Ταινίες

Κριτικές

Box Office

Τελευταία HOT Νέα, Ταινίες, Box Office, Συνεντεύξεις

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2009

ΝΥΦΕΣ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ [2,5/10]

Arts & Culture

ΝΥΦΕΣ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ
BRIDE WARS
του Γκάρι Γουίνικ
με τους Αν Χάθαγουεϊ, Κέιτ Χάντσον

Υπόθεση: Η Λιβ και η Έμμα είναι καρδιακές φίλες, γνωρίζονται από πολύ μικρή ηλικία και είναι πάντα η μια δίπλα στην άλλη, τόσο στα ευχάριστα όσο και στα δυσάρεστα. Είναι τόσο αγαπημένες, ώστε έχουν αποφασίσει να παντρευτούν την ίδια ακριβώς ημέρα με διαφορά ελάχιστων ωρών, και μάλιστα η δεξίωση θα γίνει στο μέρος που ονειρεύονταν μια ζωή, στο Plaza Hotel. Όμως από ένα ολέθριο λάθος του παπά έχει προγραμματιστεί να γίνουν και οι δύο γάμοι την ίδια ώρα! Κάποια από τις δυο πρέπει να υποχωρήσει. Το όνειρο των δυο κοριτσιών εξελίσσεται σε …πόλεμο με κωμικοτραγικά αποτελέσματα και για τις δυο. Θα μείνουν φίλες υποχωρώντας ή θα τιναχτεί η φιλία τους στον αέρα για πάντα;

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισσότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Άνδρες προσοχή! Μείνετε μακριά!

Μια καθαρά γυναικεία ταινία με τη… χειρότερη δυνατή έννοια όμως, το «Bride Wars», όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος της νέας αυτής κομεντί του Γκάρι Γουίνικ (σκηνοθέτης του «13 Going on 30» ή γυναικείας εκδοχής του «Big» - ξέρετε, εκείνο με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς, από την εποχή ακόμη που γύριζε αποκλειστικά φαρσοκωμωδίες – με πρωταγωνίστρια την Τζένιφερ Γκάρνερ και του – συμπεριλαμβανομένου πλήθους ομιλούντων ζωακίων και μιας αχώνευτης αράχνης - «Charlotte’s Web» ή «Babe» των... φτωχών), απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο στη μερίδα εκείνη του θήλυ κοινού που θεωρεί – άκουσον, άκουσον – την ημέρα του γάμου της ως την σπουδαιότερη στιγμή της ζωής της (όπως με στόμφο τη χαρακτηρίζει η «γκουρού» των γαμήλιων δεξιώσεων και αφηγήτρια της ταινίας Κάντις Μπέργκεν)!

Ακόμη, ωστόσο, κι αν θεωρείτε πως ανήκετε σ’ αυτήν – τη… μερίδα ντε! – αγαπητές αναγνώστριες, πολύ αμφιβάλλω αν καταφέρετε να διασκεδάσετε με τα όσα επιφυλάσσει η – καθ’ όλα προβλέψιμη – εξέλιξη της πλοκής, καθώς η τριάδα των σεναριογράφων και ο Γουίνικ αδυνατούν να στήσουν έστω μία αξιομνημόνευτη κωμική σεκάνς (για τους άντρες, τουλάχιστον, υπάρχει μια χορευτική κόντρα ανάμεσα στις δύο πρωταγωνίστριες, η οποία παρουσιάζει ένα κάποιο ενδιαφέρον, ιδίως αν είστε fan της Χάθαγουεϊ, όπως ο υποφαινόμενος…), ωθώντας απ’ την άλλη τις δύο μέχρι πρότινος αδελφικές φίλες να φανερώσουν τον χειρότερό τους εαυτό, αλληλο-επιδιδόμενες σε σαμποτάζ της κακιάς ώρας, που το μόνο που καταφέρνουν είναι να φέρουν σε δύσκολη θέση τις φιλότιμες – αν μη τι άλλο – Κέιτ Χάντσον (Λιβ) και Αν Χάθαγουεϊ (Έμα), οι οποίες οπωσδήποτε αξίζουν κάτι καλύτερο από την παρουσία τους σε τέτοιες ταινίες.

