Ταινίες

Κριτικές

Box Office

Τελευταία HOT Νέα, Ταινίες, Box Office, Συνεντεύξεις

Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2008

THE SPIRIT [2/10 ]

Arts & Culture

THE SPIRIT
του Φρανκ Μίλερ
με τους Σκάρλετ Γιόχανσον, Σάμιουελ Τζάκσον, Εύα Μέντες

Υπόθεση:Ένας από του καλύτερους αστυνόμους σκοτώνεται εν ώρα εργασίας και επιστρέφει στα εγκόσμια με υπερφυσικές δυνάμεις με μοναδικό σκοπό να πολεμήσει ενάντια σε όλες τις δυνάμεις του κακού που πολιορκούν την πόλη του. Γύρω του τέσσερις γοητευτικές γυναίκες που άλλοτε τον βοηθούν και άλλοτε κάνουν δυσκολότερο το έργο του.


Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Άλλες Πηγές
Περισότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Το ΠΝΕΥΜΑ (The Spirit) της πόλης μυρίζει …μπάτσο

Η εταιρεία διανομής της ταινίας στην Ελλάδα, δεν έκανε δημοσιογραφική προβολή, (δεν είναι η πρώτη, ούτε κι η τελευταία φορά) και μάλλον, καλά έκανε. Μέσα στο ηλεκτρισμένο κλίμα που ζούμε και τη βαριά ατμόσφαιρα της χώρας μας, είναι too much, να αποδεχθείς τόσο απλοϊκά και απερίσκεπτα, το νέο υπερ-άνθρωπο που λανσάρουν οι Άισνερ και ο Μίλερ. Η πρώτη φορά που κάθεται στον "πάγκο" ως σκηνοθέτης, μόνος του, είναι απογοητευτική, παρά το γεγονός ότι το κόμικ είναι το είδος που του ταιριάζει απόλυτα. Δε φτάνει μόνο να σου αρέσει κάτι. Πρέπει και να προσπαθείς και να πείθεις… Δυστυχώς η φιλοσοφία της ΑΜΑΡΤΩΛΗΣ ΠΟΛΗΣ (Sin City), ήταν απλά το πρόσχημα... κι ούτε καν επανάληψη

Το DNA μου διαμαρτυρήθηκε μες στη σκοτεινή αίθουσα και φτώχυνε πολιτιστικά.

Ηρακλής (το αίμα του), Αργοναύτες (Ιάσων και το Χρυσόμαλλο Δέρας), Χίτλερ και τρελοί επιστήμονες (Φρανκενστάιν Δρ. Καλιγκάρι), δανείζουν τις περσόνες τους στο συγκεχυμένο σκεπτικό του Μίλερ. Η επιλογή της αφήγησης, σε πρώτο πρόσωπο (όπως και στο SIN CITY) και το αισθητικό στυλ (ένα κόμικ είναι) δεν είναι απλά μία επανάληψη των όσων έχουμε δει, στις προηγούμενες δουλειές του, ως συγγραφέα αλλά δοσμένη με ελάχιστη σημασία για τα τεκταινόμενα, χαμηλού επιπέδου ίντριγκα και ανύπαρκτο σασπένς. Λες και ήθελε να το παίξει αποστασιοποιημένος καλλιτέχνης. Σκηνοθετικά η ταινία χαρακτηρίζεται από ανισότητα δράσης , αστοχίας δεύτερων χαρακτήρων και απουσίας ρυθμού. Οι χάρτινοι ήρωες και οι υπερβολικές τους αντιδράσεις αυτό-γελοιοποιούνται με σοβαρό ύφος και στόμφο χιλίων καρδιναλίων. Άλλωστε οι κακοί απειλούν το Πνεύμα. Και το Πνεύμα είναι καλό ! Είναι ο Νόμος, η Τάξη, ο Φασισμός απέναντι στον Νεοναζισμό ! Πρώην αστυνομικός και νυν «μυστικά» ταγμένος υπέρ και του Νόμου και υπεράνω κάθε υποψίας...

Ο νέος ήρωας μας συστήνεται , προθερμαίνεται αλλά στη πραγματικότητα απογοητεύει και μάλιστα μας κοροϊδεύει κι όλας! Προσπαθεί να πείσει, ότι (αστυνομικός εξ’ αίματος, νεκραναστημένος) είναι ο προστάτης της πόλης, την οποία θεωρεί ιδιοκτησία του, κτήμα του! Τι λέτε; Σας θυμίζει τίποτα αυτό; Ο κόσμος χρειάζεται είδωλα και παίρνει αυτό που του αξίζει. Πάρτε τον και κάντε τον άγιο.

