαρίζει και ποιοτική υπόσταση στο έργο.

Κριτική Σύνοψη

Τηρουμένων των αναλογιών, ο ‘Ηλίας’ είναι μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, που θα σας διασκεδάσει και θα σας προσφέρει το γέλιο, που η σύγχρονη ελληνική κωμωδία σας αρνούνταν. Διασκεδαστικό, κομμένο-ραμμένο πάνω σε έναν αυθεντικό Φιλιππίδη, διανθισμένο από πολλούς καλούς δεύτερους ρόλους και επιτέλους, σεναριακά καθωσπρέπει. Ο Ζαπατίνας δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα περισσότερο από το να ακολουθάει τα κέφια των ηρώων του, την έξυπνη μη υπερμοντέρνα διασκευή, στην οποία βάζει χέρι βοηθείας και το ταιριαστό τοπίο της Πλάκας. Μπορεί ψυχρά να χαρακτηρίζω την ταινία ενδιαφέρουσα, την προτείνω και σε αυτούς που δεν είχαν βρει τίποτα να τους εκφράζει στην μετά Safe Sex εποχή. Γελάστε δίχως τύψεις… επιτέλους!

top of the page



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

W. [3/10]

Arts & Culture

W.
του Όλιβερ Στόουν
με τους Τζος Μπρόλιν, Ελίζαμπεθ Μπανκς, Τζέιμς Κρόμγουελ, Ρίτσαρντ Ντρέιφους

Υπόθεση: Μαύρο πρόβατο της οικογένειας, απόφοιτος του Γέιλ αλλά και πρώην αλκοολικός, βαθιά παθιασμένος με το μπέιζμπολ και στην πραγματικότητα ένα μηδενικό μέχρι τα 40 του, όταν στράφηκε τελικά προς το Θεό, ο Τζορτζ W. Μπους ήταν ο πιο απίθανος υποψήφιος για την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών. Κι ενώ κατάφερε να την κατακτήσει, δε μπόρεσε ποτέ να κερδίσει ολοκληρωτικά την εύνοια του πατέρα του, Μπους του πρεσβύτερου.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr
Σε συγχωρούμε καλέ μας Μπους…

Η Βαθμολογία μου:

Σταύρος Γανωτής
του Σταύρου Γανωτή stavros.ganotis@myfilm.gr

Ειλικρινά είναι η μόνη περίπτωση που δεν ήθελα να μου αρέσει μια ταινία. Οι σκέψεις μου πήγαιναν στην περίπτωση των ντοκιμαντέρ της Leni Riefenstahl, όπου είναι οι μόνες ζωντανές αποδείξεις του «μεγαλείου» του ναζισμού. Δεν είναι το τι έδειχνε, είναι το πόσο αριστουργηματικά σε έβαζε στη σκέψη πως οι δολοφόνοι των εθνών είχαν τα δίκια τους…

Θα μου πείτε συγκρίνω τον Μπους Τζούνιορ με τον Αδόλφο Χίτλερ; Γιατί όχι; Αν ο πρώτος αιματοκύλισε την μισή Ευρώπη, ο δεύτερος, με την φόρα που είχε πάρει, μπορεί να ήταν υπεύθυνος για έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο. Και αν δεν θεωρείτε τα τόσα άδικα θύματα στην Μέση Ανατολή σημαντικά, αν δεν κλάψατε με τη μετάδοση του βομβαρδισμού της Βαγδάτης, τότε αλλάξτε σελίδα! Ένας παγκόσμιος ηγέτης δεν κρίνεται από τα μικρά, αλλά από τα μεγάλα. Καλά φέρθηκε και ο Χίτλερ στην Εύα Μπράουν, αλλά όχι στα εκατομμύρια των κρεματορίων.

Σε αυτήν την πολιτική του άστοχου κουτσομπολιού ξεπέφτει ο άνθρωπος, που κάποτε τα έβαζε με την παρουσία των ΗΠΑ στο Βιετνάμ (‘Πλατούν’, ‘Γεννημένος την 4η του Ιούλη’), με την ΣΙΑ (‘JFK’) και την παραστρατιωτική παρουσία της χώρας του στη Λατινική Αμερική (‘Σαλβαδόρ’). Τώρα θέλει να μας πει ότι ο αληθινός «σφαγέας της Βαγδάτης» είναι ένας άντρας με αδυναμίες, κοινός, βαθιά ανθρώπινος, θρησκευόμενος, χιουμορίστας, σωματικά άρρωστος, αλλά και αληθινός ηγέτης, πάνω από κάθε άλλον πολίτη ή μη της χώρας του. Μάλιστα προσφέροντας μας και ένα κωμικό επεισόδιο με το νεανικό παρελθόν του Μπους, μας λέει ότι ήταν ένα τρελόπαιδο, που μονάχα από προσωπική επιμονή δεν πλήρωσε τα λάθη του. Εν ολίγοις «άνθρωποι είμαστε, σφάλματα κάνουμε»…