Κι ενώ μία ακόμη ευκαιρία για εποικοδομητική σάτιρα πάνω στην παραδοσιακά αμερικάνικη ψύχωση της… εκ γενετούς προετοιμασίας των «καθωσπρέπει» κοριτσιών για την ημέρα που θα ξεστομίσουν, λάμποντας από ευτυχία, το πολυπόθητο «I do», πάει ολότελα στράφι, όσοι κύριοι έχουν την ατυχία να συνοδεύσουν το έτερον ήμισυ στην ταινία, θα βρεθούν στη δυσάρεστη θέση να παρακολουθήσουν τους επί της οθόνης αντιπροσώπους τους να περιορίζονται καθαρά σε ρόλο κομπάρσου, με τον υποψήφιο σύζυγο της Έμα, μάλιστα, να… τρώει σουτ στο «παραπέντε» του γάμου τους, επειδή «τόλμησε» να παραδεχτεί μπροστά σε όλους πως δεν την ήξερε όσο καλά νόμιζε (ο... αλητήριος)!

Άντε μετά απ’ όλα αυτά να μη φοβηθεί το μάτι όσων ετοιμάζονται να βάλουν την «κουλούρα»...


του Χάρη Παπαπαναγιώτουharry.papapanagiotou@myfilm.gr


Η Βαθμολογία μου:

Ταινίες σ' αυτήν δε χρειάζονται πατρονάρισμα από τους κριτικούς αφού ότι πληρώσεις παίρνεις κι ότι βλέπεις δε "ξεβλέπεις"... Για να μη το μετανιώσετε αργότερα και είναι αργά, απλά εκδίδουμε την "ταξιδιωτική" μας οδηγία προειδοποιώντας: για να την απολαύσεις θα πρέπει να έχει και το ανάλογο κατιτίς ... IQ, ανάλογου με της Πάρις Χίλτον... Πως αλλιώς να το εξηγήσω; Καταλάβατε; Το έχω ξαναπεί, δεν έχω τίποτα εναντίον της Μανίνας και Σούπερ Κατερίνας!

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ 1303 [2/10]

Arts & Culture

ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ 1303
APARTMENT 1303

του Ατάρου Οϊκάουα
με τους Αρίκο Χατσούνε και Γιούκα Ιτάγια

Υπόθεση: Γιαπωνέζικη ταινία τρόμου σημαίνει παράδοση και πρωτοπορία. Το διαμέρισμα 1303 μοιάζει ιδανικό. Η θέα είναι υπέροχη, ποιος δε θέλει να βλέπει θάλασσα; Το φως άπλετο. Όσο και το σκοτάδι το οποίο σιγά-σιγά ρουφά στη μυστηριακή του δύναμη τις δύο πρωταγωνίστριες-ενοίκους. Το 13 δεν ήταν ποτέ τυχαίος αριθμός. Η δύναμή του ρίχνει τη μια κοπέλα στο κενό, από τον 13ο όροφο. Το φάντασμά της περιπλανιέται ζητώντας βοήθεια από της αδελφή της. Μπορεί όμως ένας άνθρωπος, να τα βάλει με τη θανατερή αύρα του διαμερίσματος και τα κρυμμένα του μυστικά; Το διαμέρισμα δεν είναι ποτέ άδειο, ακόμα και τώρα που δεν μένει κανείς...

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισσότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Κατάρα… πάλι τα ίδια!

Και ο... χορός του «j-horror» καλά κρατεί, με το «Apartment 1303» να αποτελεί την τελευταία προσθήκη σε μια σειρά ταινιών τρόμου ασιατικής προέλευσης, οι οποίες λίγο-πολύ ανακυκλώνουν στοιχεία που είχαν λειτουργήσει κάτι παραπάνω από ικανοποιητικά σε ταινίες όπως το – προ δεκαετίας – «Ring» του Χιντέο Νακάτα (ο πρώτος διδάξας και, παράλληλα, ο μόνος που ευτύχησε να δει την εν λόγω ταινία του να μετουσιώνεται σε ένα γνήσια τρομαχτικό αμερικάνικο remake δια χειρός Γκορ Βερμπίνσκι, με την υπέροχη Ναόμι Γουότς να αναδεικνύεται σε πρώτης τάξεως «scream queen») και το – αυθεντικό – «Ju-on: Η Κατάρα» του Τακάσι Σιμίζου.