Βέβαια κι ο κακός «OCTOPUS» (λέγε με «Χταπόδι») της ιστορίας, Σάμιουελ Τζάκσον, δείχνει τον απόλυτα , παρανοϊκό και αντιδραστικό ρόλο, την επιθυμία του για Αθανασία, με κάθε τίμημα, αλλά όταν τον βλέπουμε με τη ναζιστική στολή κάτω από το πορτραίτο του Αδόλφου, εκεί πέφτει πολύ γέλιο ! Και μαύρος (α βρε Ομπάμα…) και Ναζί ! Πως κολλάνε αυτά ούτε ο Τζέσε Όοουενς θα μπορούσε να διανοηθεί. Ή μήπως είναι ασέβεια, όταν οι μαύροι παρουσιάζονται και παρανοϊκοί και «νεοναζί»; Αλήθεια έχω την απορία αν την ταινία την είδε ο Σπάικ Λι! Μετά από αυτό δεν έχω πλέον, καμιά αμφιβολία για τις πολιτικές πεποιθήσεις του Κου Μίλερ. Αλλά δεν το κατακρίνω γι’ αυτό, ούτε για την προπαγάνδα που περνάει ύπουλα, σαρκαστικά και με θράσος, αλλά για την πολύ χαμηλή (δε λέω επικίνδυνη) ποιότητα της ταινίας που αρκετές φορές υποτιμά την νοημοσύνη και των πλέον αφελών και αδαών. Είναι χαρακτηριστικό του λαϊκισμού, όταν με τσιτάτα, τονίζει και επισημοποιεί την άποψή του, βάζοντας στο μίξερ την Ιστορία και κάνοντας ιδεολογική παραχάραξη (δε λέω προπαγάνδα)…

Δυστυχώς, σε αυτό το ανιστόρητο αχταρμά, δε διασώζεται τίποτα, ενώ τα green screen , γεμίζουν τα ψηφιακά ντεκόρ που βλέπουμε, όλη η παραγωγή, εν τέλει σου αφήνει την αίσθηση ενός φτηνού κιτσαριού, απέχοντας από το SIN CITY, όσο η μέρα από τη νύχτα. Όλα είναι απολύτως προβλέψιμα και ακαδημαϊκά, χωρίς ελπίδα αντιστροφής. Βυθίζεται στο βούρκο των όσων θέλει να καταγγείλει, άκομψα και παραδίδεται άνευ όρων στην παγίδα του μεγαλοαδερφισμού, μεγαλοϊδεατισμού και της μικροπρέπειας . Σ’ αυτό δεν ευθύνεται το καστ, που κάνει ότι μπορεί για να διασωθεί … αφού δε μπορεί να κολυμπήσει κόντρα στο ρεύμα!

Πολύ κακό για το τίποτα, και μάλλον η πλειοψηφία θα αδιαφορήσει για το σύμπαν του Φρανκ Μίλερ, που μονάχα ως 30λεπτη τηλεταινία θα την δικαιολογούσα. Τουλάχιστον δε γίνεται απίστευτα βαρετή, εξαιτίας της Εύα Μέντες (υπάρχουν τα ημίγυμνα, αρκετά καλαίσθητα πλάνα της), ενώ η αγαπημένη μου Σκάρλετ, είναι ο ανύπαρκτος «μαϊντανός». Με τον Σάμιουελ Τζάκσον γελάς, αρκετά από το πρωτοποριακό κιτς λουκ, αλλά με τον Γκάμπριελ «Πνεύμα» Μαχτ κινδυνεύεις να σε πάρει ο ύπνος. Πολύ καλή η παρουσία του πατέρα αστυνομικού που θυμίζει Κολόμπους ! Επίσης, η ρετρό προσπάθεια να αναδειχθεί ως φιλμ-νουάρ, των 50'ς, πέφτει στο κενό, αφού δεν πατάει στους κλασικούς κώδικες, παρά μόνο επιπόλαια και επιφανειακά. Ούτε παραπέρα, προχωράει , νομίζοντας ότι μονάχα με άναρχα εφέ, λίγο "μπούτι" και τα green screen κάνει "ταινία". Μάλλον πρόκειται για "Πνεύμα" που πνέει τα λοίσθια...

Πόσο σοβαρά να πάρω τώρα τον Φρανκ Μίλερ, στα επόμενα project; Ας μείνει στη συγγραφή, κι ας παραμερίσει από το directing, το γρηγορότερο δυνατό. Εννοείται πως οι φαν του SIN CITY και 300, θα απογοητευτούν διπλά, όπως ξέρω, επίσης ότι δεν πρόκειται, να τη χάσουν... Είναι δε, σίγουρο πως θα κάνουν πολύ καιρό να ξαναδούν τέτοιο "σπόρο" ξανά, πετώντας τα λεφτά σε "πνευματικά γλυκόριζα"!

