Ταινίες

Κριτικές

Box Office

Τελευταία HOT Νέα, Ταινίες, Box Office, Συνεντεύξεις

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

Διαγωνισμός Ο ΠΟΡΦΥΡΟΣ ΛΟΦΟΣ

Διαγωνισμοί


ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ myFILM.gr, αποκλειστικές πρεμιέρες

H ODEON και το myFILM.gr σας προσκαλούν να μας γράψετε το Ονοματεπώνυμό σας (απαραίτητο) στο contest@myfilm.gr για να κερδίσετε μία ΔΙΠΛΗ πρόσκληση για την Avant Premiere της ταινίας Ο ΠΟΡΦΥΡΟΣ ΛΟΦΟΣ (RED CLIFF), του Τζον Γου, στις 2/4/09. Κάντε κλικ ΕΔΩ ή στείλτε email στο contest@myfilm.gr με θέμα REDCLIFF. Μπορεί να είστε εσείς ένας από τους τυχερούς ! Αρκεί να έχετε εγγραφεί στο myFILM.gr... και να υποβάλλετε τώρα συμμετοχή!

Για περισσότερα πλούσια δώρα...

Για να συμμετάσχετε στον Διαγωνισμό για 1 δωρεάν ταξίδι στο Πεκίνο 5 ημερών με όλα τα έξοδα πληρωμένα, για 2 άτομα (ξενοδοχείο 5 αστέρων, διαμονή, πρωινό, ημιδιατροφή και τα αεροπορικά εισιτήρια, από το ταξιδιωτικό γραφείο www.imaginationtravel.gr) ή 10 δωρεάν γεύματα για 2 άτομα στο εστιατόριο Far East στο Σύνταγμα (www.fareast.gr) θα πρέπει να απαντήσετε σωστά σε 3 ερωτήσεις στον επίσημο ιστότοπο www.porfiroslofos.gr.

Οι νικητές όλων των διαγωνισμών θα ανακοινώνονται ΕΔΩ.

ΣΗΜ.: Η διπλή πρόσκληση ισχύει ΜΟΝΟ για τη συγκεκριμένη προβολή ενώ για τα υπόλοιπα δώρα θα πρέπει να συμφωνήσετε με τους όρους στον επίσημο ιστότοπο του Πορφυρού Λόφου (www.redcliff.gr) δηλώνοντας εκεί τη συμμετοχή σας.
Ο ΠΟΡΦΥΡΟΣ ΛΟΦΟΣ
RED CLIFF
CHI BI

του Τζον Γου
με τους Τόνι Λέουνγκ, Τακέσι Κανεσίρο, Ζανγκ Φενγκγί

Υπόθεση: Ταξιδεύουμε στο 208 μ.Χ., στις τελευταίες μέρες της Δυναστείας Χαν, όταν ο πρωθυπουργός Cao Cao πείθει τον Αυτοκράτορα Χαν πως ο μόνος τρόπος για να ενωθεί ολόκληρη η Κίνα, είναι η κήρυξη πολέμου στα βασίλεια του Ξου στη Δύση και του Ανατολικού Γου στο Νότο. Ξεκινά μια στρατιωτική καμπάνια, το μέγεθος της οποίας είναι άνευ προηγουμένου, με ηγέτη τον ίδιο. Μην έχοντας άλλη ελπίδα επιβίωσης, τα βασίλεια του Ξου και του Ανατολικού Γου δημιουργούν μια παράδοξη συμμαχία. Μια σειρά από μάχες δύναμης και ευφυίας ακολουθούν, στη στεριά αλλά και στη θάλασσα, με κορύφωση τη μάχη του Πορφυρού Λόφου. Κατά τη διάρκεια της μάχης πυρπολήθηκαν 2.000 πλοία, ενώ η πορεία της κινέζικης ιστορίας άλλαξε για πάντα.

Στις αίθουσες από 5 Μαρτίου 2009

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

Πρωταγωνιστούν: Τόνι Λέουνγκ, Τακέσι Κανεσίρο, Ζανγκ Φενγκγί
Σκηνοθεσία Τζον Γου
Διάρκεια 146’
Χρονολογία παραγωγής 2008
Χώρα παραγωγής ΚΙΝΑ
Γλώσσα ΚΙΝΕΖΙΚΑ
Εικόνα ΕΓΧΡΩΜΗ
Είδος ταινίας ΙΣΤΟΡΙΚΗ, ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ, ΔΡΑΣΗΣ, ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ
Διανομή ODEON

ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥΣ:

Η διπλή πρόσκληση ισχύει ΜΟΝΟ για τη συγκεκριμένη προβολή της ημέρας.

Οι τυχεροί θα ειδοποιούνται ΜΟΝΟ στα email τους, για την ημερομηνία και ώρα που ισχύει η διπλή πρόσκληση.

Δικαίωμα συμμετοχής στους διαγωνισμούς, έχει οποιοδήποτε φυσικό πρόσωπο, ελεύθερα και χωρίς χρέωση, μέσω email με τις ανάλογες ενδείξεις - αναλόγως του διαγωνισμού.

Για να είναι έγκυρη η συμμετοχή, οι αναγνώστες θα πρέπει να στείλουν τα πλήρη και ακριβή στοιχεία τους: ονοματεπώνυμο, (τηλέφωνο, διεύθυνση και περιοχή μόνο εάν ζητηθεί) και τη σωστή απάντηση (εάν ο συγκεκριμένος διαγωνισμός απαιτεί κάποια). Οι διαγωνιζόμενοι οι οποίοι θα κερδίζουν θα πρέπει να έχουν διαθέσιμη την ταυτότητά τους εάν τους ζητηθεί (για ταυτοποίηση των στοιχείων τους με αυτά που εδήλωσαν στη συμμετοχή). Ρητώς αναφέρεται ότι τα δώρα των διαγωνισμών δεν ανταλλάσσονται με χρήματα. Επίσης δεν ανταλάσσονται μεταξύ τους.

Δεν υπάρχει περιορισμός στον αριθμό συμμετοχών ανά συμμετέχοντα. Κάθε email θεωρείται ως ξεχωριστή συμμετοχή στον διαγωνισμό.
Μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή σε όσες ταινίες θέλετε, χωρίς περιορισμό έως μία φορά για κάθε μία ταινία (αποστέλλοντας ξεχωριστά μηνύματα ανά τίτλο ταινίας).

Η κλήρωση (η οποία θα γίνεται εφόσον υπάρχουν περισσότεροι νικητές από τα προσφερόμενα δώρα) θα αναδείξει, νικητές που θα κερδίσουν ΔΙΠΛΕΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ, και είναι ηλεκτρονική (μέθοδος Randomise). Θα παραγματοποιηθεί την επομένη της λήξης κάθε διαγωνισμού και τα ονόματα των νικητών θα δημοσιευθούν στον επίσημο ιστότοπό μας myFILM.gr. Οι λεπτομέρειες παραλαβής των δώρων, θα σας αποστέλλονται ΜΟΝΟ με email (ημερομηνία, ώρα, ποσότητα, και είδος δώρων) με απαραίτητη προϋπόθεση για την παραλαβή τους την ταυτοποίηση των στοιχείων των νικητών, όπως προαναφέραμε παραπάνω...