Για μια ακόμη φορά λοιπόν, η κεντρική ηρωίδα (η Νορίκο Νακαγκόσι σε μια αξιοπρεπή ερμηνεία, που δυστυχώς πάει στράφι) έρχεται αντιμέτωπη με το φάντασμα μιας νεαρής γυναίκας, η οποία, στην προκειμένη περίπτωση, σκοτώνει οποιαδήποτε κοπέλα κάνει το λάθος να νοικιάσει το πολυτελές διαμέρισμα στο οποίο κάποτε διέμενε η ίδια με την δεσποτική μητέρα της, ωθώντας τες σε… θεαματικότατες βουτιές στο κενό από τον 13ο όροφο.

Όντας μάλιστα προϊόν της δημιουργικής ομάδας πίσω από τη σειρά ταινιών του Σιμίζου, το φιλμ του Ατάρου Οϊκάουα (σκηνοθέτης των πιο πετυχημένων επεισοδίων από τη – βασισμένη σε manga – σειρά ταινιών τρόμου «Tomie»), θυμίζει σε… ενοχλητικό βαθμό «Ju-on», με τη φονική… μαλλούρα του φαντάσματος να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα-σημείο σύνδεσης. Η πλάκα είναι πως, η μοναδική, ουσιαστικά, σκηνή που θα μπορούσε να προκαλέσει ανατριχίλες σε κάποιους, δεν έχει καν να κάνει με την εξέλιξη της πλοκής, αλλά αποτελεί μια ολότελα άσχετη ιστορία που σκαρώνει μία από τις κοπελιές που εμφανίζονται στο φιλμ, προκειμένου να τρομάξει την παρέα της!

Και, εκτός των άλλων, το σενάριο βρίθει αφελειών, τα ηχητικά εφέ δεν προξενούν παρά… χασμουρητά, η ανέμπνευστη σκηνοθεσία καταλύει κάθε έννοια σασπένς, ενώ η λύση του μυστηρίου περισσότερο αφήνει ερωτηματικά, παρά εξηγεί πράγματα (υπονοώντας, εμμέσως πλην σαφώς, την… απειλητική πιθανότητα δημιουργίας κάποιου sequel!).
Χάσιμο (πολύτιμου) χρόνου και τίποτε περισσότερο...


του Χάρη Παπαπαναγιώτουharry.papapanagiotou@myfilm.gr


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

UNDERWORLD Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΛΥΚΩΝ [5/10]

Arts & Culture

UNDERWORLD Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΛΥΚΩΝ
UNDERWORLD: RISE OF THE LYCANS
AKA: UNDERWORLD 3
του Πάτρικ Τατόπουλος
με τους Ρόνα Μίτρα, Μάικλ Σιν, Μπιλ Νάι

Υπόθεση: Μια χιλιετία πριν από τα γεγονότα της ταινίας ‘Underworld’, δύο διαφορετικές γενιές υπερφυσικών όντων δημιουργούνται από τους γιους του πρώτου Αθάνατου, Αλεξάντερ Κορβίνους: από τον Μάρκους γεννιούνται οι Βρικόλακες, μια γενιά αιμοδιψών αριστοκρατών, και από τον Γουίλιαμ οι Λυκάνθρωποι, άγρια ζώα χωρίς κανένα ανθρώπινο στοιχείο και με μια ακόρεστη όρεξη για τη βία. Κι ενώ οι Βρικόλακες επικρατούν, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βίκτορ (Μπιλ Νάι) γεννιέται ο Λούσιος (Μάικλ Σιν), ο πρώτος απόγονος της γενιάς των Λυκανθρώπων που, λόγω μιας γεννετικής μετάλλαξης, έχει την ικανότητα να μεταμορφώνεται από ζώο σε άνθρωπο κατά βούληση. Ο Βίκτορ είναι ένας σκληρός δυνάστης που έχει μονάχα δύο αδυναμίες: την εξουσία και την κόρη του Σόνια. Η Σόνια όμως, παρότι ανήκει στην επίλεκτη ομάδα των Βρικολάκων, τους Ντεθ Ντίλερς, ερωτεύεται τον Λούσιo κρυφά από τον πατέρα της. Η σχέση τους πρέπει να παραμείνει μυστική, διαφορετικά είναι σίγουρο ότι και οι δυο θα καταδικαστούν σε θάνατο. Όταν ο Λούσιος διεκδικεί την ελευθερία του, ο Βίκτορ στρέφεται με μένος εναντίον του και έτσι ξεκινά η επανάσταση των Λύκων, που σηματοδοτεί την αρχή ενός μακροχρόνιου πολέμου ανάμεσα στις δύο φυλές.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Όταν λείπει η Κέιτ... χορεύουνε οι Λύκοι!