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr top of the page


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

AUSTRALIA [7/10]

Arts & Culture

AUSTRALIA
του Μπαζ Λούρμαν
με τους Νικόλ Κίντμαν, Χιου Τζάκμαν

Υπόθεση: Η ιστορία μας ταξιδεύει στη βόρεια Αυστραλία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν μια όμορφη Αγγλίδα αριστοκράτισσα κληρονομεί ένα αχανές ράντζο. Ντόπιοι μεγαλοκτηνοτρόφοι διεκδικούν τη γη που της ανήκει, ενώ εκείνη συμμαχεί με έναν σκληροτράχηλο και πεπειραμένο κτηνοτρόφο για να οδηγήσουν πάνω από 2.000 ζωντανά στις απέραντες εκτάσεις της πιο απομακρυσμένης γης. Εκεί έρχονται αντιμέτωποι με τον βομβαρδισμό του Ντάργουιν από τις ιαπωνικές δυνάμεις, που είχαν επιτεθεί στο Περλ Χάρμπορ λίγους μήνες νωρίτερα.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Έπος... διαστάσεων ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ & ΠΕΡΛ ΧΑΡΜΠΟΡ
...για να μην αναφέρω δε, την Νικόλ Κίντμαν στον ρόλο της ως μια άλλη Σκάρλετ "ΟΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ" Ο' Χάρα. Ακόμη, κι ως ένας μεταλλαγμένος "μεγαλοτσιφλικάς" που εξελίσσεται και δραπετεύει από το "δογματικό" DOGVILLE, αποστασιοποιείται αιρετικά από την ταξική της συνείδηση. Δεν προκαλεί τύψεις από την εκμετάλλευση των φτωχών ιθαγενών / νέγρων σκλάβων, μια και το κοινωνικό υπόβαθρο θεμελιώνεται σε στυγνά φεουδαρχικά πρότυπα. Στιλιστικά, η επιλογή του Μπαζ Λούρμαν, να κινηματογραφήσει την ιστορία του στην κλασική φόρμα της αφήγησης, σε πρώτο πρόσωπο, στα χολιγουντιανά πρότυπα περασμένων δεκαετιών, δικαιολογείται στο έπακρον, από το τεραστιότατο "κεντρικό θέμα" του. Την αλλοτρίωση του ατόμου και τη γενεσιουργό αιτία του "ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ" σε παράλληλους κύκλους. Το έντονα μελοδραματικό ύφος και κάποιες απλοϊκές αφέλειες, δεν μειώνουν την ουσία, αν και "μεροληπτεί" στη σχέση της "Αφεντικίνας" Λαίδης Σάρα Άσλεϊ (Νικόλ Κίντμαν) και του Ντρόβερ (Χιου Τζάκμαν) στο μεγαλύτερο μέρος της. Μέσα από προσωπικές δοκιμασίες, τον αντίζηλο, ανταγωνιστή κρεατέμπορα Κάρνεϊ, και τον μετέπειτα διαδόχό του Φλέτσερ, αλλά και τον Β' ΠΠ, κατορθώνει να επιβιώσει, να μείνει όρθια χάρη στο Ντρόβερ. Οι κακοί χαρακτήρες, είναι "κόμικ" καρικατούρες, προσχηματικοί, πρωτόγονοι, ενστικτώδεις, προβλέψιμοι ερμηνευτικά (κορυφαίος ο Φλέτσερ, Ντέιβιντ Γουέναμ), με στόχο την συναισθηματική αποφόρτιση που εκβάλλεται "ηλεκτρισμένα" (πόνος, οργή, εκδίκηση) απέναντι στο μεγάλο κοινό. Ναι, δεν απουσιάζουν τα στερεότυπα, αλλά στο νου του Λούρμαν ήταν να οικοδομήσει, μια ταινία με εμπορική απήχηση που σέβεται πρώτα απ' όλα τον εαυτό της, σε επικές διαστάσεις, ένα μεγαλειώδες θέαμα, που απενοχοποιεί το μελό, τον αταξικό έρωτα και την δυναμική "καθαρή" περιπέτεια, χωρίς λαϊκισμό και εύκολα λόγια. Το "αμερικάνικο όνειρο" στη χώρα των καγκουρό, μεταλλάσσεται σε μια ανηλεή μάχη για την απόκτηση εξουσίας και πλούτου αλά "φαρ-ουέστ".