Το myFILM.gr, διατηρεί το δικαίωμα να διαφοροποιήσει τους όρους της παρούσας προκήρυξης, ενημερώνοντας δεόντως και εγκαίρως το κοινό.


Πληροφορίες για την ταινία ΕΔΩ

Επίσημος ιστότοπος www.porfiroslofos.gr


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2009

FROST / NIXON: Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ του Ρον Χάουαρντ [7,5/10]

Arts & Culture

FROST / NIXON: Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ
FROST/NIXON
του Ρον Χάουαρντ
με τους Σαμ Ρόκγουελ, Κέβιν Μπέικον, Μάικλ Σην, Φρανκ Λανγκέλα

Υπόθεση: Η ταινία βασίζεται σε μια σειρά συνεντεύξεων που εξασφάλισε ο Ντέιβιντ Φροστ από τον πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον το 1977, όταν εκείνος έληξε την τριετή σιωπή του. Στην τελευταία συνέντευξη ο Νίξον παραδέχεται την ενοχή του σχετικά με τον ρόλο του στο σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ. Μια ιστορική αναμέτρηση που άλλαξε τη ζωή και των δύο…

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:

Απίστευτα ενδιαφέρουσα η εξέλιξη της ταινίας του Ρον Χάουαρντ FROST / NIXON: Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ που παρά την προβλέψιμη πλοκή της, δημιουργεί ένταση και αγωνία στην ατμόσφαιρα που γίνεται όλο και πιο ασφυκτική όσο πλησιάζουμε στο φινάλε... Οι κύριες ερμηνείες από τους Φρανκ Λανγκέλα και Μάικλ Σιν αποτελούν ιδανικό masterclass σεμιναρίου υποκριτικής. Η κορύφωση στο τέλος, επιτυγχάνεται χάρη στους εύστοχους διαλόγους και την άψογη διαχείριση του υλικού και των εκφραστικών μέσων, στο τάιμινγκ και στο ντεκουπάζ, τα οποία λειτουργούν λυτρωτικά στη συνείδησή μας.

Η μονομαχία στη συνέντευξη, μοιάζει με αγώνα μποξ, όπου τα χτυπήματα διαδέχονται το ένα μετά το άλλο. Ο Φροστ ξεκινά μουδιασμένα τον αγώνα και στους πρώτους "γύρους", παίζει με κατεβασμένα χέρια, ούτε καν "αμύνεται", καλά καλά. Χρειάζεται να φέρει τα πάνω κάτω και σιγά σιγά να στήσει την στρατηγική που θα του φέρει το τελειωτικό χτύπημα, το "νοκ άουτ" και την πολυπόθητη "νίκη". Νίκη απέναντι σ΄ένα πολύ αδύναμο άνθρωπο, τελικά. Έναν Νίξον που η εξομολόγησή του απέναντι στον τηλεοπτικό φακό κατόπιν της πίεσης που του άσκησε, ο δημοσιογράφος, μοιάζει να είναι και η πολιτική διαθήκη, ενός αμετανόητου υλιστή. Ο θεατής τελικά εισπράττει την εξιλέωση και αποζημιώνεται από την εξέλιξη της ταινίας του Ρον Χάουαρντ, στο επίπεδο της δραματοποιημένης αφήγησης, με τηλεοπτικούς ρυθμούς. Χωρίς να παραλείπονται βασικά πολιτικοοικονομικά στοιχεία και οι κοινωνικές συνθήκες που ευνόησαν τη γέννηση του περίφημου σκανδάλου Γουοτεργκέιτ, στήνεται η τελική μάχη, όπου, όπως στα τηλεπαιχνίδια, ή συμβολικά, στη ρώσικη ρουλέτα, ένας, είναι ο νικητής, ο ζωντανός κι ο χαμένος, νεκρός...

Τι κι αν αμφισβητήθηκε ο δημοσιογράφος, σαν performer, που κυνηγάει το λαβράκι της ζωής του, την επιτυχία (μία ευκαιρία σου δίνεται στη ζωή, λένε) που θα αρπάξει από τα "μαλλιά", επενδύοντας σ΄αυτήν τα πάντα (προσωπικά και επαγγελματικά) με σκοπό να εξυψώσει την καριέρα του, πλήρης δόξης και οικονομικών απολαβών, ν' αγγίζουν το ζενίθ; Η δύναμη της τέταρτης εξουσίας (του Τύπου, των ΜΜΕ) είναι απόλυτη και κυρίαρχη σε όλους τους τομείς στις μέρες μας. Η ταινία, αναφερόμενη σε ένα γεγονός πριν από 31 χρόνια, μας αποδεικνύει βήμα βήμα, πως χτίστηκε και γιγαντώθηκε, η ανεξέλεγκτη και άνευ ορίων εξουσία του Τύπου, που κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να βρεθεί στα χέρια, μιας άπληστης και αδίστακτης ελίτ. Μην περιμένετε, όμως να δείτε την κριτική ματιά του δημιουργού πάνω σ΄αυτό, μια και μένει προσκολλημένος περισσότερο στην ημερολογιακή καταγραφή της εφ' όλης της ύλης, συνέντευξης σε στυλ ντιμπέιτ, των Φροστ και Νίξον. Εντυπωσιακή η αναπαράσταση της εποχής, πείθει απόλυτα για όλες τις κινηματογραφικές λεπτομέρειες που απεικονίζονται.

Η ταινία με λίγα λόγια απαξιώνει την πολιτική εξουσία (με κάποιες απλουστευμένες γενικότητες) και τον ξύλινο λόγο με τον οποίο εκφράζεται, φροντίζοντας να τηρήσει, τις κατάλληλες αποστάσεις ανάλογα με την χρήση της να εξυπηρετήσει τα ανομολόγητα και μη κατονομαζόμενα διαπλεκόμενα συμφερόντα.

Ακόμηι, όπως και στο IL DIVO (με διαφορετική αισθητική φόρμα και ιδεολογικό υπόβαθρο), που είδαμε πρόσφατα, (μέρος της πολιτικής βιογραφίας του Τζούλιο Αντρεότι, του ανθρώπου, που έγινε συνώνυμο με την απεχθή έννοια της "εξουσίας") και στη συνέχεια βιογραφιών τύπου "W" ή της περσινής "ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ", διαπιστώνουμε την ανερχόμενη εμπορική αξία αυτού του είδους, που, ποιος ξέρει τι άλλες εκπλήξεις μπορεί να μας επιφυλάξει στο μέλλον... Εγώ ήδη οσμίζομαι μερικές και θα τις αποκαλύψω σύντομα.