Και νομίζετε, ότι την ταινία την κρίνω ως μέτρια, λόγω του ότι θεωρώ «ανθρώπινα λάθη» μόνο τα διαιτητικά; Λάθος. Ο Oliver Stone δεν τολμάει να κάνει τις σκηνοθετικές υπερβάσεις του παρελθόντος και είναι πιο ακαδημαϊκός από ποτέ, ή να τον έλεγα, καλύτερα, «προσεκτικό»; Κόβω την ταινία στα τέσσερα για να εξηγηθώ ορθότερα. Στο πρώτο μέρος (το παρελθόν) η ταινία είναι απλά κωμωδία. Γελάμε με τα καμώματα του Τζούνιορ, που ήταν ένα τρελόπαιδο όπως πολλά άλλα. Στο δεύτερο μέρος θαυμάζω τον Stone γιατί επιτυγχάνει ακριβώς τον όρο πολιτική βιογραφία και παρουσιάζει ένα κλειστό συνέδριο της κυβέρνησης Μπους πάνω στα, του Ιράκ. Αυτό όμως κρατάει 20 λεπτά! Στο τρίτο μέρος αρχίζουν τα χειρότερα όλων. Πολιτική βιογραφία. Μαζί με το τέταρτο μέρος που είναι η πολεμική βιογραφία, αν είστε, ήδη, ελάχιστα ενημερωμένοι πάνω στα του πλανήτη, θα βαρεθείτε τη ζωή σας! Τίποτα περισσότερο από μια αναπαραγωγή του δελτίου ειδήσεων του CNN, τόσο σε γεγονότα, όσο και άποψη. Εν τέλει, αυτό είναι το ‘W.’. Στην καλύτερη των περιπτώσεων μια αποτυχημένη πολιτική βιογραφία, στην χειρότερη μια βαρετή προπαγάνδα.

Ο Josh Brolin είναι καλός, αλλά ως μιμητής και όχι ως αυτόνομος χαρακτήρας. Πολλοί καλύτεροι είναι οι δεύτεροι ρόλοι της ταινίας και αναφέρομαι σε όλο σχεδόν το επιτελείο ηθοποιών. Παραδόξως είναι και η πρώτη ταινία του Stone που δεν θαύμασα το μοντάζ. Αλλά ήδη από το 1999 είχαν φανεί τα πρώτα σημάδια πτώσης και με τον ‘Αλέξανδρο’ ήταν τόσο φανερά, που μάλλον είναι ανεπίστρεπτα. Το Stone έγινε «rolling stone»…

Κριτική Σύνοψη

Ο εξανθρωπισμός ενός αιρετού ρεπουμπλικάνου δικτάτορα. Επιστροφή στις ημέρες του ναζιστικού και του σοβιετικού φιλμ προπαγάνδας, όπου, όπως και τότε, επιλέγονταν πλάγιοι δρόμοι για τον εξανθρωπισμό ηγετών, υπεύθυνων για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ο Oliver Stone γίνεται η νέα Riefenstahl και ευτυχώς δεν πετυχαίνει εξίσου καλά στον ρόλο του. Αφήνοντας στην άκρη τον πολιτικό μου θυμό, βλέπω και μια ταινία με πολλά δημιουργικά ελαττώματα, τόσο σε ανάπτυξη, όσο και σκηνοθετική ατολμία. Αν ξεκινάει με κάποιο κωμικό -και ποτέ σατιρικό- ενδιαφέρον καταλήγει να είναι μια βαρετή και φλύαρη αναπαραγωγή όσων μας έλεγε το CNN για την αμερικανική πολιτική. Καλές ερμηνείες, αλλά αυτό είναι δουλειά των Όσκαρ, μέτρια τεχνική διαχείριση, παρότι ο Stone ήξερε να επιλέγει συνεργάτες. Και φυσικά δεν κατηγορώ κανέναν αν πάει και δει την ταινία. Αυτό όχι μόνο θα αμφισβητούσε την πολιτική μου στάση, αλλά και το γεγονός ότι και εγώ θα είχα, έτσι κι αλλιώς, την περιέργεια να την δω…


Η Βαθμολογία μου:

Πραγματικά περίμενα κάτι καλύτερο από τον Όλιβερ Στόουν .
Ο άνθρωπος έχει αποδείξει - ουκ ολίγες φορές - πως κατέχει το αντικείμενο και ειδικά στο ζήτημα της βιογραφικής ταινίας, μας έχει δώσει αξιόλογες δουλειές όπως το «Γεννημένος την Τετάρτη Ιουλίου», αλλά και τα εξίσου καλά «The Doors» και «Νίξον».