Βλέποντας, το AUSTRALIA σου έρχονται στο νου όλες οι κλασικές ταινίες του παρελθόντος, από τα γουέστερν του Τζον Φορντ και του Σαμ Πέκινπα, έως τις επικές περιπέτειες του Γουίλιαμ Γουάιλερ, του Ντέιβιντ Λιν, του Φρεντ Τσίνεμαν και του Μάικλ Κέρτιζ. Τα ένδοξα "φαντάσματα" του παρελθόντος, στοιχειώνουν τον δημιουργό, συνδυάζοντας με ένα αριστοτεχνικά καλλιτεχνικό δέσιμο, τον "εξωτικό" (Αυστραλιανό) ρυθμό με το νευρώδες τέμπο της παράλληλης δράσης, τον ιστορικό χρόνο που εκτυλίσσεται η ταινία, σα να διαβάζεις ένα βιβλίο. Είναι αρκούντως περιεκτική, αφήνοντας έξω δεισιδαιμονίες, φολκλόρ, παραδόσεις και τον θρησκευτικό μανιχεϊσμό, της χριστιανικής ιεραποστολικής ηθικής που κυριαρχούσε. Αντιθέτως, είναι παρών το μεταφυσικό "πνεύμα της Αυστραλίας" στο πρόσωπο του ιθαγενή παππού και του μικρού (Αβορίγινες). Ο δημιουργός "παίζει" έντιμα με τα γηγενή σύμβολα, τα ήθη κι έθιμα, τους μάγους και τη δύναμη της ψυχής, προσδοκώντας την απόδοση δικαιοσύνης και ισονομίας. Η διαφανής ακεραιότητα είναι χαρακτηριστική στους ήρωες, οι αδυναμίες και τα πάθη παραμερίζονται και το πολιτικοοικονομικό καθεστώς συντηρεί την κυριαρχία της άρχουσας τάξης και της υψηλής κοινωνίας. Οι ανισότητες επηρεάζουν τις ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις. Η μεταμόρφωση της μεγαλοαστής Σάρα στο νέο τοπίο, γίνεται σταδιακά με την βοήθεια της αγάπης και του έρωτα που προσαρμόζονται στο περιβάλλον της. Επίσης, το ρίσκο να χρησιμοποιήσει την οικονομική δύναμη και τον πλούτο, για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των μιγάδων που βρίσκονταν σε εξορία, υποδηλώνει και τον ουμανιστικό, αγωνιστικό της ποιόν. Μια αγωνίστρια με συνείδηση της συλλογικότητας και της πολιτιστικής κληρονομιάς της.

Δε θέλω να παραλείψω να επισημάνω στα θετικά, πέρα της οπτικής Λούρμαν και της ιδιαίτερης κινηματογραφικής γλώσσας που χρησιμοποιεί για να εκφραστεί με αποδεκτή "mainstream" χάρη και στυλ, τη ποιοτική χρήση της φωτογραφίας με τα γήινα χρώματα και τις θέσεις των καδραρισμάτων, την όμορφη μουσική επένδυση που την ντύνει καρέ καρέ, επιτείνοντας τη δραματουργική συγκίνηση και τα εξαιρετικής πιστότητας κοστούμια εποχής.

Μια ταινία που συνδυάζει τα υλικά της κλασικής ταινίας, της περιπέτειας, του πολέμου, του γουέστερν και του αισθηματικού / κοινωνικά αποστασιοποιημένου δράματος. Με σοφή αναλογία και οικονομία, χωρίς καμία έκπτωση στο ποιοτικό θέαμα και τον αισθηματικό μας κόσμο. Η απόλυτη ταινία για το ενήλικο κοινό, στη διάρκεια των γιορτών... Την ξαναβλέπω άνετα! Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ [2/10]

Arts & Culture

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ
BEDTIME STORIES
του Άνταμ Σάνκμαν
με τους Άνταμ Σάντλερ, Κέρι Ράσελ, Γκάι Πιρς

Υπόθεση: Φαντασία και πραγματικότητα συγκρούονται όταν ο Σκήτερ, υπάλληλος ξενοδοχείου, συμφωνεί να κρατήσει τα δύο παιδιά της αδερφής του για μία εβδομάδα, προκειμένου να την βοηθήσει. Για να κρατήσει τα ανίψια του ήσυχα, καταφεύγει στα παραμύθια και έτσι ανοίγει άθελά του την πόρτα της αχαλίνωτης φαντασίας τους. Κάθε μία από τις ιστορίες του προέρχεται και από ένα διαφορετικό κόσμο φαντασίας, μεταφέροντας μας στα πέρατα του διαστήματος, την άγρια Δύση, το μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας και το μαγικό κόσμο της μεσαιωνικής Ευρώπης. Τελικά όμως τα παιδιά είναι αυτά που θα γελάσουν τελευταία καθώς τα γεγονότα στα παραμύθια γίνονται με έναν μαγικό τρόπο πραγματικότητα στην αληθινή ζωή του θείου τους, φυσικά με απίστευτα ξεκαρδιστικές συνέπειες…

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Πολύ παιδική και ... αόρατα "ψυχροπολεμική"