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr


Η Βαθμολογία μου:


Η νέα ταινία του Ρον Χάουαρντ («Apollo 13», «A Beautiful Mind», «The Da Vinci Code») αποτελεί κάτι που σπάνια εμφανίζεται τα τελευταία χρόνια στο Χόλιγουντ. Μια ταινία ψυχαγωγική που συνάμα δεν ξεχνάει να δώσει ‘τροφή στο μυαλό’, με άλλα λόγια, ένα φιλμ που συνεχίζει την μεγάλη παράδοση του αμερικάνικου σινεμά να προσφέρει ποιοτική ‘ενήλικη’ διασκέδαση. Δραματοποιώντας τις ιστορικές συνεντεύξεις που έδωσε ο πιο ‘μισητός’ Πρόεδρος των Η.Π.Α (ίσως ο δεύτερος πιο μισητός, ονόματα δεν λέμε...) στον βρετανό παρουσιαστή Ντέιβιντ Φροστ, ο Χάουαρντ αποδεικνύεται ιδανικός στο να δώσει κινηματογραφική πνοή στο-βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό- σενάριο του έμπειρου Πίτερ Μόργκαν ( «Η Βασίλισσα», «Ο Τελευταίος Βασιλιάς της Σκοτίας» ).

Το ‘στιβαρό’ σενάριο του Μόργκαν διαθέτει ένα σύνηθες αλλά πολύ λειτουργικό τρικ. Όπως και στον Τελευταίο Βασιλιά της Σκοτίας, η πιο ενδιαφέρουσα και αινιγματική φιγούρα (Νίξον) ντουμπλάρεται με έναν φαινομενικά λιγότερο ενδιαφέρον και περισσότερο down to earth χαρακτήρα (Φροστ). Με αυτό τον τρόπο, το κοινό ασυνείδητα παίρνει την οπτική γωνία του Φροστ, με τα μάτια του οποίου παρατηρεί και βγάζει τα συμπεράσματά του για τον άκρως αμφιλεγόμενο και ‘larger than life’ χαρακτήρα του Νίξον. Ουσιαστικά οι Φροστ και Νίξον αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Απο την μια, ο Φροστ ‘διωγμένος΄στην εξορία της αυστραλιανής τηλεόρασης, από την άλλη ο Νίξον δίνοντας ανούσιο παρών σε απρόσωπα γκαλά, εγκλωβισμένος στην πολυτελή έπαυλή του. Ο Νίξον εξιτάρεται από τον φιλόδοξο αλλά ‘λίγο’ στα μάτια του περίγυρου του (ο κύκλος του τον αποκαλεί ‘διασκεδαστή’ και όχι δημοσιογράφο), Φροστ, και μέσω αυτού μπαίνει σε μια οδυνηρή, αλλά συγχρόνως αναγκαία, διαδικασία αυτοκριτικής.

Ο Χάουαρντ δραματοποιεί τα γεγονότα με ένα ταιριαστό ψευδο-ντοκιμενταρίστικο look (με χρήση επικαίρων και fiction συνεντεύξεις), δίνει έντονο κινηματογραφικό ρυθμό στο θεατρικών καταβολών υλικό του, ενώ επιτυχώς αφήνει πίσω του τον έντονο μελοδραματισμό που χαρακτήριζε τα παλιότερα έργα του. Αφήνει το έξοχο cast του να ‘κάνει παιχνίδι’, με τον Φρανκ Λαντζέλα να κλέβει την παράσταση, ως ο πιο ‘ανθρώπινος’ Νίξον που έχουμε δει. Και σαν κερασάκι στην τούρτα, ο Χάουαρντ έχει την τόλμη να αναδείξει την δύναμη της τηλεόρασης (και της εικόνας γενικότερα), καθιστώντας την πιο δυνατή από οποιαδήποτε δικαστική απόφαση και γενική κατακραυγή. Γιατί τελικά και η πολιτική μέρος της show business δεν είναι;

Νώντας Μερμίγκης
του Νώντα Μερμίγκηnontas.mermigkis@myfilm.gr


Η Βαθμολογία μου:

Βασισμένο στη mega θεατρική επιτυχία του σεναριογράφου Pete Morgan (The Last King of Scotland) αυτό το έντονο docudrama τα έχει όλα: εξαιρετικές ερμηνείες, συναρπαστικό story, χολυγουντιανή λάμψη και κάτι παραπάνω που δεν μπορώ να προσδιορίσω ακόμα. Ίσως είναι η ακομπλεξάριστη ματιά του σκηνοθέτη Ron Howard (The Da Vinci Code), που ως παιδί της τηλεόρασης κι ο ίδιος, ήξερε ενστικτωδώς, πώς να κάνει μια ταινία για ένα από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά γεγονότα του 20ού αιώνα.
Η σειρά των συνεντεύξεων, που παραχώρησε – έναντι υψηλού τιμήματος - ο Richard Nixon στον Βρετανό performer/δημοσιογράφο David Frost το 1977, έγιναν η αφορμή για τη συναισθηματική απολογία του πρώτου για το Watergate και ανύψωσαν το status του δευτέρου, από light διασκεδαστή σε εξέχουσα ειδησεογραφική προσωπικότητα.

Κι ενώ το θέμα θα μπορούσε εύκολα να πέσει θύμα μεροληπτικής αντιμετώπισης στα χέρια ενός άλλου σκηνοθέτη, o Howard εντυπωσιάζει με τη δίκαιη και ισορροπημένη προσέγγιση σε δύο αμφιλεγόμενους χαρακτήρες.
Οι Frank Langella και Michael Sheen μπαίνουν στο πετσί των ρόλων τους και γρήγορα η ταινία παρασύρει το θεατή με το νευρώδη, αλλά χαλιναγωγημένο της ρυθμό, καταφέρνοντας, παραδόξως, να ψυχαγωγήσει τους λάτρεις του πολιτικού σινεμά και τα hollywood junkies. Περιττό, ίσως, να πω, πως πρέπει να γίνει υποχρεωτικό σεμιναριακό μάθημα τηλεοπτικής παραγωγής για τους “πρωτόγονους” tv executives των καναλιών μας.


του Μιχάλη Κωνσταντέλληmike.konstantellis@myfilm.gr


Η Βαθμολογία μου:

Φρόστ εναντίον Νίξον. Μαζί με τον «Παλαιστή» του Ντάρεν Αρονόφσκι, πρόκειται με διαφορά για τις καλύτερες δουλειές που εμφανίζονται αυτή την περίοδο.

Ένα συγκλονιστικό δράμα που αναφέρεται στην περίφημη τηλεμαχία ανάμεσα στόν φιλόδοξο παρουσιαστή της τηλεόρασης R. Frost και τον έκπτωτο πρόεδρο των Η.Π.Α, R.Nixon .

Η δομή της παρουσίασης του φίλμ , εντυπώνεται βαθιά στη συνείδηση μας καθώς από την αρχή παρακολουθούμε την μάχη για την εξουσία. Ο Νίξον θέλει να κάνει ένα άλμα της τελευταίας στιγμής και να σώσει την υστεροφημία του, ενώ ο Φρόστ ελπίζει στην αποκαθήλωση του με την πιθανότητα της γρηγορότερης κοινωνικής του ανέλιξης.

Όλα θυμίζουν ένα καλοστημένο παιχνίδι, που όμως σιγά-σιγά, μετατρέπεται σε μιά άγρια μονομαχία, μέχρι τελικής πτώσεως, ανάμεσα σε δύο αντιπάλους που ενώ σέβονται ο ένας τον άλλο, γνωρίζουν, πως ένας μόνο μπορεί να είναι ο νικητής !