Έτσι, λοιπόν, λογικά ανέμενα, πως όσες ισορροπίες και να είχε κρατήσει θα τον "ξετίναζε" λιγάκι τον W., ...τουλάχιστον! Δυστυχώς διαψεύστηκα. Μιλάμε για την πιο άνευρη και flat παραγωγή του Στόουν, σε σημείο, μάλιστα, να με κάνει να υποψιάζομαι, πως το έκανε επίτηδες.

Εδώ, έχουμε να κάνουμε με την σκιαγράφηση ενός έντονα συμπλεγματικού, ειδικά απέναντι στον πατέρα του χαρακτήρα, ο οποίος μοιάζει να μην "κατάλαβε" και πάρα πολλά από αυτόν τον πόλεμο. Και δεν αναφέρομαι, φυσικά, στο Αφγανιστάν, όπου εκεί θα μπορούσε να πεί κάποιος, πώς οι Αμερικανοί κάπως έτσι, θα ήταν λογικό να αντιδράσουν, μετά τους "δίδυμους πύργους", αλλά φυσικά σε αυτόν, του Ιράκ. Μα καλά, είναι δυνατόν, να υποβιβάζουμε τόσο πολύ την νοημοσύνη μας και την πολιτική;

Επίσης, προς τι αυτός ο πρωτοφανής εξωραισμός, του χειρότερου προέδρου των Η.Π.Α, τα τελευταία 76 χρόνια (Ο Νίξον είναι εκτός συναγωνισμού και γενικά πρόκειται για μνημείο ανθρώπινης κακίας!), ειδικά, τώρα που βρίσκεται στην δύση του και μάλιστα στα κατώτερα ποσοστά δημοτικότητας που έχει απολαύσει απερχόμενος πρόεδρος, εδώ και πάρα πολύ καιρό;

Πέρα από όλα αυτά, η ταινία, πάσχει από άποψη ρυθμού και η μελό μουσική που προσπαθεί να στηρίξει ακόμα περισσότερο την προσπάθεια ωραιοποίησης, ενός μάλλον εκνευριστικού τύπου, φαντάζει στα μάτια μου επεικώς γελοία και κραυγαλέα, εξυπηρετούσα σκοπιμότητες.

Ας αφήσουμε αυτό το πλάσμα της άγνοιας να χαθεί, μαζί με το μίσος και την αναλγησία που πρόβαλλε στον πλανήτη μας, στα τάρταρα της ιστορίας και η τέχνη μας ας γίνει το εργαλείο της ομορφιάς και της δύναμης της καρδιάς μας παρά το δεκανήκι των κάθε είδους λόμπι της κυριαρχίας !


του Γιάννη Ραουζαίου giannis.raouzaios@myfilm.gr


«Η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μία καυστική σάτιρα ή ως μία τραγωδία χωρίς περιστροφές, αλλά επί της ουσίας το W. είναι ανοιχτό προς όλων των ειδών τις ερμηνείες.»
Varietytop of the page



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΑΝΘΙΣΜΕΝΕΣ ΚΕΡΑΣΙΕΣ [5,5/10]

Arts & Culture

ΑΝΘΙΣΜΕΝΕΣ ΚΕΡΑΣΙΕΣ
KIRSCHBLUTEN-HANAMI / CHERRY BLOSSOMS

της Ντόρις Ντόρι
με τους Έλμαρ Βέπερ, Χανελόπε Έλσνερ

Υπόθεση: Μόνο η Τρούντι (Χανελόρε Έλσνερ) ξέρει πως ο άντρας της είναι ανίατα άρρωστος και ετοιμοθάνατος. Αποφασίζει να μην του το ανακοινώσει. Οι γιατροί της προτείνουν να κάνει ένα όμορφο ταξίδι μαζί του, να πραγματοποιήσουν κάτι που ονειρεύονται. Ο Ρούντι είναι ένας καλός, απλός, προβλέψιμος άντρας. Αγαπιούνται. Όταν η γυναίκα του τού προτείνει να πάνε στην Ιαπωνία, όπου ζει ο μικρός τους γιος, και να δουν από κοντά την κορυφή του Φουτζιγιάμα, εκείνος την βρίσκει υπερβολική. Τελικά, καταφέρνει να τον πείσει να ταξιδέψουν στο Βερολίνο όπου ζει ο μεγάλος τους γιος με την οικογένειά του και η κόρη τους. Εκεί καταλαβαίνουν ότι τα παιδιά τους είναι τόσο απασχολημένα με τις δικές τους ζωές, που δεν τους περισσεύει χρόνος για τους γονείς.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:


της Βένιας Βέργου


Η Βαθμολογία μου:

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr
Άμα σε χάσω, θα χαθώ…

Η Βαθμολογία μου:

Σταύρος Γανωτής
του Σταύρου Γανωτή stavros.ganotis@myfilm.gr

Η μεγαλύτερη ευχή όλης μου της ύπαρξης, είναι να φύγω πριν από την σύντροφο μου. Να πέσω στο χώμα και να γίνω στάχτη, πριν το άνθος της μικρής μου κερασιάς χαθεί για πάντα…

Ο Elmar Wepper ερμηνεύει έναν άντρα, που έχει συνδυάσει κάθε έννοια ευτυχίας και ηρεμίας, με την ύπαρξη της συντρόφου του. Όμως η ζωή είναι, κατά ιερό κανόνα, εφήμερη και μοιραία ο ένας θα αποχωριστεί τον άλλον. Ο άντρας μένει μόνος του. Η επιλογή του είναι να γεμίσει το κενό όσο γίνεται περισσότερο, χωρίς ταυτόχρονα να μπορεί ή να θέλει να το εξαφανίσει. Η άλλη επιλογή είναι μονάχα ο θάνατος.

Καλωσορίζουμε την σημαντική γερμανίδα σκηνοθέτιδα Doris Dorrie στο σήμερα, με κάτι τελείως διαφορετικό, από αυτό που την αφήσαμε (‘Άντρες’, 1985). Την σάτιρα την έχει διαδεχτεί η ωριμότητα και κυρίως η συγκίνηση. Δεν θα σταθώ τόσο στην σκηνοθετική της πραότητα, αλλά στην σεναριακή της απλότητα που εδώ καταπλήσσει. Τα πρώτα λεπτά φοβάσαι ότι θα δεις κάτι το εξαιρετικά βαρετό, αλλά πολύ σύντομα θα καταλάβεις ό,τι και αυτά τα λεπτά είχαν την ουσιαστική τους σημασία. Λιτή σε όλα, σε παρασέρνει αισθητικά με την λογική και τον συμβολισμό της γραφής της, θυμίζοντας την απλότητα του γερμανικού σινεμά του χθες.

Ο Elmar Wepper καταφέρνει να σε συγκινήσει, σε βαθμό που θα ήθελες να τον γνωρίσεις από κοντά. Να δώσεις και εσύ μια μικρή λύση στο δράμα του, να συμπαρασταθείς στην επούλωση του τραύματος του. Η Aya Irizuki είναι η Giulietta Masina στο φελινικό ‘Λα Στράντα’. Μικροκαμωμένη, με εξωτερικευμένα συναισθήματα και έναν ανάλαφρο τρόπο αντιμετωπίσεως του δικού της δράματος. Η μουσική του Claus Bantzer ηχεί ευχάριστα και δένει την γερμανική συνείδηση με το απωανατολικό τοπίο.

Κριτική Σύνοψη

Το τρίτο, στην τάξη, καμάρι της φετινής γερμανικής σοδιάς είναι τρυφερό σαν άνθος κερασιάς και ευαίσθητο σαν καρδιά σπουργιτιού. Η Doris Dorrie παραδίδει μαθήματα ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης και αγγίζει με μεγάλη ευκολία την ψυχή του ώριμου θεατή. Δύο πολύ όμορφες ερμηνείες, μια παιχνιδιάρα μουσική, ένα ευχάριστο διάλειμμα από την καθημερινότητα, παρά το βλοσυρό του θέμα. Και θα σας αγγίξει και θα σας συγκινήσει και αν τυχόν μοιράζεστε ολόκληρη την ύπαρξη σας με μια άλλη, δεν αποκλείεται και να χρειαστείτε μαντιλάκια…


Η Βαθμολογία μου:


του Γιάννη Ραουζαίου giannis.raouzaios@myfilm.grtop of the page


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Λίστα ιστολογίων