Κάθε ταινία της Ντίσνεϊ, απευθύνεται κυρίως σε ένα συγκεκριμένο κοινό, ηλικιακά. Ελάχιστες φορές, είδαμε στο παρελθόν, σοβαρές αποκλίσεις. Όλα φωτεινά και εξιιδανικευμένα στη χώρα του αμερικάνικου ονείρου και της ευημερίας... Ο Άνταμ Σμιθ θα χαιρόταν πολύ με τούτο εδώ το δημιούργημα, ευτυχώς όμως, δεν τρώμε όλοι κουτόχορτο, κι ούτε δίνουμε στο happy end, υπαρξιακές διαστάσεις και τη μοναδική δικαιολογία που αξίζει να δεις... Η ζωή έχει, και άσπρο και μαύρο και γκρίζο και τα παιδιά δεν πρέπει να παραμυθιάζονται ασύστολα από τόσο μικρά. Αφήστε που στα παραμύθια, που εξιστορεί ο "φτωχός" Σάντλερ, οι Ρωμαίοι φαίνεται ότι ... κατοικούσαν στην Αρχαία Ελλάδα!

Όλα τα περιμένει κανείς σήμερα. Χωρίς έλεος και τύψεις. Τι είδους "καθαρή διασκέδαση" είναι όταν ύπουλα εισβάλλει το δηλητήριο της αντικομμουνιστικής υστερίας, έστω και χάριν "αστεϊσμού";

Όσον αφορά το γέλιο, υπάρχει σε μικρές δόσεις, κυρίως λεκτικό, γιατί "σωματικά" μοιράζει ...χοντροκοπιές. Ενώ έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε παρωδίες του Πολέμου των Άστρων και Αρχαιοελληνορωμαϊκών μονομαχιών, και τα γνωστά θεαματικά σόου, σε στάδια, αρένες, κι όπου αλλού βάλει ο νους των παραγωγών, μη ξεφεύγοντας, ούτε λεπτό από τα προβλέψιμα στάνταρντ και τα τετριμμένα καλλιτεχνικά κλισέ.

Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε η Ντίσνεϊ, είναι πρωτοπόρος στη διαμόρφωση του παιδικού χαρακτήρα, μονοπωλώντας τον παιδαγωγικό προσανατολισμό της σε συντηρητικά πρότυπα και αξίες, ηθικοπλαστική προβληματική και διδακτικό ύφος, ιμπεριαλιστικής λογικής, στον τομέα της οικογενειακής ταινίας.

Δεν είναι η ταινία που θα πρότεινα για τις γιορτές, εκτός κι αν πήγαινα Τετάρτη Δημοτικού ή δεν έτρωγα το ...φαγητό ! Πάντως αστεία - αστεία, μόνο ο "ματάρας" άξιζε, περισσότερο κι από το καστ, προσφέροντας τις μοναδικές στιγμές που συλλαμβάνεις τον εαυτό σου να ανοιγοκλείνει το στόμα, βγάζοντας "μικρούς ...θορύβους"!

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr top of the page


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΤΑ ΚΕΛΕΠΟΥΡΙΑ [3,5/10]

Arts & Culture

ΤΑ ΚΕΛΕΠΟΥΡΙΑ
NOTHING LIKE THE HOLIDAYS

του Αλφρέντο Ντε Βίγια
με τους Τζον Λιγκουιζάμο, Φρέντι Ροντρίγκεζ, Ντέμπρα Μέσινγκ, Άλφρεντ Μολίνα

Υπόθεση: Είναι Χριστούγεννα και η οικογένεια Ροντρίγκεζ συγκεντρώνεται στο πατρικό σπίτι στο Σικάγο με την ευκαιρία της νέας χρονιάς που έρχεται, αλλά και της επιστροφής του μικρότερου γιου στα πάτρια εδάφη, μετά από τον πόλεμο. Όμως, όταν παλιές διαμάχες βγαίνουν στην επιφάνεια, και οι εκπλήξεις - ευχάριστες ή δυσάρεστες- διαδέχονται η μία την άλλη, οι οικογενειακοί δεσμοί δοκιμάζονται έντονα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, τα μέλη της οικογένειας να συνειδητοποιήσουν ότι θα πρέπει να προσπαθήσουν σκληρά για την επίτευξη της γαλήνης σε αυτές τις γιορτές που δεν θα ξεχάσουν ποτέ…