του Γιάννη Ραουζαίου giannis.raouzaios@myfilm.gr


ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΜΑΣ

Σε σύγκριση με τα ελληνικά προεκλογικά non-debate, αλλά και τις οφθαλμοφανέστατα "στημένες" συνεντεύξεις της πλειοψηφίας των σύγχρονων, καρεκλοκένταυρων πολιτικών στους "ανεξάρτητους" και "αντικειμενικούς" δημοσιολόγους, η ταινία Frost/Nixon προσεγγίζει την σχέση Δημοσιογραφίας-Πολιτικής-Media με έναν τρόπο που μπορεί να προβληματίσει θετικά.

Ο Nixon είναι το γνωστό μαύρο πρόβατο - ή καλύτερα ο αποδιοπομπαίος τράγος- της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας. Είναι μπλεγμένος στα πάντα. Από πολέμους, πραξικοπήματα στο εξωτερικό μέχρι αστυνομοκρατία - παρακολουθήσεις και πολλά άλλα στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Τον Frost αμφιβάλλω αν τον είχε ακουστά, έστω ξώφαλτσα, έστω μόνο, η πολιτικοποιημένη πιτσιρικαρία του America.

Η ταινία έχει το θετικό ότι σου περνάει με πολύ πετυχημένο τρόπο ένα μέρος της εποχής, έτσι ώστε να μπεις στο ζουμί της υπόθεσης ακόμη και αν δεν είσαι γνώστης της κάθε μ...κίας που πρόλαβε να κάνει ο Πρόεδρος. Αντίστοιχα είναι αριστουργηματική η σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Τα κίνητρά τους, ο τρόπος σκέψης και οι αντιδράσεις τους στην διάρκεια των συνεντεύξεων-αναμετρήσεων. Υπάρχει και μια υπέροχη δόση σαρκασμού,στην σκηνή της 1ης συνέντευξης, απέναντι στους tv-stars που νομίζουν ότι η κάμερα από μόνη της μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς. Ο παραλληλισμός της συνέντευξης με γρονθοκόπημα, εδώ επιβεβαιώνεται πλήρως, αλλά τα χτυπήματα προέρχονται απο τον ερωτώμενο.

Στα αρνητικά συγκαταλέγονται το αναμενόμενο της πλοκής,που κρατά το σασπένς σε μέτρια επίπεδα. Επίσης η αδυναμία να ξεφύγει η ταινία από μία υπέρ-απλουστευμένη εξήγηση της αμερικανικής πολιτικής βάσει της ψυχοσύνθεσης του κάθε προέδρου της (κάτι ανάλογο του ο Χίτλερ έσφαζε Εβραίους γιατι τον πειράζανε στο σχολείο). Τέλος νομίζω ότι η ιδέα της ταινίας θυμίζει έντονα το πολύ ανώτερο "Goodnight and Good Luck".

Παρά τις αδυναμίες της, μια από τις καλύτερες και πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χρονιάς


--------------------------------------------------------------------------------
από τον philosophos

top of the page


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Η ΣΚΟΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ του Θόδωρου Αγγελόπουλου [3,5/10]

Arts & Culture

Η ΣΚΟΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
THE DUST OF TIME

του Θόδωρου Αγγελόπουλου
με τους Γουίλεμ Νταφόε, Μπρούνο Γκανζ, Μισέλ Πικολί, Ιρέν Ζακόμπ

Υπόθεση: Η νέα ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου είναι μια ιστορία χωρίς σύνορα, ένας απολογισμός του περασμένου αιώνα, μέσα από έναν έρωτα που προκαλεί το χρόνο. O Α (Γουίλεμ Νταφόε), Αμερικανός σκηνοθέτης ελληνικής καταγωγής, γυρίζει μια ταινία πάνω στην ιστορία τη δική του και των γονιών του. Κεντρικό πρόσωπο, η Ελένη (Ιρέν Ζακόμπ), ανάμεσα στον Γιάκομπ (Μπρούνο Γκανζ) και τον Σπύρο (Μισέλ Πικολί) διεκδικείται και διεκδικεί το απόλυτο της αγάπης. Το ταξίδι της κινείται παράλληλα με την Ιστορία και μπλέκεται στα γεγονότα των τελευταίων πενήντα χρόνων, που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα. Εξελίσσεται στην Ιταλία, την Γερμανία, την Ρωσία, το Καζακστάν, τον Καναδά και τις Η.Π.Α., σημεία κομβικά στις εξελίξεις του πρόσφατου παγκόσμιου πολιτικοκοινωνικού σκηνικού. Τα πρόσωπα της ταινίας κινούνται σαν σε όνειρο, η σκόνη του χρόνου μπερδεύει τις μνήμες. Ο Α τις αναζητά και τις ζει στο παρόν.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισσότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ


Η Βαθμολογία μου:

Το "φάντασμα του Στάλιν" συναντά το "φάντασμα του Αγγελόπουλου" και τα δυό μαζί το δυστυχή θεατή...

Η ταινία που δείχνει με μεγαλοπρέπεια, πόσο ξεπερασμένο σήμερα είναι το σινεμά, του Έλληνα δημιουργού και πόσο εκτός τόπου και χρόνου, βρίσκεται η ματαιοδοξία του. Το απόλυτο κενό συναντά μια έκθεση ιδεών ενός 18 χρονου μετά από 60 χρόνια.

Πέρασαν ήδη 35 χρόνια από το αξεπέραστο αριστούργημά του το ΘΙΑΣΟ, και οι εμμονές κι ο δογματισμός του παρέμειναν αέναα και αμετακίνητα. Αυτό δείχνει σταθερότητα και διαχρονικότητα στην ιδεολογική βάση, συμφωνώ. Αν και είδα σε μια δυο σκηνές, σημάδια ανανέωσης με το βλέμμα στην σημερινή γενιά, διαψεύστηκα στο τέλος. Τα αργά, ελεγειακά μονοπλάνα του Αγγελόπουλου, θυμίζουν πλέον το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Νέα Υόρκη. Χωρίς την παλιά μαγεία, την αυθεντική νοσταλγία, και την στρατευμένη ποίηση αλλά με όπλο μια όμορφη, απλή ιδέα που ταλαιπωρεί και σέρνει, όπως όπως σε έξι χώρες, έξι δεκαετίες...

Η τελευταία ταινία τουΘόδωρου Αγγελόπουλου, είναι συνολικά χαοτική, από τα απλοϊκά μηνύματα ανώριμου, φέρελπι νέου, και τα γνωστά, ώριμα, "σκηνοθετικά κόλπα" που τον έκαναν διάσημο. Μα το κυριότερο, είναι αντι-κινηματογραφική. Το σενάριο ΣΤΑΧΤΗ ΤΟΥ ΧΡΌΝΟΥ αν το διαβάσεις είναι πράγμα τελείως διαφορετικό, με το να το δεις κινηματογραφημένο. Και δυστυχώς το είδαμε, ενώ θα μπορούσαμε και μόνο να το ακούγαμε ψιθυριστά στο αυτί μας σε ένα εικοσάλεπτο. Κρίμα για τους ηθοποιούς που συμμετείχαν σε αυτό το δράμα, αυτή την παρωδία ΘΙΑΣΟΥ, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω με δυό λέξεις περιεκτικά.