Τρίτο και – πλην σοβαρού απροόπτου – τελευταίο μέρος της επικής σειράς ταινιών υπό τον γενικό τίτλο «Underworld», η οποία αποτέλεσε μια φρέσκια ματιά στους κλασικούς κινηματογραφικούς μύθους των Βαμπίρ και των Λυκανθρώπων (και παράλληλα έκανε… πρώτη μούρη τη θεσπέσια Κέιτ Μπέκινσεϊλ), το «Rise of The Lycans» αναμένεται λίγο-πολύ να ικανοποιήσει τους fan. Ιδιαίτερα δε τους πλέον σκληροπυρηνικούς, οι οποίοι και την έχουν καταβρεί με τη γοτθική αισθητική και την όλη φιλοσοφία που διέπει την τριλογία.


Μπορεί, άλλωστε, ο Γουάιζμαν, σκηνοθέτης των δύο πρώτων φιλμ της τριλογίας, να περιορίζεται εδώ σε ρόλο παραγωγού και – το σημαντικότερο – η Μπέκινσεϊλ να λάμπει δια της απουσίας της (πλην μίας σκηνής – κλεισίματος του ματιού, η οποία συνδέει την «Εξέγερση» με το πρώτο φιλμ της σειράς), οι Μάικλ Σιν και Μπιλ Νάι, ωστόσο, όχι μόνο επιστρέφουν στους ρόλους του Λούσιαν και του Βίκτορ αντίστοιχα, αλλά, βοηθούμενοι και από την πλοκή, αρπάζουν απ’ τα μαλλιά την ευκαιρία που τους δίνεται να πάρουν όλη την ταινία πάνω τους, δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό. Συν τοις άλλοις, η Λονδρέζα Ρόνα Μίτρα («Doomsday»), ψημένη σε ρόλους… «αμαζόνας», αναδεικνύεται σε ιδανική ενσαρκώτρια της Σόνια, της ατρόμητης, μονάκριβης κόρης του Βίκτορ, η οποία διατηρεί κρυφή ερωτική σχέση με τον Λούσιαν – μια σχέση εξίσου «ανίερη» με εκείνη της Σελίν (Μπέκινσεϊλ) με τον Μάικλ Κόρβιν (Σκοτ Σπίντμαν) στα δύο προηγούμενα μέρη, αλλά και εκ πρωιμίου καταδικασμένη, όπως γνωρίζουν όσοι τα έχουν παρακολουθήσει.


Στο «Rise of The Lycans», ωστόσο, υπάρχει και το εξής φλέγον ζήτημα: πίσω από την κάμερα συναντάμε αυτή τη φορά τον «δικό μας» Πάτρικ Τατόπουλο, μετρ των ειδικών εφέ και δημιουργό όλων των τερατόμορφων πλασμάτων της τριλογίας, ο οποίος πραγματοποιεί εδώ το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Ως αποτέλεσμα, η ταινία είναι γεμάτη από βίαιες, εφετζίδικα αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα στα βαμπίρ-υποτελείς του Βίκτορ και τους λυκανθρώπους-επαναστάτες του Λούσιαν, με αποκορύφωμα τη μαζική τελική επίθεση των τελευταίων στο κάστρο του πρώτου (η οποία μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι θυμίζει αρκετά ανάλογες σκηνές από την τριλογία του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών», καθώς την καλλιτεχνική διεύθυνση της ταινίας ανέλαβε ο – βραβευμένος με Όσκαρ για τη δουλειά του εκεί - art director του «Άρχοντα» Νταν Χένα), ενώ οι σεκάνς μεταμορφώσεων των λύκων είναι όχι μόνο άφθονες, αλλά και αρκούντως εντυπωσιακές. Ο Τατόπουλος όμως ούτε Πίτερ Τζάκσον είναι, αλλά ούτε καν Γουάιζμαν, με αποτέλεσμα οι διάφορες σώμα με σώμα μάχες, από το πολύ… κούνημα της κάμερας το μόνο που καταφέρνουν είναι να αποπροσανατολίσουν το θεατή (ανάθεμα κι αν καταλαβαίνει κανείς τι γίνεται…), το σασπένς είναι πρακτικά ανύπαρκτο, ενώ η – μία και μοναδική – ερωτική σκηνή της ταινίας θυμίζει κακέκτυπο της αντίστοιχης στους «300» του Ζακ Σνάιντερ.