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Μια γιορτινή ταινία, δεν είναι κάτι ασυνήθιστο, ιδίως για τις ΗΠΑ, που κάθε χρόνο τέτοια εποχή μας βομβαρδίζουν με ανάλογου περιεχομένου, ταινίες. Εδώ, βέβαια το μόνο γιορτινό σημείο είναι ο "χρόνος" και όχι ο "τόπος" ή τα "πρόσωπα". Βρισκόμαστε στο Σικάγο, κάποια Χριστούγεννα και οι ήρωές μας κανονικά, πρέπει να εναρμονίσουν το βιολογικό τους ρολόι, με το γιορτινό κλίμα και την αλλαγή διάθεσης που συνεπάγεται. Όταν μάλιστα, το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας καταπιάνεται με καθημερινά, οικογενειακά ζητήματα σε χαμηλούς τόνους και χωρίς κάποιο ξεχωριστό ενδιαφέρον για τους ήρωες, τότε μάλλον αντιλαμβανόμαστε ότι ο χρόνος κύλησε ανούσια και επιπόλαια. Είναι από τις λεγόμενες ταινίες της "άμεσης κατανάλωσης". Με ημερομηνία λήξης. Ένα προϊόν "Τέχνης" που τα προσχεδιασμένα ίχνη του θα σβήσουν στις διακλαδώσεις του εγκεφάλου, μαζί με τους τίτλους του τέλους. Δε θυμόμαστε και ούτε σπάμε το κεφάλι μας να θυμηθούμε, τα συμβάντα αυτής της τυπικής οικογένειας. Το ότι ανήκουν εν ολίγοις στο "περιθώριο" ως ιθαγενείς, μια και είναι μια οικογένεια με λατινική καταγωγή (Πουέρτο Ρίκο), δίνει το άλλοθι να πέσει η μάσκα του διδακτισμού από τα συντηρητικά ήθη και τους νεοθρησκευτικούς δεσμούς που στηρίζουν την αμερικάνικη οικογένεια. Η ευημερία της κοινωνίας της κατανάλωσης και του ωφελιμιστικού ατομικισμού συντελούν στη διατήρηση του αμερικάνικου όνειρου, ζωντανό. Μαζί με το νεοπλουτισμό, που σχετίζεται άμεσα και με το μειονεκτικό σύνδρομο της "φτηνής" καταγωγής, επεκτείνεται στη νοοτροπία και τη συμπεριφορά των ατόμων εξωγενώς. Ο τρόπος που ακολουθείς στη ζωή, οι στόχοι και οι προτεραιότητες που βάζεις, είναι ζητήματα που αγγίζει ή προσπαθεί να αγγίξει η ταινία. Ο χρόνος είναι πάντα ο μεγαλύτερος ανασταλτικός παράγοντας. Χωρίς την οικονομία του και την ευθύτητα αντιμετώπισης των καταστάσεων, γυρνάς πάντα στο ίδιο σημείο, γύρω γύρω από το πρόβλημα, χωρίς να προτείνεις λύσεις. Το κυριότερο πρόβλημα της ταινίας είναι ότι σε κανένα επίπεδο δε προχωράει σε βάθος την ανάλυση, μένοντας στην επιφάνεια των διαπροσωπικών σχέσεων, ενώ σε βάζει από την αρχή στην ψευδαίσθηση να ελπίζεις ότι στη συνέχεια κάτι θα αλλάξει. Ούτε η ψυχολογική, ούτε η κοινωνική συνειδητοποίηση εχουν το ειδικό βάρος για να βγάλουν από το καβούκι τους τα συναισθήματα της αντιζηλίας, της ζηλοφθονίας, της διαπλοκής και της οργής. Οι δοκιμασίες έχουν μια κακή αρχή και ένα αίσιο τέλος, πάντα. No Pain, no gain. Το αγαθό της οικογενειακής γαλήνης και της κοινωνικής ηρεμίας, στηρίζει το παρηκμασμένο τεχνοκρατικό σύστημα, παρότι συνταράζεται από γεγονότα μείζονος σημασίας, ιδιοκτησιακού καθεστώτος κυριολεκτικά και μεταφορικά. Για μερικούς, ισχύει ότι, η οικογένεια δεν "τους χωράει", δεν τους εκφράζει, ακολουθώντας ένα αποκοινωνικοποιημένο και επικίνδυνα, μοναχικό μονοπάτι.