Ένα σινεμά προς αποφυγή, σήμερα, δέσμιο μιας γενιάς και εποχής που έπρεπε να μας είχε ήδη πει το "γειά σας", από τον προηγούμενο αιώνα. Λυπάμαι που τα λέω αυτά για τον αγαπημένο μου Έλληνα δημιουργό, (που τον τιμώ και εκτιμώ, απεριόριστα, γενικά και για όσα πρόσφερε) αλλά προτιμώ να μείνω με τις αναμνήσεις που είχα με τα έργα του έως τα μέσα του '80, παρά να βασανίζω τον εαυτό μου να παρακολουθεί την πτώση στο κενό και την παρακμή, ενός icon της εφηβικής μου ηλικίας.

Το σινεμά του Αγγελόπουλου έγινε πράγματι στάχτη στο χρόνο. Μπορώ επίσης να σας διαβεβαιώσω, με σιγουριά πως είδα τον χειρότερο Μπρούνο Γκαντς, που έχω δει ποτέ, κι έναν Γουίλεμ Νταφόε να περιφέρεται χωρίς λόγο άσκοπα, ενώ οι ατάκες εξαπολύονται, κινδυνεύοντας να πάθεις, ανά πάσα στιγμή , εγκεφαλικό από τον κρύο ιδρώτα που σε λούζουν οι μεγαλόπνοες και μεγαλόσχημες ιδέες του σεναρίου! Τουλάχιστον να είχε ένα υποτυπώδες ενδιαφέρον, μια υποτυπώδη εξέλιξη που να σε καρφώσει στην καρέκλα και να μην περιμένεις μάταια τους τίτλους στο τέλος... Και μην ακούω πως δεν καταλαβαίνουμε τον μέγα ποιητή γιατί εδώ θα γελάσουν όλοι. Να καταλάβουμε, τι; Τους φθηνούς συμβολισμούς; Τις σπασμένες πέτρες, τα αγάλματα, τις σπασμένες τηλεοράσεις και τις προτομές του Στάλιν; Μήπως νομίζουν κάποιοι, ότι απευθύνονται σε μαθητές λυκείου; Όταν κι ο ίδιος ο δημιουργός δεν μπορεί να βάλει σε τάξη τις ιδέες και τα πυκνά νοήματά του, με κινηματογραφική πνοή και η αποσπασματική αφήγηση και η μεταπήδηση στους χρόνους, γίνεται χωρίς βάση κι αναίτια (επειδή ονειρεύτηκε τη σκηνή αναγελλίας θανάτου του ... Στάλιν, στη μαμά Ρωσία, κι έπρεπε αυτό να το "χώσει" σε κάποια σκηνή στην ταινία) τότε το να αναζητάς κρυφούς συμβολισμούς και υπαινιγμούς σε κάθε αγγελοπουλική σκηνή είναι σα να ψάχνεις ψύλλους στα άχυρα.. Σύντροφε, άλλαξε ο κόσμος, κι εσείς θέλατε να τον αλλάξετε και το εκτιμούμε, όμως θα μείνετε να νοσταλγείτε τι είχαμε τι χάσαμε, ή θα βοηθήσετε εμάς τους νεώτερους να τον αλλάξουμε; Αφού νιώθετε προδωμένοι από τα ανεκπλήρωτα όνειρά σας για έναν καλύτερο κόσμο, βοηθείστε τη νέα γενιά να εκπληρώσει την αποστολή της. Να αμφισβητήσει. Να διεκδικήσει. Να αγωνιστεί. Να κερδίσει. Όταν δε μπορείς, εσύ, βοηθάς τους άλλους και έτσι πάει ο τόπος μπροστά.

Όχι, όλα δικά σου σύντροφε, εκτός κι αν νομίζεις ότι αντιπροσωπεύεις τον καλό μας "πατερούλη", τον ευεργέτη Στάλιν, της ελληνικής διανόησης και της κινηματογραφικής κουλτούρας, εις του αιώνας των αιώνων.

Τέλος θα μείνω με την απορία για την ευκολία χρηματοδότησης της ταινίας του. Τα ταλέντα στη γωνία, άπορα να παρακαλάνε για ψίχουλα κι ο εθνικός μας σκηνοθέτης να σηκώνει όλη τη μπάνκα στον αέρα, με το άκουσμα του concept του. Μόλις ακούν Theo, αδειάζουν τα ταμεία, αν δεν το ξέρατε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Αλτ, τις ει; Σέβομαι απόλυτα τον δάσκαλο Αγγελόπουλο και θα τιμώ την προσφορά του, αλλά οι ταινίες της τελευταίας του δεκαετίας αναμασούν και επαναλαμβάνουν το ίδιο μοτίβο, εξορκίζοντας τους φόβους του για το εφικτό και το ανέφικτο. Δεν προσφέρουν τίποτα πλέον στα κινηματογραφικά πράγματα, ενώ μας κάνουν και κακό διεθνώς, αφού ζούμε κι αναπνέουμε κάτω από τη σκιά ενός "απολιθωμένου δράκου".

Ένα μπράβο αξίζει, να πω, τουλάχιστον, στις μεγάλου προϋπολογισμού, διαφημιστικές ενέργειες της εταιρείας διανομής της ταινίας, που περιλαμβάνουν, ακόμη και την προώθηση μουσικού βίντεο κλιπ, μιας όμορφης ροκ μπαλάντας. Είδες ο Theo; Άντε να το δούμε και στο MTV...

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr


Η Βαθμολογία μου:(για τέσσερις σεκάνς και για την ιστορία του ως δημιουργού...)

Δυστυχώς, πολύ θα θέλαμε να στηρίξουμε το πόνημα του Θ. Αγγελόπουλου, ο οποίος στο παρελθόν μας έχει δώσει τόσα κομψοτεχνήματα και σε πρώτη φάση επιχειρήσαμε να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα, όπως την αφόρητη ουσιαστική απουσία σεναρίου, ή την δυσκίνητη εξέλιξη των κατά τα άλλα πολύ ενδιαφέροντων ιδεών, αλλά ...όχι!

Δεν γίνεται ένας Αγγελόπουλος να μας δίνει μιά ταινία υποψήφια μάλιστα στο φεστιβάλ Βερολίνου, η οποία να στηρίζεται σε τέσσερις εκπληκτικές συμβολικές και ποιητικές σεκάνς (ανάμεσα τους αυτή με το άγαλμα του Στάλιν, και εκείνη με τους πολιτικούς εξόριστους που ανεβαίνουν αργά τις αντιθετικά τοποθετημένες κλίμακες, σε ένα σιβηριανό στρατόπεδο συγκέντρωσης) και όλο το υπόλοιπο να εξαντλείται σε αδιάκοπη επανάληψη χιλιοειπωμένων ιδεών, αλλά και άκαμπτων λόγων - δηλώσεων!