Έχουμε λοιπόν το - αναμενόμενο όσο να ’ναι – φαινόμενο, παρά τις αξιόλογες ερμηνείες των βασικών πρωταγωνιστών, την παράσταση να κλέβουν τα εφέ και η γενικότερη οπτική της ταινίας, με αποτέλεσμα το «Rise of the Lycans» να χαρακτηρίζεται αρκετά κατώτερο του πρώτου (και καλύτερου) «Underworld». Εντούτοις, θα λέγαμε πως η ταινία του Τατόπουλου κοντράρει στα ίσα το δεύτερο μέρος και, εξ αιτίας όλων των παραπάνω, αποτελεί ένα φιλμ που, όπως και να το κάνουμε, το απολαμβάνεις καλύτερα στη μεγάλη οθόνη.


του Χάρη Παπαπαναγιώτουharry.papapanagiotou@myfilm.gr top of the page


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

LA RABIA [2,5/10]

Arts & Culture

LA RABIA
ANGER
της Αλμπερτίνα Κάρι

Υπόθεση: Οι αγρότες στις ατέλειωτες πάμπας της Αργεντινής είναι σκληροτράχηλοι και έχουν μάθει να επιβιώνουν σε ένα άγονο τοπίο, που είναι το σπίτι τους. Παρακινούμενοι από το δύσκολο τρόπο διαβίωσης, βοηθούν ο ένας τον άλλο όπως μπορούν. Αλλά καμιά φορά οι συγκυρίες φέρνουν τα συναισθήματα στα άκρα, με αποτέλεσμα να ξεσπούν απότομα, όπως μια καλοκαιρινή καταιγίδα. Ο Πόλντο είναι δυνατός χαρακτήρας, μα σιωπηλός. Γείτονας του είναι ο Πιντσόν, ένας τύπος εξωστρεφής και εκδηλωτικός. Κάποια στιγμή προσβάλει τόσο βάναυσα την μουγκή κόρη του Πόλντο, Νάτι, που αναγκάζει τον εξοργισμένο πατέρα, να κόψει κάθε επικοινωνία μαζί του. Επίσης απαγορεύει και στη γυναίκα του να βλέπει το Πιντσόν, χωρίς να υποψιάζεται πως οι δυο τους διατηρούν μια παράνομη, παθιασμένη σχέση, πίσω από τη πλάτη του.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Καλύτερα, να κράταγαν περισσότερο τα εμβόλιμα "σκοτεινά"βιντεοκλιπίστικα" καρτούν, παρά το υπόλοιπο βαρετό στην υπόθεση και κουραστικό στην οπτική προβολή, θέαμα της ταινίας, παρά τις - μεγάλης διάρκειας - σιωπές. Μία πρώιμη "Κιμ Κι Ντουκ" σκηνοθέτης από την Αργεντινή, που προκαλώντας με "δήθεν" ερωτικές σκηνές και κακοποιώντας ζώα, έστω και υπαινικτικά (κάπως έτσι γίνεται στη φύση, όμως, δε βλέπουμε ...ντοκιμαντέρ), θέλει να "πείσει" ένα κάποιο φεστιβαλικό κοινό για τις φιλοδοξίες, παίρνοντας εξιτήριο από το ψυχιατρείο της Βαβέλ, όπου κατοικοεδρεύει η έμπνευσή της. Δέσμια των προσωπικών οραμάτων, χαραμίζει μάταια, το ταλέντο, (αν υπάρχει), μέσα από περιθωριακές, κι "ακραίες" συμπεριφορές που περιγράφονται αποστασιοποιημένα, μινιμαλιστικά, αποδραματοποιημένα, άνισα, αποσπασματικά και εντελώς τυχαία.