Έτσι, όλα τα προβλήματα που κουβαλάνε τα μέλη αυτής της οικογένειας, είναι κοινότυπα, συνηθισμένα. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, παρακολουθούμε ένα ανεξάρτητο, "αλλιώτικο", big brother. Οι ανατροπές, και οι εκπλήξεις, απουσιάζουν ευτυχώς όμως και, τα στερεότυπα που αντιπροσωπεύουν. Οι ερμηνείες των Λεγκουιζάμο και Μέσινγκ είναι καλές, όπως και οι υπόλοιποι χαρακτήρες αποδίδουν πειστικά τους ρόλους τους, χωρίς δυσκολίες και ξεσπάσματα. Γιατί κανείς δεν είναι στην ουσία πρωταγωνιστής. Όλοι έχουν στην ουσία δεύτερους ρόλους. Αυτό είναι και πρόβλημα για την ταινία αλλά και πλεονέκτημα. Χωρίς σταρ, έχεις την ευκαιρία να ασχοληθείς περισσότερο με την "ουσία", αν είσαι σκηνοθέτης, ρισκάροντας κατά 50% από το ενδιαφέρον των θεατών. Χωρίς ταύτιση και στο όνομα της ισοτιμίας των ηθοποιών / μελών της οικογένειας, στον κινηματογραφικό χρόνο, που περνάει ανάλαφρα και αβασάνιστα, είναι δύσκολο να αφουγκραστείς και αγαπήσεις τους ήρωες, στα περάσματα που κάνουν. Δυστυχώς κι η σκηνοθεσία του Ντε Βίγια είναι άχρωμη και άνευρη, παρά το ρυθμό και το ευχάριστο "λάτιν" τέμπο που κρατά. Σε καμία στιγμή δεν απογειώνεται, ενώ στο τέλος τέλος, φεύγεις από την αίθουσα χωρίς να καταλάβεις προς τι όλη αυτή φασαρία και να απορείς για το ηθικό δίδαγμα. Οι ευκολίες με τις οποίες αντιμετωπίζεται, επίσης ο πόλεμος στο Ιράκ, μέσα από τα μάτια ενός ήρωα της ταινίας είναι χαρακτηριστικός του πως τον αντιλαμβάνονται οι Αμερικανοί. Δηλαδή μέσα από τις "απώλειες του πολέμου" δηλώνει την ύπαρξή του. Από τη πλευρά των εμιγκρέδων βέβαια. Θυμάστε, άλλωστε ότι και ο πρώτος Αμερικανός που σκοτώθηκε στο Ιράκ, ήταν ξένος, από τη Γουατεμάλα. Έτσι και στη περίφημη αυτή οικογένεια της οποία τα καμώματα παρακολουθούμε Χριστουγεννιάτικα, στοιχειώνεται από το στίγμα του "Ελαφοκυνηγού", ενώ ο προσανατολισμός της γενικά είναι προβληματικός μη ξέροντας προς τα που βαίνει. Ούτε κωμωδία, ούτε δράμα, ούτε ρομάντζο, δεν είναι. Πατώντας λίγο στο ένα και λίγο στο άλλο, το μόνο που καταφέρνει, είναι να χαρακτηριστεί άτολμη, χωρίς σαφήνεια και τελικά άνιση. Προδίδεται, παρά το πολιτικώς ορθό εκφραστικό ύφος της ιστορίας που εκτυλίσσεται, μόνο που αυτό θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον σε ένα τηλεοπτικό κανάλι παρά στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr top of the page


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008

BANK BANG [5,5/10]

Arts & Culture

BANK BANG
του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου
με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο

Υπόθεση: Δύο αδέρφια, ο Μιχάλης και ο Νώντας, δουλεύουν σε γραφείο κηδειών και προσπαθούν να πιάσουν την καλή. Όμως, ο Νώντας έχει μπλεξίματα με την ελληνική μαφία και πρέπει να συγκεντρώσει άμεσα ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό. Έτσι, προτείνει στον Μιχάλη να αρχίσουν να ληστεύουν τράπεζες.
Για κακή τους τύχη, ο αρχηγός της αστυνομίας, προκειμένου να αντιμετωπίσει τη ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας, έχει αρχίσει να τοποθετεί μυστικούς αστυνομικούς στα υποκαταστήματα όλων των τραπεζών, κάνοντας τη ζωή των δύο αδερφών ακόμα δυσκολότερη. Η κατάσταση ξεφεύγει εκτός ελέγχου όταν ο Μιχάλης γνωρίζει τον έρωτα της ζωής του, στο πρόσωπο μία τραπεζικής υπάλληλου με ιδιαίτερα «γραφική» οικογενειακή ζωή… Το «Bank Bang» είναι μία θεότρελη κωμωδία που κανείς δεν είναι αυτό που δείχνει, κανείς δεν κάνει αυτό που θα έπρεπε να κάνει και που τις συνέπειες όλων των παραπάνω δεν θα τις ευχόσασταν ούτε στο χειρότερο εχθρό σας! Είναι να τη χάσετε;

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:


της Βένιας Βέργου


Η Βαθμολογία μου:

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr
Υπάρχει και ελληνικό pulp…

Η Βαθμολογία μου:

Σταύρος Γανωτής
του Σταύρου Γανωτή stavros.ganotis@myfilm.gr

Η κουλτούρα Tarantino είχε κόψει βόλτες ανά όλο τον πλανήτη. Εδώ, όμως, δεν μας είχε αγγίξει ιδιαίτερα, παρά τον θαυμασμό που είχε προκαλέσει το ‘Pulp Fiction’ και το ‘Reservoir Dogs’. Αρχίζω, όμως, λάθος, ενώ θα έπρεπε να επισημάνω το απέραντα θετικό μήνυμα της δεύτερης, συνεχούς, ενδιαφέρουσας ελληνικής εμπορικής ταινίας, μετά τον ‘Ηλία του 16ου’. Αυτό δεν είναι απλά, καλός οιωνός για το μέλλον του εγχώριου σινεμά, αλλά και κάτι που μπορεί να βρει ανταπόκριση στην κίνηση των εισιτηρίων, αλλά με σεβασμό προς το ευρύ κοινό. Μετά την έναρξη της ‘Safe Sex’ εποχής ποτέ δεν δήλωσα τόσο αισιόδοξος για το μέλλον του κινηματογράφου, ευρείας κατανάλωσης, της χώρας μας. Τον δικό μας κινηματογράφο…

Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος σε κερδίζει από την πρώτη κιόλας σκηνή. Με συνοπτικές διαδικασίες σου εξασφαλίζει ότι θα δεις εμπορικό σινεμά, αλλά όχι τηλεοπτική ρεπλίκα. Σου λέει ότι δεν «έφαγε» τα λεφτά μιας μεγάλης εταιρίας, μαζί με την παρέα ενός κάρου γνωστών ηθοποιών, αλλά ότι έχει όραμα και θέλει να τον εγκρίνεις για το έργο του κι όχι για την εμπορική δυναμική του. Χωρίς να κάνει πολλούς «ζογκλερισμούς» με την κάμερα, επιβάλει μια σταθερά καλή ταχύτητα σε δράση και χιούμορ και παίζει με τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά. Το σενάριο του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου δεν είναι, ως κύριος κορμός, κάποια μεγάλη έμπνευση, αλλά έχει στιγμές αυθεντικού χιούμορ και απλώνεται επιδέξια σε πολλούς ενδιαφέροντες χαρακτήρες.

Εκεί που ο Παπαδημητρόπουλος δεν τα καταφέρνει απόλυτα είναι στην ισορροπία δράματος-δράσης-φάρσας. Όταν το χιούμορ παίρνει τόσο φαρσική υπόσταση δεν μπορεί να συνυπάρξει απόλυτα με τον συναισθηματισμό και την δραματική περίπτωση ενός κεντρικού ήρωα. Αλλά και σε αυτόν τον τομέα υπάρχει ένα μικρό μυστικό, που ονομάζεται ερμηνευτική ικανότητα...

Και ο πρωταγωνιστής Χαραλαμπόπουλος είναι ένα παλικάρι με εξαιρετικές δυνατότητες και ο Δημήτρης Ήμελλος, δίπλα του, αξίζει της προσοχής που του έδειξε πρώτος ο Νίκος Παναγιωτόπουλος. Ακόμα καλύτερη η κατάσταση με τους πιο έμπειρους του καστ. Το δίδυμο Travolta-Jackson του ‘Pulp Fiction’ είναι εδώ και σπαρταράει! Οι Σκιαδαρέσης-Ιατρόπουλος είναι απλά ξεκαρδιστικοί. Αλλά και ο μεγάλος μας Κώστας Βουτσάς, όσο δεν με είχε κερδίσει με τις νεανικές του «περιπέτειες», με αφήνει άναυδο με την ερμηνευτική του ωριμότητα. Είναι απολαυστικός και μόνο να τον βλέπεις. Και οι υπόλοιποι δεν εξαιρούνται από αυτήν την παρέλαση καλών ερμηνειών, ιδίως η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου που δηλώνει άξια, σε αυτόν τον πρώτο σημαντικό της ρόλο.

Κριτική Σύνοψη

Δεν είναι η ταινία που θα ξεχωρίσεις για την κορυφαία της ποιότητα. Υστερεί σε δομικές λεπτομέρειες και στον κεντρικό κορμό του σεναρίου. Είναι όμως μια ταινία που θα απολαύσεις με την καρδιά σου. Υψηλή αντίληψη ψυχαγωγίας και επιτέλους μια ελληνική, εμπορική σκηνοθεσία με μεγάλη δόση άποψης. Ικανότατες ερμηνείες, κάποια αστεία που θα θυμάσαι καιρό, συνδυασμός δράσης, χιούμορ δράματος, όχι σε απόλυτη ισοζυγία, αλλά ως ολοκληρωμένο διασκεδαστικό πακέτο. Μπράβο παιδιά, μας δίνετε ελπίδες και μας χαρίζετε την χαρά να λύνετε τα «κριτικά» μας χέρια να σας υποστηρίξουμε... επιτέλους!


Η Βαθμολογία μου:


του Γιάννη Ραουζαίου giannis.raouzaios@myfilm.gr


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Λίστα ιστολογίων