Και από την άλλη μεριά, τι να κάνεις τέτοια ονόματα σαν τον Μπρούνο Γκάνζ, τον Γ.Νταφόε,τον Μ.Πικολί και την Ιρέν Ζακόμπ, όταν όλα μοιάζουν να είναι τόσο στατικά και τόσο...βαρύγδουπα, χωρίς ο όγκος τους να αιτιολογείται ικανοποιητικά, ούτε και τα άλματα στην αφήγηση, να μην φαντάζουν ως προχειρότητα!

Λυπάμαι, αλλά η τοποθέτηση μου είναι ειλικρινής και είναι αυτή ενός φίλου του συγκεκριμένου σινεμά, αλλά ακριβώς αυτού!
Όχι...κάτι...σάν κι αυτό!


του Γιάννη Ραουζαίου giannis.raouzaios@myfilm.gr


ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΜΑΣ

"Μέσα στην αγκαλιά της Καραϊνδρου
Κάτω απ’τις τεράστιες πατούσες του Μπάχ
Κι ανάμεσα απ’τον Μπετόβεν και τον Βάγκνερ
Μια συνεχής κρίση της ανθρώπινης περιπέτειας
Η τέταρτη ημιτελής φτερούγα της Τέχνης"

Ο μίτος της αιμάτινης ανάγκης για ανθρώπινη ανέλιξη, στη δεύτερη ενότητα της ημιτελούς τριλογίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ως ήταν φυσικό στην σκόνη του χρόνου, έπρεπε να ξαναμαζευτεί από το τεράστιο αρσενικό είδωλο, του Πατέρα Κρόνου ή και του Οιδίποδα, του λιβαδιού που δακρύζει, με την μορφή του γηραλέου έξοχου ερμηνευτή Μισέλ Πικολί. Η ύβρις αέναη και πανάρχαια. Η Γήινη γυναίκα, ( Η Ελένη), το τραγικό εφεύρημα του προπατορικού αμαρτήματος της προαιώνιας ανδροκρατούμενης κοινωνίας, κρατάει στα χέρια της την άκρη του νήματος και ο Σπύρος αναλαμβάνει ανδροπρεπώς να φέρει εις πέρας και το ταξίδι και την επιστροφή˙ και ακόμη το πιο δυσκολότερο, την συνέχεια στον χρόνο. Μνήμες παράφορα φορτωμένες διχαστικά με ελπίδα κι απελπισία, με λάθη και αγώνα να ξεπεραστούν, με άφεση και εγκαρτέρηση, αλλά και με συνεχή αμφισβήτηση και αμφιβολία και τελικά με πικρόγλυκη αποδοχή της Τραγικής ειρωνείας. Ποιο το κουράγιο του Σίσυφου την ώρα που ξανά απ’ την αρχή πρέπει ν’ αρχίσει τον αγώνα ν’ ανεβάσει τον βράχο στην κορυφή!


Σαν παλιάτσος, ο καλλιτέχνης, της κομέντια ντελ’ άρτε, χαμένος στην αχανή αίθουσα του παλκοσένικου της αίθουσας Τριάντη, ανεβάζει το βλέμμα διστακτικό σιγά, σιγά προς τα πάνω και θολά ατενίζει, στο φωτισμένο χάος απέναντι του, το άλλο ενδιάμεσο προσωποποιημένο είδωλό της τραγικά ενδεδυμένης, με το ψευδομανδύα της ανθρώπινης προόδου, εξουσίας και γελοία ψελλίζει νευρόσπαστα « κι όμως, κε πρόεδρε, δεν χάνονται όλα!» Ποιόν απ’ τους δύο να οικτίρεις, όταν σε άπειρη απόσταση πίσω απ’ αυτούς στέκεται η ειμαρμένη! Πόσους ανθρώπους να οικτίρεις, όταν το θαύμα του ξεστρατισμένου σοσιαλισμού, του ανήθικου, διεφθαρμένου πατερναλιστικού καπιταλισμού χθες, σήμερα, αύριο, σκότωσε, σκοτώνει και θα σκοτώνει εκατομμύρια ανθρώπους, τον ίδιο τον Σίσυφο. Από εδώ ο αισιόδοξος Μπετόβεν, στο μέσον ο καλλιτέχνης και από εκεί ο αμφισβητίας Βάγκνερ˙ και πίσω στο αχανές αναποτελεσματικός ο αέναα στιβαρός και αινιγματικός Μπαχ˙ και σ’ όλα και παντού ανάμεσα τους η σκόνη του Χρόνου στο συνειδητά τρυφερό, εύκολο αγκάλιασμα της από τις μαγικές νότες της Καραϊνδρου.


Η σκόνη του χρόνου˙ που απεγνωσμένα και ουτοπικά ο καλλιτέχνης δημιουργός προσπαθεί, ελπίζοντας πάντα να την βλέπει σαν γκρίζα πάχνη απλωμένη στα συναισθήματα, στην πολιτική, στην απαξία του κοινωνικού όντος και στην προσπάθεια του κάποτε να εξιλεωθεί μέσα απ’ τη διαδικασία της κάθαρσης˙ μπορεί και να είναι όντως σκόνη γι’ αυτόν, το ίδιο όμως το μέγεθος της παραφοράς του, ως και η εξουθενωτική ανάλωση του να καταλάβει, δεν αφήνει περιθώρια και στον πιο απλό θεατή που τον παρακολουθεί να μην καταλάβει ότι τις μνήμες του, την ίδια του τη φιλοσοφία, στο πέρασμα του χρόνου, δεν τις σκεπάζουν οι πατιναρισμένες προσωπικές του αγωνίες, αλλά η πανανθρώπινη αγωνία του χθες, του σήμερα και κυρίως του αύριο.
Μετά το τέλος της Ελένης, τι άλλο άραγε απομένει στον βαθυστοχαστο τον καλλιτέχνη από το εκκλησιαστικό όργανο και τη βεβαίωση του ειδικού, ότι «στο τέλος, τέλος κάτι μένει». Κοιτώντας τον κόσμο με τα μάτια του Αγγελόπουλου, πόσες οι ψευδαισθήσεις, για να περνά κι αυτό σαν τάχατες αληθινό!


Το τέλος της σκόνης του χρόνου, παρ’ όλο ότι ξεκινά από ψηλά, κι όσο τρυφερό και να φαίνεται στο στιγμιαίο πέταμα του, και πάλι προσγειωμένο επάνω στην ίδια πανάρχαια γη, κινούμενο αέναα ελίσσεται μέσα στο χάος φορτωμένο με τις παλιές προδιαγραφές των γήινων μορφών και των ανθρώπινων παθών τους. Σαν μια αιώνια κατάρα, της ίδιας τους της μνήμης!
Η σκόνη του χρόνου λιγότερο κοπιώδης στην αφηγηματική ανάγνωση της σε σχέση με το λιβάδι που δακρύζει. Πιο λιτή στα εικαστικά πλάνα της διευκολύνει την στιβαρότητα του δομημένου μύθου με αληθινή αγωνία. Υπέροχη η φωτογραφία του Ανδρέα Σινάνου.