Μια περισσότερο πειραματική κατασκευή, για πολύ ειδικό και "λίγο" κοινό. Στα πλαίσια αυτά μπορεί να ειπωθεί για τη βιαιότητα και τη σκληρότητα που τη κατατρέχει, ότι η άγρια ομορφιά που αναβλύζει από τις εικόνες του χαοτικού και άναρχου περιεχομένου, παραμένει το μόνο θετικό στοιχείο αυτής της "εμπειρίας". Μια εμπειρία, που θα ξενίσει από τον ιδιαίτερο τρόπο γραφής της, αλλά δε πιστεύω ότι μπορεί να έχει υποστηρικτές, από τον τρόπο που επιλέγει να επικοινωνήσει και να εκφραστεί. Δεν είμαι αντίθετος στον ακαδημαϊσμό και την αντισυμβατική, πρωτοποριακή ανάπτυξη, όμως και στον κινηματογράφο, υπάρχουν στοιχειώδεις κανόνες που πρέπει να τηρούνται κι όχι να αγνοούνται επιδεικτικά ή ασυνείδητα.

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr top of the page



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ [4,5/10]

Arts & Culture

Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ
THE CURIOUS CASE OF BENJAMIN BUTTON

του Ντέιβιντ Φίντσερ
με τους Μπραντ Πιτ, Κέιτ Μπλάνσετ, Τίλντα Σουίντον

Υπόθεση: «Γεννήθηκα κάτω από περίεργες συνθήκες.» Και έτσι ξεκινά η ταινία Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ, που αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά της νουβέλας του Φ. Σκοτ Φιτζέρλαντ που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1920 και αναφερόταν στην ιστορία ενός άντρα που γεννήθηκε ογδόντα χρονών και καθώς περνούσαν τα χρόνια γινόταν όλο και πιο νέος. Την ιστορία ενός συνηθισμένου ανθρώπου, που δεν μπορούσε να σταματήσει το χρόνο. Η ταινία αφηγείται την εκπληκτική ιστορία ενός όχι και τόσο συνηθισμένου άντρα. Ξεκινώντας το 1918 από τη Νέα Ορλεάνη, στο τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου και φτάνοντας μέχρι τον 21ο αιώνα, ο άντρας αυτός διαγράφει μία πορεία ζωής τόσο ασυνήθιστη, όσο θα μπορούσε να είναι η ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου. Συναντά ανθρώπους, ανακαλύπτει νέα μέρη, βρίσκει και χάνει την αγάπη, τις χαρές της ζωής, έρχεται αντιμέτωπος με τη θλίψη του θανάτου, αλλά και με τόσα άλλα συναισθήματα που ξεπερνούν το χρόνο...

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Άλλες Πηγές
Περισότερες πληροφορίες

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Ακαδημαϊκή προσέγγιση, με ελάχιστο ενδιαφέρον για την εξέλιξη, αφού ακολουθεί πιστά τα στερεότυπα μιας υπερπαραγωγής βασισμένης σε μυθιστορηματική φαντασίωση, που καταντά βαρετή και κουραστική με τη διάρκειά της. Η μονοδιάστατη αφήγηση, δεν αφήνει περιθώρια για βαθύτερες ενδοσκοπήσεις υπαρξιακών αναζητήσεων. Βλέπεται κυρίως για τις ερμηνείες της παρεξηγημένης Μπλάνσετ, και της - ένα πέρασμα - Σουίντον και λιγότερο του σταρ, Μπραντ Πιτ. Το σενάριο βασίζεται πάνω σε μικρή ιστορία, του Σκοτ Φιτζέραλντ, και θα μπορούσε να γίνει ένα δυνατό "σκοτεινό" καρτούν, μικρού μήκους, όχι ταινία "ποταμός" 166 λεπτών! Αδυνατείς να διακρίνεις με "γυμνό μάτι" την υπογραφή του δημιουργού των Seven και Zodiac, Ντέιβιντ Φίντσερ, μια και η προσωπική σφραγίδα έχει χαθεί κάτω από το βάρος, της υπερφιλόδοξης και τελικά υπερεκτιμημένης παραγωγής. Το κυριότερο μειονέκτημα δεν είναι η προβλέψιμη πλοκή, μα το ότι σε καμία περίπτωση, δεν απογειώνει τα συναισθήματά μας και δε υποβάλλει το θεατή, σε ταύτιση με τους χαρακτήρες. Η πρόθεση δεν είναι η αποστασιοποιημένη, αποδραματοποιημένη καταγραφή, της ιστορίας του Μπέντζαμιν Μπάτον, μα δυστυχώς, καταλήγει αθέλητα και ασυνείδητα προς αυτή την κατεύθυνση... Βραβείο Χρυσής Σφαίρας στην πλήξη, ίσως δικαιούταν...

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Λίστα ιστολογίων