Οι ηθοποιοί πιστοί στις ιδέες του καλλιτέχνη, με τον αισθαντικό Σπύρο, την δυναμική Ελένη, τον ανθρώπινο Γιάκομπ, τον εγγενώς προβληματισμένο γιό του Σπύρου και της Ελένης και την γυναίκα του, στην ιδιαιτέρως τόσο ανεπαίσθητα αισθαντική στιγμή του τελευταίου τους αποχαιρετισμού στο δρόμο.


Ταινία δύσκολη, όπως οι περισσότερες μετά την αναπαράσταση, του Αγγελόπουλου, που όμως, παρ’ όλες τις επιπόλαιες και εμπαθείς πολιτικά ματιές των ορκωτών κριτών του Kινηματογράφου, σε καμία περίπτωση, δεν είναι δυνατόν να αμαυρώσουν ούτε το μέγεθος του έλληνα καλλιτέχνη, ούτε την αληθινή φύση του πνεύματος του πρωτεργάτη διανοούμενου της ελληνικής αριστεράς στον Κινηματογράφο. Αυτός που αναφέρει συνεχώς το όνομα του Θεού, έλεγε ο Σάρτρ δεν μπορεί να είναι άθεος. Οι πραγματικοί άθεοι δεν αναφέρονται ποτέ στο θεό. Μην ανησυχούν οι σύντροφοι του Κ.Κ.Ε η ψυχή του Αγγελόπουλου ήταν και θα μείνει κόκκινη. Οι προτομές του Στάλιν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας δεν αλλοιώνουν στη μνήμη κανενός έτσι κι αλλιώς την εικόνα στην παρέλαση μπροστά απ' το Κρεμλίνο του Πατερούλη των λαών. Άλλο η πίκρα κι άλλο η Ιστορία. δικαίωμα όλων μας να είμαστε πικραμένοι... και πικραμένοι να αγωνιζόμαστε!

--------------------------------------------------------------------------------
του Άγγελου Κότσαρη

top of the page


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

12 του Νικίτα Μιχάλκοφ [9/10]

Arts & Culture

12
12 RAZGNEVANNYH MUZHCHIN
του Νικίτα Μιχάλκοφ
με τους Σεργκέι Μακοβέτσκι, Νικίτα Μιχάλκοφ

Υπόθεση: Δώδεκα ένορκοι, άγνωστοι μεταξύ τους και διαφορετικοί ως προς την κοινωνική θέση, το επάγγελμα και καταγωγή, όπως το ορίζει ο ρωσικός νόμος, εξετάζουν την υπόθεση δολοφονίας ενός Ρώσου αξιοματικού. Οι μαρτυρίες και οι ενδέιξεις τείνουν στο συμπέρασμα πως το έγκλημα έχει διαπράξει ο θετός Τσετσένος γιος του θύματος. Ήταν εκείνες τις ώρες στον τόπο του εγκλήματος, ο γέρος γείτονας άκουσε την κραυγή του “θα σε σκοτώσω”, η γειτόνισσα απέναντι τον είδε να κρατάει το μαχαίρι... Οι δώδεκα ένορκοι κλείνονται σε μια σχολική αίθουσα που χρησιμοποιείται ως χώρος αθλοπαιδειών και, ενώ έντεκα από αυτούς βιάζονται να βγάλουν την ετυμηγορία πρόχειρα και διαδικαστικά, ένας από αυτούς αποφασίζει να ψηφίσει “αθώος” και ξαναεξετάζει το θέμα από την αρχή, στην παραμικρή του λεπτομέρεια. Ακόμα και αν αυτό προϋποθέτει για τον καθένα μια κατάδυση στην προσωπική του ιστορία και εμπειρία με ένα ζήτημα ζωτικής σημασίας για τη ρωσική κοινωνία σήμερα.

Κριτικές της ταινίας
Στοιχεία ταινίας
Φωτογραφίες
Βίντεο
Περισότερες πληροφορίες



ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Η Βαθμολογία μου:


της Βένιας Βέργου


Η Βαθμολογία μου:

Jim Papamichos
του Δημήτρη Παπαμίχου me@myfilm.gr

Το κλασσικό δράμα του Sidney Lumet 12 Angry Men (1957) μεταφέρεται στη σύγχρονη ρωσική πραγματικότητα από τον Mikhalkov, που δεν αρκείται σ’ ένα απλό remake, αλλά δίνει νέα πνοή και διαστάσεις σ’ ένα ούτως ή άλλως αριστουργηματικό έργο. Στη δική του εκδοχή οι ένορκοι συγκεντρώνονται σ’ ένα σχολικό γυμναστήριο, για να αποφασίσουν για την τύχη ενός νεαρού τσετσένου, κατηγορούμενου για τη δολοφονία του πατριού του. Περίτεχνη σκηνοθεσία που αντλεί από την τσεχωφική παράδοση, χωρίς περιττούς θεατρινισμούς, αλλά δυνατές, ειλικρινείς ερμηνείες από το καστ, στο οποίο περιλαμβάνεται και ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Έτσι ο θεατής παρασύρεται γλυκά στον ιστό που υφαίνουν οι προσωπικές ιστορίες των πρωταγωνιστών, δεικτικά σχόλια για τα κοινωνικά προβλήματα και τις διαμάχες, όπως ο ρατσισμός, ο πόλεμος κι ο νέος καπιταλισμός Εκπληκτική φωτογραφία και φωτισμοί δίνουν ρεαλιστική αίσθηση στην πλοκή, επαναπροσδιορίζουν συνεχώς το χώρο και το χρόνο, σκιαγραφώντας τελικά το συλλογικό ρωσικό psyche.


του Μιχάλη Κωνσταντέλληmike.konstantellis@myfilm.gr


Θρίαμβος ωριμότητας…

Η Βαθμολογία μου:

Σταύρος Γανωτής
του Σταύρου Γανωτή stavros.ganotis@myfilm.gr

Θα ξεκινήσω με αυτά που μειώνουν την ταινία, απλά για να ξεμπερδέψουμε, μια και καλή, από λεπτομέρειες που είναι δευτερευόντως σημασίας. Αν θέλουμε να το δούμε σαν ριμέικ, που στην ουσία δεν είναι, είναι ισοδύναμο με το πενηντάχρονο ‘Οι Δώδεκα Ένορκοι’ του αριστοτέχνη, μέχρι και τα 1970, Sidney Lumet. Αν θέλουμε να το δούμε στο σύνολο της καριέρας του Mikhalkov, δεν είναι η καλύτερη του ταινία, όσο υπάρχουν τα ‘Μηχανικά Πιάνα’. «Ελαττώματα» τέλος, πάμε να βρούμε και εμείς την αλήθεια…

Το ‘12’ είναι ένα αμάλγαμα παλιού, σοβαρού Χόλιγουντ, της ώριμης περιόδου του Αντόν Τσέχοφ (‘Ο Βυσσινόκηπος’), διαλογικού Χίτσκοκ της ‘Θηλιάς’ και του ‘Ποιος Σκότωσε τον Χάρι’ και θεάτρου του παραλόγου, στην παράδοση των ‘Ρινόκερων’ του Ιονέσκο. Πώς, όμως, κατάφερε ο ρώσος δημιουργός να τα παντρέψει όλα αυτά; Πολύ απλά, με μια κινηματογραφική πρωτοπορία, ισοδύναμη με αυτή των μονοπλάνων της ‘Θηλιάς’ και της ‘Ρωσικής Κιβωτού’ ή του ‘Dogville’ του von Trier. Στήνει μέσα σε ένα λιτό, αλά Μπρεχτ, ντεκόρ δώδεκα ανθρώπους και τους παρακολουθεί να μιλάνε επί δυόμιση ώρες!

Άμεσος κίνδυνος, η θεατροποίηση του έργου. Ο Mikhalkov απαντάει με ένα καταπληκτικό μοντάζ, απόλυτα κινηματογραφικές ερμηνείες ενός πανάξιου επιτελείου ηθοποιών, παρεμβολές από το δράμα της Τσετσενίας, συνεχή κίνηση των πλάνων και κείμενο απλό, αποφορτισμένο από θεατρικές καταβολές. Είναι θαυμαστό το πόσα διαφορετικά πράγματα ακούγονται και όλα τους είναι απέριττα. Η νέα ρωσική κοινωνία κρίνεται με βάση το δράμα της Τσετσενίας, μέσα από ένα πρίσμα που διαθέτει όλες τις εκδοχές της.

Πάνω από όλα, όμως, είναι μια θρησκευτική παραβολή. Ο «εγκληματίας» είναι στην ουσία μάρτυρας, ένας μικρός Ιησούς, που αναμένει την παρεμβολή του Αγίου Πνεύματος, για το αν θα σταυρωθεί ή όχι. Το Άγιο Πνεύμα δεν είναι οι ένορκοι, αλλά ένα μικρό σπουργίτι (παλιό σύμβολο της Ρωσίας), που με την απλή παρουσία του θα επιφέρει επιφοίτηση. Οι δώδεκα ένορκοι είναι η μοντέρνα έκδοση των Δώδεκα Αποστόλων, σε μια τελείως διαφορετική οπτική από αυτήν που ήθελε ο Buñuel για την ‘Βιριδιάνα’ του. Εδώ διαγωνίζονται με έπαθλο την μία αλήθεια. Αυτό το ανώτατο ιδανικό μπαίνει σε δοκιμασία, σαν να είναι το άγιο δισκοπότηρο των σταυροφόρων. Υπάρχει ο Θωμάς, ο Ιούδας, ο Πέτρος (σε αυτήν τη θέση τοποθετεί ερμηνευτικά τον εαυτό του ο σκηνοθέτης) και ο καινός τους μυστικός δείπνος, λίγο πριν το νέο θείο δράμα. Αν η απόφαση δεν είναι ομόφωνη, η καταδίκη ή μη, δεν έχει καμία αξία. Το ιδανικό εδώ δεν είναι η σωτηρία του ανθρώπινου γένους, αλλά της ανθρώπινης, υπερβατικής δικαιοσύνης.

Κριτική Σύνοψη

Ο Nikita Mikhalkov παίζει ένα πολύ επικίνδυνο κινηματογραφικό παιχνίδι και βγαίνει θριαμβευτής. Τα κυριότερα όπλα του είναι η μνήμη του πάνω στο υπερβατικό σινεμά, η θέληση να κάνει κατάθεση της εμπειρίας του και της αυτοπεποίθησης του και η πίστη στο μόνο ιδανικό που έχει πάντα αξία, την αλήθεια. Αν πριν από χρόνια μας είπε ό,τι είναι ρώσος και όχι σοβιετικός (‘Ψεύτης Ήλιος’), τώρα μας επισημαίνει και την εμπιστοσύνη του στα Θεία, προσφέροντας μια σπάνια θρησκευτική παραβολή, όπως αυτές που συνηθίζει και ο von Trier. Όσο και αν ακούγομαι διθυραμβικός, το ‘12’ δεν είναι το απόλυτο αριστούργημα, επειδή η πρωτοπορία και η σύλληψη του σκηνοθέτη δεν υπερβαίνει των αυθεντικών πηγών. Όμως αν χάσετε την ευκαιρία να δείτε ένα από τα χαρακτηριστικότερα έργα του σύγχρονου κινηματογράφου, θα είστε εσείς αντίδικοι επί μιας άλλης αλήθειας… Είμαστε οι επιλογές μας!


Η Βαθμολογία μου:

Αυτός ο σκηνοθέτης (ο Μιχάλκοφ) ίσως και να είναι μαζί με τον Σοκούρωφ και τον Σεργκέι Μποντρώφ, οι σημαντικότεροι εν ζωή Ρώσοι δημιουργοί. Και πράγματι, μετά από μιά ταινία σαν το "12", ο Μιχάλκοφ μοιάζει να μην χρειάζεται πλέον να το αποδείξει αυτό, σε κανέναν!

Ένα πολυεδρικό κομψοτέχνημα,που μας συμπληρώνει μέσα από τις υποθέσεις ενός εγκλωβισμένου, σε ένα σχολείο για τις ανάγκες μιας δίκης, δωδεκαμελούς σώματος ενόρκων, το πολύπλοκο ψηφιδωτό ενός άγριου φόνου. Ένας νεαρός Τσετσένος (η εθνικότητα δεν είναι καθόλου τυχαία μέσα στον λεπτό συμβολισμό της ταινίας), φέρεται να έχει δολοφονήσει τον θετό του πατέρα, και ενώ σχεδόν όλοι οι ένορκοι, αλλά και τα στοιχεία είναι σε βάρος του, καθώς η ιστορία εξελίσσεται μοιάζει σαν να βαδίζουμε πρός μια κολοσσιαία ανατροπή!

Δεν είναι μόνο ο όγκος της εξεταζόμενης ιστορίας, αναφερόμενης ουσιαστικά σε μιά χαίνουσα πληγή, στο μαλακό υπογάστριο της πάλαι ποτέ ρωσικής αυτοκρατορίας, αλλά ταυτόχρονα και ένα τεράστιο απόθεμα συσσωρευμένης οργής και ενέργειας, έτσι όπως κρύβεται μέσα στον καθένα από τους δώδεκα ενόρκους, σύμβολα σε πολλά επίπεδα - κάποια δεν θα είχε κανένα νόημα να αναφερθούν εδώ - του σύγχρονου Ρώσου.

Η κάμερα νευρώδης και σε διαρκή κίνηση με απότομα cut του μοντάζ, παράγει μια εξαιρετική ατμόσφαιρα, φέρνοντάς μας, στο πετσί του καθενός από τους χαρακτήρες, καθώς προσπαθεί συμβολικά να εξευμενίσει ή να εξορκίσει τον δαιμονα του Καυκάσου από το νου του.
Θα τα καταφέρουν και μαζί θα αποδοθεί δικαιοσύνη;


του Γιάννη Ραουζαίου giannis.raouzaios@myfilm.gr


Η Βαθμολογία μου:


του Γιάννη Παπουτσάκηtop of the page


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Λίστα ιστολογίων